Categorie archief: Reisverslagen 2016 -2017

Einde

Lieve Mensen,

Mijn tijd zit er weer bijna op. Tijd vliegt en dat vindt iedereen wel; ook de mensen hier. Zo spreken we elkaar voor het eerst weer in het nieuwe jaar en maken we een eerste afspraak en zo bezoek ik alle gezinnen weer om foto’s te maken; kopieën van de schoolrapporten op te halen; de gemaakte brieven en tekeningen veilig in een stevige map op te bergen en in mijn tas te doen en ook om afscheid te nemen en iedereen weer succes toe te wensen in het nieuwe schooljaar.

Zoals ik al eerder verteld heb, heb ik van enkele kinderen afscheid genomen; omdat ze òf geen zin meer hadden òf omdat ik vond dat ze niet genoeg geïnteresseerd waren om verder te studeren.

In totaal 5 kinderen die niet meegaan naar volgend jaar. Plus 2 studenten waarvan de Padrinos niet doorgaan met sponsoren; maar omdat een meisje haar laatste schooljaar van haar opleiding af moest maken is die van extra donaties gesponsord. En ook de andere leerling heb ik een bedrag gegeven zodat hij verder kan; beide zijn altijd hele goeie en serieuze studenten geweest, en nog steeds. Dus is het jammer als ze het laatste schooljaar niet af kunnen maken en dus hun diploma niet kunnen halen.

Er is een gezin bijgekomen; alle drie de kinderen daarvan hebben Padrinos.

9 kinderen moeten het schooljaar overdoen.

16 jongeren volgen een beroepsopleiding.

20 kinderen gaan naar de middelbare school.

86 kinderen heb ik in dit moment in het project en dat betekent dus dat 41 kinderen het basisonderwijs volgen. Daarvan zijn er 33 jongens en 53 meisjes; uit 32 verschillende gezinnen (waarvan 12 eenoudergezinnen) die in 9 verschillende dorpen wonen. Zij worden gesponsord door 71 Padrinos die weer in 8 verschillende landen wonen.

De jongste leerling is 8 jaar en de oudste is 23 jaar. Aan 11 studenten (of aan de ouders van deze studenten) heb ik het totale sponsorbedrag gegeven omdat ik na al die jaren vindt dat zij zelf de verantwoordelijkheid kunnen dragen; ik ken hun inmiddels lang genoeg. Ze moeten van dat bedrag wel alle rekeningen inleveren. Van die 11 zijn er 7 die het resterende bedrag zelf moeten bijverdienen door ervoor te werken en van hun salaris de rest moeten betalen. Dit omdat ze op zaterdag of zondag naar school gaan en dus van maandag t/m vrijdag kunnen werken. Dat gaat prima en ik merk aan deze jongelui dat ze de waarde van het geld wat ze krijgen veel meer waarderen dan wanneer ze er zelf niks voor hoeven doen. Ze tellen wel drie keer voordat ze het uitgeven, maken fouten en leren daar weer van. Voor sommige kinderen heb ik 2 sponsors en de reden daarvan is dat de kosten te hoog zijn voor een sponsor. Ik bekijk dat per situatie en breng altijd de sponsors op de hoogte van de situatie zodat iedereen weet hoe het zit en er duidelijkheid is; ook de ouders van de kinderen die gesponsord worden en de kinderen zelf weten hiervan.

Kinderen die allemaal een droom hebben; een droom die soms misschien niet realistisch is maar die in hun ogen wel degelijk haalbaar is. Een droom die tijdens de studie nog kan veranderen omdat er òf geen werk te vinden is òf omdat de interesse op een ander gebied komt te liggen. Een ding is zeker: ze zijn allemaal van goeie wil en hebben allemaal de intentie om heel goed hun best te doen. Het niveau van het onderwijs in Guatemala is lager dan het onderwijs in Nederland. Een meisje van 12 jaar die in het laatste jaar van de basisschol zit liet mij haar huiswerk schriften zien en zij moest werkelijk pagina’s vol schrijven in een schrift met aan elkaar gesloten cirkels en daarna strepen en ruiten. De letters A en O en ik weet niet al wat meer. De kinderen zijn thuis vaak net zoveel uren kwijt met huiswerk maken dan met de uren dat ze naar school gaan. Ze brengen uren door in een internet cafe omdat ze dingen op moeten zoeken en uit moeten printen. Allemaal extra kosten voor de ouders. Alles is verplicht; hebben ze het huiswerk niet gemaakt of de opdrachten niet volbracht dan worden er altijd punten afgetrokken.

Of ik verschil met in de gezinnen sinds de kinderen gesponsord worden? Ja, wel degelijk.

Ik weet nog in de beginjaren van het project dat de meeste gezinnen de busreis met hun kinderen niet konden betalen als we een afspraak hadden om de inkopen te doen. Dat wil zeggen de terugreis; ik gaf dan altijd geld omdat ze allemaal hun handen vol hadden aan het sjouwen van alle inkopen die we dan gedaan hadden. De laatste jaren heb ik niemand meer horen zeggen dat ze geen geld daarvoor hadden. Het zijn maar dubbeltjes; maar toch. Soms gebeurd het zelfs dat wanneer ik in de bus zit samen met ’n ouder van een van mijn gezinnen, dat die dan voor mij de reis betaald.

De gezinnen hebben ook beter te eten en dat komt zeker ten goede aan hun gezondheid. En behalve al die dingen is het vooral een zorg minder voor de ouders; niet te hoeven denken aan de uniformen schoolspullen etc. voor hun kinderen. Die zorg wordt hun zowat geheel ontnomen en ik denk dat dat geweldig is voor ze. Uiteindelijk wil elke ouder toch het beste voor hun kind, waar ter wereld dan ook.

En gedurende het schooljaar komen er altijd nog kosten bij voor de ouders; niet veel in onze ogen, maar als een gezin 3 studerende kinderen heeft en die moeten per week enkele uren in het internetcafé doorbrengen dan kost dat toch al gauw € 5 per week. Deze kosten moeten de ouders uiteraard altijd zelf betalen; het zijn en blijven hun kinderen en dus hun verantwoordelijkheid. Maar daar hoor ik de ouders ook nooit over klagen.

De families zijn echt dankbaar voor de hulp die ze krijgen en ieder laat dan op hun eigen manier aan mij zien. In een gezin krijg ik altijd heerlijk fruit als dank, een papaya of meloen; in een ander gezin ’n tas heerlijke avocado’s; ’n geschreven brief, soms door de ouders en soms namens de ouders door de kinderen geschreven omdat ze dat zelf niet kunnen. Kinderen die een extra tekening maken en aan mij geven. Ouders die opeens voor mij komen staan en gaan bidden uit dankbaarheid omdat ze niks hebben om te geven; wat ze natuurlijk ook niet hoeven. Maar de woorden komen zo direct uit hun hart; en voor elk gebaar ben ik heel dankbaar en elke keer opnieuw raakt het me weer. Wat mij ook weer elke keer opnieuw ontroerd is wanneer Padrinos kennis maken met het kind dat ze sponsoren of gaan sponsoren; dat zijn van die prachtige en emotionele momenten. Soms vraag ik me af of de Padrinos wel in de gaten hebben wat de sponsoring betekent; echt zoveel meer dan alleen maar geld doneren. Hoeveel gezinnen elke dag bidden voor de mensen door wie ze gesponsord worden; niet om zeker te zijn van het geld en de spullen, maar uit pure dankbaarheid. Het is ook heel fijn om te zien dat de gezinnen redelijk goed te eten hebben; gewoon omdat ze dat nu wel kunnen betalen.

Maar het allerbelangrijkste voor mij is natuurlijk dat ze hun kinderen stimuleren en motiveren om te studeren en het belang ervan in zien, dat het voor een betere toekomst kan zorgen, ook voor de ouders. Want in dit land zorgen de kinderen vaak weer voor hun ouders als die te oud zijn om zelf nog geld te kunnen verdienen. Families blijven bij en zorgen vaak voor elkaar; en dat is mooi om te zien.

Ik zelf ben nog steeds blij, trots en dankbaar dat ik elk jaar weer de schakel tussen arm en rijk mag zijn; de verbinding tussen deze twee.

Iedereen die er mede voor gezorgd heeft dat deze afgelopen maanden heel goed verlopen zijn wil ik uit de grond van mijn hart heel erg bedanken; alle Padrinos die dankzij hun bijdrage alle kinderen weer een jaar langer kunnen laten studeren; heel erg bedankt hiervoor!

 

Lieve groet, Mieke

Saulo Valdez

Van Saulo kreeg ik deze brief om te plaatsen op de site; hij is afgestudeerd als elektricien vorig jaar.

Lieve Mieke,

Ik groet u van harte en ik hoop dat alles goed met u gaat.

Ik wil je bedanken voor al die jaren van steun en financiële bijstand van uw project.

Ik dank u en God tot vandaag de dag omdat ik een van mijn grootste dromen waar kon maken.

Van jongs af aan wilde ik afstuderen in de techniek; elektronica en nu dat gelukt is ben ik heel tevreden. Op dit moment werk ik tijdelijk als tuinman in een hotel; maar ik heb op verschillende plaatsen mijn papieren en diploma afgegeven om zo een baan te kunnen krijgen waarin ik afgestudeerd ben.

Ook help ik mijn vrouw Kandy, die nu een beroepsopleiding volgt en zo proberen we ook samen over het verlies van onze zoon Diego te kunnen komen. Dat is nog steeds iets waar we niet graag over praten omdat het te pijnlijk is voor ons. Voorlopig willen we ook nog geen kinderen; willen we nog ’n paar jaar wachten en zo kan Kandy afstuderen. Hoewel het wel moeilijk is want waar ik nu werk verdien ik niet genoeg om alle kosten te kunnen betalen.

Maar als ik straks een andere baan kan vinden komen we beetje bij beetje wel weer verder.

Ik wens u heel veel zegeningen en alle goeds.

Met heel veel liefde,

Saulo Geovany Valdez de la Cruz

Saulo Valdez

Nora

Lieve Mensen,

Twee jaar geleden heeft Nora haar verhaal verteld en mocht ik het met toestemming op de site plaatsen. Vorig jaar heb ik zelf een verhaal geschreven over haar en op de site gezet. Om even op te halen: Nora wilde graag een andere studie volgen en met veel donaties had ik voor het eerste jaar alle geld bij elkaar en kon Nora aan haar nieuwe opleiding, haar droom, beginnen.

De familie van Nora was het eerste gezin wat ik dit jaar bezocht heb en afgelopen week had ik een afspraak met Nora gemaakt omdat ik natuurlijk graag wilde weten hoe het afgelopen jaar geweest is voor haar; ook wat betreft de financiën. We hadden vorig jaar een rekening geopend en daar had ik Q 10.000 op gestort en zij had zelf de verantwoording voor dat geld. We hadden afgesproken dat ze alle rekeningen moest bewaren en alle uitgaven op moest schrijven. Dat vond ze natuurlijk heel spannend want behalve dat het een enorm groot bedrag was, wist ze ook nog niet wat ze in het jaar tegen zou komen. Ik ook niet, maar ik kon niet voor mijn vertrek alles voor haar regelen. En ik vertrouwde haar en ik vond ook dat ze leeftijd had om het te kunnen. En ik heb me niet vergist.

We zijn gezellig samen naar een leuke plek gegaan en iets gedronken. Nora had alles bij; een schrift waarin ze alles opgeschreven had en waarin ze alle nota’s bewaarde. Alles op datum en met uitleg wat het precies was en waarvoor. Het zag er allemaal keurig netjes uit. De bankafschriften had ze bij en ze vertelde dat ze het toch wel heel spannend had gevonden om te doen. Nora heeft een fantastisch jaar achter de rug. Ze straalde en straalt helemaal als ze verteld over de opleiding en hoe ze het allemaal vindt. Deze opleiding is haar op het lijf geschreven. Ze moet eind februari weer stage lopen en kan bijna niet wachten tot ze daaraan mag beginnen. Zoals ik vorig jaar al verteld had kan ze met dit diploma op best veel plaatsen terecht. Ze kan in een apotheek gaan werken; bij bejaarden; bij een huisarts en in een ziekenhuis. Ze vertelde dat ze het liefst in een privékliniek wil gaan werken. Het allerliefste in een apotheek vertelde ze, maar dat is hier niet geheel ongevaarlijk. Er is een kassa met geld en iedereen kan er natuurlijk binnen lopen en om het geld vragen, wat je als je bedreigd wordt heel graag geeft. En je zult er ook zelf voor moeten zorgen dat al het geld weer terug in de kassa komt; wat soms kan betekenen dat je jaren moet werken zonder plezier van je salaris te hebben. In een ziekenhuis ben je binnen; is geen geld en er staat altijd iemand met een enorm groot geweer bij de ingang, wat in sommige gevallen wel een beetje af kan schrikken maar wel voor een bepaalde veiligheid zorgt.

Haar keuze staat dus vast en als haar stage goed verloopt kan ze waarschijnlijk meteen na het behalen van haar diploma op die plaats blijven werken. Het liefst zou ik zelf naar haar diploma uitreiking gaan in juli; lijkt me geweldig om daar bij te zijn. Ze schijnt een van de beste leerlingen te zijn op school; de leerkrachten hebben heel veel met haar op en dat geloof ik heel graag. Nora is een hele leuke jongedame; netjes, beleefd, vriendelijk, eerlijk, bescheiden en trots.

Ze heeft alle toetsen en examens gehaald; heeft niet een keer iets over hoeven doen.

Het werk wat ze afgelopen jaar deed naast haar studie (zorgen voor een bejaarde vrouw) heeft ze niet meer want deze mevrouw is terug gegaan naar de U.S.A. en komt waarschijnlijk niet meer terug. Dus gaat ze weer op pad voor ander werk. Ik heb wel gezegd dat haar studie op de eerste plaats moet komen; leuk en goed dat ze wil werken, maar het belangrijkste is op dit moment haar studie.

Ik ben trots op Nora; op de manier waarop ze alles zelf geregeld heeft in het afgelopen jaar en op de manier waarop ze haar studie volgt. Met zo een enorme dankbaarheid en toch zo bescheiden. Je zou zo iemand maar aan je bed krijgen als je zorg nodig hebt; Nora is iemand die met zoveel liefde met mensen werkt en zo enorm dankbaar is voor de kans die ze krijgt om haar droom te kunnen verwezenlijken; daar heeft ze zelf soms geen woorden voor. Ik ben elke dag blij zei ze tegen mij; ik bid elke avond om alle mensen die mij geholpen hebben te bedanken.

Het was zo bijzonder om met Nora ergens naar toe te gaan en samen te praten; vooral naar haar te mogen luisteren. Nora is een van de kinderen in mijn project die mij ontroert; die mij eraan herinnert waarom ik dit allemaal doe. Nora is zo de moeite waard.

Lieve groet Mieke

Keuzes

Lieve Mensen,

De inkopen zijn gedaan. Elk kind heeft weer een mooie nieuwe rugzak en nieuwe school – en gymschoenen uitgezocht; nieuwe uniformen als dat nodig was en alle schoolspullen om het hele jaar naar school te gaan zijn ook weer gekocht. Het blijft druk, maar vooral heel mooi om te doen. Soms ben ik met 5 kinderen eerder klaar dan met een kind, omdat die niet kan kiezen tussen 2 rugzakken of omdat er juist de kleur die hij of zij graag wil, niet bij zit deze keer. Dan zeg ik maar dat hij er even over na moet denken en dat we later wel terug komen om er een te kopen. Ik blijf nog steeds naar dezelfde marktkramen gaan omdat dat het makkelijkst is. De mensen kennen en vertrouwen mij en ik hun. Wanneer ik alle inkopen gedaan heb loop ik al die plekken langs om te gaan betalen zodat ik niet elke dag met een dikke portemonnee op zak loop. Dat vraagt natuurlijk om problemen, en geld wat weg is komt zomaar niet meer terug.

En de bankzaken zitten al niet zo mee dit jaar. Ik heb hier in Guatemala een rekening van de stichting omdat ik dan kan betalen met cheques en zoals ik al zei is dat makkelijker en veiliger dan constant contant geld op zak. Om geld vanuit Nederland over te kunnen maken is er een tussenbank en vanaf daar wordt het op de betreffende rekening in Guatemala gestort. De tussenbank is veranderd en het was en is me nog steeds niet gelukt om geld over te maken naar hier. Het “verloren” geld werd wel iedere keer netjes teruggestort op de rekening van het project, maar het lukte niet zoals ik het graag wilde. Maar goed, op een of andere manier moet het wel naar Guatemala komen natuurlijk. Dus zat en zit er niks anders op dan elke dag het maximum bedrag te pinnen en met dat geld naar de bank te gaan en daar weer te storten. Meer gedoe en het duurt nu natuurlijk veel en veel langer voordat al het geld hier op de rekening staat. Het gaat toch om duizenden euro’s en dat is niet zomaar een twee drie overgezet op deze manier. Maar het houdt me wel bezig en ik blijf zo lekker in beweging van de ene naar de andere plek.

Het is mooi om te zien dat de families zo meedenken met het doen van de inkopen. Dingen die niet nodig zijn worden ook niet gevraagd en daarmee bedoel ik dan bijvoorbeeld een trui die nog goed is en ook past van vorig jaar. De standaarddingen zoals rugzakken, schoenen en schoolspullen moeten de kinderen elk jaar hebben, want daar kunnen ze gewoon geen twee jaar mee doen en dan kan het ook nog zo zijn dat een school een nieuwe directeur heeft die besluit om de uniformen te veranderen en dan heb je dus niks meer aan de kleding van vorig jaar. Daar word ik nooit zo blij van moet ik zeggen. Dan vind ik zo jammer van het geld, maar je hebt gewoon geen keus. Wordt het uniform niet gedragen dan kan het weer zomaar zijn dat er punten van de studie afgetrokken worden mocht de nieuwe directeur een kwaaie dag hebben. En het gevolg daarvan kan dan weer zijn dat een kind het schooljaar niet haalt en het jaar over moet doen en dat is ook weer niet de bedoeling; want dan is het sponsorgeld ook voor niks betaald. Van de macht van leerkrachten en directie van scholen wordt al zoveel misbruik gemaakt; de gezinnen moeten altijd het onderspit delven, zelfs al gaan de ouders massaal naar een school om een klacht in te dienen. Hier kan het nog gebeuren dat een leerkracht “de pik” op een of meerdere kinderen heeft, het huiswerk afkeurt en punten aftrekt terwijl zelfs ik zeker weet dat dat kind gewoon veel beter kan omdat die altijd veel hogere punten heeft gehad. Ouders kunnen naar de directie stappen en uitleggen wat ze denken dat er aan de hand is, maar dat is altijd helaas, pindakaas. Ze blijven zitten of ze willen of niet. Ze staan altijd machteloos; en van een zo’n persoon ben je dan afhankelijk, hangt je hele schooljaar af.

Dit is bij twee van mijn kinderen in het afgelopen jaar gebeurd, twee zusjes, die me zo’n lage puntenlijst lieten zien dat ik er gewoon van schrok. Ik vroeg zelfs of het hun rapport wel was, of het geen grapje was. Maar nee, het was de leerkracht geweest en nu gaan ze samen in een ander dorp naar school. Op zo’n moment vervalt de regel ook dat elk kind in het project maar 1 keer het schooljaar over mag doen, dit gaat zo buiten alle eigen schuld om; daar kan zo’n kind noch zijn familie niks aan doen.

Een ander kind was bijvoorbeeld ziek geweest in het afgelopen jaar; was 2 weken thuis geweest waarvan 1 in het ziekenhuis. Geen genade; en nu vinden ze hem te oud en mag hij niet meer terug naar dezelfde middelbare school, dus moest er weer een andere school gezocht worden waar hij wel toegelaten werd. Is gelukt, maar wel weer een heel gedoe.

Het zusje van een ander meisje in een ander gezin was ontvoerd en gelukkig na 2 dagen weer terecht. De hele familie werd bedreigd en op advies van de politie moesten de meisjes thuis blijven en mochten ze niet naar school. Zij blijft zitten omdat ze ruim een maand niet naar school geweest is. Die mensen zijn alleen maar bang geweest natuurlijk. Dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Eerste klas middelbare school; maar het moet wel weer opnieuw betaald worden.

Een ander kind had dengue; net in de week voordat de proefwerkweek begon; maar hij kon niet naar school natuurlijk, was ontzettend ziek. Altijd een prachtig rapport, maar omdat hij net in die week niet op school was geweest werd het hele jaar weggegooid; niks telde meer. Ook dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Dat is allemaal overmacht. Ze kennen geen genade; er wordt niet meegedacht en de directrice is niet thuis als de ouders een gesprek willen.

Anders is het wanneer een kind geen zin meer heeft of niet genoeg gestimuleerd wordt door de ouders. Met een gezin ben ik gestopt dit jaar. Drie zonen die al jaren in mijn project gesponsord worden. De oudste (net klaar met de 2e klas middelbare school) was in de vakantie gaan werken en had geen zin meer om terug naar school te gaan; misschien volgend jaar zei hij. Helaas, zei ik, dat is te laat. Het is geen balspel en de Padrinos moeten hard werken om jullie schoolgeld te betalen, dus we gaan niet zitten wachten tot iemand wel of geen zin heeft. Zijn jongere broertjes (12 en 13 jaar) zitten nog steeds in de 3e en 4e klas van de basisschool; het ene jaar gaan ze over en het andere jaar blijven ze zitten. Terwijl leeftijdgenootjes al op de middelbare school zitten. Dat is dan heel jammer, maar vooral verspilde energie en geld.

Er gebeurd ieder jaar wel iets wat tegenzit of meer werk vraagt dan ik verwacht had. Keuzes die ik moet maken of dingen waar ik iets langer over na moet denken om uiteindelijk een goede keuze te maken. Ik probeer ook altijd zo goed mogelijk te onderbouwen naar de gezinnen en de Padrinos waarom ik denk dat ik een goede beslissing neem. Niks is zeker en ik kan en probeer het alleen maar zo goed mogelijk doen. Vooral ook door te kijken hoe de gezinnen bepaalde dingen aanpakken en de ervaring die ik inmiddels opgebouwd heb. Gelukkig gaan de meeste dingen goed, en gelukkig zijn de meeste gezinnen en kinderen enorm gemotiveerd en dankbaar voor de hulp die ze krijgen.

Soms moet ik er zelf iets meer voor doen om alles voor elkaar te krijgen. Maar dat vind ik niet erg; ik ben er nu toch. Als je in Nederland bent dan ben je gewoon niet gewend om iets meer te moeten doen dan je zou willen of nodig is; en is dat wel dan kun je daar gewoon klachten voor indienen.

Hier niet; als je hier bent is dat anders. Dan moet je zelf een weg vinden waardoor het gene wat je graag zou willen toch kan lukken en uiteindelijk het beste oplevert. Ook al gaat dat niet altijd op de meest makkelijke manier.

Ik kijk naar buiten en voor het raam staat een ontzettende hoge mooie naaldboon met daarvoor een mooie groene struik, daartussen een grote struik met koffiebonen en daarnaast weer een boom met prachtige gele en nog groene citroenen erin. Ik zie de kolibrietjes vliegen; blijven in beweging van de ene naar de andere plek.

Lieve groet Mieke

Mario Macario

Lieve Mensen,

En dan Mario Macario; ook een van de studenten waarvan ik ooit wel eens dacht dat het “niks” zou worden. vorig jaar heb ik er een verhaal over geschreven, dat we samen naar de bank geweest waren om een rekening voor hem te openen.

En dit is het vervolg daarop. Ik had zijn moeder en de rest van de familie al gezien en gesproken voordat ik contact gehad had met Mario. Hij belde mij zelf op om een afspraak te maken; ik moet me aanpassen aan zijn tijden want hij kan niet zomaar thuisblijven van zijn werk, en de dag dat hij niet gaat werken moet hij naar school.

En daar was ik; tussen de bedrijven door op een zondag middag; hij had ’n paar uur vrij gevraagd en gekregen van zijn baas. Mario zag er goed uit en vooral ook blij. Ik feliciteerde hem omdat hij met een mooie puntenlijst over was naar dit nieuwe schooljaar. Hij had een leuk, druk en vooral ook een zwaar jaar achter de rug en dat kan ik helemaal geloven. De opleiding voor chef-kok vindt hij heel leuk om te doen en met veel zin en energie begint hij dit jaar aan het volgende schooljaar.

Ik kon het toch niet helemaal laten om te vragen hoe het afgelopen was met zijn financiën op de bank in het afgelopen jaar. Soms doe je iets en dan is het maar hopen dat het afloopt zoals je zo graag voor de ander zou willen. Hij straalde en wilde eigenlijk niet eens antwoord geven. Het is wel gelukt, zei hij wat onverschillig. Wat is gelukt Mario? Ik heb wel wat gespaard zei hij.

Mag ik dan weten hoeveel je gespaard hebt of wil je dat niet zeggen waar je moeder en je zusjes bij zijn? Hij draaide en lachte wat en ik werd natuurlijk steeds nieuwsgieriger. Wil je het wel vertellen tegen mij, Mario? Vroeg ik nog ’n keer.

Ja hoor, zei hij toen. Ik heb Q 2000 gespaard in het afgelopen jaar zei hij trots.

Wat heb jij? Vroeg ik omdat ik echt dacht dat ik hem niet goed verstaan had.

Maar hij zei weer: ik heb Q 2000 gespaard.

Ik gaf hem een knuffel en feliciteerde hem; ik kon het bijna niet geloven. 2000 Quetzales is omgerekend € 248 en dat is echt een heleboel geld; maar zeker voor hier. En hij heeft het helemaal zelf met heel hard werken bij elkaar gesprokkeld.

En hoe voel je je nu? Vroeg ik hem.

Ik ben trots, zei hij.

Ik ook Mario, zei ik.

Lieve groet Mieke

Soms

Lieve Mensen,

In de periode dat ik in Guatemala ben wordt ik vaak gebeld door mensen die ik niet ken; mensen die mijn nummer gevraagd en gekregen hebben van een van de familieleden die in het project ingeschreven staan. Mensen tegen wie ik vorig jaar gezegd heb dat ze het dit jaar maar weer eens moeten proberen omdat ik niet bij voorbaat kan en wil beloven dat ik hun kinderen kan gaan sponsoren. Zeker ’n paar keer per week komt dat voor; of ik kan ook zomaar op straat aangesproken worden. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik niets kan beloven en dat ik eerst Padrinos moet hebben voordat ik iemand in kan schrijven. Omdat er ook zoveel kinderen in “de rij” staan stop ik ook met de kinderen die het minst gemotiveerd zijn of die gewoon “onder de pannen” moeten zijn van hun ouders. Niet iedereen heeft dezelfde intentie en niet iedereen is er zich van bewust dat het echt om een betere toekomst kan gaan. Dat scholing echt een verschil kan maken in het leven en vooral in een derde wereld land. Ik blijf het moeilijk vinden om de knoop door te hakken wanneer het niet goed gaat; ik, en ook zeker de Padrinos, hadden wel een andere intentie gehad toen we er aan begonnen. Maar je kunt niet tegen de stroom in blijven zwemmen om de andere kant proberen te bereiken.

Natuurlijk heb ik het liefst alleen maar succes verhalen en gelukkig heb ik die ook meer dan verhalen waarin ik moet vertellen dat het niet gelukt is om welke reden dan ook. Maar soms gebeurd het dat ik afscheid moet nemen van een van de kinderen of zelfs van een hele familie. Soms doet dat ook pijn omdat ik de families al jaren ken en vooral van de kinderen ben gaan houden. Gelukkig heb ik nog nooit meegemaakt dat mensen kwaad werden; noch de gezinnen hier, noch de Padrinos die het kind sponsorden. Dat is ook iets anders dan teleurgesteld zijn. Wat ik altijd zeg is dat we alleen maar de mogelijkheid aan kunnen reiken om te studeren en dat het aan de families en kinderen zelf is of ze er iets mee doen. Ik snap ook heel goed dat wanneer de zonen van een gezin iets ouders worden en een leeftijd hebben om te kunnen gaan werken en daarmee dus wat geld verdienen, het heel moeilijk is om na de vakantie terug naar school te gaan en dat beetje geld te moeten missen voor weer ruim tien maanden. Dat is overal ter wereld zo denk ik. Eenmaal geld geroken en weten hoe handig het is om dat te hebben is het moeilijk om de draad voor te toekomst weer op te pakken. En de meeste gezinnen in mijn project hebben echt niet veel; dus is ’n paar euro extra per dag wel een behoorlijk bedrag. Soms gebeuren zulke dingen gewoon en sta je er bij en kijk je ernaar; en al zou je het nog zo graag anders willen of gewild hebben, je kunt het niet veranderen. En ik ga er maar van uit dat wanneer je ergens met de beste intentie aan begint, je het ook nooit fout gedaan kunt hebben. Elk kind is in ieder geval even heel speciaal geweest voor iemand aan de andere kant van de wereld; en datzelfde kind heeft in ieder geval meer geleerd dan wanneer hij of zij niet naar school gegaan zou zijn. Het kan op z’n minst lezen en schrijven en heeft de basisschool afgemaakt. En dat is meer dan de meeste ouders van mijn gezinnen gedaan hebben. Daar zijn de gezinnen alleen al vaak dankbaar voor. Maar ook al denk ik “onderweg “ wel eens dat het misschien fout gaat aflopen, kan ik het zelf natuurlijk ook wel eens mis hebben en ben ik achteraf soms blij dat ik toch maar weer een jaar gewacht heb. Je hebt van die laatbloeiers die dan opeens prachtig openspringen; er zijn kinderen die ziek zijn geweest het afgelopen jaar. Soms hoor ik dat er op school nou niet echt de beste en leukste leerkrachten zijn en dat die wanneer de kinderen in de klas zitten, zelf naar buiten lopen om even later te komen zeggen dat het lesuur voorbij is. Door dat vallen en opstaan kan het ook zijn dat een leerling “te oud” bevonden wordt en niet meer toegelaten wordt op een school. Dan zoeken we bijna letterlijk stad en land af naar een school waar hij of zij wel welkom is en die dan ook nog betaalbaar is. Want bij de meeste gezinnen moet ik er vanuit gaan dat wanneer er extra kosten in het jaar betaald moeten worden, het merendeel dat niet kan betalen. En dan heb ik het niet over die paar dubbeltjes (wat met meerdere kinderen in een gezin al gauw kan oplopen tot enkele euros) per week, maar bijvoorbeeld wel over een extra boek wat halverwege het schooljaar nog even aangeschaft moet worden.

Overleven en geen zorgen hebben over de scholing van je kinderen is echt een hele zorg minder voor de ouders. De ouders van de kinderen in het project weten ook dat ze het zonder de hulp van de Padrinos nooit zouden redden. Alhoewel ik wel elk gezin op hun manier een steentje bij laat dragen, als is het maar een kiezeltje. Ze moeten wel weten dat het hun kinderen zijn en zij het zijn die daar uiteindelijk de verantwoording voor hebben en niet ik of de Padrinos.

Gelukkig weten en zeggen ze dat ook allemaal; voor niks gaat echt de zon op en dat is nergens duidelijker dan hier in Guatemala.

 

Lieve groet Mieke

Claudia Racanac

Lieve Mensen,

Dan ook maar een verslag over Claudia, de zus van Milton.

Net als haar broer had ik voor haar ook in hetzelfde jaar Padrinos gevonden en Claudia was een ijverig meisje; haalde mooie cijfers op school en praatte altijd zo vlug dat ik haar soms niet bij kon houden met luisteren. Ze had altijd maar een droom en dat was Perito Contador worden; boekhouder dus.

In 2012 terug kwam in Guatemala en ging op bezoek ging bij haar familie. Claudia was al enkele weken weg en niemand wist waar ze gebleven was. Haar moeder en haar broers en zussen, en ik ook, waren allemaal heel erg ongerust. Het zou niet de eerste keer zijn dat een meisje ontvoerd wordt en in de prostitutie gebruikt wordt om geld mee te kunnen verdienen.

In diezelfde periode dat ik hier was kwam moeder er achter dat ze een vriendje had en ze probeerde contact te krijgen met zijn ouders. Die wilden geen reactie geven. De sponsoring stopte natuurlijk; maar dat vond ik op dat moment helemaal niet belangrijk; Claudia moest gevonden worden en terug naar haar familie. Of als dat niet kon in ieder geval gevonden worden. de politie was ook al ingeschakeld maar konden niks doen. Of ze doen niks en dat is iets anders. Voor mijn vertrek was ze nog steeds niet terecht.

In 2013 kreeg ik een telefoontje van iemand die alleen maar “hallo Mevrouw” tegen me zei toen ik opnam en ik hoorde meteen dat het Claudia was. Maar na deze woorden werd het contact meteen verbroken. Maar ze wist dus nog het telefoonnummer van het project. Je kunt niet voorstellen hoe blij ik was. Ik durfde niet terug te bellen, want je weet maar nooit. En heel veel mensen bellen met een openbare telefoon en die nummers zijn gewoon niet terug te bellen. Maar ze leefde in ieder geval en ze probeerde contact te zoeken. Later belde ze mij nog een keer en toen hebben we ’n paar minuten gesproken. Toen ik bij haar moeder op visite ging vertelde die dat ze bevallen was van een dochter en in een ziekenhuis ver uit de buurt opgenomen was. Net voor mijn vertrek belde ze weer en vertelde dat ze mij heel graag wilde spreken. Daar wilde ik maar al te graag tijd voor maken. We maakten een afspraak op een zondag; sommige dingen vergeet je nooit meer. Ze stonden met z’n drieën te wachten; haar vriend had hun dochtertje Erica op de arm en daarnaast stond Claudia. Ik wilde haar graag alleen spreken en we besloten om bij McDonalds in de tuin te gaan zitten en daar samen iets te gaan eten. Haar vriend zou wachten tot we terug kwamen.

Toen we aan een tafeltje zaten vroeg ik haar waarom ze mij wilde spreken. De reden is, zei ze, dat ik u nooit bedankt heb voor al die jaren hulp voor mijn studie. Ik had nooit naar school kunnen gaan als u er niet geweest was. Ik heb het verknald, dat weet ik, en als u mij nooit meer wil helpen met sponsoren dan begrijp ik dat ook, maar ik zei tegen mijn vriend dat ik op z’n minst een afspraak wilde maken om u en mijn Padrinos te bedanken. Na al die jaren zie ik nu pas in wat het voor mij betekend heeft. En het hele verhaal kwam er uit, ik hoefde alleen maar te luisteren. Ze raakte me en ze ontroerde me. Uiteindelijk was haar vraag of ze nog hulp zou kunnen krijgen om verder te gaan met haar studie. Haar droom was niet veranderd; Perito Contador. Waarom weet ik niet, maar ik kon het gewoon niet weigeren. Iedereen was bezet; ik was bezig aan de afronding van alles wat ik hier gedaan had en de enige die nog over was, was ikzelf. Dus besloot ik haar Madrina te worden en zij moest mij beloven dat ze alles op alles zou zetten om haar studie te halen. Ze mocht van mijn niet één jaar blijven zitten, daar is die opleiding veel te duur voor. Om een of andere reden vertrouwde ik haar helemaal. We bleven in contact via WhatsApp toen ik nog in Nederland was en ze hield me van alles op de hoogte. Ze ging weg bij haar vriend (die achteraf bleek drugs gebruikte) en dook onder bij een vriendin. Daarna is ze bij haar schoonmoeder gaan wonen die ook geen contact meer had met haar zoon. Claudia ging overdag werken en schoonmoeder ’s avonds zodat er altijd iemand was die voor Erica kon zorgen. Claudia had een baantje in de hoofdstad gevonden en moest elke dag om 4 uur ’s ochtends uit bed om daar op tijd te kunnen zijn; maar ze deed het wel. Ik heb nog ’n keer geld gestuurd omdat ze nieuwe boeken aan moest schaffen en ze bewaarde netjes overal de rekeningen van om het geld te kunnen verantwoorden. Ze heeft het 2e schooljaar weer gehaald, met een prachtige puntenlijst. Ik heb nachten niet geslapen in het afgelopen jaar zei ze, omdat ik zoveel huiswerk moest maken en ik had beloofd om het te halen en ik zal het halen ook. U hebt niet voor niks mijn studie betaald en dat zal ik laten zien ook. Ik zal alles op alles zetten om mijn diploma te halen, dat beloof ik u.

Ze heeft haar leven weer opgepakt en het contact met haar familie is weer hersteld. Ze zorgt goed voor haar dochtertje. Het zijn niet allemaal succes verhalen die ik hier meemaak, maar eentje zoals dit maakt het zo de moeite waard. Wat ben ik blij dat ik in haar geloofde en dat ik haar geholpen heb.

Claudia heeft het echt begrepen en heeft met beide handen haar 2e kans aangenomen om aan een betere te toekomst te werken voor haar en haar dochtertje Erica.

 

Lieve groet Mieke

Milton Racanac

Lieve Mensen,

Zo ongeveer 10 jaar geleden kwam ik het gezin Racanac. Ik had Padrinos gevonden voor 2 van hun kinderen en een daarvan was Milton, toen een jongen van ongeveer 10 jaar. Tot de dag van vandaag noemen ze mij “mevrouw”, nog nooit hebben ze mij met mijn voornaam aangesproken

Ieder jaar bleek maar weer hoe moeilijk Milton het had met school, hij moest af en toe een schooljaar overdoen en het kostte hem net iets meer tijd en concentratie dan een ander kind om de lessen te volgen en zijn huiswerk te maken. Schoenen kopen met hem kostte mij net zoveel tijd als met een heel gezin met 5 kinderen en ik kon er donder op zeggen dat ik dan diezelfde dag weer een telefoontje kreeg van hem omdat hij toch een ander model of kleur wilde. Terwijl hij een rugzak uitzocht ging ik er bij zitten want dat duurde en duurde maar. Er zijn echt tijden geweest dat ik echt dacht dat het “kansloos” was om door te gaan met sponsoren, maar ik wilde hem ook niet verloren laten gaan en aan zijn over laten. Hij heeft de basisschool afgemaakt en ook de middelbare school; in totaal misschien wel iets langer over gedaan dan iemand anders, maar toch.

Ik had het eerlijkgezegd nooit verwacht.

Vorig jaar kwam ik weer op bezoek omdat hij een beroepsopleiding zou kunnen/mogen gaan volgen.

Hij wist in het begin niet wat hij moest kiezen maar later vertelde hij dat hij Perito Contandor wilde worden en dat is in het Nederlands boekhouder. Ik gaf hem de opdracht om te onderzoeken waar hij dan naar toe zou moeten gaan voor de opleiding en welke kosten daaraan verbonden zouden zijn.

Net 2 weken voor mijn vertrek belde hij om te vertellen dat hij alle informatie verzameld had; dus ging ik er weer op bezoek. Milton zat tegenover mij op het bed met zijn moeder naast zich en ik zat tegenover hun op een houten stoeltje. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer.

Milton liet me alle info zien en vertelde mij wat hem verteld was. Er waren nogal wat kosten aan de opleiding verbonden; teveel voor een paar Padrinos. De opleiding die hij graag wilde volgen was alleen op de zaterdagen en zou 3 jaar duren. Toen ik hem vroeg wat hij dan van plan was om door de week te gaan doen, dus van maandag tot en met vrijdag, antwoordde hij: nada. En dat betekent dus: niks. Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat ik toen een beetje boos werd op hem en dat ik tegen hem zei: en jij denkt dat ik tegen jou Padrinos ga zeggen dat jij de hele week niks doet omdat je er geen zin in hebt en dat hun dan voor jou gaan werken om jou studie te kunnen betalen?

Dat kan en wil ik niet verantwoorden. Jij kunt best jou steentje bijdragen en werk gaan zoeken; laten zien dat je er zelf ook voor wilt werken. Hij had er toen inmiddels natuurlijk ook de leeftijd voor; was ruim 20 jaar. Hij vertelde dat hij waarschijnlijk toch geen werk zou kunnen vinden, maar was daarvoor ook niet op pad geweest. Ik zei hem dat het mij bijzonder speet maar dat ik niet verder wilde gaan met de sponsoring. Toen ik later zijn zus tegenkwam vertelde zij mij dat hij daarover heel verdrietig was; maar eerlijk gezegd kon me dat op dat moment niet zoveel schelen.

We zijn een jaar verder. Milton belde mij ’n paar weken geleden op met de vraag of hij mij kon spreken. Hij belde zelf; wat al heel bijzonder was. Ik ben naar zijn huis gegaan en was natuurlijk heel benieuwd wat er zou komen. We zaten op dezelfde plaatsen als vorig jaar; Milton op het bed met daarnaast zijn moeder en ik weer op hetzelfde stoeltje tegenover hun. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer. Ik wil u iets laten zien zei hij en stond op om in een ander vertrek een papier te halen en gaf het aan mij. Een schoolrapport van afgelopen jaar; 2016 dus. Bovenaan zijn naam met daaronder een prachtige puntenlijst van de opleiding Perito Contador. Ik stond werkelijk met mijn mond vol tanden en vroeg wat dat precies betekende.

Toen vertelde hij mij dat hij vorig jaar zo graag verder had willen gaan met zijn studie en geschrokken was dat ik hem niet meer wilde helpen omdat hij zelf zijn bijdrage niet wilde leveren. Daarna was hij werk gaan zoeken; naar school gegaan om te vragen of hij alsnog mocht beginnen aan de opleiding en hij heeft het hele jaar zelf betaald van een salaris van bijna € 7.50 per dag. Het inschrijfgeld, de maandelijkse kosten, zijn uniform en al zijn schoolspullen.

De tranen sprongen in m’n ogen. Dit had ik echt nooit verwacht. Dit was echt een wonder en ik kon het ook bijna niet geloven. Ik heb een zwaar jaar achter de rug zei hij en ik geloofde hem meteen. Ik weet wat de mensen er hier voor moeten doen om iets te bereiken en zeker op deze manier. Ik vertelde hem dat ik ongelooflijk trots op hem was en hij straalde helemaal. Ik vertelde hem dat hij een van de mooie voorbeelden was in het project voor andere studenten en hij straalde nog meer. Zijn vraag was of ik hem dit jaar wel weer wilde helpen met zijn studie en heel voorzichtig zei ik dat ik eerst een brief aan zijn Padrinos wilde sturen om te vragen of die wel door wilden gaan met sponsoren. En weer vroeg ik hem, net als vorig jaar, wat zijn eigen bijdrage zou zijn en hij vertelde vol trots dat hij nog steeds werkte en zijn eigen bijdragen ook wilde leveren maar met een beetje financiële hulp zou het iets makkelijker voor hem worden.

Vorige week heb ik hem gebeld om het goede nieuws te vertellen en deze week heb ik hem het geld gegeven voor zijn studie. Hij moet het helemaal zelf regelen. Met hem ga ik niet meer naar de markt om schoenen te kopen; hij mag het allemaal zelf doen en moet alle bonnen van de uitgaven die hij doet aan mij geven zodat ik weet waar het geld gebleven is. Ik vroeg hem of hij zich anders voelde dan vorig jaar en hij zei dat hij zich veel beter voelde en ook trots, ondanks dat hij zo hard heeft moeten werken. Het enige wat ik toen nog kon zeggen was dat ik achteraf blij ben dat ik het zo gedaan heb vorig jaar, hoe vervelend het ook voor hem was. Deze ervaring vergeet hij nooit meer.

Of ik hem vertrouw met dat geld? Milton gaat geen cent verspillen; hij weet nu echt wel wat iemand er voor moet doen om zoveel geld bij elkaar te krijgen; ik ben echt trots op hem!

Lieve groet Mieke

Sponsoring

Lieve Mensen,

Het meest vervelende van het sponsorproject is volgens mij wel dat wanneer de ouders van een gezin de kinderen niet genoeg kunnen motiveren om te studeren en het belang van onderwijs niet echt inzien. Omdat ze vaak zelf natuurlijk ook geen scholing gehad hebben en de meeste ouders van mijn gezinnen zelf ook niet kunnen lezen of schrijven. Ik heb ook al heel wat succes verhalen meegemaakt, maar helaas loopt het niet voor iedereen zo. Soms is het jammer en vooral moeilijk om te zien dat mensen in hun armoede blijven hangen terwijl ze toch de kans aangeboden krijgen om hun kinderen een andere toekomst te geven met behulp van de sponsoring. Meisjes kunnen zwanger worden en jongens worden soms gedwongen om toch mee te werken omdat er geld nodig is om eten te kopen en dat kunnen beide redenen zijn om het schooljaar niet te halen of soms zelfs om te (moeten) stoppen. En dan is het maar hopen dat de studie later alsnog opgepakt wordt en ze inzien dat een betere toekomst zonder studie niet echt mogelijk is. Dat het niet alleen iets is wat aangereikt wordt om onder de pannen te zijn, van straat af te zijn, zelf geen onkosten hebben omdat het hier voor de meeste gezinnen niet te betalen is.

Gelukkig gaat het meestal goed; het ene gezin is het andere niet en het ene kind is het andere niet.

Vorig jaar heb ik het verhaal verteld van Nora; bij haar en haar familie ben ik de 2e dag dat ik hier was al op bezoek geweest omdat ik haar moeder op de markt tegen kwam en zei mij vertelde dat haar andere dochter (die ook gesponsord wordt) 3 weken geleden was bevallen van een zoontje.

We hadden samen een badje gekocht omdat ze dat zelf niet konden betalen en ik toch graag iets mee wilde nemen natuurlijk. Ik werd zoals altijd hartelijk ontvangen en gelukkig was alles goed met moeder en kind; de moeder is net 20 jaar, toch iets anders dan wanneer het een jonger meisje betreft. Ze is tot de laatste dag naar school geweest en was geslaagd voor haar examen; toch iets om heel trots op te zijn. Haar bedoeling is om dit jaar thuis te blijven om voor haar kindje te zorgen en volgend jaar haar studie weer op te pakken. We zullen zien; ze heeft in ieder geval 1 diploma wat de moeite waard is.

Nora vertelde vol trots dat ze tot heden alle toetsen gehaald had en zo gelukkig was dat ze de kans heeft gekregen om deze opleiding te volgen. Ze heeft het niet altijd makkelijk gevonden maar omdat ze veel in groepen moesten doen en goede begeleiding hadden is het toch allemaal gelukt. De eerste zaterdag van januari heeft ze weer een examen dag waarvoor ze, zoals iedereen, nu al gezonde zenuwen heeft. Ze voelt zich helemaal op haar plek met deze opleiding en ze straalde de hele tijd toen ze er over vertelde. Na haar examen dag maken we een afspraak om te kijken hoe ze het financieel allemaal gedaan heeft. Dan gaat ze mij alle rekeningen overleggen en moet ze dus verantwoorden wat ze met het geld gedaan heeft. Als zo’n jongedame dan tegenover je staat en zo stralend staat te vertellen hoe blij ze is dat ze deze kans gekregen heeft en hoe ze tot heden genoten heeft van haar studie dan ben ik echt ontroerd. Dan hou ik het even niet meer droog. Haar zus is een vechter; die komt er wel. Ook nu ze een kindje gekregen heeft. Nora komt er zeker ook. Deze dames laten hun kansen niet liggen en verloren gaan. Pakken ze met twee handen aan. En als ik dan weer naar de bus loop bedenk ik me dat ik dan weer precies weet waarom ik hier ben en waarom ik het allemaal doe. Deze meiden maken het zo de moeite waard, zijn voorbeelden voor vele andere kinderen terwijl hun achtergrond hetzelfde is. Elke dag zien te overleven en kijken of er wel te eten is voor het hele gezin. Maar als die meiden hun diploma’s halen dan zijn hun het toch maar mooi die de cirkel van armoe doorbroken hebben en een betere toekomst maken voor hun familie en voor zichzelf.

Weliswaar dankzij de sponsoring maar ook zeker omdat ze de kans met 2 handen hebben gegrepen.

 

Lieve groet Mieke

Start

Lieve Mensen,

Sinds ongeveer een week ben ik alweer in Guatemala en behalve dat ik blij ben dat ik er weer was ben ik ook al druk bezig geweest met de voorbereidingen.Ik had deze keer echt een heel koffer vol met cadeautjes om mee te nemen voor de kinderen van hun Padrinos; er kon echt bijna niks meer bij zoveel waren het er. Bedankt allemaal!

En ook dank aan de mensen die ervoor zorgen dat Maria Talion elke maand haar medicijnen tegen epileptische aanvallen krijgt; de mensen die ervoor zorgen dat Gabriela voor haar en haar kinderen toch elke maand een voedselpakket mag ontvangen.

En dan nog de mensen die op een andere manier heel veel hebben betekend en die ik bij deze wil bedankt voor hun steun op welke manier dan ook; Maria, Franca, Corrie, Dirk, Hella; bedankt!

Ook Maya voor het met opbod verkopen van een levensgrote Rudolf het rendier, die toch maar mooi genoeg geld opgebracht heeft om alle kinderen weer gratis te kunnen laten knippen.

Ik heb er weer zin in; ben door Ismenia alweer op de hoogte gebracht van bijzondere dingen die in het afgelopen jaar gebeurd zijn en belangrijk om mee te nemen als ik bij de gezinnen op bezoek ga.

Ben bij een gezin al op bezoek geweest omdat ik de moeder hier op de markt tegenkwam en ik wist dat een van haar dochters (die ook gesponsord wordt) 3 weken geleden een baby gekregen heeft.

Die jongedame heeft haar school wel afgemaakt en haar diploma gehaald en gelukkig is alles goed zowel met de moeder als met haar zoontje. Ze wil 1 jaar thuisblijven om voor hem te zorgen en daarna haar studie weer oppakken. We zullen zien; ze heeft in ieder geval haar eerste diploma op zak. Het is er wel eentje met pit, dus het zou zomaar kunnen.

Ben benieuwd welke kinderen misschien een schooljaar over moeten doen; de punten van de rapporten die ik al heb ontvangen zien er in elk geval allemaal keurig uit.

Verder wacht ik maar af wat ik allemaal tegen ga komen. Het worden vast weer mooie dingen. De eerste afspraken heb ik alweer gemaakt. En het nieuws dat ik in het land ben gaat hier meestal als een lopend vuurtje rond; dus de mensen bellen mij vanzelf wel om te vragen wanneer ik weer op bezoek kom. En omdat bijna alle mensen inclusief ik hier afhankelijk zijn van het openbaar vervoer, kortom de chickenbus, zie ik daar natuurlijk ook regelmatig bekende zitten.

Ik ga er weer voor!

Voor iedereen een heel goed, gezond en vooral ook een leuk jaar gewenst!

Lieve groet Mieke