Categorie archief: Reisverslagen 2011 – 2012

Reünie

Lieve Mensen,

Vorige week hebben was er weer een reünie voor alle ouders.Reunie2 Uitleg van Claudia2Reunie (2)2

Vooral de moeders komen dan omdat de vaders moeten werken. En als er moeders zijn die moeten werken; dan sturen ze een oudere dochter in naam van de familie. Mij maakt het niet uit; als er maar iemand komt.

Het was vrij vroeg gepland en de meeste gezinnen schrokken ook wel een beetje omdat zo’n bijeenkomst meestal in mijn laatste week hier is. Dus dachten ze allemaal dat ik al zou vertrekken. Uit ervaring weet ik dat ik de laatste weken vaak toch nog aan het hollen ben om alles zo goed mogelijk klaar te hebben en achter te laten, dus vandaar. Het ziet er in mijn agenda altijd rustig uit, maar inmiddels weet ik dat juist in deze weken nog allerlei afspraken heb. Of  toch nog nieuwe dingen die op mijn pad komen en waar ik heel graag nog iets aan bij wil dragen.

 

Ik had het anders gedaan dit jaar. Claudia en ik mochten het huis “lenen” van Ismenia. Ik had alle gezinnen laten weten dat wij er ‘s middags van 14.30 u tot 17.00 u zouden zijn; dan kon ieder zelf een tijdstip uitkiezen. En dat was prima gegaan. Voor elk gezin had ik weer een nieuwe filter gekocht voor de waterfilter omdat die elk jaar vernieuwd moeten worden. En voor de nieuwe gezinnen een complete filter. Die worden altijd in dankbaarheid ontvangen omdat de mensen dan gewoon daaruit hun drinkwater kunnen nuttigen. Al het water kan erin gedaan worden, al is het uit de sloot of regenwater. Het wordt zo gefilterd dat het gezond drinkwater is. Ik drink het ook, en het is heerlijk.

Voor alle kinderen had ik een nieuwe tandenborstel en een tube tandpasta gekocht. En per 2 kinderen van een gezin een liter body-lotion. De mensen wassen zich met gewone stukken zeep (als ze die al hebben) en de huidjes vooral van de kinderen zijn vaak erg droog. Ook had ik nog voor elk kind een groot vel stickers omdat we die vergeten waren bij de schoolspullen.

Rekeningen en kopieën daarvan konden op die middag worden ingeleverd en teveel betaald geld werd teruggegeven. En natuurlijk moest ik van de meeste gezinnen al afscheid nemen. Dat kun je niet allemaal tot de laatste dag uitstellen.

Ik werd door elk gezin bedankt voor alles wat ze dit jaar weer gekregen hadden voor hun kinderen. De mensen blijven enorm dankbaar. Het wordt geen gewoonte om alles te krijgen. Ze raken wel gewend aan de manier van werken en wat wel of niet kan en mag, maar dat is iets anders.

Voor de 3 nieuwe gezinnen was het allemaal erg spannend omdat het voor hen de eerste keer was. Een moeder vertelde dat haar kinderen niet mee wilde komen omdat ze dachten dat ze dan zouden gaan huilen. Deze moeder vertelde mij dat terwijl ze zelf stond te huilen. Haar broer was samen met haar kinderen iets aan het maken voor mij en als het klaar was zou ze mij bellen.

Van een ander nieuw gezin waren de ouders met hun 3 kinderen gekomen. De vader was thuisgebleven van zijn werk omdat hij mij nogmaals wilde bedanken zei hij. Je weet niet wat dit voor ons betekent heeft; zoveel hulp voor onze kinderen. Ik wist dat hij die dag zijn salaris van € 3 zou moeten missen omdat hij mij goeiedag kwam zeggen. Op school hadden deze ouders vrij gevraagd voor hun kinderen omdat ze vonden dat ze mee moesten naar de reunie om mij gedag te zeggen. En ze hadden alledrie een tekening voor mij gemaakt. Tja, dat raakt me dan wel.

De moeder van het derde nieuwe gezin vroeg of ik toch nog een keer langs wilde komen omdat ze samen met haar kinderen een kadootje had gekocht voor mij. Heel ontroerend.

En natuurlijk alle gezinnen die gekomen waren om afscheid te nemen. Dat is elk jaar weer heel bijzonder. Dan gaat de tijd snel; vliegen twee maanden voorbij.

62 families in Nederland, Belgie, Duitsland, Denemarken, Engeland, Spanje die hier in Guatemala 81 kinderen sponsoren. 81 kinderen uit 25 gezinnen in verschillende dorpen hier in de buurt van Antigua aan deze andere kant van de wereld.

81 kinderen die dankzij hun Padrinos de kans hebben om naar school te gaan. En behalve dat ook door de studie een betere toekomst tegemoet kunnen gaan. Daardoor op z’n minst kunnen lezen en schrijven, wat de meeste van hun ouders niet kunnen.

Er zijn zoals overal ter wereld ook hier kinderen die moeite hebben met leren; maar ik heb er verschillende in mijn project die heel begaafd zijn en met gemak het schooljaar doorrollen. Het een is niet beter dan het ander, maar je zou die kans maar niet gekregen hebben om naar school te kunnen gaan.

Het was voor ons allemaal weer ontroerend om afscheid te nemen. Het went niet.

Niet voor de ouders, niet voor de kinderen en ook niet voor mij.

Het zijn stuk voor stuk geweldige gezinnen. Gezinnen waar ik alle vertrouwen in heb als het gaat over geld en/of persoonlijke dingen die ik zomaar in hun huisje leg of laat liggen. Allemaal geven ze alles tot op de halve cent terug. Ze durven ook om hulp te vragen als we bijvoorbeeld vergeten zijn iets te kopen of komen met een vraag of iets anders ook vergoed wordt door het project. En het antwootd is altijd goed. Ze snappen het en bedanken voor wat wel kan.

Een hele zorg minder voor de mensen dat in ieder geval de kinderen gewoon met alles wat ze nodig hebben naar school kunnen gaan.

En de kinderen zijn apetrots dat ze erbij horen. Keurig in uniform en met nieuwe schoenen en een neiuwe rugzak.

Volgende week ga ik tussen de bedrijven door nog even een kijkje nemen op de school in San Pedro. Daar zitten de meeste kinderen op school. Ik wil ze graag zien in hun mooie kleren; en als het kan foto’s maken op het schoolplein. Sommige kinderen ken ik dan gewoon niet terug; dat weet ik uit voorgaande jaren. Er zijn er bij die niet durven rennen omdat ze bang zijn hun broek kapot te vallen of hun nieuwe schoenen te beschadigen.

Maar stralen doen ze allemaal. En ik weet niet wie het meest trots is op zo’n moment.

 

Lieve groet Mieke

Nieuwe kinderen

Lieve Mensen,

Ook dit jaar heb ik , zoals ik al eerder verteld heb, weer een aantal kinderen (en vooral hun ouders) blij kunnen maken met Padrinos. Drie nieuwe gezinnen heb ik mogen verwelkomen in mijn project en in totaal 13 nieuwe kinderen. Vorig jaar dacht ik dat ik bijna 80  kinderen had, maar dat is niet waar geweest. Het moeten er toen ongeveer 70 geweest zijn. Dit jaar viel een gezin af vanwege het blijven zitten van alle kinderen en de onverantwoordlijkheid van de ouders zoals ik al had laten weten. Van een kind zijn de Padrinos gestopt en er zijn ook enkele kinderen gaan werken. Enkele eraf en weer 13 erbij brengt het totaal dit jaar op 81. Van twee nieuwe gezinnen heb ik alle kinderen opgenomen; en dat waren er in beide gevallen drie. Van het andere nieuwe gezin de twee oudste kinderen; de twee jonste (een tweeling) zijn pas drie jaar oud.

Het was een geweldige ontmoeting met de gezinnen. Leuke mensen, allemaal, en ook hele leuke kinderen. Het was geweldig om met hun alle inkopen te doen. Die stralende oogjes wanneer ze zelf hun rugzak uit mochten kiezen. En vooral wanneer er “eindelijk” een kindje aan de beurt was die al jaren toe moest kijken wat de grotere broertjes en zusjes mee brachten van de markt. Je kon gewoon zien dat ze enorm genoten; allemaal. Uit ervaring weet ik dat het wel oppassen is met schoenen kopen. Ze vinden dat zoiets geweldigs dat ze altijd zeggen dat ze goed passen. Het begint al dat veel ouders niet weten welke maat ze hebben en de kinderen natuurlijkal helemaal niet. Ik begin meestal met twee maten groter dan ze zeggen en dat is dan vaak nog te klein. Maar de kinderen vinden het zo prachtig allemaal dat ze meteen zeggen dat ze passen. De oogjes in de gaten houden heeft mij geleerd dat ik er dan niet zo vaak naast zit. Met schoenen die een beetje te groot zijn loopt het wel wat makkelijker. De mensen hier zijn zo enorm dankbar voor alles, dat is geweldig om te zien en te horen. Jammer dat ik dat niet over kan brengen. Ze kunnen wel naar school zonder Padrinos, maar hebben dan geen uniform en met een beetje geluk een gymbroek en enkele schriftje en potloden.

Afgelopen week was ik met het laatste kind en zijn moeder gaan shoppen. Hij wilde alles zelf dragen, maar na de schoenen en ondergoed en sokken gekocht te hebben lukte dat niet meer; hij moet nl. nog 5 jaar worden. En alles in die kleine handjes. Moeder mocht enkele dingen in haar tas doen en iedere keer moesten we stoppen om te kijken of er nog alles in zat. De rugzakken worden een beetje op maat gekocht; logisch dat de grotere kinderen een grotere rugzak nodig hebben. Dus in die van hem pastte niet alles, maar de voor hem belangrijkste dingen gingen er wel in. Na alle inkopen ben ik mee naar hun huis gegaan omdat ik nog wat wilde bespreken met de moeder en ook nog foto’s moest maken. Zijn twee grotere broertjes kwamen thuis en vol trots liet hij alles zien. En ze mochten alleen maar kijken, aankomen niet. Hij kon niet wachten met naar school gaan, want dan mocht hij eindelijk alles aan en aan zijn juf laten zien. Dat is toch geweldig.

Sommige kinderen hadden hun spulletjes al in hun rugzak gedaan voordat ik ze betaald had. Gelukkig kennen de mensen mij onderhand en weten ze wel dat ik niet wegloop zonder te betalen. Dat gebeurd vooral bij de kraam waar ze ondergoed en sokken verkopen. Om de beurt mogen ze hun ondergoed uitzoeken en als ze 6 onderbroekjes gevonden hebben dan geef  ik die in hun handjes en als iedereen alles heeft dan gaan we de hoek om naar de sokken. Daar mogen ze twee pakken sokken uitzoeken en ook die mogen ze zelf vasthouden en als iedereen alles heeft dan gaan ze om de beurt naar de eigenaar van de kraam en krijgen ze ieder hun eigen tasje met hun eigen spulletjes. Die aardige man werkt altijd heel leuk mee en geeft elk kind zijn of haar spulletjes. Die oogjes iedere keer; zo mooi, zo blij en zo trots. En voor de meeste kinderen is de rugzak nooit te zwaar. Er is er nooit eentje die zeurt.

Het jongste kind is vier en de oudste is bijna 20 jaar. Ik moet zeggen dat de oudste studenten die gesponsord worden allemaal enorm gemotiveerd zijn. En de kinderen die zijn blijven zitten zijn ook alweer allemaal begonnen. Degene die ik al gezien heb konden me allemaal vertellen dat ze het heel goed maken en heel hard aan het werken zijn om het schooljaar te halen. Enkele hebben me al verteld dat de juf of  meester hun had verteld dat ze heel goed hun best deden. Ik heb ze allemaal gefeliciteerd en een knuffel gegeven; en natuurlijk gezegd dat ik super trots op ze ben.

Ik heb eerder al verteld dat Maria-Cecilia naar Brillo de Sol gaat; de school waar ze speciaal onderwijs aan bijzondere kinderen geven.

Catelin die op onderstaande foto’s te zien is, gaat dit jaar ook weer naar school. Dankzij een speciale sponsoring kon ik ook voor haar alle inkopen doen. Ik ken de familie van Catelin al twee jaar. Een groot, maar heel leuk gezin met inmiddels 8 kinderen. Catelin is een bijzonder meisje. Ze vond het altijd geweldig als ik haar begroette met een kus en knuffel, maar ze zei bijna nooit iets. Het gezin is afgelopen jaar verhuisd en alle kinderen kunnen in het nieuwe dorp naar school. Gelukkig heeft moeder ergens vlakbij een klein schooltje gevonden voor speciale kinderen. Catelin werd aangenomen en dus mocht ze mee naar de markt om alles te kopen. Ze straalde en glunderde helemaal. Het leuke was ook dat moeder helemaal alleen met haar naar Antigua kwam; en dat terwijl ze in totaal 8 kinderen heeft. En of Catelin kon praten; en of ze kon vertellen wat ze wel of niet leuk vond. Op haar manier en in haar eigen woorden; maar ze wist heel goed te vertellen welke schoenen ze wel of niet leuk vond. En trots kwam ze iedere keer achter een doek vandaan als ze broek of wat dan ook gepast had. En stralend draaide ze dan rond zodat moeder en ik goed konden zien hoe en wat. Dat was echt ontroerend. Toen ik afscheid van hun nam kwam Catelin zelf naar me toe; bedankte me en gaf me een kus en een knuffel, helemaal uit zichzelf.

Op onderstaande foto’s wil ik alle nieuwe kinderen aan jullie voorstellen. Carlos en Josue zijn broertjes. Katelin en Wendi zijn zusjes. Dalia, Estrella en Ruben komen uit hetzelfde gezin. Dan komt David; inmiddels wel bekend van een vorig verhaal. Diego is de jongste uit een gezin; zijn grotere broertje wordt sinds vorig jaar gesponsord. Lidia is het jongste dochtertje van Hilda Susana, waar ik ook al eerder van verteld heb.

Fijn dat we weer zoveel kinderen mogen verwelkomen in het project. Het wordt ook elk jaar meer werk; maar misschien ook wel het mooiste om te doen.

 

Lieve groet Mieke

Familia Pù

Lieve Mensen,

Drie jaar geleden werd door iemand aan mij gevraagd of ik nog Padrinos had voor enkele kinderen van een gezin met van 8 kinderen. Er werd mij verteld waar ze woonden en ik ben er op af gegaan. In een huis met kamers beneden en 2 kamers boven op het platdak. De eigenaar verhuurde zoveel kamers hij kon. Dit gezin woonde boven op het plat(betonnen)dak. Met een steile betonnen trap naar beneden. Levensgevaarlijk, maar als er niks anders is danbenje blij dat je wat hebt. Ze hadden een kamer van misschien 3,5 bij 3,5 meter. Er stond een stapelbed en een 2-persoonsbed en daarion sliep de hele bubs. Er stond een soort van fauteuil, maar die lag helemaal vol met keren en andere spullen. Dit gezin kwam vanuit een ander gedeelte van dit land. Vanwege het werk van vader waren ze verhuisd. Maar toen ik er op bezoek kwam had vader geen werk mee. Een heel vriendelijk en aardig gezin. Ik was van harte welkom, ook al kenden ze me niet. Niemand riep of schreeuwde, ze wachtten allemaal hun beurt af om wat te zeggen of te antwoorden. Moeder gaf het jongste kindje nog borstvoeding. Gelukkig had ik voor alle zes de kinderen die naar school gingen Padrinos en daar wasa dit gezin dan ook erg blij mee en dankbaar voor; ook de kinderen. Het was geweldig om met allemaal de inkopen te doen. Ik kan me nog herinneren dat moeder op een gegeven moment ergens op de markt op de grond ging zitten om bij de spullen te blijven, terwijl ik met de kinderen de markt op ging om alles te kopen. We kregen het ook bijna niet meegezeuld, zoveel was het voor alle-6. Twaalf paar schoenen, 36 paar sokken, 36 onderbroeken, voor ieder 2 uniformen en ga zo maar door. En al die schoolspullen. Maar gezellig was het wel. Ik kan me nog herinneren dat ik ze naar de bus gebracht heb en zelfs alle spullen mee in de bus gezet heb; zoveel was het.

Toen ik dit jaar weer terug kwam waren ze verhuisd. Wel in hetzelfde dorp, Jocotenango, maar een heel eind verderop. Een half uur lopen vanaf het centrum. Gelukkig heeft de oudste dochter telefoon zodat je tenminste op die manier afspraken kunt maken. Twee kinderen van het gezin kwamen me ophalen en met z’n 3-en liepen we gezellig terug. Dat kun je zeggen als je dat maar een keer hoeft te doen. Deze kinderen moeten heen en terug elke dag ‘n half uur lopen. Helemaal aan het end van hetgehucht wat bij de gemeente hoort wonen ze nu. Ze hebben in ieder geval 2 kamers, een eigen toilet en een pila waar de was gedaan kan worden en de afwas gedaan wordt. Verder een kleine buitenplaats zodat ze toch wat kunnen lopen. Buiten de poort hebben ze meer plaats en ook wel veilig omdat ze helemaal het laatste huisje hebben en er ook geen auto’s rijden waar ze wonen.

Er was alweer een kindje bij. Melanie; inmiddels alweer 3 maaden. Een lekkere dikkerd die het goed doet op de voeding van haar moeder. Lucky, de oudste dochter van 17 jaar oud, vertelde me dat ze ook zwanger was. Verkracht toen ze ‘s avonds terug kwam van school. Ze was geslagen, een soort van black-out en verkracht. Gelukkig (maar wel te laat) kwam de politie voorbij en de dader zit nu in de gevangenis. Ze werd door haar vader uit huis gezet, want hij dacht dat ze verzwegen had dat ze een vriend had. Enkele dagen heeft ze op straat en bij een vriendin geleeft en toen mocht ze weer terug komen naar huis. Er waren enkele vrouwen geweest die de familie kende en die met de ouders gepraat hadden. Lucky werd erg ziek, heeft een maand in het ziekenhuis gelegen en nog 2 maanden thuisop bed doorgebracht. De dader was zelf ook ziek en had Lucky met een geslachtsziekte besmet. De medicijnen waren zo duur dat het hele gezin ‘n hele tijd bijna niks gegeten heeft omdat er geld betaald moest worden aan het ziekenhuis en de dure medicijnen. Ze had anders geen kans van overleven vertelden ze mij. Ze moet nog steeds op controle, slikt  nog medicijnen en krijgt nog injecties. Maar haar kindje maakt het goed. Wat er precies aan de hand is geweest is me niet helemaal duidelijk, maar dat het heel serieus is geweest dat heb ik wel gezien en begrepen. Moeder is een stuk magerder en de kinderen zagen er goed uit, maar ze waren zeker niet aangekomen. Deze mensen weten wel wat hoger lijden is. In de tijd dat Lucky in het ziekenhuis gelegen had, was er alleen maar rijstewater te drinken en bonen te eten. En geloof me maar dat dat niet 3 keer per dag was. ‘n morgens beetje koffie en misschien ‘s middags nog een droog broodje. Dat zal het wel geweest zijn.

Ze had wel het schooljaar gehaald. De meester op school had gezegd dat ze ook dit jaar weer welkom was als ze door wilde gaan met haar studie. Dat is op zich heel bijzonder, want een meisje dat zwanger is wordt bijna nooit toegelaten op school. Wel weer als het kindje geboren is. Omdat ik dus dacht dat ze dit jaar over zou slaan had ik haar wel uitgenodigd om mee te gaan, maar hadden we geen spullen voor haar gekocht. Zelf had ze ook nog geen actie ondernomen omdat ze niet wist of ze wel door mocht gaan van mij.

Ze moet ook slagen, want een jaar overdoen is er op die school en op die leeftijd niet bij.

Samen met haar en haar joner zusje ben ik nog terug geweest naar de markt om ook voor haar alle inkopen te doen. Ze weet zeker dat ze het kan; dat ze het haalt.

Ze had een lijstje bij met de dingen die ze nodig heeft in dit jaar.

Een lijst die altijd door de desbetreffende juf of meester wordt gemaakt. Daar kunnen de meest gekke dingen opstaan. Zoals bijvoorbeeld dat ze een blauwe en bruine spijkerbroek aan moeten. Op haar leeftijd zijn de de uniformen anders nl. en aan zo’n bruine spijkerbroek is dan niet aan te komen; en de studenten worden daar helemaal zenuwachtig van. Want dat zou wel eens punten kunnen kosten. Te gek om los te lopen, maar zo kan het hier wel werken. Lucky loopt net als haar moeder het liefst in typische mooie klederdracht. En nu ook makkelijker met dat buikje wat aan het groeien is. Ik moet echt een strakken spijkerbroek aan zei ze tegen mij. Ik vroeg of de leerkracht wel echt wist dat ze zwanger was en of ze enig idee had hoe oud die leerkracht dan wel was. Ze dacht midden 30 en ja, hij wist er vanaf. Ik vertelde haar dat we een mooie blouse gingen kopen die ook mooi op haar prachtige rokkenn staat. Dat vond ze geweldig, maar was toch niet helemaal overtuigd. Ik zei haar dat ze mijn telefoonnummer maar aan hem moest geven, dan zou ik wel een afspraak met hem maken om het over de kleding te hebben. Daar hoeft ze zich geen zorgen over te maken. Met dat gekkenwerk kan ik wel omgaan.

We zijn op pad geweest en hebben ‘n paar hele mooie blousen voor haar gekocht. Een mooie rose en een zwarte. Daar kan haar buikje wel in tot de laatste week.

Omdat de schoolspullen nog niet klaar waren zijn we gezellig met z’n 3-tjes nog iets gaan drinken.

De dames waren om 7.30 u al vertrokken thuis om op tijd op de afspraak met mij te zijn. En dat was anderhalf uur lopen. Zonder ontbijt. Dus die lustten wel wat.

Op de woensdagen is er geen school voor Lucky. Op die dag krijgen alle leerlingen type-les en computercursus. En ook daarvan krijgen ze huiswerk.

Ik vroeg haar of ze echt dacht dat ze het zou kunnen; of het niet teveel zou worden.

Het kindje is niet in liefde gemaakt zei ze. Maar het is ook een kind van God en wordt wel in liefde geboren. Als ik op school zit dan past mijn moeder op. Huiswerk maken kan ik de hele ochtend en mijn school is van ‘s middags 3 tot ‘s avonds 7 uur.

Ik weet zeker dat ik het ga halen. Ik beloof aan jou en aan mijn Padrinos dat ik het haal.

En ik heb er ook weer zin in. Ik ben heel ziek geweest, iedereen dacht dat ik dood zou gaan en ik zelf dacht dat ook. Maar ik leef nog, en mijn kindje maakt het goed.

Het is gebeurd, en ik ga weer verder. Ik ga aan mijn toekomst werken, dat is nu belangrijk.

Lucky, 17 jaar met een trauma voor het leven en twee ogen als twee sterren.

Ze gaat ervoor en wie ben ik om niet in haar te geloven.

Lieve groet Mieke

Familia Garcia-Hernandez

Lieve Mensen,

Het gezin Garcia-Hernandez ken ik al zeker 7 jaar. Een arm, maar een gezellig gezin, met vooral meiden in huis. En dan kom je zonder aankondiging op bezoek en blijkt dochterlief in het kraambed te liggen en net twee dagen daarvoor bevallen te zijn. Maar altijd welkom; hier ook. De drie jongste dochters worden gesponsord in mijn project.

David, Moeder, Brenda, Silvia, Nora-1Op een gegeven moment kwam ik weer op bezoek en waren ze de hele boel aan het slopen. Ze vertelden dat ze gingen verhuizen; althans: ze moesten verhuizen van de gemeente. Op de plaats waar ze woonden zou een nieuw schooltje gebouwd worden en de families die dan toevallig op dat terrein wonen die worden wel verzocht om letterlijk de boezen te nemen. Hoe en waar maakt n iks uit als ze maar voor een bepaalde tijd weg zijn. De gemeente zorgt niet voor een andere woonplek, dat moeten ze zelf doen.

Dus toen ik een jaar later weer kwam waren ze inderdaad verhuist; helemaal naar de andere kant van het dorp. Dan kom je ze “toevallig” tegen en zo kom je dan te weten waar ze wonen.

Twee jaar geleden kreeg ik vanuit Guatemala een mail van Claudia met de mededeling dat de vader van het gezin vrij plotseling overleden was. Dat was wel effe schrikken natuurlijk. Ik ben er toen meteen naar toe gegaan toen ik weer hier was om mijn medeleven te betuigen. Het was allemaal heel verdrietig. Je kunt op zo’n moment niet veel meer doen dan alleen maar luisteren en er gewon zijn. En natuurlijk eens ‘n keer extra op bezoek gaan. De oudste zoon was gestopt met school en was gaan werken omdat er natuurlijk wel brood op de plank moet komen. Een baan boven inhet dorp; van 7.00u ‘s morgens tot bijna 18.00 u ‘s avonds.

Hij zorgde daarvoor. Gelukkig hoeven deze mensen niet veel te betalen voor het terrein waarop ze wonen en het huis is hun eigendom. Dat is bij de meeste van mijn families zo. Als ze moeten verhuizen dan wordt dat huis afgebroken en weer opgebouwd daar waar ze een terrein kunnen huren. Het licht kunnen ze inmiddels aftappen van de buren en hoeven ook daar alleen maar een symbolisch bedrag voor te betalen. De eerste jaren maakten de kinderen hun huiswerk bij kaarslicht.

Het is zwaar voor dit gezin, maar het vindt zijn plek allemaal weer een beetje. Het gemis blijft en het verdriet veranderd. Er worden weer grapjes gemaakt en ik kan erg goed met deze moeder overweg. Ze heeft schatten van kinderen die onderling een hele goeie band hebben en omdat er veel meiden zijn is er altijd wel ergens gegiechel ondanks dat ze hun vader natuurlijk nog steeds erg missen.

Ongeveer twee weken geleden ging ik weer inkopen doen met moeder en de drie dochters. Heel gezellig met alleen vrouwen op stap. Tijd kan wonden helen en we kunnen gelukkig weer grapjes maken. De een wil een b’h-tje en de ander een topje; de een loopt liever op stevige stappers en de ander wil al echte damesschoenen. De een wil nog een roze rugzak en de ander liever een mooie grote tas. Ja, daar heb ik ook wel wat tijd aan besteed, aan die dames. Maar het was een leuke ochtend.

Aan het eind van de ochtend kwam moeder met een vraag. Haar zoon was na de dood van haar man gestopt met school om te gaan werken. Hij had dus alleen maar de basisschool afgemaakt. Hij zou heel graag de voorgezette opleiding afmaken en eventueel nog verder willen studeren. Maar daar was geen geld voor. En in zo’n gezin komt dat er ook nooit meer. Daar komen ze financieel nooit zelf meer bovenop zonder hul. De vraag was dus duidelijk. Of ik hem kon helpen. Hij wilde blijven werken om de helft van zijn studie zelf te kunnen betalen; en dan naar de zaterdagschool in een dorp verderop, en op zondag kan hij dan zijn huiswerk maken. Hij wilde ook de eerste twee jaar in een jaar doen. Ik zei (zoals altijd) dat ik er over na zou denken. Ik vroeg nog hoe hij daar dan naar toe zou gaan en ze vertelde dat hij dan tevoet (een half uur lopen heen en ook terug) of met een geleende fiets zou kunnen gaan.

Twee dagen later heb ik gebeld om te vertellen dat ik heel graag wil helpen; dat ik Padrinos voor hem gevonden had. En ook nog een andere verrassing. Ik heb nl. twee jaar geleden in een loterij hier een fiets gewonnen. De tweede prijs was dat geloof ik. Ik herenfiets met brede banden die het  goed doen hier op die keien in het dorp. Maar ik heb de fiets nooit gebuikt en hij stond hier maar te staan. Ik wilde hem wel weggeven, maar dan liever aan iemand die hem goed kon gebruiken. En diegene was ik nog niet tegengekomen. Maar nu dus wel. Dus vertelde ik tegen de moeder dat haar zoon David van mij de fiets zou krijgen om naar school te kunnen gaan. Er zit geen licht op maar dat heeft hij ook niet nodig; de school is overdag. Ze was er helemaal gelukkig mee.

Moeder kwam met de lijst voor schoolspullen naar Antigua zodat hij vorige week zaterdag alvast kon beginnen. Afgelopen week had ik een afspraak met hem. Ik was met de fiets aan de hand naar de markt gelopen zodat hij de fiets mee terug naar San Pedro kon nemen. Ik had hem in de stalling gezet en niks gezegd tegen David.

Ik kon me de jongen helemaal niet meer herinneren en ik wist niet of hij mij wel kende. Toen ik op de plek van de afspraak aankwam zag ik een jongen staan waarvan ik vond dat hij sprekend op een van de meisjes leek. En hij was het ook. Heel verlegen en bescheiden. Leuk u te ontmoeten, zei hij. En dankjewel dat u mij wilt helpen. Ik vroeg of hij inderdaad van plan was om 2 jaren in 1 jaar te doen. Dat gaat lukken, zei hij, ik ben zo blij dat ik weer naar school mag. En dan kan ik op zondag mijn huiswerk maken en dan weer een week werken om zelf de helft van de kosten te betalen. Wat een voorbeeld. Wat een motivatie voor een jongen van 18 jaar. Net als Rudy, Marvin en Marlon waar ik wel eens over geschreven heb.

En nu David weer. Zulke jongelui help ik graag; die gaan ervoor.

We gingen samen op pad. Hij vroeg telkens in de winkeltjes op de markt wat het kostte. De schoenen, de gymschoenen, de rugzak en zelfs de sportbroek die hij nodig had. Ik zei iedere keer dat hij wel iets moest kiezen wat hij zelf mooi vond en dan zou ik het wel “goedkeuren”.  Hij moest wel wat overwinnen om dat te kunnen, maar gelukkig lukte het hem wel.

Ondertussen was moeder ook naar Antigua gekomen en liep gezellig met ons mee. Ik gaf haar het kaartje van de fietsenstalling zodat ze zelf de fiets op konden halen als we klaar waren. Dan kon hij hem meteen mee naar huis nemen. Moeder had ook nog niks tegen hem gezegd. Toen we klaar waren werd ik gebeld en moest weer ergens anders naartoe. Jammergenoeg kon ik niet mee om de fiets op te halen. Ik had wel graag even om het hoekje mee willen kijken naar zijn reactie.

Die zou eens goed de hele nacht wakker kunnen liggen van verbazing.

En ik sliep goed, want het is maar wat fijn om met zo’n jongen op zo’n manier de dag af te sluiten.

Gisteren ben ik bij dit gezin op bezoek gegaan om foto’s te maken voor de Padrinos, dus ook van David dit jaar. Hij was thuis, en vertelde dat hij alweer naar school geweest was; hij vond het geweldig om weer te kunnen studeren. Hij had nog een lijstje met dingen die vergeten waren en daarvoor zou zijn moeder weer terug naar Antigua komen. Ik gaf hem de foto van zijn Padrinos en hij bleef maar kijken. Hun zijn het die mij helpen, vroeg hij. Het is een prachtig paar, ze lijken ook op elkaar; vond ie. Het is nl. een echtpaar van ver boven de 80 jaar.

Ik heb een brief geschreven, wil je die aan hun geven samen met de foto’s?

We gingen naar buiten en ik vroeg hoe en waar hij zich wilde presenteren aan zijn Padrinos. En met wie; ook niet geheel onbelangrijk natuurlijk. Alleen, met de zussen, met een klein neefje en nichtje staat hij nu op de foto.

Toen we klaar waren gingen we weer naar binnen om wat financiele zaken te regelen. Ik vroeg hem nogmaals of hij dacht dat het hem zou lukken om de helft van zijn studie te betalen.

Ik weet het zeker, zei hij. En ik ga zo hard werken dat ik met goeie punten slaag.

Inmiddels stond ik op om afscheid te nemen van het gezin.

David stond ook op en ging voor me staan.

Mevrouw Mieke zei hij, ik wil nog wat zeggen tegen u.

Ik had nooit gedacht  nog de kans te krijgen om de kunnen gaan studeren. Toen mijn vader overleed was ik heel verdrietig en ik wist dat ik voor mijn familie moest gaan werken.

Ik moest accepteren dat het voor mij niet meer weggelegd was. Ik was blij dat mijn zusjes nog steeds wel geholpen werden. Als mijn vader dit zou weten dan weet ik zeker dat hij heel blij voor mij en met u zou zijn. Ik ben u zo dankbaar voor deze kans en ik wil heel graagdat u tegen mijn Pardinos gaat zeggen dat ik hun nooit vergeet en dat ik bid tot God dat Hij u en hun altijd mag beschermen, waar jullie ook gaan. U weet niet half wat dit kado voor mij betekent.Vanuit heel mijn hart zeg ik dankjewel en tot volgend jaar.

David,18 jaar; 5 dagen werken, 1 dag school en 1 dag huiswerk maken. Zo ziet zijn week er dit jaar uit.

Lieve groet Mieke

Anders

Lieve Mensen,

De grootste drukte wat betreft de gezinnen zit er bijna op.

De meeste kinderen hebben al hun spulletjes al; soms hebben ze iets niet in de winkel en dat gaan ze dan zelf kopen in een andere winkel in eigen dorp en leveren daarna de bonnen in zodat ik ze geld terug kan geven.

Tot heden is er niet een kind bij  geweest wat heeft lopen zeuren; ook niet een kleiner broertje of zusje wat erbij was. Als een moeder ook nog een klein kind aan de arm heeft en eventueel nog eentje op de rug; en voor vijf grotere kinderen moeten spullen gekocht worden; dan is dat een heel gesjouw. Maar ze wachten allemaal netjes op hun beurt. Ik ben dan degene die elk schoentje aan moet doen, strikken, laten lopen, een ander model, en alles weer opnieuw. Bloesjes passen, truien aan en uitdoen, broeken passen, om de dichtgevouwen handjes de sokken meten en ga zo maar door. Zelfs elk onderbroekje wordt zorgvuldig in de hand genomen; bekeken en goed -of afgekeurd door de kinderen. En allemaal om de beurt. En zoals ik al zei: niet een die zeurt. Om de beurt stappen ze de “winkel” in waar ze rugzakken verkopen en stralend lopen ze weer naar buiten met hun zelfgekozen rugzak op de rug en stapt de volgende binnen. Soms drie x en soms vijf x; dat hangt af van hoeveel kinderen per gezin gesponsord worden. Ik heb al heel wat schoentjes gestrikt, al heel wat boesjes aan en uit gedaan, en al heel wat handjes vastgehouden op de drukke markt. En het belangrijkste: ik heb al heel wat stralende oogjes gezien. Voor de allerkleinsten koop ik ook een klein rugzakje en een schrift met kleurtjes en ze huppelen al die uren mee met de rest. En niet een keer heb ik eentje horen huilen of lastig gezien. Ze zijn allemaal verschillend; de gezinnen en hun kinderen. Maar een ding hebben ze allemaal gemeen. Ze kunnen het zelf niet betalen en ze zijn allemaal enorm dankbaar. Ook dit jaar weer. Ze komen op tijd; bellen als er iets is, als we iets vergeten zijn of als ze de lijst van school gekregen hebben. Ze komen met niks en gaan met rugzakken en tassen vol terug naar huis. Op die manier hebben de kinderen ook erg veel zin om aan het schooljaar te beginnen.

Het blijft nog steeds geweldig om dit te kunnen en te mogen doen. Iedereen is vervuld als we afscheid nemen; de ouders, de kinderen en ik. Dagen van 10-11 uur waren tot nu toe heel normaal. Soms had ik geen tijd om thuis te gaan eten; kocht snel iets tussendoor en ging weer met de volgende familie op stap.

Van een gezin kon de moeder niet meekomen omdat ze nog 3 kleine kinderen thuis heeft, en dus kwam de op een na oudste dochter met haar broer en 3 kleine zusjes. En dat ging op dezelfde manier. Omdat de schoolspullen nog niet klaar waren en wij wel alle andere spullen hadden gekocht, moesten we nog minstens een uur wachten. Deze kinderen hadden ‘s ochtends al niet veel gegeten, dat wist ik. En dan moesten ze al een half uur lopen naar de bushalte, en dan nog ‘n kwartier in de bus en dan nog dat geslenterd de hele ochtend over de markt. Ik kon op dat moment twee dingen doen. Voor elk kind een broodje kopen en zelf thuis gaan eten. Of met z’n allen naar McDonalds. Die keus was niet zo moeilijk natuurlijk. Je kunt beter met 6-en ergens van genieten dan alleen. Dus deed ik het voorstel om samen te gaan eten. Dat was een groot feest. We troffen gelukkig een hele leuke medewerkster die alle geduld en tijd had voor de kinderen. Want weet maar eens meteen wat je wilt als je daar nog nooit bent geweest. Voor ieder een Happy Meal en dan zelf uit mogen kiezen wat je erbij wil drinken en of je frietjes wil of een hamburger…

Ze haalde alle kadootjes voor de dag en liet elk kind om de beurt kiezen. Dat was heel ontroerend. En allemaal namen ze kun mooie doos, gevuld met allerlei lekkere dingen mee naar de tuin. Daar konden we alle spullen kwijt op de hoekbank en gezellig bij elkaar zitten aan een grote tafel. Heel knus. Verder was alles bezet; alsof die tafel voor ons gereserveerd was.  Alle kadootjes gingen van hand tot hand, werden door ieder bewonderd en bekeken en vol trots daarna in de rugzakken gedaan. Niemand wilde meer, niemand wilde iets anders, het was gewoon goed zo. Wat had ik toch gewild dat er op dat moment een camera hing om alles te filmen. Ik zou het 100 keer opnieuw willen bekijken. Het was zo fijn, gezellig en tegelijk ontroerend om daar met z’n allen te zitten. Ik weet niet hoe vaak ik ze allemaal aangekeken heb onder het eten; zo over m’n vork; ik wilde er eigenlijk niks van missen.

Toen we klaar waren wilden ze om de beurt nog naar het toilet, dus nam ik de kleintje met me mee. Ik wachtte tot ze klaar waren en ze gingen netjes hun handjes wassen. Ik legde uit hoe de droger werkte en eentje vond dat wel een beetje spannend en droogde gauw haar handjes af aan haar shirt.

De dozen werden dichtgevouwen en in de rugzakken gedaan; die gingen mee naa rhuis omdat ze ze zo mooi vonden.

Toen we teruggingen naar de markt waren de schoolspullen klaar. Ik heb ze naar de bus gebracht en geld gegeven om terug naar huis te gaan. Ze kregen al die spullen nooit mee te voet.

Het was een drukke, maar superfijne ochtend. Als ik dan ‘s middags nog een gezin heb met 4 kinderen, dan geloof maar dat ik ‘s avonds heel graag, maar ook heel blij en dankbaar, om 9 uur mijn bed inrol….

Zo gaat het niet met iedereen. Zoals ik al vertelde zijn er ook kinderen blijven zitten en van een gezin allemaal. Vier kinderen uit dat gezin worden gesponsord.  Dat is wel heel apart natuurlijk, dan is er wel iets anders aan de hand. Ik had een afspraak gemaakt en ben daar vorige week op bezoek geweest. De kinderen hadden bijna nooit hun huiswerk af; geen zin en volgens de ouders speelden ze liever op straat als ze uit school kwamen en gegeten hadden. Dat snap ik ook wel; wel kind wil dat niet. Ik heb wel uitgelegd dat het hun verantwoordelijkheid is dat de kinderen wel of niet hun huiswerk maken. Dat de Padrinos ook geen boom met geld in de tuin hebben net zo min als de mensen hier. Iedereen moet werken voor zijn geld en uiteindelijk ben ik degene die verantwoordelijk is hier in Guatemala om er voor te zorgen dat het geld wat de mensen betalen goed besteed wordt.

Ze luisterden niet echt geinterresseerd, maar zeiden dat ze het wel begrepen. Elk ander project schrapt kinderen van de lijst als ze blijven zitten nl. ze schrokken denk ik wel een beetje van mijn reactie, maar dat geeft op zich niks; ik was ook niet kwaad, maar wel duidelijk.

De conclusie was dat ik (op hun beterschap) het nog wel een jaar wilde proberen.

Zand erover en doorgaan is het dan. Dus had ik net als met elk gezin de afspraak gemaakt dat ze mij zouden bellen als ze van school de lijst hadden waarop alle schoolbenodigdheden staan. Dat deden ze en we maakten een afspraak om alles te kopen. Op de dag van afspraak heb ik een uur staan wachten en niemand gezien. Ze hadden me ook niet gebeld om te vertellen waarom ze niet konden komen of de afspraak te verzetten. Uiteindelijk heb ik de Padrinos een brief geschreven met mijn bevindingen en mijn mening. Heel vervelend; maar er zijn zoveel gezinnen en kinderen die wel willen en waarvan de ouders wel de verantwoordelijkheid op zich nemen dat ik toch besloten heb om met dit gezin niet verder te gaan. Wel weer een moeilijke beslissing, maar ze hoeven er zelf zo weinig voor te doen om zoveel te krijgen en het gedrag heeft m.i. niks met armoede te maken. Alle gezinnen zijn arm in mijn project anders hadden ze geen Padrinos. Maar het blijft wel vervelend

Gelukkig waren de Padrinos het met mij eens en inmiddels heb ik al enkele nieuwe gezinnen bezocht die ik blij kan maken.

Ook deze dingen horen erbij, maar ik probeer toch maar de goeie dingen te onthouden en bewaren.

Dat zijn de momenten die mij het meest blij maken en waarvan ik het meeste energie krijg.

Beter doodmoe in m’n bed liggen van al het gesjouw met op mijn netvlies al die blije stralende oogjes, dan wakker liggen omdat mensen geen mederwerking verlenen en dat het hun niet interesseert.

Ik zal straks in Nederland anders naar de letter M van McDonalds kijken. Met zo’n mooie herinnering heeft die letter wel een andere betekenis gekregen.

 

Lieve groet van Mieke

Familia Macario-Aguare

Lieve Mensen,

Om terug te komen op vragen; er wordt hier ook volop geskimd. Ik heb er gelukkig nog niets van gemerkt.

En de kosten om een Pardino te worden zijn € 100 per jaar. Vanaf 12 jaar is dat € 125 per jaar. Je mag ook nog aangeven of je een jongen of meisje wilt sponsoren en of de leeftijd iets uitmaakt. Verdere info kun je via de mail vragen.

Sinds het eerste jaar dat ik in Guatemala kom ken ik dit gezin al.

Het was mijn eerste confrontatie met de armoede hier in dit land.

Ik werkte toen in een project in een klein dorpje vlakbij Antigua en toen ik daar naar toe ging om afscheid te vieren had ik enkele tassen met spullen bij. Ik dacht lekker binnendoor te kunnen lopen en toen ik over een droge sloot wilde springen, sprong ik er gewoon in. Maar omdat ik ook een rugzak vol met spullen had zat ik helemaal klem.

Maria, de moeder van dit gezin kwam eraan gelopen en kon me ook niet redden en ze riep haar oudste zoon. Iedereen lag in een deuk natuurlijk, inclusief ik. Helemaal onder het stof kwam ik aan op het afscheidsfeest. Een lichte broek die helemaal onder het zand/stof zat. Gelukkig kreeg ik een metamorfose net als alle anderen die dag en werd ik in mooie klederdracht gehesen. Een lange rok dus ook van mijn smerige voeten was niks meer te zien. En de handen en gezicht waren snel gewassen, zodat ik keurig aan de eettafel verscheen en met de directrice en alle doktoren en maatschappelijk werkers van het project kon gaan dineren alsof er niks gebeurd was.

Elk jaar ga ik weer naar dit gezin. Moeder Maria is van 9 kinderen bevallen waarvan er nog 7 in leven zijn. Een van de armste gezinnen in mijn project. Maar een geweldig leuk gezin. Vanaf het eerste jaar dat ik ze ken heb ik ze geholpen met spullen. ‘n Tafel met stoelen, matrassen, dekens en voedsel.

Maria vertelde dat ze al jaren elke dag bad tot God om te vragen of Hij niet een keer een engel wilde sturen. Huilend vertelde ze dat haar gebed eindelijk verhoord was en dat Hij elk jaar opnieuw weer de engel terugstuurde. Ik had nog niet eens in de gaten dat ze mij daarmee bedoelde. Mooi dat ik dan de schakel mag zijn tussen arm en rijk.

Zeven jaar geleden kwam ik er op bezoek en toen hing aan een balk een touw met een soort van mandje waarin een baby lag. ‘n Kindje van ruim 4 maanden oud. Juan Jose, een veel te klein kindje voor zijn leeftijd. Ondervoed. Maria had geen borstvoeding meer en poedermelk kon ze niet betalen. Het geld wat ik toen bij elkaar verzameld had was bijna op; daar zou ik ze niet mee kunnen helpen. En het was duidelijk dat dit kindje bijna geen overlevingskansen had; hij reageerde nauwelijks en zijn oogjes keken in het niets. De dood stond erin te lezen.

Ik kwam in die periode een nederlandse vrouw tegen die hier bij iemand op bezoek was. We praatten wat en ze wilde van mij weten wat ik hier allemaal deed. Ze ging mee op bezoek bij enkele families en vroeg later of ze iets voor iemand kon betekenen. Ik vertelde van Juan Jose en ze was zo onder de indruk dat ze spontaan een donatie gaf. Ik ben meteen de volgende dag naar Maria gegaan met het blije nieuws dat ik ze kon helpen. Ik moest wel uitleggen wat die poedermelk precies inhield, want daar snapte ze niks van en ze wist ook helemaal niet hoe ze die klaar moest maken. Poeder, flesjes en spenen heb ik toen voor ongeveer 10  maanden kunnen kopen. We moesten met hele lichte melk beginnen, want het maagje van Juan Jose was heel gevoelig natuurlijk.

Het hele gezin was zo aangeslagen omdat ze alle hoop opgegeven hadden.

Ik weet nog dat ik samen met haar dochtertje Cristina aan de hand tevoet naar een dorp verderop liep om alles te kopen. Cristina was toen ongeveer 8 jaar. Ik weet ook nog dat ik haar vroeg wat ze graag zou willen als ze iets uit mocht kiezen. Haar antwoord vergeet ik m’n hele leven niet meer. ‘n Boterham met jam zei ze heel verlegen; alsof ze om een zak met goud vroeg. Ik had me goed laten informeren over de voeding voor Juan Jose en kocht in dezelfde winkel een brood en een grote pot met jam. Haar oogjes twinkelden. Ik gaf de tas met “goud” aan haar en ze droeg hem werkelijk alsof ze juist een grote prijs gewonnen had.

Terug bij haar thuis aangekomen legde ik Maria uit hoe en in welke volgorde ze de voeding moest gebruiken en ook hoe ze het met de flesjes moest doen. Gelukkig kwam net iemand die ze kende op bezoek; iemand die haar ook uitleg kon geven en waa ze het later ook nog eens aan kon vragen als ze met de andere voeding moest beginnen.

Alle werd in nederigheid en dankbaarheid ontvangen; ook het brood met jam.

Toen ik het jaar daarop terug kwam was Juan Jose een stuk gegroeid. Hij zag er goed en gezond uit. En de ontmoeting was ontroerend. Hij had het in ieder geval overleefd. Maria was zo blij dat ze mij een konijn wilde geven. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik dat niet mee zou mogen nemen in het vliegtuig. Maar dat is toch groot genoeg, zei ze. Daar kan toch  makkelijk een konijn bij?

Ook Juan Jose werd toen hij naar school ging gesponsord; hij is inmiddels ruim 7 jaar en een leuke jongen. Blij dat hij erbij hoort en ook met zijn grote broer en zus mee naar de markt mag om zelf een rugzak uit te zoeken;  nieuwe schoenen te kopen en alle spullen die nodig zijn om naar school te gaan. Net als elk kind heel trots.

De oudste van de kinderen die gesponsord worden is Mario. Geen hoogvlieger, maar wel heel gedreven en serieus aan het studeren. In de vakanties gaat hij met zijn vader naar de mais- of koffievelden om mee te werken en om zo ook wat bij te verdienen voor het gezin. Hij is bijna 17 jaar en gaat dit jaar naar het voortgezet onderwijs. Vol trots liet hij zijn diploma van de basisschool zien. Hij vertelde dat hij er zin in had om naar de nieuwe school te gaan maar het ook heel spannend vindt. Hij gaat een opleiding volgen om electrcien te worden.

Cristina is het afgelopen jaar gestopt met school. Ze is gaan werken omdat het niet zo goed lukte op school en ze niet midden in het jaar kon overstappen. Ze werkt nu als toiletjuffrouw bij de openbare toiletten hier op de markt in Antigua. Elke dag van ‘s ochtends 8.00 u tot ‘s avonds 19.00 u, zeven dagen per week en verdient daarmee bijna € 150 per maand. De helft mag ze zelf houden en de andere helft geeft ze aan haar ouders. Een dag per maand is ze vrij. Als ik overdag rondsjouw op de markt en ik moet naar het toilet dan laat ze me altijd zo door; zonder te betalen. Als niemand het ziet knipoogt ze naar me en kan ik zo doorlopen. Schattig toch. Ze wil heel graag volgend jaar weer naar school heeft ze me verteld. Misschien zaterdag of ‘s avonds zodat ze overdag toch nog kan blijven werken. En ik heb gezegd dat wanneer ik vogende jaar nieuwe Padrinos voor haar kan vinden dat ze dan weer op steun van het project mag rekenen.

Cecilia moest voor de tweede keer het schooljaar overdoen vertelde ze toen ik 2 weken geleden op bezoek kwam. Ik heb heel wat gevraagd en gepraat met haar en met Moeder Maria om erachter te komen hoe dat kwam. Het is niet echt motiverend voor een kind om niet over te gaan. Ik heb hun verteld van Brillo de Sol waar ik vorig jaar ook twee andere kinderen naar toe gestuurd heb en gevraagd of ze daar eens over na wilden denken. Inmiddels hebben we al een afspraak gemaakt om samen te gaan kijken en Maria Cecilia is afgelopen week ook daar naar toegegaan. Ze knapt er duidelijk van op; dus dat is een goede keus geweest. Maria vertelde dat ze het erg naar haar zin heeft, en elke dag met plezier naar school gaat.

Het is een bescheiden gezin, met bescheiden kinderen. Mensen die inmiddels wel hun zegje tegen mij durven doen omdat ik steeds maar zeg dat ik er voor hun ben en dat ze net zo belangrijk zijn als welk ander gezin dan ook. Lieve mensen ook; die altijd als ik bij ze op bezoek ben geweest tegen me zeggen dat ik voorzichtig moet zijn omdat ze niet willen dat er iets met me gebeurd.

Zomaar een gezin aan de andere kant van de wereld. Zomaar een gezin waar ik altijd welkom ben; en wie ik ook meebreng; het is altijd goed. Zomaar een gezin wat ik zie groeien en bloeien door de jaren heen. Ook al is het maar minimaal. Zomaar een gezin waarvoor het een hele zorg minder is dat de kinderen gsponsord worden door Padrinos. Dat ze daardoor toch in ieder geval elke dag te eten hebben. Behalve dat kan ik ook duidelijk zien dat moeder Maria er veel beter uitziet dan voorgaande jaren. Ik denk dat het soms ook moeilijk te bevatten is voor de mensen hier. Dat ze belangrijk gevonden worden door mensen aan de andere kant van de wereld; mensen die ze helemaal niet kennen. Maar dat maakt het misschien ook wel zo bijzonder.

Voor mij althans. Zoals ik al zei; die schakel te mogen zijn tussen arm en rijk, dat maakt mij rijk. En zeker als je bepaalde gezinnen al zo lang kent en de veranderingen, ontwikkelingen en de groei van zo dichtbij mee mag maken.

 

Lieve groet Mieke

 

Familia Valdez de la Cruz

Lieve Mensen,

Zo’n 9 jaar geleden kwam ik uit bij een gezinnetje dat een beetje verscholen woonde op een veld in een erg krakkemikkig huisje van enkele golfplaten en planken. Een moeder met 3 kinderen. Haar oudste zoon woonde bij haar moeder enkele uren verder omdat ze daar niet voor kon zorgen. Haar jongste kindje liep net rond en kreeg nog borstvoeding. Haar man was tijdens de zwangerschap overleden bij een auto-ongeluk. Een lieve, bescheiden vrouw met net zo’n lieve, bescheiden kinderen. Plukte koffie om wat geld bij elkaar te verdienen om in ieder geval elke dag te eten te hebben en verder kreeg ze af en toe wat van haar moeder en van haar broer die ook in dezelfde kamer woonde en soms wel werk had.

Ik ging elk jaar even bij haar op bezoek en bracht dan enkele tassen met eten. Toen ik begon met het schoolproject dacht ik natuurlijk ook aan haar. De 2 oudste kinderen heb ik meteen opgenomen in het project. Zelf had ze altijd de droom gehad om dokter te worden zei ze. Een jaar later ben ik haar ook gaan sponsoren van extra donaties. Weer een jaar later overleed haar moeder, maar haar oudste zoon was oud genoeg om zichzelf te kunnen redden. Moeder Ismenia begon met de opleiding van verpleegster en vond het helemaal geweldig om te mogen studeren. Het jaar daarop kwam ik weer op bezoek en had ze een piepkleine baby op haar arm. Ik was natuurlijk helemaal verbaasd. Het kindje was van haar dochter die 13 jaar was toen de baby geboren werd. Ze waren helemaal verrast; hadden niets in de gaten gehad en waren nog in shock. Maar het was zoals het was zei ze en samen zouden ze er wel voor zorgen dat de baby groot zou worden. Dochter Yosselin heeft een jaar gemist en ging daarna weer door met haar studie. Als Ismenia naar school ging was Yosselin thuis om op de baby en het jongste kind te passen en andersom. Ik heb toen nog enkele bussen prematuur melk gekocht want anders zou het kindje het niet redden.

De oudste zoon Saulo ging de hele vakantie werken en verdiende daarmee € 2.50 per week omdat hij nog zo jong was. Maar dan kan mama weer eten kopen zei hij.

Jaren gaan voorbij; Ismenia slaagde voor de opleiding verpleegster met een 9 voor theorie en een 9.2 voor praktijk. Ik was toen hier en ben mee naar de diploma-uitreiking geweest. Ik had haar een zilveren kettinkje met daaraan een mooi zilver vlindertje gegeven. Mimariposa.

Yosselin maakte de middelbare school af en haalde ook hele goeie cijfers, evenals Saulo en ondertussen ging de jongste dochter Rutilia ook naar school. Ismenia zocht werk maar kon overal maar tijdelijk werken omdat ze niet alle papieren kon overleggen. Dat moet hier nl. altijd. Je hele papierhandel van je leven moet je laten zien als je ergens gaat solliciteren. De eindrapporten van de laatste 3 klassen van de basisschool was ze tijdens de storm Katrina verloren. Meegenomen door de wind en regen. Dus moest ze deze klassen opnieuw doen. Ze deed 2 schooljaren in een jaar en nog een jaar over de laatste klas. Ondertussen deed ze nog een cursus om in een apotheek te mogen/kunnen werken. Ze had tijd over en wil alles leren wat haar interesseert.

Afgelopen jaar in oktober was ze klaar.

Op 15 september viert dit land de dag van de onafhankelijkheid. Er is een hele optocht in Antigua en van alle scholen mag de beste leerling de vlag van de school dragen en vertegenwoordigen. Dat was afgelopen jaar Ismenia. Letterlijk met vlag en wimpel geslaagd. Weer helemaal trots. Ze is gaan werken hier vlakbij in een groot project. Daarbinnen is een tandarts, dokter en alle gezondheidsafdelingen bij elkaar voor heel veel families. Ze is enorm leergierig en heeft op enkele afdelingen mogen werken en proeven van het vak. Na 2 maanden (in december) ging ze afscheid nemen omdat het hier de gewoonte is dat je na 2 maanden vertrekt. Maar ze moest even op kantoor komen bij de directie. Ze kreeg een vast contract en ook werd gezegd dat ze intern cursussen mag volgen. Ze verdient nu € 180 per maand; voor het eerst een eigen, vast salaris.

Yosselin begint dit jaar aan het 2e leerjaar voor gymlerares. Ze heeft er hard aan te trekken, maar ze haalt goeie cijfers en gaat ervoor. Ze woont samen met de vader van haar kindje en is intussen bijna 18 jaar. Ismenia heeft heel veel met haar gepraat dat ze voor haar toekomst moet gaan en dus wordt ze geinjecteerd om voorlopig geen kinderen meer te kunnen krijgen.

Saulo is vorig jaar in een dorp verderop naar school gegaan; moest elke dag een half uur heen en een half uur terug lopen. Dit jaar gaat hij in het eigen dorp naar school; de 2e klas van het voortgezet onderwijs. Jongste dochter Rutilia moet een schooljaar overdoen.

Kleinkind Maty mag naar de dagopvang waar Ismenia werkt; dat is normaal alleen voor de moeders en niet voor de oma’s maar Ismenia heeft haar geschiedenis verteld en in dit geval maakte het project graag een uitzondering.

Ismenia helpt altijd als ze kan met de families van mijn project. Ze gaat copieen van de rapporten mee ophalen; als er een bijeenkomst is dan mag dat in haar huis en als iemand van een familie een injectie nodig heeft dan mogen ze bij haar komen en helpt ze graag en voor niks omdat ze zo blij is dat ze zelf zo geholpen is.

Gisteren was ik op bezoek bij haar. Ik had ze nog niet gezien dit jaar. Vol trots vertelde ze alles en liet ze de foto’s zien. Ik was ontroerd. Samen hadden we het weer over onze eerste ontmoeting. Over haar dromen; over haar leven. Ze is zo dankbaar. Ze wil nog steeds dokter worden en gaat dit jaar naar de universiteit. Ze heeft geen Padrinos, maar van overige donaties en marktopbrengsten heb ik altijd haar opleidingen betaald. Tis duur die universiteit, maar ze wil zelf de helft betalen omdat ze nu een vast salaris heeft. En ik doe mee, want als ik ooit in iemand gelooft heb dan is het wel in Ismenia. Ze had twee tekeningen gemaakt op een papier. Ik kan niet tekenen zei ze, maar ik wil alleen maar laten zien hoe het was en hoe het is. Aan de linkerkant had ze een huis getekend met alleen zijzelf en haar vier kinderen. Er was nooit geen zon, alleen maar verdriet. We hadden samen maar een bed. Op de rechterkant een huis met kleuren; een lachende moeder met lachende kinderen. Een zon erboven, een ster en een maan. Een huisje met deuren en ramen van hoop; een huisje met 2 bedden en een trap om hogerop te komen, met een vlinder en een bloem erbij.

Enkele weken geleden ging ze naar de dokter met klachten. Er is uitgekomen dat ze baarmoederkanker heeft. Over 2 weken weet ze in welk stadium, dan komt de uitslag van het labaratorium. Maar ik ga naar de universiteit zei ze. God is groot; hij heeft al zoveel engelen op mijn pad gebracht en zal hier vast een bedoeling mee hebben. Ik onderga wat er voor staat, maar ik ga wel door met mijn toekomst. Ze gaat van maandag t/m vrijdag werken, op zaterdag naar school en op zondag maakt ze haar huiswerk. En die kanker heb ik toch zei ze; ik ga niet bij de pakken neerzitten. Ik bid elke dag tot God of Hij mij hier ook mee wil helpen.

Ik beloofde haar dat ik dat ook zal doen en vragen aan de mensen die deze site lezen of die dat ook willen doen of misschien een keer een kaarsje voor haar willen branden.

Mimariposa.

 

Lieve groet Mieke

Begin 2

Lieve Mensen,

De dagen aan Lago de Atitlan waren heerlijk. De zon scheen elke dag; het was prachtig weer terwijl de dagen daarvoor het heel koud en regenachtig was geweest; dus dat was boffen.

Net voor mijn vertrek was bekend gemaakt dat in het meer zelf een nieuwe Maya-stad was ontdekt en afgelopen december was er een ruimte in Panajachel geopend als museum om mensen de foto’s en ontdekkingen te laten zien. Daar ben ik op de dag dat ik weer terug zou reizen naar Antigua nog naar toe geweest en het was heel bijzonder om te zien. De schoenen moesten uit en ze hadden het zo gemaakt dat het net was alsof je in het meer en tussen de ontdekte altaren en piramides liep; prachtig. Het is nog niet in het nieuws geweest; dat komt binnenkort. Er is ook nog een nieuwe Maya-stad ontdekt in het meer bij Rio Dulce. Ontdekt door een Duitse duiker; maar niemand wil dat daar verder onderzoek naar gedaan wordt; dus wordt dit nog niet bekendgemaakt. Ze zullen dat niet echt tegen kunnen houden, het heeft alleen nog wat tijd nodig denk ik. Wie weet hoeveel schatten er nog verborgen liggen in dit land…

De eerste dagen dat ik weer in Antigua was werd ik al snel geconfronteerd met het feit dat er een ware roof was op de betaalautomaten. Een huisgenootje van mij uit Duitsland vertelde dat haar bankrekening in Bolivia geplunderd was en dat terwijl zij daar helemaal niet geweest is. Claudia had het met onze rekening ook gehad en gelukkig ging dat “maar” om 100 euro, maar toch wel teveel als het gejat is.

Ik heb wel effe na moeten denken natuurlijk hoe ik dat deze keer aan ga pakken wat het pinnen betreft. Dat gedoe begint altijd voor Kerst en eindigt ergens in januari, maar als je pech hebt dan ben je wel mooi de pisang natuurlijk. Dat is wereldwijd een dure periode en toeristen zijn altijd onderweg, dus als je de methode kent dan is er altijd wel geld te halen. Dus nu ga ik elke keer van de ene naar de andere rekening geld overmaken; het geld meteen pinnen zodat er niks meer op de rekening staat en dat elke dag minimaal 2 keer….. wel wat meer werk dan normaal, maar als al het geld gestolen wordt dan kan ik natuurlijk wel weer huiswaarts keren en dan is er hier niks gebeurd. En dat zou toch zonde zijn. We moeten alleen nog iets zien te verzinnen voor de periode dat ik er niet ben en Claudia toch elke maand weer dingen moet betalen. Komt tijd komt raad; maar op dit moment voel ik me letterlijk een lopende rekening…

Meteen 2 januari ben ik alweer met mijn werk begonnen; het bezoeken van de families. Het is elk jaar weer zo leuk om te zien hoe hartelijk ik door de mensen ontvangen wordt. Ze weten van te voren niet wanneer ik kom natuurlijk; dus is het altijd een verrassing.

Dit jaar vallen er weer enkele kinderen af.

Twee Padrinos zijn gestopt met sponsoren. Drie kinderen willen niet verder gaan met hun studie omdat ze het afgelopen jaar een baantje hebben gevonden en liever blijven werken. Een meisje is zwanger en stopt ook.

En het goeie nieuws is dat er weer nieuwe Padrinos zich aangemeld hebben; dus mag ik weer op zoek naar 6 nieuwe kinderen. Geweldig.

Als ik in San Pedro loop wordt ik regelmatig aangesproken met de vraag of ik nog nieuwe kinderen in wil schrijven. Zondag kwam er een mevrouw naar me toe en vertelde dat ze mij vorig jaar al aan had willen spreken maar dat ik altijd zo snel liep dat ze me nooit bij kon houden of in kon halen. En roepen doen de mensen hier niet; hooguit wordt er een keer gesist of gefloten, maar ik reageer daar eigenlijk nooit op, dus dan weet ik ook niet of het voor mij is natuurlijk.

Nu had ze mij naar boven in het dorp zien gaan en had gewoon staan wachten. Ze zei: je moet toch weer naar beneden langs deze weg, dus ik dacht dan ga ik hier maar staan wachten dan heb ik ze zeker…! Ik ben daar vanmorgen op huisbezoek geweest om een beetje een indruk te krijgen van het gezin en heb beloofd dat ik binnen een week iets laat weten. Er komen waarschijnlijk nog meer mensen op mijn pad, dus dan wordt het toch weer keuzes maken.

Ik ben op zoek geweest naar een andere winkel op de markt om schoenen voor de kinderen te kopen. Een winkel die ik vorig jaar al in ‘t oog had. Niet omdat de schoenen daar goedkoper zijn, maar wel zeker zo goed en de kinderen moeten er toch 10  maanden mee kunnen doen. En de meeste kinderen moeten toch een stuk ove het zand naar huis.

Alles is weer wat duurder geworden dan vorig jaar; voor de mensen hier is dat moeilijk want hun salarissen gaan er niet op vooruit. Verder ga ik alles in dezelfde winkeltjes kopen als andere jaren; daar kennen ze mij en dat is vaak wel zo makkelijk als ik eens een keer vergeten ben om geld mee te nemen. Het vertrouwen is dan zeker zo belangrijk dan een voordeel van enkele euros per familie.

Claudia heeft ook hard gewerkt. Bijna alle copieen van de overgangsrapporten heeft ze al opgehaald en ook brieven en tekeningen voor de Padrinos. En dat scheelt mij echt een hele hoop werk. Dat geeft weer wat ruimte om andere dingen te doen.

Elke school is afgelopen jaar begonnen met computerles voor alle kinderen van de bovenbouw.

Daar moet per kind ook alweer € 5 voor betaald worden. En dat aan het begin van het schooljaar tegelijk  met de inschrijving van het kind. Dat maakt het weer lekker gecompliceerd. Want er is niet een familie in mijn project die dat voor kan schieten; dus moet ik zorgen dat dat overal al klaar ligt.

 

Dit was het voor deze keer; ik ga weer op pad!

 

Lieve groet, Mieke

Begin 1

Begin 1

Lieve Mensen,

De dagen aan het meer waren werkelijk geweldig. Men vertelde me dat het in weken niet zo’n prachtig weer was geweest, dus daar heb ik lekker van kunnen genieten. Weer thuisgekomen kon ik jammer genoeg niet meteen aan het werk omdat m’n darmen nogal van slag waren. Maar goed, ik had nog genoeg om voor te bereiden wat betreft het kopen en inpakken van kadootjes voor enkele kinderen van hun Padrinos, het vertalen van brieven en veel schema’s maken op de pc zodat ik elke keer als ik iets gedaan heb dat meteen kan noteren. Heel veel dingen die ik vooraf in Nederland niet kan doen. Bedankt Lotte voor de tip; m’n darmen reageerden zo snel dat ik binnen een dag aan het werk kon.

Ik heb een rekening geopend hier op de bank, zodat ik niet met al dat geld over de markt hoef. Ook niet geheel ongevaarlijk natuurlijk. Er is me nog nooit iets gebeurd en dat wil ik graag zo houden. Er wordt hier nog met cheques gewerkt, van automatische overschrijvingen of internet bankieren hebben ze hier nog niet gehoord. Gelukkig hebben de mensen waar ik al jaren de spullen koop vertrouwen in me en kan ik dat zo regelen.

Mayra, de kapster die vorig jaar alle kinderen geknipt heeft, wil dat dit jaar weer heel graag doen. Nu nog vragen of dat op dezelfde plaats mag als vorig jaar en dan als het kan ook wat eerder dan vorig jaar. Zodat niet alles de laatste week hoeft.

Een andere voorbereiding die ik op advies getroffen heb is het inschakelen van iemand die met me meegaat naar de gezinnen die het meest afgelegen wonen. Claudia en Ismenia waren nogal geschrokken toen ze in het afgelopen jaar enkele gezinnen hadden bezocht om de tussenrapporten van de kinderen op te halen. Ze hadden niet in de gaten dat ik op die plaatsen altijd alleen liep en omdat dat niet de minst gevaarlijke gebieden blijken te zijn heb ik hun advies toch maar opgevolgd.  Ik ben meer bang van de honden hier dan van de mensen; en wil ook niet met angst rondlopen, want dan kan ik niet werken.

Maar goed, ik heb Rudy gebeld en gevraagd of hij elke zondag zolang als dat nodig is met mijn mee wil gaan. Rudy is een van de oudste studenten in mijn project en zegt altijd dat wanneer hij  mij ergens mee kan helpen dat ik maar hoef te bellen. Rudy werkt van maandag t/m zaterdag in de bussen van ’s morgens 6 tot ’s avonds 8 uur. Hij verdient daarmee ongeveer € 20 per week; waarvan hij de helft aan zijn ouders geeft. Rudy heeft nog 10 broertjes en zusjes en is zelf een van de oudsten in het gezin. Op zaterdag gaat hij naar school en op zondag maakt hij zijn huiswerk. Dolgelukkig met de kans die hij gekregen heeft via Padrinos om een opleiding te volgen. En omdat de school nog niet begonnen is, is hij nu mijn privé – gids.

We zijn zondag middag voor het eerst samen op pad geweest. Rudy is een rustige jongen, zonder poespas die iig de honden voor me in de gaten houdt. Leuk om weer bij de mensen te komen. En echt heel leuk om namens de Padrinos de kadootjes in welke vorm dan ook aan de kinderen te mogen geven. Dat is altijd een groot feest. Sommige gezinnen waren al een beetje ongerust of ik nog wel zou komen omdat ze nog niets van me gezien of gehoord hadden. Sommige kinderen zijn met een prachtige puntenlijst over naar het volgende schooljaar en ’n enkeling moet het schooljaar nog eens over doen. Dat kan gebeuren natuurlijk. De families die vorig jaar voor het eerst in het project kwamen zijn dolgelukkig dat ze dit jaar weer hulp krijgen. De kinderen die vorig jaar naar Brillo del Sol, de school voor speciaal onderwijs,  zijn gegaan zien er stukken beter en gelukkiger uit. Het is ook wat als je niet mee kunt. Ik heb inmiddels wel begrepen dat de school in San Pedro niet geheel zonder problemen kan beginnen, er zijn te weinig leerkrachten en teveel kinderen. Elke leerkracht zal minstens 50 kinderen in de klas krijgen. Ga er maar aan staan. En als je dan niet zo goed mee over kunt als kind dan val je mooi buiten de boot. Voor bijles of extra aandacht is hier echt geen tijd.

De eerste afspraken om naar de markt te gaan zijn alweer gemaakt. Het ene kind is harder gegroeid dan het andere; het ene gezin is zuiniger op de spullen dan het andere; maar ze zijn me allemaal even dierbaar. Er zijn ook kinderen gestopt met school. Die wilden liever gaan werken en niet meer studeren. Dat is altijd een keuze die ze zelf maken. Wij kunnen het alleen maar aanreiken en als ze slim zijn pakken ze het met beiden handen aan, maar als ze andere keuzes maken dan moeten we dat respecteren. Er zijn er ook die het afgelopen jaar halverwege gestopt zijn; zijn gaan werken om geld te verdienen omdat er niet genoeg te eten was voor het gezin, of omdat de huur niet meer betaald kon worden. En die kinderen willen graag dit jaar weer opnieuw beginnen. Het is een ander land, een andere cultuur.

 

Lieve groet Mieke

December 2012

Lieve Mensen,

 

Deze keer een brief na mijn vertrek uit Nederland. Het klinkt Nederlands maar ik vond zelf dat ik het te druk had met heel veel dingen en daardoor de rust niet echt kon vinden om een brief te schrijven.

Maar ik ben inmiddels al weer in Antigua; heb de zomerkleren aan en ben alweer op verkenning geweest en verschillende mensen begroet.

De deur van dit jaar gaat alweer bijna dicht en de andere deur van het nieuwe jaar gaat dan open. Dus even een terugblik op de dingen en het werk van en voor Guatemala. Ik heb op verschillende markten goed verkocht en dat kwam ook goed uit. Want vorig jaar had ik al gezien dat de prijzen hier gestegen waren en die gaan zeker niet meer dalen. Toen kwam ik maar net toe met al het geld; ook voor de schoolsponsoring. Maar alles is het hele jaar betaald; de medicijnen, de extra schoolkosten en de examenkosten van een van de jongeren. Het bedrag van de schoolsponsoring hebben we helaas moeten verhogen; maar gelukkig heeft niemand daar negatief op gereageerd.

Jammer genoeg is de site van de stichting nog niet klaar; het is zoals het is en hopelijk gaat ie in het nieuwe jaar wel de lucht in. Alles is aangeleverd en de wil van de nieuwe maker was goed maar door persoonlijke omstandigheden van hem was het helaas niet gelukt.

Bedankt Franca voor het kopieerwerk; Hella voor de postzegels; de mensen die ’n keer meegegaan zijn naar ’n markt om mij te helpen; François en Jennet voor de actie die jullie gehouden hebben op de verjaardag waar de opbrengst voor Mimariposa was; super hoor! Dankjewel Wilma voor alle prachtige theelichtjes die je afgelopen jaar gemaakt en verkocht hebt en de opbrengst daarvan weer geschonken hebt aan Mimariposa. Degenen die na een oproep per mail enthousiast extra geld overmaakten om het gezin, waarvan een van de kinderen door hun gesponsord wordt, te ondersteunen met enkele voedselpakketten; bedankt! En de mensen die elke maand geld overmaken om ’n vast gezin te ondersteunen; dank hiervoor! Michel voor de sportkleren; elk jaar weer ’n doos vol; merci! Het maakt niet uit wat en wie; het  gaat erom dat we de mensen in dit land niet vergeten door het jaar en dat is niet gebeurd. Zoveel ontroerende acties en reacties; er zijn gelukkig nog zoveel goeie mensen op deze wereld.

Ik heb zoveel cadeautjes toegestuurd gekregen om mee te nemen naar de sponsorkinderen; een koffer was echt voor de helft gevuld. Wat nog in Nederland aankomt deze of volgende week wordt doorgestuurd naar Guatemala, dan kan ik het alsnog afgeven aan de kinderen en hun familie.

Ik heb nog niemand van de gezinnen gezien en Claudia is gelukkig zo verstandig om altijd te zeggen dat ze nooit precies weet wanneer ik weer in Guatemala ben.

Zondag vertrek ik naar het meer Lago de Atitlan voor enkele dagen. Dat was me vorig jaar zo goed bevallen dat ik daar maar weer mee begin deze keer.

En daarna komt het echte werk; op bezoek bij de gezinnen!

Wordt vervolgd, ik heb er zin in!

Lieve groet Mieke