Auteursarchief: DirkBal

Einde

Lieve Mensen,

Alles is klaar; elk kind/student kan weer een jaar vooruit met studerenZe hebben allemaal hun nieuwe schoenen, rugzakken, uniformen, gymschoenen – en kleding en alle schoolspullen van potlood tot nieuwe boeken. De haren zijn weer netjes geknipt, maar dat moeten ze in het schooljaar natuurlijk zelf ook nog bijhouden, want vooral de jongens kunnen er met dat nieuwe modekapsel geen heel schooljaar jaar tegen.

75 kinderen in 2018; er vallen soms sponsoren en soms ook kinderen af; twee sponsoren zijn gestopt; een meisje is na haar zwangerschap gestopt; een meisje heeft geen zin meer om verder te studeren; 2 studenten waren in 2017 geslaagd en hebben werk gevonden; een jongedame heeft zelf werk gevonden en had geen zin meer om de school af te maken.

Er komen soms nieuwe sponsoren bij en ook nieuwe kinderen. Voor de studenten die met een beroepsopleiding bezig zijn maak ik soms een combinatie van 2 sponsoren om de kosten zo laag mogelijk te houden en de leerlingen toch de kans te geven om hun droom te kunnen verwezenlijken.

We verwelkomen 3 nieuwe kinderen in het project; twee kleuters die dit jaar voor het eerst naar de basisschool gaan en een jongedame die aan het laatste jaar van de middelbare school begonnen is.

75 kinderen uit 7 verschillende dorpen in Guatemala die gesponsord worden door mensen uit 8 verschillende landen op de wereld. 75 kinderen die in ieder geval de kans krijgen om te studeren, een kans die ze anders nooit gehad zouden hebben. En gelukkig weten de meeste dat zelf ook.

4 Padrinos zijn in deze periode naar Guatemala gekomen om het kind/de jongere die ze sponsoren te bezoeken en dat zijn altijd van die geweldige ervaringen; voor alle partijen maar ook vooral voor mij.

De cadeautjes/kaarten/brieven/foto’s die ik elk jaar persoonlijk af mag geven is ook elke keer weer heel bijzonder om te doen. De blijheid van de kinderen en hun families te zien, is prachtig en ontroerend. De oudste student is bezig met een rechtenstudie en 5 andere jongelui zitten in hun eindexamen jaar van de opleiding. En ze vinden het allemaal (vooral ook ik) jammer dat ik niet bij de diploma uitreiking kan zijn; die is helaas altijd in november. Er zijn enkele studenten die stage moeten lopen dit jaar en dat vinden ze allemaal spannend om te doen; gelukkig helpen de meeste scholen daarbij. Sommige kinderen weten echt nog niet wat ze willen worden als ze “groot” zijn en anderen hebben een duidelijke droom die ze graag uit zien komen. En dat is het mooie, dat is het bijzondere.

Ze volgend allemaal hun eigen pad, ieder op hun eigen unieke manier.

Het enige wat wij als buitenlanders kunnen doen is een kans aanreiken en hopen dat ze die met twee handen aannemen; en dat doen de meesten gelukkig.

Dankjewel allemaal, dankjewel voor weer een jaar sponsoring van zoveel kinderen of het doneren van geld wat weer goed besteed is. Voor Gabriela die elke maand eten krijgt voor haar en haar gezin; voor de medicijnen van Maria om epileptische aanvallen te voorkomen; voor de waterfilters die alle gezinnen weer hebben; voor de bril van Kimberly; voor het toch nog kunnen betalen van sommige studies terwijl de sponsoring gestopt was. Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, elk jaar opnieuw.

De motivatie en de veerkracht die sommige jongelui/families hebben is echt geweldig; zo inspirerend.

Dankjewel allemaal voor het vertrouwen; ook namens al die 75 kinderen en hun families.

Lieve groet Mieke

Vaders

Lieve Mensen,

Hij is vader van drie kinderen; zijn vrouw is ’n paar jaar geleden geheel onverwacht overleden. Hij werkt zoveel hij kan en gelukkig hebben ze een eigen huisje op een eigen stukje grond; zij het van golfplaten op een betonnen vloer. Naast het verlies viel ook een inkomen weg en ondanks dat de mensen hier niet veel geld verdienen voel je dat wel. De oudste kinderen studeren in het weekend en hebben door de week een baantje gevonden. De oudste dochter verdient met halve dagen oppassen op een tweeling zo ongeveer € 20 per maand. Niet veel zegt ze, maar net genoeg om eens wat extra’s te kunnen kopen. De jongste kan/mag nog niet werken en hij zorgt ervoor dat het huisje altijd schoon en opgeruimd is. De was moet met de hand gedaan worden en dat doen ze om de beurt; net als de afwas. We moeten vooruit, want dat is het leven zeggen ze alle vier.

Hij is vader van vier zonen en was heel erg verslaafd. Zijn vrouw stond er altijd alleen voor; tot op het m oment dat hij zich op liet nemen om af te kicken. De jongens werden allemaal gesponsord. Hat was een zware tijd, maar hij heeft het gered. Is helemaal clean en werkt hard om zijn gezin draaiende te houden en daarmee zijn vrouw eindelijk wat rust te gunnen. Hij is dol en trots op zijn zonen, en terecht want het zijn hele goeie en prachtige jongens.

Hij is vader van een groot gezin en kan net wat lezen en schrijven. Hij is er altijd bij om de inkopen te doen met de kinderen. Hij werkt op het land en verdient daarmee zo ongeveer € 2 – € 3 per dag en zijn vrouw gaat elke dag tortillas maken en verdient daarmee ook wat geld. Er moeten elke dag 10 monden gevoed worden en ze hebben helemaal niks van zichzelf alleen de inboedel; 4 bedden en wat bij elkaar getimmerde planken die samen een kast vormen. Er is altijd blijheid in het huis en de kinderen spelen altijd; met niks. Op hun manier zien ze er ook altijd keurig uit; de kleren zij soms wel kapot maar altijd schoon.

Hij is vader van een groot gezin; allemaal dochters. Hij had een zoon die verslaafd was en die voor zijn ogen gestorven is. Hij is er nooit overheen gekomen en is zelf ook aan de drank geraakt en verslaafd. Ik kom hem soms in het dorp wel eens tegen. Altijd is hij vriendelijk en dankbaar dat zijn jongste dochters geholpen worden en iedere keer zegt hij dat hij er alles aan zal doen om van de drank af te komen. Zijn vrouw werkt hard; vooral in de periode dat de koffie bonen geplukt moeten worden. De dochters die al werk hebben helpen allemaal mee om het gezin overeind te houden.

Hij is al ruim 80 jaar oud en woont samen met zijn vrouw en hun tweeling zonen in een klaslokaal van een basisschool. Een van hun dochters woont met haar 2 kinderen ook bij hun. Er zijn al enkele kinderen uit huis. Hij doet zoveel mogelijk klusjes op school; zijn vrouw maakt het sanitair schoon en doet de was als dat nodig is en in ruil daarvoor mogen ze gratis wonen. Zijn dochter heeft epilepsie en de medicijnen worden gesponsord; anders was ze misschien al overleden; ze hebben er zelf echt geen geld voor.

Hij is vader van vier kinderen en is in een van kleine ruimtes waar ze wonen een kleine bakkerijtje begonnen. Hij maakt hele lekkere dingen en verkoopt die op de markt. Zijn vrouw helpt hem daarbij en ook zijn oudste zoon als die vakantie heeft. Altijd zijn ze aan het werk en al sik onverwacht op bezoek kom dan ziet hij wit van het mail. Altijd heeft hij goeie zin en is dankbaar en blij dat zijn kinderen gesponsord worden. maar hij is ook wel zo realistisch dat wanneer zijn kinderen niet meer willen hij dat zegt zodat de hulp aan een ander kind gegeven kan worden.

Zomaar wat vaders van gezinnen in het project. Ik ken ze natuurlijk allemaal. Ze zijn allemaal anders maar willen allemaal hetzelfde en dat is: het beste voor hun kinderen.

Lieve groet Mieke

Moeders

Lieve Mensen,

Ze is moeder van 10 kinderen en samen met haar man hebben ze een prachtig gezin. Als de “voordeur” opengaat dan voel je liefde in heel het huis. Niemand roept of schreeuwt; iedereen wacht geduldig op zijn of haar beurt. Als ik voor een van de kinderen een cadeautje af mag geven van de Padrinos dan staan alle andere kinderen er omheen; afwachtend en benieuwd wat er in zal zitten. Blij voor degene die het krijgt en niemand zeurt waarom hij of zij niets krijgt. Alles gaat van hand tot hand en wordt tot in detail bewonderd. De ouders stimuleren hun kinderen om goed hun best te doen op school en het ziet er altijd netjes, schoon en opgeruimd uit.

Ze is alleenstaande moeder van twee kinderen en werkt zoveel als ze kan om het hoofd boven water te houden. Elke jaar woont ze ergens anders met haar kinderen en heeft ze een andere baan. Haar oudste zoon is gestopt met school en werkt elke dag om op die manier een steentje bij te kunnen dragen aan de dagelijkse kosten en de huur van de kamer die ze moeten betalen. Er is nooit geld om iets nieuws te kopen, want er moet elke dag ook eten op de plank komen.

Ze is moeder van 7 kinderen, waarvan een tweeling die inmiddels het huis uit zijn. Haar man drinkt regelmatig en zelf werkt ze zoveel als ze kan om het allemaal draaiende te houden. De kinderen die Padrinos hebben doen goed hun best en worden door hun moeder gestimuleerd om de kansen die ze krijgen ook te pakken. De oudste die gesponsord wordt werkt elke dag van de week om zijn moeder een beetje te helpen en een gedeelte van zijn studie zelf te betalen. De oudste dochter heeft inmiddels een baby en woont ook in het huis met haar vriend en kind. Het is er een grote rotzooi , het is er nooit opgeruimd en soms ruikt het naar ik weet niet wat.

Ze is alleenstaande moeder van vier kinderen. Ze heeft een relatie gehad en heeft er na een tijd toch voor gekozen om alleen voor haar kinderen te zorgen. Ze is altijd aan het werk en is redelijk streng voor haar kinderen en stimuleert hun enorm om de kansen die ze krijgen ook met twee handen aan te pakken. Ze houdt alles in de gaten en ze hebben alle vier hun eigen taak in het gezin. Een echte knokker is het.

Ze is moeder van een aantal kinderen en heeft een man die heel wat jaren ouder is dan zijzelf. Ze had zich laten steriliseren nadat ze 5 kinderen had gebaard, maar er werden tot ieders verrassing nog 3 kinderen geboren. Een van hun zonen ging in de bergen werken en is op de terugweg vermoord en elk jaar blijft de kerststal langer staan omdat juist hij zo dol op kerstmis was. Een hardwerkende vrouw die haar kinderen leert om dankbaar te zijn voor de kans die ze krijgen dat ze kunnen studeren.

Ze is moeder van een groot gezin en een aantal jaren geleden is haar man plotseling overleden. De drie jongste dochters werden al ondersteund met hun studies. Door een modderstroom moesten ze verhuizen naar de andere kant van het dorp; verloren ze alles wat ze hadden en verzekeringen zijn hier niet. De oudste is nu afgestudeerd en kan wat geld bijverdienen om zo wat bij te dragen in de kosten en de tweede is na dit jaar ook klaar met haar studie. De oudste dochter woont ook met haar kinderen bij de familie en iedereen helpt mee in het huishouden.

Zomaar wat moeders van de gezinnen in het project. Een ding hebben ze allemaal gemeen; ze hebben niemand een wasmachine of een gasfornuis en ze willen allemaal het beste voor hun kinderen. Dat weet ik zeker, want ik ken ze allemaal. Ze zijn enorm sterk en ik bewonder ze allemaal.

Lieve groet Mieke

Jongens

Lieve Mensen,

Hij is de oudste uit een gezin met vier jongens; vader dronk in het verleden veel alcohol; en moeder wist soms niet hoe ze aan het geld moest komen om de kindermondjes te vullen.Hij stopte na het tweede jaar van de middelbare school; wilde gaan werken om zo zijn moeder een beetje financieel te kunnen helpen. Inmiddels zaten alle drie zijn jongere broertjes al op school. Vader werd opgenomen en is afgekickt. De volgende twee jongens maakten ook de middelbare school niet af; allemaal om moeder te kunnen helpen. De jongste zit nu in de laatste klas van het basisonderwijs; hij zegt dat hij verder wil studeren. Vader is inmiddels afgekickt en het gezin maakt het na een hele lange zware periode weer goed.

Hij is de oudste uit een gezin met vier jongens; ze waren gedumpt door hun moeder bij hun oma.vAlle vier hele goede studenten die niet kunnen stoppen met leren. De oudste is verpleger en heeft computer gestudeerd, is inmiddels getrouwd en heeft samen met zijn vrouw 2 kinderen. De tweede is na zijn diploma van leraar ook nog gaan studeren voor directeur en is nu bezig met rechten. De derde is begonnen aan de opleiding psychologie en de jongste is nu aan het derde jaar verpleging bezig. Daarnaast werken ze ook allemaal om zo zelf een gedeelte van de opleiding te kunnen betalen. Puntenlijsten die klinken als een klok; jongens die elkaar stimuleren en de keuze maken om zo hun toekomst in te vullen.

Hij is de oudste uit een gezin en heeft een zusje; samen wonen ze bij hun moeder. Hij heeft ervoor gekozen om na de eerste klas van het middelbaar onderwijs te stoppen met zijn studie. Hij wilde gaan werken en op die manier ook een financieel steentje bijdragen omdat hun moeder soms zonder werk zat en er dan weinig te eten is. Zijn zusje wil graag verder studeren en hij stimuleert haar.

Hij is nu de oudste van een gezin met 7 kinderen waarvan er al twee uit huis zijn. Zijn jongere maar wel oudste zus woont ook nog bij de familie en is inmiddels alleenstaande moeder met 3 kinderen. Hij wilde stoppen met studeren omdat hij zag dat je met werken geld kon verdienen en met studeren niet. En er moet wel geld binnenkomen als er zoveel monden gevoed moeten worden. Maar hij had wel altijd een droom. Enkele jaren geleden bleef hij voor de tweede keer zitten en heb ik hem zijn laatste kans gegeven. Het leek alsof hij het begreep en het licht opeens gezien had. Hij gaat nu voor het laatste jaar naar de middelbare school; is over met een prachtige puntenlijst. Hij wil medicijnen gaan studeren.

Vier jongens die ieder op hun eigen manier hun toekomst invulden nadat ze op een kruispunt stonden. Ik ken ze alle vier en heb veel met ze gesproken, ook over hun toekomst.

Maar die keuze moeten ze allemaal zelf maken. Ik vind ze ontzettend dapper.

 

Lieve groet Mieke

Meisjes

Lieve Mensen,

Ze was zwanger; net dertien jaar en niemand wist het of had het gezien totdat de baby geboren werd. Ik weet nog dat ik schrok toen ik terug kwam en dat hele kleine meisje op de buik van haar oma zag hangen in een doek, het handje er net uitstekend en aan haar vingertjes kon ik zien dat ze echt heel piepklein was. Ze groeide als kool en de moeder zette door, wilde verder met haar studie nadat ze een jaar voor haar dochtertje gezorgd had. Ze maakte de middelbare school af en ging de opleiding voor gymlerares volgen; kreeg baarmoederkanker en genas daarvan. Met dezelfde vriend kreeg ze een aantal jaren later nog een tweede gezonde dochter; ze had geen werk en haar vriend werkte waar hij kon om geld te verdienen voor hun gezin. Hun relatie werd steeds slechter en ze werd mishandeld. Ze is nu alleenstaande moeder. Ze had zich opgegeven voor een verkorte opleiding tot een soort van burger politie om de mensen te beschermen en ze werd uit 15 personen als beste verkozen en werkt nu in ploegen in Antigua. Ze heeft nu haar eigen inkomen en zorgt voor haar en haar dochters.

Ze vertelde me dat ze zwanger was; net voor mijn terug reis naar Nederland. Ze zou de school dus niet af kunnen maken en werd bijna het huis uitgezet door haar ouders. We hebben veel gepraat. Ze wilde thuis blijven wonen; veel te jong om een eigen leven op te kunnen bouwen, de basisschool ook nog niet afgemaakt. Ze koos ervoor om voor haar dochtertje te blijven zorgen en om niet meer verder te studeren; ook niet erg gestimuleerd door de mensen om haar heen. Ze is een goede moeder en wil net als alle moeders het beste voor haar kindje. Ze is nog samen met de vader van haar dochtertje en ze wonen bij haar ouders, broertjes en zusjes.

Ze had net een baby toen ik terug kwam; een gezonde zoon. Ze had het schooljaar afgemaakt, laatste jaar van haar beroepsopleiding; secretaresse. Ze had net haar diploma in ontvangst genomen en drie weken later was ze bevallen. Ze bleef een jaar thuis om voor haar zoontje te zorgen; alleen, want de vader van het kind ging weg en kon zijn verantwoordelijkheid niet nemen. Ze is nu weer begonnen met haar studie; in een jaar Engels en computerdiploma, zodat ze straks meer kans maakt op een baan. Op de dagen dat ze naar school gaat past haar moeder op haar zoontje. En ze gaat het halen.

Ze was net ’n paar dagen ervoor bevallen van een dochtertje toen ik haar voor het eerst weer tegenkwam in de bus. Ik ging op kraamvisite en ze gaf me haar puntenlijst van het vorige schooljaar. Ze had het schooljaar helemaal afgemaakt en was met een prachtige puntenlijst over naar het laatste jaar van de middelbare school. Ze vroeg of ik haar wilde blijven steunen met de sponsoring, want ze wilde perse het laatste schooljaar afmaken en haar droom volgen; chef-kok worden. Ze was nog kraamvrouw/meisje toen de school weer begon, ze geeft nog borstvoeding en ze gaat ervoor. Haar moeder, de oma van de baby, past elke ochtend op en geeft de baby rijstwater als ze honger heeft.

Vier jonge meisjes die ieder op hun eigen manier hun toekomst invulden na de bevalling van hun eerste kindje. Ik ken ze alle vier en heb veel met ze gesproken, ook over hun toekomst. Ze uitgelegd dat ze naar het Centro de Salud kunnen gaan voor gratis injecties om te voorkomen dat binnen de kortst mogelijke tijd een tweede kindje geboren wordt. Maar die keuze moeten ze ook zelf maken.

Ik vind ze ontzettend dapper.

Lieve groet Mieke

Start

Lieve Mensen,

Een dag nadat ik aan kwam in Guatemala hoorde ik dat de scholen een week eerder dan vorige jaren zouden beginnen; dat had de regering besloten. Dat betekent dus dat alle kinderen hun spullen ook eerder moeten hebben en dat ik dus minder tijd zou hebben om alle inkopen te doen. Wat weer betekent dat in al meteen alles door elkaar liep; ik was nog bezig met gezinnen bezoeken en ook al bezig met inkopen doen op de markt.

Inmiddels ben ik in mijn derde week en heb nog steeds niet alle gezinnen bezocht. Er zijn gezinnen verhuisd en ik hoop maar dat ik die via via weer vind of dat ik ze “per ongeluk” tegenkom ergens op straat, in de bus of op de markt.

Het goede nieuws is dat tot heden alle kinderen op een na over zijn naar het volgende schooljaar; een kind heeft geen zin om verder te studeren; twee hebben hun diploma gehaald in het afgelopen jaar en hebben ook werk en er zijn er dit jaar weer verschillende die een beroeps opleiding begonnen zijn. Een van de kinderen heeft een baby gekregen in het afgelopen jaar en stopt met school; een heeft er een baby gekregen op 2 januari en wil haar laatste schooljaar heel graag afmaken terwijl haar moeder op haar dochtertje gaat passen. De puntenlijsten zijn geweldig en ze hebben allemaal weer heel veel zin om aan het nieuwe schooljaar te beginnen.

Ik ben al vaak ontroerd geweest door de verhalen die me verteld zijn. Als je je diploma hebt gehaald en je wilt gaan werken voor net € 5 per dag omdat je vindt dat je dan in ieder geval vast ervaring op kunt doen, dan ben je een flinke meid want als je het busgeld er dan aftrekt blijft er net € 4 over. De oudste is geslaagd en heeft nu zijn diploma directeur van een basisschool gehaald; hij werkt hele dagen en heeft meer dan de helft van zijn opleiding zelf betaald. Hij gaat nu op de universiteit rechten studeren vertelde hij. Zijn broer gaat de opleiding kinderpsychologie doen. Twee leerlingen zijn met een prachtige puntenlijst over naar het laatste leerjaar boekhouding. Het meisje dat op 2 januari bevallen is, is tot de laatste dag naar school geweest omdat ze vond dat zwanger zijn geen reden was om haar schooljaar niet af te maken. Er zijn veel jonge meisjes zwanger en gelukkig wordt dat ook op school steeds meer geaccepteerd zodat ze de kans in ieder wel krijgen om te leren. Van een van de leerlingen was haar usb stick gestolen met alle info van het schooljaar. Ze moest daarvan een boek maken en dat moest af om over te kunnen gaan naar het volgende leerjaar. Ze heeft samen met haar zusjes en moeder een hele week gewerkt om het toch nog af te krijgen; zelfs werden er nachten doorgewerkt. Ze heeft het gehaald. Een ander leerling heeft in de vakantie gewerkt en heeft een bankrekening geopend en al het geld wat ze verdiende op haar rekening gestort om zo te kunnen sparen voor een naaimachine. Ze is een opleiding mode ontwerpster aan het volgen. Ze zal nog lang moeten sparen maar het begin is gemaakt. Het lukt, ze doen het en zijn terecht trots als ze het voor elkaar krijgen. Een van de jongens gaat beginnen aan de opleiding technisch tekenaar; een dure opleiding maar hij wordt gesponsord door meerdere mensen en dus kan ook zijn droom werkelijkheid worden Allemaal hebben ze hun eigen dromen en de meesten weten al heel goed wat ze later willen worden. En allemaal weten ze dat ze op hun eigen manier hun eigen steentje bij moeten dragen. ‘ En ik vertel in het ene gezin over het andere; niet om te roddelen maar wel om te laten horen hoe goed het kan gaan en wat iemand er voor doet of moet doen om iets te bereiken.

Eentje is een paar jaar geleden geslaagd voor gymlerares en kon geen baan vinden. Inmiddels is haar tweede dochtertje geboren; haar man heeft haar in het afgelopen jaar zo mishandeld dat ze in het ziekenhuis opgenomen moest worden en sinds die tijd is ze alleenstaande moeder. Daarna had ze zich opgegeven voor een cursus bij de politie die 3 dagen en nachten duurde. Er waren 16 cursisten uitgenodigd en zij heeft het gehaald; als enige want ze hadden maar een persoon nodig. Ze werd uitgekozen op karakter en vooral op fysieke kracht wat ze weer geleerd had op haar vorige opleiding. Nu loopt ze hier in Antigua rond met een collega om de stad de beveiligen. De jongedame die vorig jaar bevallen was van een zoontje en geslaagd was voor secretaresse gaat dit jaar weer studeren om meer kans te maken op een goede baan; een goede toekomst voor haar en haar kind.

Het is jammer als iemand niet door wil gaan met de studie als je die kans aanreikt. Eerlijk gezegd vind ik het zelf ook zonde; maar als ze geen zin meer hebben is het verloren tijd en vooral geld. Daar wil ik dan ook niet te lang stil bij blijven staan; alle anderen pakken hun kans met beide handen aan en daar doen we het voor. Elk gezin moet een eigen bijdrage leveren; al is het maar dat ze het busgeld betalen. Of bijvoorbeeld het gymshirt van hun kind. Ik bekijk altijd een beetje wat elk gezin kan en of er nog kosten zijn tijdens het schooljaar als ik er niet ben en die we nog niet in kunnen schatten. Ik denk dat ze dan meer waarderen wat ze wel krijgen dan wanneer alles maar betaald wordt. Ik ben ongelooflijk trots op ze; op allemaal. En dat heb ik ook tegen alle leerlingen gezegd en volgens mij al meerdere keren ook. Het is echt zo geweldig om de resultaten te zien die behaald worden dankzij de sponsoring dat ik het soms gewoon jammer vind dat de sponsoren zelf niet stiekem over mijn schouder mee kunnen kijken als ik bij de gezinnen op bezoek ben.

Dankjewel allemaal voor welke hulp aan het project op welke manier dan ook gegeven in 2017!

Lieve groet, Mieke

 

 

 

 

 

Einde

Lieve Mensen,

Mijn tijd zit er weer bijna op. Tijd vliegt en dat vindt iedereen wel; ook de mensen hier. Zo spreken we elkaar voor het eerst weer in het nieuwe jaar en maken we een eerste afspraak en zo bezoek ik alle gezinnen weer om foto’s te maken; kopieën van de schoolrapporten op te halen; de gemaakte brieven en tekeningen veilig in een stevige map op te bergen en in mijn tas te doen en ook om afscheid te nemen en iedereen weer succes toe te wensen in het nieuwe schooljaar.

Zoals ik al eerder verteld heb, heb ik van enkele kinderen afscheid genomen; omdat ze òf geen zin meer hadden òf omdat ik vond dat ze niet genoeg geïnteresseerd waren om verder te studeren.

In totaal 5 kinderen die niet meegaan naar volgend jaar. Plus 2 studenten waarvan de Padrinos niet doorgaan met sponsoren; maar omdat een meisje haar laatste schooljaar van haar opleiding af moest maken is die van extra donaties gesponsord. En ook de andere leerling heb ik een bedrag gegeven zodat hij verder kan; beide zijn altijd hele goeie en serieuze studenten geweest, en nog steeds. Dus is het jammer als ze het laatste schooljaar niet af kunnen maken en dus hun diploma niet kunnen halen.

Er is een gezin bijgekomen; alle drie de kinderen daarvan hebben Padrinos.

9 kinderen moeten het schooljaar overdoen.

16 jongeren volgen een beroepsopleiding.

20 kinderen gaan naar de middelbare school.

86 kinderen heb ik in dit moment in het project en dat betekent dus dat 41 kinderen het basisonderwijs volgen. Daarvan zijn er 33 jongens en 53 meisjes; uit 32 verschillende gezinnen (waarvan 12 eenoudergezinnen) die in 9 verschillende dorpen wonen. Zij worden gesponsord door 71 Padrinos die weer in 8 verschillende landen wonen.

De jongste leerling is 8 jaar en de oudste is 23 jaar. Aan 11 studenten (of aan de ouders van deze studenten) heb ik het totale sponsorbedrag gegeven omdat ik na al die jaren vindt dat zij zelf de verantwoordelijkheid kunnen dragen; ik ken hun inmiddels lang genoeg. Ze moeten van dat bedrag wel alle rekeningen inleveren. Van die 11 zijn er 7 die het resterende bedrag zelf moeten bijverdienen door ervoor te werken en van hun salaris de rest moeten betalen. Dit omdat ze op zaterdag of zondag naar school gaan en dus van maandag t/m vrijdag kunnen werken. Dat gaat prima en ik merk aan deze jongelui dat ze de waarde van het geld wat ze krijgen veel meer waarderen dan wanneer ze er zelf niks voor hoeven doen. Ze tellen wel drie keer voordat ze het uitgeven, maken fouten en leren daar weer van. Voor sommige kinderen heb ik 2 sponsors en de reden daarvan is dat de kosten te hoog zijn voor een sponsor. Ik bekijk dat per situatie en breng altijd de sponsors op de hoogte van de situatie zodat iedereen weet hoe het zit en er duidelijkheid is; ook de ouders van de kinderen die gesponsord worden en de kinderen zelf weten hiervan.

Kinderen die allemaal een droom hebben; een droom die soms misschien niet realistisch is maar die in hun ogen wel degelijk haalbaar is. Een droom die tijdens de studie nog kan veranderen omdat er òf geen werk te vinden is òf omdat de interesse op een ander gebied komt te liggen. Een ding is zeker: ze zijn allemaal van goeie wil en hebben allemaal de intentie om heel goed hun best te doen. Het niveau van het onderwijs in Guatemala is lager dan het onderwijs in Nederland. Een meisje van 12 jaar die in het laatste jaar van de basisschol zit liet mij haar huiswerk schriften zien en zij moest werkelijk pagina’s vol schrijven in een schrift met aan elkaar gesloten cirkels en daarna strepen en ruiten. De letters A en O en ik weet niet al wat meer. De kinderen zijn thuis vaak net zoveel uren kwijt met huiswerk maken dan met de uren dat ze naar school gaan. Ze brengen uren door in een internet cafe omdat ze dingen op moeten zoeken en uit moeten printen. Allemaal extra kosten voor de ouders. Alles is verplicht; hebben ze het huiswerk niet gemaakt of de opdrachten niet volbracht dan worden er altijd punten afgetrokken.

Of ik verschil met in de gezinnen sinds de kinderen gesponsord worden? Ja, wel degelijk.

Ik weet nog in de beginjaren van het project dat de meeste gezinnen de busreis met hun kinderen niet konden betalen als we een afspraak hadden om de inkopen te doen. Dat wil zeggen de terugreis; ik gaf dan altijd geld omdat ze allemaal hun handen vol hadden aan het sjouwen van alle inkopen die we dan gedaan hadden. De laatste jaren heb ik niemand meer horen zeggen dat ze geen geld daarvoor hadden. Het zijn maar dubbeltjes; maar toch. Soms gebeurd het zelfs dat wanneer ik in de bus zit samen met ’n ouder van een van mijn gezinnen, dat die dan voor mij de reis betaald.

De gezinnen hebben ook beter te eten en dat komt zeker ten goede aan hun gezondheid. En behalve al die dingen is het vooral een zorg minder voor de ouders; niet te hoeven denken aan de uniformen schoolspullen etc. voor hun kinderen. Die zorg wordt hun zowat geheel ontnomen en ik denk dat dat geweldig is voor ze. Uiteindelijk wil elke ouder toch het beste voor hun kind, waar ter wereld dan ook.

En gedurende het schooljaar komen er altijd nog kosten bij voor de ouders; niet veel in onze ogen, maar als een gezin 3 studerende kinderen heeft en die moeten per week enkele uren in het internetcafé doorbrengen dan kost dat toch al gauw € 5 per week. Deze kosten moeten de ouders uiteraard altijd zelf betalen; het zijn en blijven hun kinderen en dus hun verantwoordelijkheid. Maar daar hoor ik de ouders ook nooit over klagen.

De families zijn echt dankbaar voor de hulp die ze krijgen en ieder laat dan op hun eigen manier aan mij zien. In een gezin krijg ik altijd heerlijk fruit als dank, een papaya of meloen; in een ander gezin ’n tas heerlijke avocado’s; ’n geschreven brief, soms door de ouders en soms namens de ouders door de kinderen geschreven omdat ze dat zelf niet kunnen. Kinderen die een extra tekening maken en aan mij geven. Ouders die opeens voor mij komen staan en gaan bidden uit dankbaarheid omdat ze niks hebben om te geven; wat ze natuurlijk ook niet hoeven. Maar de woorden komen zo direct uit hun hart; en voor elk gebaar ben ik heel dankbaar en elke keer opnieuw raakt het me weer. Wat mij ook weer elke keer opnieuw ontroerd is wanneer Padrinos kennis maken met het kind dat ze sponsoren of gaan sponsoren; dat zijn van die prachtige en emotionele momenten. Soms vraag ik me af of de Padrinos wel in de gaten hebben wat de sponsoring betekent; echt zoveel meer dan alleen maar geld doneren. Hoeveel gezinnen elke dag bidden voor de mensen door wie ze gesponsord worden; niet om zeker te zijn van het geld en de spullen, maar uit pure dankbaarheid. Het is ook heel fijn om te zien dat de gezinnen redelijk goed te eten hebben; gewoon omdat ze dat nu wel kunnen betalen.

Maar het allerbelangrijkste voor mij is natuurlijk dat ze hun kinderen stimuleren en motiveren om te studeren en het belang ervan in zien, dat het voor een betere toekomst kan zorgen, ook voor de ouders. Want in dit land zorgen de kinderen vaak weer voor hun ouders als die te oud zijn om zelf nog geld te kunnen verdienen. Families blijven bij en zorgen vaak voor elkaar; en dat is mooi om te zien.

Ik zelf ben nog steeds blij, trots en dankbaar dat ik elk jaar weer de schakel tussen arm en rijk mag zijn; de verbinding tussen deze twee.

Iedereen die er mede voor gezorgd heeft dat deze afgelopen maanden heel goed verlopen zijn wil ik uit de grond van mijn hart heel erg bedanken; alle Padrinos die dankzij hun bijdrage alle kinderen weer een jaar langer kunnen laten studeren; heel erg bedankt hiervoor!

 

Lieve groet, Mieke

Saulo Valdez

Van Saulo kreeg ik deze brief om te plaatsen op de site; hij is afgestudeerd als elektricien vorig jaar.

Lieve Mieke,

Ik groet u van harte en ik hoop dat alles goed met u gaat.

Ik wil je bedanken voor al die jaren van steun en financiële bijstand van uw project.

Ik dank u en God tot vandaag de dag omdat ik een van mijn grootste dromen waar kon maken.

Van jongs af aan wilde ik afstuderen in de techniek; elektronica en nu dat gelukt is ben ik heel tevreden. Op dit moment werk ik tijdelijk als tuinman in een hotel; maar ik heb op verschillende plaatsen mijn papieren en diploma afgegeven om zo een baan te kunnen krijgen waarin ik afgestudeerd ben.

Ook help ik mijn vrouw Kandy, die nu een beroepsopleiding volgt en zo proberen we ook samen over het verlies van onze zoon Diego te kunnen komen. Dat is nog steeds iets waar we niet graag over praten omdat het te pijnlijk is voor ons. Voorlopig willen we ook nog geen kinderen; willen we nog ’n paar jaar wachten en zo kan Kandy afstuderen. Hoewel het wel moeilijk is want waar ik nu werk verdien ik niet genoeg om alle kosten te kunnen betalen.

Maar als ik straks een andere baan kan vinden komen we beetje bij beetje wel weer verder.

Ik wens u heel veel zegeningen en alle goeds.

Met heel veel liefde,

Saulo Geovany Valdez de la Cruz

Saulo Valdez

Nora

Lieve Mensen,

Twee jaar geleden heeft Nora haar verhaal verteld en mocht ik het met toestemming op de site plaatsen. Vorig jaar heb ik zelf een verhaal geschreven over haar en op de site gezet. Om even op te halen: Nora wilde graag een andere studie volgen en met veel donaties had ik voor het eerste jaar alle geld bij elkaar en kon Nora aan haar nieuwe opleiding, haar droom, beginnen.

De familie van Nora was het eerste gezin wat ik dit jaar bezocht heb en afgelopen week had ik een afspraak met Nora gemaakt omdat ik natuurlijk graag wilde weten hoe het afgelopen jaar geweest is voor haar; ook wat betreft de financiën. We hadden vorig jaar een rekening geopend en daar had ik Q 10.000 op gestort en zij had zelf de verantwoording voor dat geld. We hadden afgesproken dat ze alle rekeningen moest bewaren en alle uitgaven op moest schrijven. Dat vond ze natuurlijk heel spannend want behalve dat het een enorm groot bedrag was, wist ze ook nog niet wat ze in het jaar tegen zou komen. Ik ook niet, maar ik kon niet voor mijn vertrek alles voor haar regelen. En ik vertrouwde haar en ik vond ook dat ze leeftijd had om het te kunnen. En ik heb me niet vergist.

We zijn gezellig samen naar een leuke plek gegaan en iets gedronken. Nora had alles bij; een schrift waarin ze alles opgeschreven had en waarin ze alle nota’s bewaarde. Alles op datum en met uitleg wat het precies was en waarvoor. Het zag er allemaal keurig netjes uit. De bankafschriften had ze bij en ze vertelde dat ze het toch wel heel spannend had gevonden om te doen. Nora heeft een fantastisch jaar achter de rug. Ze straalde en straalt helemaal als ze verteld over de opleiding en hoe ze het allemaal vindt. Deze opleiding is haar op het lijf geschreven. Ze moet eind februari weer stage lopen en kan bijna niet wachten tot ze daaraan mag beginnen. Zoals ik vorig jaar al verteld had kan ze met dit diploma op best veel plaatsen terecht. Ze kan in een apotheek gaan werken; bij bejaarden; bij een huisarts en in een ziekenhuis. Ze vertelde dat ze het liefst in een privékliniek wil gaan werken. Het allerliefste in een apotheek vertelde ze, maar dat is hier niet geheel ongevaarlijk. Er is een kassa met geld en iedereen kan er natuurlijk binnen lopen en om het geld vragen, wat je als je bedreigd wordt heel graag geeft. En je zult er ook zelf voor moeten zorgen dat al het geld weer terug in de kassa komt; wat soms kan betekenen dat je jaren moet werken zonder plezier van je salaris te hebben. In een ziekenhuis ben je binnen; is geen geld en er staat altijd iemand met een enorm groot geweer bij de ingang, wat in sommige gevallen wel een beetje af kan schrikken maar wel voor een bepaalde veiligheid zorgt.

Haar keuze staat dus vast en als haar stage goed verloopt kan ze waarschijnlijk meteen na het behalen van haar diploma op die plaats blijven werken. Het liefst zou ik zelf naar haar diploma uitreiking gaan in juli; lijkt me geweldig om daar bij te zijn. Ze schijnt een van de beste leerlingen te zijn op school; de leerkrachten hebben heel veel met haar op en dat geloof ik heel graag. Nora is een hele leuke jongedame; netjes, beleefd, vriendelijk, eerlijk, bescheiden en trots.

Ze heeft alle toetsen en examens gehaald; heeft niet een keer iets over hoeven doen.

Het werk wat ze afgelopen jaar deed naast haar studie (zorgen voor een bejaarde vrouw) heeft ze niet meer want deze mevrouw is terug gegaan naar de U.S.A. en komt waarschijnlijk niet meer terug. Dus gaat ze weer op pad voor ander werk. Ik heb wel gezegd dat haar studie op de eerste plaats moet komen; leuk en goed dat ze wil werken, maar het belangrijkste is op dit moment haar studie.

Ik ben trots op Nora; op de manier waarop ze alles zelf geregeld heeft in het afgelopen jaar en op de manier waarop ze haar studie volgt. Met zo een enorme dankbaarheid en toch zo bescheiden. Je zou zo iemand maar aan je bed krijgen als je zorg nodig hebt; Nora is iemand die met zoveel liefde met mensen werkt en zo enorm dankbaar is voor de kans die ze krijgt om haar droom te kunnen verwezenlijken; daar heeft ze zelf soms geen woorden voor. Ik ben elke dag blij zei ze tegen mij; ik bid elke avond om alle mensen die mij geholpen hebben te bedanken.

Het was zo bijzonder om met Nora ergens naar toe te gaan en samen te praten; vooral naar haar te mogen luisteren. Nora is een van de kinderen in mijn project die mij ontroert; die mij eraan herinnert waarom ik dit allemaal doe. Nora is zo de moeite waard.

Lieve groet Mieke