Categorie archief: Reisverslagen 2013 – 2014

Nieuwe kinderen

Lieve Mensen,

Alle kinderen hebben hun spullen en vooral de jongste die voor het eerst naar school gaan zijn apetrots en lopen voorzichtig op hun nieuwe schoenen, die niet vuil mogen worden. Met een gezin ben ik gestopt omdat bleek dat de moeder zich vorig jaar ook nog bij een ander project ingeschreven had. Noch dat andere project noch ik wisten hiervan. Maar toen we erachter gekomen waren zijn we met z’n allen naar dat gezin geweest om uitleg te vragen en die konden ze niet geven. Dus heb ik meteen gezegd dat ik niet verder wil met hun. Dat is altijd jammer voor de kinderen van zo’n gezin natuurlijk, maar het is niet de bedoeling dat ze alles dubbel ontvangen. Er zijn nog genoeg andere kinderen die hulp nodig hebben. De Padrinos zijn inmiddels op de hoogte en willen graag weer een ander kind sponsoren volgend jaar. Met een ander gezin ben ik ook gestopt omdat de oudste voor de 2e keer het schooljaar over moet doen en voor de andere kinderen nog geen school gezocht was. Een derde punt in dit gezin was dat ze weer gingen verhuizen, verder weg van Antigua, en dat is voor mij niet meer om te doen. Ook die Padrinos zijn inmiddels op de hoogte.
Verder is de oudste, Marvin Aguilar, getrouwd en heeft samen met zijn vrouw een prachtig zoontje. Marvin heeft voldoende diploma’s gehaald dankzij de sponsoring van zijn Padrinos en geeft de pet nu door aan een ander kind. Rudy en Merly Hernandez zijn allebei geslaagd het afgelopen jaar en helemaal klaar om werk te zoeken. Ze willen allebei verder gaan met hun studie maar kunnen dat samen met werk combineren wat betreft tijd en geld. Hun Padrinos gaan ook verder met een ander kind. Dan zijn er nog Padrinos gestopt; een mevrouw vanwege leeftijd en gezondheid en een Duitse jongedame die nergens meer op reageert. Die kinderen krijgen weer nieuwe Padrinos.
Een jongen in een gezin wilde zelf stoppen met de studie en die Padrinos sponsoren nu een nichtje van hem. En om al deze redenen mogen we weer een aantal nieuwe kinderen verwelkomen in het project.
De kinderen straalden helemaal van top tot teen toen ik met ze naar de markt ging. Eindelijk horen ze er ook bij; want sommige zien al jaren dat een grote broer of zus alles krijgt en nu horen zij er ook bij.

Het is echt ook prachtig om te zien hoe mooi ze allemaal zijn als ze hun uniformen aan hebben, die meisjes met die mooie witte kniekousen en die plooirokken. Bij een gezin was ik op bezoek en alle kinderen hadden zich al omgekleed en wilden heel graag in uniform op de foto. Zie hieronder.
Er zijn er weer een hele hoop blij gemaakt dit jaar en zoals u allemaal misschien wel gezien hebt op deze site, is er een nieuw kopje gemaakt met de titel “gezocht”.
Maar inmiddels zijn er alweer 3 foto’s verwijderd omdat die kinderen voorzien zijn.
Ook omdat ik de laatste week weer mensen tegengekomen ben die ter plekke een kindje willen sponsoren en dan meteen kennis kunnen maken en het hele proces van dichtbij mee mogen maken.
En het mooie is dat het aantal kinderen op die manier altijd om en nabij de 80 is. Dit jaar 82 kinderen in totaal. Met drie nieuwe families.
Meteen met deze brief wil ik ook heel graag de foto’s van de nieuwe kinderen en de jongelui waarover ik schrijf laten zien. Ik ben trots op allemaal!

Lieve groet Mieke

Merly Hernandez

Merly HernandezHet project Mimariposa is een instelling die Godzijdank bestaat  om hulp te geven aan heel veel arme gezinnen die zich niet kunnen veroorloven om een school of opleiding te betalen.

Wij moesten werken om kostwinner te zijn in onze familie en geld binnen te brengen. Hartelijk dank aan allen want op deze manier is er hoop voor ons.

Hier in Guatemala heeft het ons heel erg geholpen en door de steun van het project hebben wij onze diploma’s kunnen halen.

Bedankt Mimariposa!

Dat God allen mag beschermen.

Hoogachtend; Merly Hernandez

Brianna Scalici

DSCN5333Ik geloof echt dat de reden van mijn bezoek aan Guatemala was dat ik mijn Petekind Nancy zou ontmoeten.

Door middel van een aantal gebeurtenissen kwam ik Mieke tegen en mocht uit eerste hand zien hoe haar organisatie, Mimariposa, werkt.

Aangekomen in een dorp, samen met Mieke, was ik meteen verrast door het aantal kinderen en gezinnen die haar een warm welkom gaven. Kinderen renden liefdevol in haar armen.

Ik was ook aangenaam verrast dat Mieke zich elke naam herinnerde ; en ze gaf elk kind haa volledige aandacht alsof ze voor haar de belangrijkste persoon in de wereld waren.

Mieke klopte op een deur en verraste elk gezin op het juiste moment met haar bezoek. Warme en emotionele omhelzingen werden gedeeld met elk gezin. Het was heel duidelijk voor mij dat er al mooie relaties waren opgebouwd in deze vele jaren van haar toegewijd werk.

Een van de eerste huizen die we bezochten bestond uit een gezin waar elk kind werd gesponsord, afgezien van de jongste dochter Nancy omdat dit haar eerste schooljaar zou zijn. Mijn hart werd direct gegrepen toen Nancy naast me zat en me Spaanse woorden begon te leren met haar Bingo kaartjes; ervoor zorgend dat mijn uitspraak correct was en ze daagde me uit met een nieuwe woordenschat. Haar enthousiasme, stralende vreugde en mooie glimlach met schijnbaar zo weinig, raakte absoluut mijn hart.

De week daarna heb ik overwogen om Nancy als mijn ahijada, mijn petekind, te vragen en ik besefte dat deze beslissing een ware toewijding aan dit kind zou zijn; veel meer dan een financiële steun, ik wilde een deel van haar leven worden.

De keer daarna dat ik met Mieke op pad ging, wist ik dat ik klaar was om Nancy te sponsoren en haar Madrina zou worden. Toen ik dat aan Mieke vertelde tijdens onze wandeling, was ze absoluut blij en oprecht dankbaar en voor haar weer een wonder.

We gingen weer terug naar Nancy en haar familie, en ze waren blij ons weer te zien. Mieke legde uit dat ik iets wilde vertellen aan Nany; ik zakte door m’n knieën en vertelde haar dat ik haar Madrina wilde zijn. Ze was helemaal overweldigd en gaf  me heel veel lieve knuffels en ook de familie was ongelooflijk blij. Nancy liep terug naar haar kamer om een soort van krukje voor mij te halen om op te zitten zodat we samen konden praten en spelen. Samen met haar broers en zussen heb ik kaartspelletjes gedaan en Nancy koesterde elk moment wat we samen hadden.

Ik mocht met Mieke mee om samen met de familie alle schoolspullen, uniformen, rugzakken etc. te kopen. Mieke zorgde er voor dat het iedere keer voor elk kind een bijzondere ervaring was.

Ik was in de gelegenheid om Nancy en haar familie en nog veel meer gezinnen nog ’n keer te bezoeken voor mijn vertrek naar de VS. Ik heb de steun gezien die elke Padrino geeft aan een kind en dat is echt een wonder. Het is veel meer dan alleen de financiële steun. De kinderen weten middels brieven, cadeautjes, en alle woorden die Mieke tegen hun zegt, dat er mensen in deze wereld zijn die echt in hun geloven zodat ze grote dingen kunnen bereiken.

Ik heb nog nooit een vrouw met zoveel toewijding zien werken; ze is echt in staat om levens te veranderen met de Padrinos van deze kinderen en de hele dynamiek van een gezin wordt versterkt door deze ondersteuning.

Ik kijk ernaar uit om weer een bezoek te mogen brengen aan Guatemala en weer de vruchten te mogen zien van Mimariposa. En natuurlijk vooral de familie van en mijn kleine, lieve Nancy.

 

Brianna Scalici

Familia Aguilar

Familia AguilarMarvin AguilarHet is een groot genoegen voor de  Familie Aguilar uit Jocotenango, Sacatepequez,

dat we de mogelijkheid en de kans hebben om iedereen op deze manier te mogen begroeten.

Het is voor ons een grote zegen om deel uit te maken van het project Mimariposa; omdat door project de mijn kinderen de kans hebben gekregen om te studeren en hogerop te komen.

Zonder die hulp zou dat heel moeilijk geweest zijn omdat het geld dat ik verdien niet voldoende is om die studies te betalen; zoals de kosten van de uniformen, schoenen en alle schoolbenodigdheden.

En daarnaast hebben we ’n paar jaar geleden hulp gekregen met ons huis omdat het project golfplaten had gekocht om ons huis af te maken.

Wij zijn echt heel erg dankbaar want het heeft ons de kans gegeven om te verbeteren, en we zijn iedereen dankbaar die dit project mogelijk maken en op een af andere manier hier aan meewerkt.

 

Deze jongens worden al jaren gesponsord. De oudste heeft inmiddels zijn diploma’s gehaald; is getrouwd en heeft samen met zijn vrouw een prachtige zoon gekregen. (Mieke)

K(n)apper

Lieve mensen,

Ondanks dat er vele gezinnen zijn die iets willen vertellen aan iedereen die de site bezoekt, wordt het ook weer tijd dat ik iets van me laat horen.

Afgelopen week hebben we weer de bekende “knipweek” gehad.

Voor de nieuwe lezers; dan mag elk gezin dat deel uitmaakt van het project met hun kinderen komen en alle mensen van dat gezin worden dan gratis geknipt. Mayra, de kapster, wordt betaald van het extra sponsorgeld en daarom kon deze actie ook dit jaar weer doorgaan. Gelukkig maar, want dat is bere-gezellig. Het was duidelijk dat de meisjes van de gezinnen het hele jaar niet meer naar de kapper geweest waren, en sommige willen dat ook niet. De jongens moeten wel natuurlijk, maar de ouders zijn helemaal blij dat het ’n keer gratis is.

Zoals altijd knipte Mayra elk kind met heel veel liefde en toverde elk meisje om zodat die zich daarna ’n ware prinses voelde. Ik had weer een hele handel speldjes en frutseltjes gekocht voor in haren en zelfs de moeders waren er wild op…

De jongens kende je soms niet meer terug; lekker kaal geschoren kunnen ze weer fris en fruitig naar school. Vaak laten ook de moeders hun haren knippen, de punten eraf, want lange zwarte haren hoort toch bij de cultuur hier in Guatemala.

Het hele gebeuren vond weer plaats in San Pedro las Huertas, op de school voor bijzonder onderwijs: Brillo de Sol. Als dank dat we daar zo ongeveer 4 dagen mogen knippen, kunnen alle leerlingen van die school die willen ook even plaatsnemen op de stoel.

Mayra vertelde mij dat ze er naar uitgekeken had en gehoopt had dat ze ook dit jaar weer van de party mocht zijn. De laatste dag vertelde ze mij dat ze met enkele gezinnen wel erg te doen heeft vanwege de armoede. Daarom had ze bedacht om nog twee of drie keer in het jaar de haren van alle jongens in het project te knippen. Gratis. Dat ontroerde me wel moet ik zeggen.

De gezinnen weten dat nog niet; als we in de laatste week bij elkaar komen wordt hun dat verteld.

En ik denk dat ze er super blij mee zijn! Als je bijvoorbeeld 3 jongens hebt dan ben je per knipbeurt toch al gauw minimaal € 3,50 kwijt. En dat is best veel als bedankt dat je dan die dag misschien weinig of geen eten hebt voor je gezin.

Vier kinderen van de familie Juarez kwamen alleen. Moeder bleef thuis bij de jongste kinderen, vader was werken en de oudste zoon had teveel huiswerk om mee te komen.

Dit gezin is vorig jaar verhuisd en wonen ver boven San Pedro, onder aan de voet van vulkaan. Ik was er nog niet op bezoek geweest omdat ik niet wist waar ze woonden. De jonste van de vier is 5 jaar; ze hadden drie kwartier gelopen om gratis geknipt te worden. Een van de armste gezinnen in mijn project, een leuk en gezellig gezin waar ik altijd welkom ben. Terug lopen is dan ongeveer ’n uur omdat ze dan moeten klimmen met die kleine voetjes..

Ze kwamen midden op de ochtend; dan moet je bedenken dat ze als ze klaar zijn weer dat uur terug moeten dus; ze moeten zich dan omkleden en dan weer 45 min naar school en als de school om 18.00 uur weer uit is dan lopen ze nog ’n uur en dan is het pikkedonker.

De dag van de afspraak moesten ze dus 2x op en neer. Ik vroeg of ze al ontbeten hadden. Nee, was het antwoord. En op de vraag of ze wel iets eten elke dag voordat ze naar school gaan was het antwoord: soms, als er eten is. Op elke school is een winkeltje, zo ook op Brillo de Sol. Toen ze alle vier klaar waren en er prachtig uitzagen vroeg ik of ze met me mee wilden komen. We stonden voor de winkel en ik vroeg wat ze zouden kiezen als ik het zou betalen. Ze kozen voor brood. Ik kocht 4 broodjes met wat kip erop en voor ieder ’n pakje drinken.

Na vele malen Gracias gingen ze met z’n vieren op ’n muurtje zitten. Ik denk niet dat ik al ooit kinderen zo zorgvuldig heb zien eten; ze genoten van elke hap die ze namen en elke keer bekeken ze het broodje. Ze genoten van elke slok die ze dronken uit het kleine pakje vruchtensap. En ze straalden helemaal. Ik kon m’n ogen niet van ze afhouden; het was zo mooi om te zien. Toen ze klaar waren kregen Mayra en ik van alle vier ’n dikke knuffel en huppelend en blij vertrokken ze weer.

Kijk ’s wat ’n prachtig plaatje ik van ze gemaakt heb; een mooie herinnering.

 

Lieve groet Mieke

Familia Moralez-Gutierez

DSCN5410San Pedro las Huertas, Antigua, Guatemala 5-2-2014

Mijn naam is Martha Lidia Gutierrez Pereira.

Op deze manier wil ik het project Mimariposa bedanken voor de geweldige hulp die ik krijg voor mijn kinderen; dat is voor mij een grote zegen geweest. Dit heeft echt mijn leven veranderd, omdat mijn kinderen nu de kans krijgen om te studeren.

Ik wil iedereen die ons helpt bedanken voor wat ze ons gegeven hebben; en bedank God dat deze mensen op mijn weg gekomen zijn.

Ondanks dat ik ze niet persoonlijk ken, bid ik elke dag tot God of Hij al deze mensen wil beschermen en zegenen.

Hoogachtend; Familie Morales-Gutierrez

Marian Mattelè

Marian en JuliaBegin januari 2014 zat ik tijdens één van de “sunday-dinners-only-for-women” (georganiseerd door een Amerikaanse vrouw die al jaren in Antigua woont) naast Mieke. Puur toeval. Wij waren de enige twee Nederlanders in de groep van twaalf vrouwen. Al snel hadden we wat persoonlijke informatie uitgewisseld en wisten we ook van elkaar wat ons naar Antigua had gevoerd. Ik had elke dag Spaanse les en deed daarnaast wat vrijwilligerswerk en Mieke was daar voor haar jaarlijkse bezoeken aan de families van haar “mimariposa” project. Spontaan vroeg zij of ik de volgende middag met haar mee wilde gaan. Ik was benieuwd naar haar werkwijze en naar de contacten met deze arme Guatemalteekse mensen, dus ik reageerde enthousiast.

Er stonden drie adressen in San Pedro op het programma. Mieke had me enigszins voorbereid op wat ik te zien zou krijgen, maar toch werd ik verrast door de armoedigheid en de sobere leefomstandigheden van de families hier. Toch waren de kinderen blijmoedig en vrolijk. Zij weten natuurlijk niet anders. Mieke werd elke keer enthousiast verwelkomd en de kinderen waren erg blij met hun brief, foto’s en kleine presentjes van hun “padrina’s”. Mieke besprak de schoolvorderingen en trots werden rapporten overhandigd. Daarna werden er afspraken ingepland om de benodigde nieuwe schooluniformen, schoenen, gymkleding e.d. te kopen voor het komende schooljaar. Bij elk gezin hebben we ongeveer een uur doorgebracht. Ik vond het ontroerend om te zien hoe dankbaar de families waren met de hulp van Mieke’s stichting en hoe blij de kinderen reageerden.

Na ons bezoek aan de drie gezinnen besloot ik ter plekke om sponsor te worden van Julia van 11 jaar, één van de meisjes uit het tweede gezin. We zijn terug gegaan en ik heb Julia zelf verteld dat ik graag haar “madrina” wilde worden. Zij straalde, ik straalde en Mieke maakte deze mooie foto van ons….

Ik ben er van overtuigd dat het geld goed besteed wordt; dat al het sponsorgeld ten goede komt aan de kinderen van families die anders niet de mogelijkheid hebben om deze schoolbenodigdheden te kopen.

Mieke, ik denk dat ik je nog wel eens in Antigua tegen zal komen, want ik wil Julia in de toekomst toch nog eens , eventueel samen met jou, een bezoek brengen!

Ik vond het fantastisch dat ik jou daar heb ontmoet. Nogmaals bedankt dat je mij met je gezinnen hebt laten kennismaken. Ik vond het een bijzondere ervaring. Veel succes met je “mimariposa” project!

Lieve groet,
Marian Mattelé

Zutphen

Familia Hernandez Alejandro

Familia Hernandez-AlejandroMet veel warmte en een waar genoegen laat ik deze brief door mijn dochter schrijven.

Het is een heel groot voordeel voor mijn dochters dat de via het project kunnen studeren.

Sinds mijn dochters in het project ingeschreven zijn kunnen ze verder met de studie en ik ben alle mensen oprecht dankbaar voor deze hulp.

Het is geweldig om te weten dat er zoveel mensen zijn met een goed hart; want zonder deze steun aan onze kinderen zouden ze niet kunnen studeren en ik hoop dat God onze Heer aan elk van hun Zijn zegen wil geven.

Met heel mijn hart en een dikke knuffel wil ik u bedanken.

Hoogachtend; Enma Alejandro

Manfred en Dagmar

Manfred en DagmarWij hebben Mieke ontmoet tijdens onze reis naar Guatemala, begin 2014.

We waren erg opgewonden toen ze vertelde over haar project “Mimariposa” en wilden meer informatie. Dus regelden we een afspraak in Antigua. Mieke nodigde ons uit om een gezin dat ze ondersteunde te gaan bezoeken. Met een lokale bus gingen we naar een klein dorpje in de buurt van Antigua. We werden opgehaald door de moeder van het gezin. De jongste van haar 10 kinderen werd door haar gedragen in een zak. Ze was gekleed in traditionele kleding en verwelkomde ons met een eerlijke glimlach. Het kostte ons een half uur lopen naar haar huis. Mieke had ons verteld dat haar organisatie 5 van de kinderen van deze familie Pù ondersteunde.

En nu wilde ze Sheli graag helpen.

Sheli was degene die op ons stond te wachten in de houten deur van het huis.

Niet alleen haar mondje lachte; het was haar hele gezicht. En op dat moment was het voor ons duidelijk dat wij dit kindje wilde gaan steunen. Met haar kleine handjes nodigde ze ons uit in het huis van haar familie. Binnen werden we aan iedereen voorgesteld; de vader was werken, maar verder waren ze bijna allemaal thuis. De ruimte was beperkt, maar alles was opgeruimd en heel schoon. Claudia, een van de oudste kinderen, deed het woord.

Later vroeg Mieke ons naar onze gevoelens. We legden haar uit wat ons deed besluiten om te helpen. Sheli was meer dan blij toen ze in de gaten had wat er  gebeurde. ’n Grote, hele grote glimlach op een kind in Guatemala.

Nu was ook zij in staat om haar droom te verwezenlijken; naar school gaan.

We vertrokken samen met Sheli, haar moeder en Claudia naar de markt in Antigua om haar uniformen en alle andere schoolspullen te kopen.

Het was een fantastische ervaring om dit samen met Sheli te doen en je zag haar elk moment gelukkiger worden.

Wanneer je ooit de kans hebt om dit te doen, doe het dan.

Het is iets om nooit te vergeten.

Wij willen Mieke heel graag bedanken voor de kans om haar project in het echt mee te mogen maken. En wij willen iedereen vragen om dit geweldige project te ondersteunen.

Het is een mooi begin om het leven van een kind te veranderen in een hopelijk betere toekomst.

 

31 januari 2014

Lieve Mensen,

Terwijl nog enkele gezinnen aan het nadenken zijn wat ze zullen schrijven; als ze al iets willen/kunnen schrijven, laat ik maar weer iets van me horen.Ik ben natuurlijk al weer druk doende met het bezoeken van de gezinnen en we hebben ook alweer de meeste aankopen op de markt gedaan.

Inmiddels heb ik ook al enkele mensen van buiten Guatemala ontmoet die ter plekke een kind willen sponsoren. Dat zijn hele bijzondere en mooie ontmoetingen. En ook ontroerend voor alle partijen.

Deze mensen wilden heel graag zelf een reactie schrijven voor de site.

Geweldig dat je “zomaar” mensen tegenkomt uit verschillende landen van de wereld die hun steentje bij willen dragen om de toekomst van een kind anders te maken.

Ik wil graag een update geven van hoe en wat met de kinderen.

Een jongeman is gestopt met zijn studie omdat hij wilde gaan werken. ’n Ander is het afgelopen jaar getrouwd en inmiddels is hun ook een zoon geboren; dus daar is het project mee gestopt.

Twee anderen zijn afgestudeerd en kunnen aan het werk; of als ze willen verder studeren. Daar is het project ook mee gestopt, die keuze mogen ze zelf maken, en evt. betalen.

Er zijn ook Padrinos die gestopt zijn. En dan heb je nog de mensen die graag door willen gaan met het sponsoren van een ander kind; of mensen die zich voor het eerste jaar aangemeld hebben.

Ik heb zelf afgelopen weekend beslist om te stoppen met het sponsoren van een gezin met drie kinderen die alle drie ingeschreven waren in het project; en ik wil ook graag uitleggen waarom.

Enkele weken geleden kwam ik op de markt een mevrouw tegen uit de USA. We maakten een praatje en dan wil je ook wel weten van elkaar wat de ander hier doet. Zij woont hier samen met haar man en hun twee kinderen en ze hadden vorig jaar samen een soortgelijk project opgezet als Mimariposa. En daarvoor was zij nu inkopen aan het doen.

Ze had een lijst bij van de kinderen die via haar gesponsord worden en toen ik de lijst doornam zag ik dat er ook enkele kinderen uit mijn project opstonden. Ze zei dat het misschien een goed idee zou zijn als ik bij dat gezin op bezoek zou gaan om uitleg te vragen. Ik vond het zelf een beter idee om dat samen te doen zodat het gezin ook maar meteen geconfronteerd zou worden met de feiten en ons beide uitleg kon geven. Dat hebben we dus vorige week zondag gedaan. De moeder van het gezin schrok enorm toen wij binnenkwamen (de man en de kinderen van die vrouw waren er nl ook bij, dus het was wel een hele invasie) en wist zich geen houding te geven. We mochten allemaal gaan zitten en ik ben maar meteen van wal gestoken. Ze had nl alle spullen ook van het andere project ontvangen en ik had ook al samen met dit gezin alle inkopen gedaan. Dan is een vraag als: waarom heb je zoveel spullen nodig niet echt vreemd denk ik. Ze viel van de ene leugen in de andere; er klopte niets van wat ze ons vertelde. En ze deed ook helemaal geen moeite om dat te veranderen. En het woord sorry of een ander excuus kwam er maar niet uit. Eerlijkgezegd heb ik niet zo heel lang gewacht met hun te vertellen dat ik niet door wilde gaan met de sponsoring. Zonder vertrouwen kan ik niet werken en in die stroom van leugens wil ik niet meegaan. Het andere project besloot (onafhankelijk) ook om te stoppen, dus nu hebben ze van niemand meer hulp. De Padrinos zijn inmiddels op de hoogte gebracht en het is aan hun de keus of ze verder willen gaan met het sponsoren van een ander kind. Het jammere is dat er tussen de kinderen en hun Padrinos een bepaalde connectie is, die nu verbroken wordt.

Hoe vervelend ook; het is gebeurd en ik ben blij dat ik deze beslissing genomen heb. De kinderen zijn jammer genoeg de dupe hiervan, maar dat moeten de ouders zelf oplossen.

Er zijn weinig kinderen die het schooljaar over moeten doen. En die dat moeten hebben ook een duidelijke reden daarvoor. Anders de leerkrachten wel. Een van de kinderen is afgelopen jaar ruim een week ziek geweest. In die week kwam er een andere directeur/trice aan school en omdat haar niet verteld was dat de jongen ziek was vond zij zomaar dat hij geen recht had om deel te nemen aan de laatste toetsen van het schooljaar en dus moet hij het jaar overdoen. En dan te denken dat hij echt heel begaafd is en altijd trouw zijn huiswerk maakt. Zo kan dat hier gaan.

In San Pedro is vorig jaar een man uit dat dorp gestart met een klein schooltje waar alle kinderen buiten schooltijd naar toe kunnen gaan om ondersteuning te krijgen bij het maken van hun huiswerk. Een heel goed systeem; er gaan veel kinderen naar toe en ik heb mijn gezinnen er ook van op de hoogte gebracht dat ze daar zeker gebruik van moeten maken; het is ook gratis en dat is heel belangrijk voor de mensen hier.

Ik heb al zeker 4 kinderen ontmoet die de beste van de klas zijn. Dan ben je bevoorrecht om op de laatste schooldag de vlag te dragen in de optocht in het desbetreffende dorp. Dat is echt heel bijzonder voor zo’n kind natuurlijk, want dan kan iedereen ook zien dat jij de beste bent!

Er zijn 10 nieuwe kinderen dit jaar;  waarvan zeker de helft voor het eerst naar school gaat. De meeste kinderen kende ik al, het zijn dan de jongste broertjes of zusjes van een gezin waar al kinderen van gesponsord worden.

Veel cadeautjes zijn afgegeven en er is alweer menig kiekje gemaakt. Prachtige tekeningen heb ik al weer gekregen om naar de Padrinos te mogen sturen straks als ik weer in Nederland ben.

En zo rol ik van de ene in de andere dag; altijd druk en altijd afspraken met mensen.

Maar ik doe het nog steeds met heel veel liefde en plezier. Je hoeft die gezichtjes maar te zien en ik weet weer precies waarom ik hier ben. Dat geeft kracht en energie; elke dag.

 

Lieve groet Mieke