Auteursarchief: DirkBal

Dertien

Lieve Mensen,

Juist met dit gezin was het moeilijk contacten dit jaar. Ik had een andere telefoon met een ander nummer en achteraf bleek dat de moeder van het gezin ook een ander nummer had. Ik weet heel goed waar ze wonen; een dorp verderop op een stukje land achter de fabriek. Niet de meest favoriete buurt om door te lopen voor de mensen van dat dorp, maar soms heb je geen keus. Als ik er bijna ben dan moet ik een soort van steeg in lopen en aan het einde staat het huisje van deze familie; gemaakt van golfplaten. Sinds vorig jaar is de ingang aan de achterkant gemaakt wat maakt dat ik kan roepen wat ik wil maar dat ze mij niet zien of horen. Roepen; want ik durf het pad niet te betreden omdat aan het einde ervan enkele honden op mij liggen te wachten en als ik ook maar een voet in het pad zet komen ze rennend en blaffend op me af omdat ze mij niet kennen. Blaffende honden bijten niet is het gezegde, maar omdat ik ooit anders meegemaakt heb hier klopt er van dat gezegde niks meer voor mij. Dus het enige wat ik iedere keer kon doen was omdraaien en hopen dat ik iemand van het gezin ’n keer zou zien.

En dat was uiteindelijk ook gelukt.

De moeder was net zo blij dat ze mij zag als ik haar; de scholen waren nl al begonnen. Drie dochters hebben deze mensen en de moeder vertelde mij dat haar oudste dochter zwanger was geweest. Geweest, want na vier maanden zwangerschap had ze de kinderen verloren. Zeventien jaar en twee meisjes verloren. Ze hadden het heel zwaar gehad vertelde de moeder van het gezin; maar het leven gaat door zei ze, en haar dochter was weer aan het werk. De jongste was overgegaan naar de volgende klas op de basisschool en de middelste zou voor het eerst naar de middelbare school gaan. Moeder had haar wel ingeschreven maar ze wilde niet; tenminste niet naar de school in het dorp. De reden was me niet helemaal duidelijk; ze vertelde iets van dat ze geen vriendinnen had; wat natuurlijk wel heel belangrijk is. De scholen waren al begonnen dus de tijd begon te dringen en ik adviseerde om op een andere school info te vragen en alles te noteren zodat ik wist wat de eventuele kosten zouden zijn. Ze belden me op met de vraag of ik langs kon komen en omdat ik die dag toch in het dorp moest zijn, ben ik weer langsgegaan.

Ze hadden een folder van de school gekregen en toen ik die las schrok ik wel ’n beetje. Het inschrijfgeld en de maandelijkse bijdrage waren € 50 en daar kwamen dan nog alle andere kosten bij; uniformen, schoenen, schoolspullen, rugzak, gymkleding. Ik vroeg wie die maandelijkse bijdrage zou gaan betalen; want dat gaat natuurlijk ruim boven het sponsorbedrag; het bleek ook een colegio te zijn wat zoveel als een privé school betekent. Het gezin zelf kan dat nooit opbrengen; ze hebben gewoon elke dag te eten, niet meer en niet minder. Bleek ook dat er alleen op de zaterdagen les gegeven wordt en toen ik vroeg wat ze dan van maandag tot en met vrijdag zou gaan doen kreeg ik als antwoord: werken. Werken? Vroeg ik. Maar hoe oud ben je dan nu? Dertien zei ze. Ik schrok en keek beide ouders aan.

Dat is het enige wat ze wil zei de moeder. Het meisje wat altijd heel verlegen was geweest en amper antwoord durfde geven als ik een vraag stelde stond nu voor me met afgeschoren wenkbrauwen die geaccentueerd werden door een dikke zwarte streep. Oogschaduw op haar ogen en een shirtje wat over haar ene schouder hing en veel te kort en te wijd was. Als je een jongedame van die leeftijd zo over straat ziet lopen in Guatemala houden de meeste moeders hun hart vast. En deze moeder durfde er niks van te zeggen. Ik moest gokken; had het gevoel dat ik ze anders zou verliezen. Dus ik zei tegen haar; en jij denkt dat je door te gaan werken wel vriendinnen kunt maken? Alle leeftijd genoten van jou gaan naar school, die gaan nog niet werken. Het project is er om jou school te betalen, dus je kunt kiezen; òf je gaat naar school òf je gaat werken, maar je bent nog te jong om die twee te combineren. Ik geef je een dag om een andere school te zoeken en dan wil ik van je weten wat je doet. Als je voor werken kiest dan gaat je kans voorbij; je krijgt namelijk maar een kans. En ik wil maandag (het was zaterdag) van je weten welke je gekozen hebt. Het enige wat ik kan doen is jou de kans te geven om te studeren voor een betere toekomst; take it or leave it.

Het is aan jou. Ze werd weer net zo verlegen als ze altijd geweest was en ik keek de moeder aan. Die zei niks en ik was zelf ook geschrokken omdat ik nogal fel was tegen haar. Het was erop of eronder. Ik gaf de naam van de school die ik voor haar adviseerde en ben gegaan. Het kon alle kanten op. Maar ik kon het niet meer terug draaien. Misschien vond ik het wel net zo spannend als het kind en de ouders zelf. Die maandag ochtend hoorde ik niks en eindelijk werd ik ’s middags gebeld. Ze waren inderdaad naar de school gegaan en er was nog plaats; de dochter was zo enthousiast dat ze meteen gebleven was. De moeder klonk helemaal opgelucht. De volgende dag hadden we een afspraak om alle spullen te kopen; ze was de laatste, iedereen had alles al. Het eerste wat ik vroeg was natuurlijk hoe ze het vond. En ze zei; ik ben echt heel blij en ik heb al vriendinnen. Ze straalde helemaal en achter haar stond haar moeder die naar me knipoogde. Ze waren niet kwaad, geen van beiden. Een beetje ongemakkelijk maar helemaal blij liep ze mee over de markt en hebben we samen alle spullen gekocht die ze nodig had in dit nieuwe schooljaar.

Dat was echt heel bijzonder.

 

Lieve groet, Mieke

 

 

Claudia Racanac

Lieve Mensen,

Bij de reisverslagen van 2016-2017 kunt u een verslag lezen over Claudia Racanac wat ik toen geschreven heb. Claudia is nu klaar met haar studie en heeft zelf onderstaande brief geschreven en aan mij gegeven om op de site te plaatsen. (Mieke)

Via deze woorden wil ik het project Mimariposa bedanken voor alle steun die ze mij gegeven hebben in de afgelopen 13 jaar; dat was een grote hulp voor ons. Dank aan alle mensen in het project kon ik studeren, want alleen met de steun van mijn moeder was het niet gelukt. Zij moest veel werken om de school te betalen en ook de kleding die we nodig hadden en vooral het eten en ook de medicijnen omdat we vaak ziek waren.

Ik was een klein meisje en had vaak hoofdpijn en elke keer schreef de arts mij medicijnen voor en het was voor mijn moeder niet makkelijk om dat allemaal te betalen. Dus konden we heel veel dingen niet meer doen; maar toen het project mij inschreef zijn er heel veel dingen veranderd. Want ik kreeg elk jaar mijn schoolspullen en mijn uniform al voordat de school begon. Ik had ook elk jaar nieuwe schoenen; dat was voor mijn moeder niet om te doen want we hebben zeven kinderen en we waren allemaal nog klein. Daarom kon nog niemand gaan werken, alleen mijn moeder. Maar het project ondersteunde ons gezin en dat hielp echt heel veel.

Toen kreeg ik een baby en ben ik een jaar met mijn studie gestopt. Maar in de loop van dat jaar besefte ik dat thuisblijven geen stabiel leven was voor mij en mijn dochtertje. En ik wilde niet dat ze zo zou lijden als ik gedaan had dus heb het project weer opgezocht en gevraagd of ik een nieuwe kans mocht krijgen om mijn droom waar te maken. God zij dank kreeg ik nog een kans en kon ik doorgaan met mijn studie. Het was heel zwaar en moeilijk; ook omdat ik alleenstaande ouder was. Maar dankzij de steun die ik kreeg kon ik mijn studie afmaken.

Nu kan ik met trots zeggen dat ik mijn droom verwezenlijkt heb; in 2018 ben ik afgestudeerd als management accountant in de administratie. Ik wil alle families in het project Mimariposa bedanken want ik weet dat het zonder hen niet mogelijk was geweest om mijn doelen te bereiken. Iedereen die het project steunt wil ik bedanken omdat dankzij deze steun heel veel kinderen hun dromen kunnen waarmaken en een betere toekomst hebben.

Dat God u allemaal mag zegenen; en ook uw families en alle mensen om u heen.

Ik was een voorbeeld van stichting Mimariposa en ik heb laten zien dat je met hard werken je doelen kunt bereiken.

Vaarwel en groeten van Claudia Racanac

Milton Racanac

Lieve Mensen,

Bij de reisverslagen van 2016-2017 kunt u een verslag lezen over Milton Racanac wat ik toen geschreven heb. Milton is nu klaar met zijn studie en heeft zelf onderstaande brief geschreven en aan mij gegeven om op de site te plaatsen. (Mieke)

 

In mijn eigen woorden wil ik het project Mimariposa en de sponsoren bedanken voor alle hulp die ze mij in de afgelopen 13 jaar gegeven hebben gegeven.

Dankzij die hulp heb ik kunnen studeren. Met alleen de steun van mijn moeder die ook kleren moest kopen en ons te eten moest geven was het nooit gelukt. Ik was veel ziek toen ik klein was en had veel medicijnen nodig en dankzij de steun van veel mensen en God heb ik het overleeft. Het was voor mijn moeder niet makkelijk om ons allemaal te helpen en dus moesten we stoppen met school. Dankzij het project Mimariposa veranderden er heel veel dingen in ons gezin omdat ik al mijn schoolbenodigdheden, mijn uniform en ook mijn schoenen al in het begin van het schooljaar kreeg. Voor mijn moeder was het niet makkelijk om alles te kopen omdat we zeven kinderen hebben en we waren allemaal klein. Niemand werkte toen nog; alleen mijn moeder. Het waren grote uitgaven voor haar, en dankzij het project kon ik de basisschool afmaken. Daarna begon ik aan de middelbare school en dat waren nog grotere uitgaven, maar dankzij het project kon ik ook die school afmaken; ik moest ook veel meer huiswerk maken en soms ook meewerken. Toen mocht ik aan mijn beroepsopleiding beginnen en ik werd nog steeds geholpen met een gedeelte van mijn schoolspullen. Ik was begonnen aan de opleiding boekhouder. Vorig jaar ben ik begonnen aan mijn laatste schooljaar. Ik heb er heel hard voor moeten werken maar ik ben geslaagd en heb nu mijn diploma.

Dankzij het project Mimariposa ben ik nu professioneel en kan ik werk gaan zoeken en daar ben ik iedereen heel dankbaar voor.

Ik eindig met een dikke knuffel voor iedereen en nogmaals heel erg bedankt.

 

Milton Racanac

Verschil

Lieve Mensen,

Ze is alleenstaande moeder met acht kinderen. Toen ik de eerst keer bij haar op bezoek ging had ze een pasgeboren baby in haar armen; dat was haar zesde kind. Energieke kinderen die hartstikke leuk met elkaar aan het spelen waren; met de dingen die ze rondom het huis zagen liggen. Er was overal zand; het huis was gemaakt van wat houten palen, wat karton en een golfplaten dak. Een grote ruimte waar enkele bedden stonden en waar geleefd werd. Gelukkig stond het huis op een grote ruimte zodat de kinderen in ieder geval af en toe buiten konden rennen en zich uitleven. Ze klommen en deden overal; het was een bonk energie met een hele rustige moeder in het midden. Een moeder die altijd op dezelfde toon sprak tegen haar kinderen; nooit haar stem verhief; maar ze luisterden altijd naar haar.

De oudste kinderen kon ik opnemen in het project; de rest kon nog niet naar school omdat ik daar op dat moment geen Padrinos voor had. Twee jaar later werd de jongste telg geboren en konden er weer drie van de familie naar school. Weer een jaar later was ik het gezin kwijt; ze waren verhuisd en niemand wist waar naar toe. Gelukkig kwam ik de moeder toch ergens tegen en ze vertelde dat ze in een echt huis woonden; enkele dorpen verderop. Ze was bang dat de sponsoring zou stoppen, maar daar had ik geen reden voor. De vader van de vier oudste kinderen had een huis laten bouwen en op naam van de kinderen gezet zodat het hele gezin daar zou kunnen wonen. Zelf woonde hij in hetzelfde dorp enkele straten verderop en de kinderen die wilden konden hem in ieder geval bezoeken. Hij leefde gescheiden van zijn gezin. De vader van de jongste kinderen was verdwenen. De kinderen van het gezin groeiden groter en de oudste trouwde en kreeg haar eerste kind. De jongste zes gaan allemaal naar school en worden allemaal gesponsord. De oudste zoon woont nog thuis; heeft werk en draagt een gedeelte van zijn salaris af aan zijn moeder. De derde oudste gaat naar bijzonder onderwijs en is enorm veel veranderd daardoor. Ze neemt echt deel aan het gezin en de dingen die gebeuren, wat heel anders is dan toen ik haar leerde kennen.

Dan komen er twee die nu naar de middelbare school gaan en de jongste drie kinderen zitten nog op de basisschool. De allerjongste heeft nu ook Padrinos. Vorige week liep ik samen met Isabel, zo heet de moeder van dit gezin, door Antigua. We haalden herinnerringen op en vroegen ons af hoe lang we elkaar al kenden, en hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hadden. We hadden niks zei ze; er waren dagen dat ik mijn kinderen als ontbijt alleen maar een glas water kon geven. Er was gewoon geen geld om iets te kopen. En verder kon ik soms alleen maar wat bonen geven om te eten en later op de dag nog ’n beker koffie. We hadden het over het verschil van toen en nu; wat de sponsoring voor het gezin had betekend en nog betekend. Omdat er geen geld uitgegeven hoeft te worden aan school en alle dingen die daarbij horen kan al het geld wat nu verdient wordt uitgegeven worden aan voeding en andere belangrijke dingen. De kinderen zien er altijd keurig netjes uit; nooit kapotte of vieze kleren als we de inkopen op de markt gaan doen. Ze hebben elke dag te eten; ontbijten voordat ze naar school gaan en eten zelfs bijna elke dag wat brood. Ook groenten, rijst en aardappelen staan regelmatig op tafel. En af en toe staat er een kip op het menu. De kinderen zien er behalve netjes ook heel gezond uit; met nog dezelfde energie.

Nette, blije en welopgevoede kinderen; niemand schreeuwt naar elkaar. Ze wachten allemaal op elkaars beurt als er iets te doen is en ze moeten ook naar elkaar luisteren. In de vakantie moesten ze allemaal mee helpen. De moeder maakt namelijk kleine gelukspoppetjes thuis en alle kinderen moeten ’n halve dag meewerken om er zoveel mogelijk te maken. Dat is verplicht. Ze moeten weten dat wanneer ze niet werken er ook geen eten is, zei ze. De andere uren van de dag mogen ze spelen, wat meestal voetballen is. Ze kennen allemaal de namen van hun Padrinos; de mensen door wie ze gesponsord worden. Isabel legt hun uit dat ook die mensen moeten werken en dat geld nergens uit de hemel komt vallen. Het is zo mooi om na al die jaren zo’n verandering van dichtbij te mogen zien; het is zo de moeite waard. Juist voor deze kinderen, deze gezinnen doen we het allemaal.

 

Lieve groet Mieke

Droom

Lieve Mensen,

 

11 jaar was ze toen ik haar voor het eerst ontmoette.

Samen met haar twee jongere zusjes nam ik haar op in het project; er waren nog 5 oudere broers en zusjes in dat gezin. Ik “vond” ze bij toeval; grote armoede was er in het gezin. De vader was verslaafd aan alcohol en soms kwam ik hem dronken op straat tegen; hij groette altijd. Moeder was blij met de hulp van de Padrinos die ze kreeg; dat scheelde ’n hoop kosten elk jaar en omdat haar man het grootste gedeelte van een klein beetje inkomen opzoop bleef er niet veel over om te eten, laat staan uniformen en nieuwe schoenen van te kopen. De drie meisjes deden het goed op school; haalden goede cijfers en gingen ook graag naar school. Ze hebben nooit een leerjaar over hoeven doen. Hun moeder, een hele rustige lieve vrouw, stimuleerde de kinderen om eruit te halen wat er in zat. Enkele jaren later kwam ik de vader van het gezin weer tegen; hij zat ergens zomaar op een stoeprand. Ik ging bij hem zitten en we praatten wat. Hij vertelde mij dingen die ik nog nooit gehoord had.  Zijn oudste zoon was verslaafd aan drugs en was gestorven in zijn armen. Vanaf dat moment was hij gaan drinken; hij huilde toen hij het mij vertelde. Hij mistte zijn zoon nog altijd; elke dag. Inmiddels drinkt hij niet meer en woont weer samen bij zijn vrouw en kinderen.

22 jaar is ze nu. Vorige week had ik een afspraak met haar jongste zusje; de enige nog in het project van dat gezin. Ze moest nog een kopie van haar schoolrapport afgeven voor haar sponsors en had verteld tegen haar zus dat wij elkaar bij de wasplaats zouden ontmoeten. En haar grote zus kwam mee omdat het al zo lang geleden was dat we elkaar gezien hadden en ze wilde mij perse spreken. Ze kwamen samen op een motor/scooter. Ik wilde je perse zien en spreken zei ze. Er is zoveel in mijn leven veranderd sinds wij elkaar hebben leren kennen, en daarom wilde ik je graag spreken. En ze begon haar verhaal.

Toen je kwam vertellen dat er Padrinos waren voor mij wist ik zeker dat ik m’n dromen waar zou kunnen maken. Ik droomde ervan om naar school te kunnen gaan en dat werd waarheid. Later droomde ik dat ik lerares zou worden en dat is ook gelukt dankzij de sponsoring. Het heeft lang geduurd voordat ik werk kon vinden, maar sinds een half jaar werk ik op een heel fijne plek met kinderen; niet als leerkracht maar meer als supervisor in een groep in een project wat opgezet is door buitenlanders. Ik ga van maandag t/m vrijdag intern en ik vind het geweldig om te doen. Ik verdiend € 400 per maand en dat is meer dan een leerkracht op de basisschool. Omdat ik intern ben hoef ik niet elke dag reisgeld te betalen en ook geen geld uit te geven aan eten. Elke maand geef ik een gedeelte aan mijn moeder en de rest kon ik sparen en daarvan heb ik mijn eerste scooter gekocht en meteen betaald. Tot zover mijn dromen die allemaal werkelijkheid werden.

Mijn volgende droom als kind was om naar de universiteit te kunnen gaan. Ik wilde je zien omdat ik je heel graag en met trots wil vertellen dat ik aangenomen ben en dat ik morgen mag beginnen. Ik kan dat helemaal zelf betalen van het geld dat ik verdien en ik kan mijn huiswerk maken in de avonden op mijn kamer waar ik werk. Ze straalde van oor tot oor en ik zat te luisteren met tranen in mijn ogen. Weet jij nog wat mijn grootste droom was, vroeg ze mij. Dat wist ik nog wel; ze wilde ooit tandarts worden had ze mij verteld toen ik haar voor het eerst zag. En die droom gaat ook uitkomen zei ze; het gaat misschien langer duren dan bij iemand die heel veel geld heeft en meteen de studie kan betalen, maar ik wordt tandarts.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het haar gaat lukken.

 

Lieve groet Mieke

Cecilia

Lieve Mensen,

 

2018 was net ’n week oud toen ik haar voor het eerst weer tegenkwam in de bus; met een piepklein kindje in haar armen en naast haar zat haar vriend. Cecilia, nog net geen 18 jaar, was moeder geworden van een meisje. Een complete verrassing. Ik zei toen dat ik enkele weken later op bezoek zou komen en heb dat natuurlijk ook gedaan. Ze had het tweede leerjaar van de middelbare school gehaald, was tot de laatste dag naar school geweest en had geen dag verzuimd. Ze maakte het goed, nog een beetje onhandig maar dat is bijna elke vrouw die voor het eerst moeder wordt. Ze gaf borstvoeding en ik zei haar dat het misschien beter was om een jaar thuis te blijven bij haar dochtertje, maar daar wilde ze toen niks van horen. Als ik nog een kans krijg dan wil ik graag weer terug naar school zei ze; ze had alles al geregeld. Op school was ze welkom, wat heel bijzonder is in Guatemala, en haar moeder zou op haar dochtertje passen. Het sociale netwerk is hier in Guatemala ook anders, ze wonen vaak allemaal bij elkaar en er hoeft geen geld uitgegeven te worden aan dure kinderdagverblijven. We hadden alles uitgebreid besproken, maar Cecilia bleef bij haar standpunt; ze wilde heel graag het laatste jaar van de middelbare school afmaken. En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen, dus gaf ik haar de kans.

2019 was net ’n dag oud en ik ging weer bij dit gezin op bezoek. Estelle was goed gegroeid; een mollig meisje dat niks tekort gekomen was in het afgelopen jaar. Cecilia vertelde dat ze geslaagd was voor de middelbare school en liet trots haar puntenlijst zien. Prachtige punten had ze gehaald, ik was echt ontroerd. Ik vroeg haar hoe ze haar toekomst zag en ze vertelde dat ze graag een beroepsopleiding wilde volgen om straks een baan te hebben om zo beter voor haar dochter te kunnen zorgen. Ze was nog steeds samen met de vader van haar dochter. Hij heeft werk en zorgt goed voor Cecilia en hun kind.

Cecilia wilde heel graag verpleegster worden en had zich al opgegeven. Een redelijk dure opleiding maar haar vriend zou de helft betalen vertelde ze. En dat is echt uniek in dit land; op de eerste plaats gaan de jongens/mannen er soms vandoor als ze een kind verwekt hebben en op de tweede plaats hebben ze vaak geen werk zodat er niet veel bij te dragen valt.

Ik geloof net zo in Cecilia dan dat ik enkele jaren geleden in Claudia geloofde. Zij gaat het wel halen dacht ik. En ze is begonnen met heel veel zin. Vorige week belde ze me op; ik zat in de bus die onderweg was naar San Pedro en kom dan altijd langs het huis waar Cecilia en haar familie wonen.

Ze wilde me spreken; of we een afspraak konden maken. Ik zei haar dat ik op de terug weg uit zou stappen omdat ik nog wel wat tijd over had. Ze had een tegenvaller; op school kwamen ze met het nieuws dat de leerlingen in totaal 5 maanden in het eerste leerjaar van huis moeten om elders te studeren en ervaring op te doen, 2 keer 2 maanden en 1 keer 1 maand, iedere keer een aaneengesloten periode zonder dat ze dus naar huis zouden kunnen en mogen. De dag ervoor hadden ze het nieuws te horen gekregen en de dag erna moesten ze betalen. En twee dagen later zou de eerste reis al beginnen. Ik was natuurlijk helemaal verbaasd dat ze met zo’n nieuws kwam, daar hadden we niet op gerekend en ik het eerste wat ik dacht was: die gaat stoppen….

Ik sprak die gedachte ook maar meteen uit om helder te krijgen wat we moesten doen; het eerste leerjaar was namelijk al helemaal betaald. Cecilia antwoordde rustig als altijd dat ze heel graag door wilde zetten en met haar vriend overlegd had of hij ook een gedeelte mee wilde betalen en dat zou hij doen. Het gaat dan hier in Guatemala natuurlijk niet over duidende euro’s maar toch wel over ruim driehonderd en dat is ook een heel bedrag. De reizen zouden alleen in het eerste schooljaar gemaakt worden en het was duidelijk dat ze het echt niet wist voordat ze zich aanmeldde. Dat zijn hier dan de verrassingen op de scholen die er zomaar bijkomen.

Ik heb haar de kans gegeven omdat ik geloof dat ze het gaat redden. Als je dat aan kunt en aandurft dan ben je niet mis, dan heb je wel karakter volgens mij.

En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen.

Lieve groet Mieke

Onderwijs

Beste Mensen,

 

Na al die jaren snap ik nog steeds niet goed hoe het schoolsysteem in Guatemala in elkaar zit. Voor mij, als Nederlandse, zit er weinig logica en structuur in en lijkt het niveau ook erg laag. Een van de kinderen liet mij met trots iets zien toen ik de eerste keer op bezoek kwam en ik had moeite om enthousiast te reageren. 13 jaar en een boom geknutseld van crêpe – papier.

Plaatjes uitgeknipt en in de boom geplakt. Een ander kind dat in groep vijf zit en geen antwoord kan geven op de vraag hoeveel 4×5 is. Uniformen die voor dezelfde school weer opnieuw aangeschaft moeten worden omdat de nieuwe directeur vind dat het ruitje van de rokken dit jaar anders van kleur moet zijn.

Een andere leerling die geen jaar over mag doen omdat (weer een nieuwe directeur op die school) vind dat hij maar naar een andere school moet; hij wil geen zitteblijvers want die worden allemaal van school gestuurd.God mag weten wat voor reden die goeie man daarvoor heeft; maar het is zo en niemand die er iets tegen kan doen.

Op de basisschool in het dorp verderop waar nogal wat van de kinderen in mijn project naar school gaan is er een ochtend en een middagschool, met ieder hun eigen directeur of directrice die ieder zelf uit maken welk uniform er gedragen moet worden in het nieuwe schooljaar; zowel in de klas als voor de gymles. Dus alle nieuwe kleren die vorig jaar aangeschaft zij kunnen misschien dit jaar niet meer gebruikt worden. Zo is het en niet anders. Iedereen doet daar aan mee en zo niet dan worden er bij voorbaat al punten in mindering gebracht op het rapport. Kinderen die vorig jaar een gewoon wit shirt met de gymles mochten dragen moeten misschien dit jaar een grijs shirt aan met het logo van de school er op.

Die zijn dubbel zo duur want de directeur of directrice heeft wel iets afgesproken met degene die die shirts levert om daar zelf ook wat aan te kunnen verdienen. Iedereen doet mee en niemand protesteert, je bent kansloos in deze en de regering doet ook niks. Een van de kinderen moet het schooljaar overdoen en niemand weet waarom. De leerkracht zegt dat hij wel intelligent is maar dat de directrice geen uitleg geeft; het is zoals het is.

Er is ook niet echt een regel voor de schoolspullen; elke leerkracht kan zelf uitmaken wat hij of zij de leerlingen mee laat brengen in het nieuwe schooljaar. Voor hetzelfde leerjaar maar dan op een andere school in een ander dorp kan het zomaar zijn dat de kinderen een heel andere lijst meebrengen als we inkopen gaan doen. Een lijst die soms veel duurder of goedkoper uitvalt. Op een school moet een van de kinderen elke maandag een spijkerbroek en een witte blouse met lange mouwen aan; de rest van de week gewoon een donkerblauwe broek met een witte blouse met korte mouwen. Leg mij maar uit waarom. De gewone blauwe trainingsbroeken kunnen effe zijn, met een wit biesje aan de zijkant van de pijpen of met twee witte biesjes. Ik vraag iedere keer welke we moeten hebben want ik wil natuurlijk niet dat ze al in de min staan met de punten voordat ze beginnen.

Het ene kind moet een pak toiletpapier met 4 rollen meenemen en het andere maar een rol voor een heel schooljaar. Misschien gebruiken de leerkrachten ook wel het toiletpapier wat door de leerlingen meegebracht wordt, wie weet. Het is echt ongelooflijk; het verbaast me ieder jaar weer.

Maar hoe dan ook; elk kind is weer trots als we de rugzakken; schoenen, uniformen en de schoolspullen gekocht hebben. En ze zeggen allemaal dat ze hun best gaan doen in dit nieuwe schooljaar, en dat menen ze ook. En van allemaal krijg ik als we klaar zijn een dikke knuffel en bedanken ze mij weer van harte voor alles wat ze gekregen hebben.

En dat menen ze ook; ook de moeders.

 

Lieve groet Mieke

Einde

Lieve Mensen,

Alles is klaar; elk kind/student kan weer een jaar vooruit met studerenZe hebben allemaal hun nieuwe schoenen, rugzakken, uniformen, gymschoenen – en kleding en alle schoolspullen van potlood tot nieuwe boeken. De haren zijn weer netjes geknipt, maar dat moeten ze in het schooljaar natuurlijk zelf ook nog bijhouden, want vooral de jongens kunnen er met dat nieuwe modekapsel geen heel schooljaar jaar tegen.

75 kinderen in 2018; er vallen soms sponsoren en soms ook kinderen af; twee sponsoren zijn gestopt; een meisje is na haar zwangerschap gestopt; een meisje heeft geen zin meer om verder te studeren; 2 studenten waren in 2017 geslaagd en hebben werk gevonden; een jongedame heeft zelf werk gevonden en had geen zin meer om de school af te maken.

Er komen soms nieuwe sponsoren bij en ook nieuwe kinderen. Voor de studenten die met een beroepsopleiding bezig zijn maak ik soms een combinatie van 2 sponsoren om de kosten zo laag mogelijk te houden en de leerlingen toch de kans te geven om hun droom te kunnen verwezenlijken.

We verwelkomen 3 nieuwe kinderen in het project; twee kleuters die dit jaar voor het eerst naar de basisschool gaan en een jongedame die aan het laatste jaar van de middelbare school begonnen is.

75 kinderen uit 7 verschillende dorpen in Guatemala die gesponsord worden door mensen uit 8 verschillende landen op de wereld. 75 kinderen die in ieder geval de kans krijgen om te studeren, een kans die ze anders nooit gehad zouden hebben. En gelukkig weten de meeste dat zelf ook.

4 Padrinos zijn in deze periode naar Guatemala gekomen om het kind/de jongere die ze sponsoren te bezoeken en dat zijn altijd van die geweldige ervaringen; voor alle partijen maar ook vooral voor mij.

De cadeautjes/kaarten/brieven/foto’s die ik elk jaar persoonlijk af mag geven is ook elke keer weer heel bijzonder om te doen. De blijheid van de kinderen en hun families te zien, is prachtig en ontroerend. De oudste student is bezig met een rechtenstudie en 5 andere jongelui zitten in hun eindexamen jaar van de opleiding. En ze vinden het allemaal (vooral ook ik) jammer dat ik niet bij de diploma uitreiking kan zijn; die is helaas altijd in november. Er zijn enkele studenten die stage moeten lopen dit jaar en dat vinden ze allemaal spannend om te doen; gelukkig helpen de meeste scholen daarbij. Sommige kinderen weten echt nog niet wat ze willen worden als ze “groot” zijn en anderen hebben een duidelijke droom die ze graag uit zien komen. En dat is het mooie, dat is het bijzondere.

Ze volgend allemaal hun eigen pad, ieder op hun eigen unieke manier.

Het enige wat wij als buitenlanders kunnen doen is een kans aanreiken en hopen dat ze die met twee handen aannemen; en dat doen de meesten gelukkig.

Dankjewel allemaal, dankjewel voor weer een jaar sponsoring van zoveel kinderen of het doneren van geld wat weer goed besteed is. Voor Gabriela die elke maand eten krijgt voor haar en haar gezin; voor de medicijnen van Maria om epileptische aanvallen te voorkomen; voor de waterfilters die alle gezinnen weer hebben; voor de bril van Kimberly; voor het toch nog kunnen betalen van sommige studies terwijl de sponsoring gestopt was. Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, elk jaar opnieuw.

De motivatie en de veerkracht die sommige jongelui/families hebben is echt geweldig; zo inspirerend.

Dankjewel allemaal voor het vertrouwen; ook namens al die 75 kinderen en hun families.

Lieve groet Mieke

Vaders

Lieve Mensen,

Hij is vader van drie kinderen; zijn vrouw is ’n paar jaar geleden geheel onverwacht overleden. Hij werkt zoveel hij kan en gelukkig hebben ze een eigen huisje op een eigen stukje grond; zij het van golfplaten op een betonnen vloer. Naast het verlies viel ook een inkomen weg en ondanks dat de mensen hier niet veel geld verdienen voel je dat wel. De oudste kinderen studeren in het weekend en hebben door de week een baantje gevonden. De oudste dochter verdient met halve dagen oppassen op een tweeling zo ongeveer € 20 per maand. Niet veel zegt ze, maar net genoeg om eens wat extra’s te kunnen kopen. De jongste kan/mag nog niet werken en hij zorgt ervoor dat het huisje altijd schoon en opgeruimd is. De was moet met de hand gedaan worden en dat doen ze om de beurt; net als de afwas. We moeten vooruit, want dat is het leven zeggen ze alle vier.

Hij is vader van vier zonen en was heel erg verslaafd. Zijn vrouw stond er altijd alleen voor; tot op het m oment dat hij zich op liet nemen om af te kicken. De jongens werden allemaal gesponsord. Hat was een zware tijd, maar hij heeft het gered. Is helemaal clean en werkt hard om zijn gezin draaiende te houden en daarmee zijn vrouw eindelijk wat rust te gunnen. Hij is dol en trots op zijn zonen, en terecht want het zijn hele goeie en prachtige jongens.

Hij is vader van een groot gezin en kan net wat lezen en schrijven. Hij is er altijd bij om de inkopen te doen met de kinderen. Hij werkt op het land en verdient daarmee zo ongeveer € 2 – € 3 per dag en zijn vrouw gaat elke dag tortillas maken en verdient daarmee ook wat geld. Er moeten elke dag 10 monden gevoed worden en ze hebben helemaal niks van zichzelf alleen de inboedel; 4 bedden en wat bij elkaar getimmerde planken die samen een kast vormen. Er is altijd blijheid in het huis en de kinderen spelen altijd; met niks. Op hun manier zien ze er ook altijd keurig uit; de kleren zij soms wel kapot maar altijd schoon.

Hij is vader van een groot gezin; allemaal dochters. Hij had een zoon die verslaafd was en die voor zijn ogen gestorven is. Hij is er nooit overheen gekomen en is zelf ook aan de drank geraakt en verslaafd. Ik kom hem soms in het dorp wel eens tegen. Altijd is hij vriendelijk en dankbaar dat zijn jongste dochters geholpen worden en iedere keer zegt hij dat hij er alles aan zal doen om van de drank af te komen. Zijn vrouw werkt hard; vooral in de periode dat de koffie bonen geplukt moeten worden. De dochters die al werk hebben helpen allemaal mee om het gezin overeind te houden.

Hij is al ruim 80 jaar oud en woont samen met zijn vrouw en hun tweeling zonen in een klaslokaal van een basisschool. Een van hun dochters woont met haar 2 kinderen ook bij hun. Er zijn al enkele kinderen uit huis. Hij doet zoveel mogelijk klusjes op school; zijn vrouw maakt het sanitair schoon en doet de was als dat nodig is en in ruil daarvoor mogen ze gratis wonen. Zijn dochter heeft epilepsie en de medicijnen worden gesponsord; anders was ze misschien al overleden; ze hebben er zelf echt geen geld voor.

Hij is vader van vier kinderen en is in een van kleine ruimtes waar ze wonen een kleine bakkerijtje begonnen. Hij maakt hele lekkere dingen en verkoopt die op de markt. Zijn vrouw helpt hem daarbij en ook zijn oudste zoon als die vakantie heeft. Altijd zijn ze aan het werk en al sik onverwacht op bezoek kom dan ziet hij wit van het mail. Altijd heeft hij goeie zin en is dankbaar en blij dat zijn kinderen gesponsord worden. maar hij is ook wel zo realistisch dat wanneer zijn kinderen niet meer willen hij dat zegt zodat de hulp aan een ander kind gegeven kan worden.

Zomaar wat vaders van gezinnen in het project. Ik ken ze natuurlijk allemaal. Ze zijn allemaal anders maar willen allemaal hetzelfde en dat is: het beste voor hun kinderen.

Lieve groet Mieke

Moeders

Lieve Mensen,

Ze is moeder van 10 kinderen en samen met haar man hebben ze een prachtig gezin. Als de “voordeur” opengaat dan voel je liefde in heel het huis. Niemand roept of schreeuwt; iedereen wacht geduldig op zijn of haar beurt. Als ik voor een van de kinderen een cadeautje af mag geven van de Padrinos dan staan alle andere kinderen er omheen; afwachtend en benieuwd wat er in zal zitten. Blij voor degene die het krijgt en niemand zeurt waarom hij of zij niets krijgt. Alles gaat van hand tot hand en wordt tot in detail bewonderd. De ouders stimuleren hun kinderen om goed hun best te doen op school en het ziet er altijd netjes, schoon en opgeruimd uit.

Ze is alleenstaande moeder van twee kinderen en werkt zoveel als ze kan om het hoofd boven water te houden. Elke jaar woont ze ergens anders met haar kinderen en heeft ze een andere baan. Haar oudste zoon is gestopt met school en werkt elke dag om op die manier een steentje bij te kunnen dragen aan de dagelijkse kosten en de huur van de kamer die ze moeten betalen. Er is nooit geld om iets nieuws te kopen, want er moet elke dag ook eten op de plank komen.

Ze is moeder van 7 kinderen, waarvan een tweeling die inmiddels het huis uit zijn. Haar man drinkt regelmatig en zelf werkt ze zoveel als ze kan om het allemaal draaiende te houden. De kinderen die Padrinos hebben doen goed hun best en worden door hun moeder gestimuleerd om de kansen die ze krijgen ook te pakken. De oudste die gesponsord wordt werkt elke dag van de week om zijn moeder een beetje te helpen en een gedeelte van zijn studie zelf te betalen. De oudste dochter heeft inmiddels een baby en woont ook in het huis met haar vriend en kind. Het is er een grote rotzooi , het is er nooit opgeruimd en soms ruikt het naar ik weet niet wat.

Ze is alleenstaande moeder van vier kinderen. Ze heeft een relatie gehad en heeft er na een tijd toch voor gekozen om alleen voor haar kinderen te zorgen. Ze is altijd aan het werk en is redelijk streng voor haar kinderen en stimuleert hun enorm om de kansen die ze krijgen ook met twee handen aan te pakken. Ze houdt alles in de gaten en ze hebben alle vier hun eigen taak in het gezin. Een echte knokker is het.

Ze is moeder van een aantal kinderen en heeft een man die heel wat jaren ouder is dan zijzelf. Ze had zich laten steriliseren nadat ze 5 kinderen had gebaard, maar er werden tot ieders verrassing nog 3 kinderen geboren. Een van hun zonen ging in de bergen werken en is op de terugweg vermoord en elk jaar blijft de kerststal langer staan omdat juist hij zo dol op kerstmis was. Een hardwerkende vrouw die haar kinderen leert om dankbaar te zijn voor de kans die ze krijgen dat ze kunnen studeren.

Ze is moeder van een groot gezin en een aantal jaren geleden is haar man plotseling overleden. De drie jongste dochters werden al ondersteund met hun studies. Door een modderstroom moesten ze verhuizen naar de andere kant van het dorp; verloren ze alles wat ze hadden en verzekeringen zijn hier niet. De oudste is nu afgestudeerd en kan wat geld bijverdienen om zo wat bij te dragen in de kosten en de tweede is na dit jaar ook klaar met haar studie. De oudste dochter woont ook met haar kinderen bij de familie en iedereen helpt mee in het huishouden.

Zomaar wat moeders van de gezinnen in het project. Een ding hebben ze allemaal gemeen; ze hebben niemand een wasmachine of een gasfornuis en ze willen allemaal het beste voor hun kinderen. Dat weet ik zeker, want ik ken ze allemaal. Ze zijn enorm sterk en ik bewonder ze allemaal.

Lieve groet Mieke