Familia Valdez de la Cruz

Lieve Mensen,

Zo’n 9 jaar geleden kwam ik uit bij een gezinnetje dat een beetje verscholen woonde op een veld in een erg krakkemikkig huisje van enkele golfplaten en planken. Een moeder met 3 kinderen. Haar oudste zoon woonde bij haar moeder enkele uren verder omdat ze daar niet voor kon zorgen. Haar jongste kindje liep net rond en kreeg nog borstvoeding. Haar man was tijdens de zwangerschap overleden bij een auto-ongeluk. Een lieve, bescheiden vrouw met net zo’n lieve, bescheiden kinderen. Plukte koffie om wat geld bij elkaar te verdienen om in ieder geval elke dag te eten te hebben en verder kreeg ze af en toe wat van haar moeder en van haar broer die ook in dezelfde kamer woonde en soms wel werk had.

Ik ging elk jaar even bij haar op bezoek en bracht dan enkele tassen met eten. Toen ik begon met het schoolproject dacht ik natuurlijk ook aan haar. De 2 oudste kinderen heb ik meteen opgenomen in het project. Zelf had ze altijd de droom gehad om dokter te worden zei ze. Een jaar later ben ik haar ook gaan sponsoren van extra donaties. Weer een jaar later overleed haar moeder, maar haar oudste zoon was oud genoeg om zichzelf te kunnen redden. Moeder Ismenia begon met de opleiding van verpleegster en vond het helemaal geweldig om te mogen studeren. Het jaar daarop kwam ik weer op bezoek en had ze een piepkleine baby op haar arm. Ik was natuurlijk helemaal verbaasd. Het kindje was van haar dochter die 13 jaar was toen de baby geboren werd. Ze waren helemaal verrast; hadden niets in de gaten gehad en waren nog in shock. Maar het was zoals het was zei ze en samen zouden ze er wel voor zorgen dat de baby groot zou worden. Dochter Yosselin heeft een jaar gemist en ging daarna weer door met haar studie. Als Ismenia naar school ging was Yosselin thuis om op de baby en het jongste kind te passen en andersom. Ik heb toen nog enkele bussen prematuur melk gekocht want anders zou het kindje het niet redden.

De oudste zoon Saulo ging de hele vakantie werken en verdiende daarmee € 2.50 per week omdat hij nog zo jong was. Maar dan kan mama weer eten kopen zei hij.

Jaren gaan voorbij; Ismenia slaagde voor de opleiding verpleegster met een 9 voor theorie en een 9.2 voor praktijk. Ik was toen hier en ben mee naar de diploma-uitreiking geweest. Ik had haar een zilveren kettinkje met daaraan een mooi zilver vlindertje gegeven. Mimariposa.

Yosselin maakte de middelbare school af en haalde ook hele goeie cijfers, evenals Saulo en ondertussen ging de jongste dochter Rutilia ook naar school. Ismenia zocht werk maar kon overal maar tijdelijk werken omdat ze niet alle papieren kon overleggen. Dat moet hier nl. altijd. Je hele papierhandel van je leven moet je laten zien als je ergens gaat solliciteren. De eindrapporten van de laatste 3 klassen van de basisschool was ze tijdens de storm Katrina verloren. Meegenomen door de wind en regen. Dus moest ze deze klassen opnieuw doen. Ze deed 2 schooljaren in een jaar en nog een jaar over de laatste klas. Ondertussen deed ze nog een cursus om in een apotheek te mogen/kunnen werken. Ze had tijd over en wil alles leren wat haar interesseert.

Afgelopen jaar in oktober was ze klaar.

Op 15 september viert dit land de dag van de onafhankelijkheid. Er is een hele optocht in Antigua en van alle scholen mag de beste leerling de vlag van de school dragen en vertegenwoordigen. Dat was afgelopen jaar Ismenia. Letterlijk met vlag en wimpel geslaagd. Weer helemaal trots. Ze is gaan werken hier vlakbij in een groot project. Daarbinnen is een tandarts, dokter en alle gezondheidsafdelingen bij elkaar voor heel veel families. Ze is enorm leergierig en heeft op enkele afdelingen mogen werken en proeven van het vak. Na 2 maanden (in december) ging ze afscheid nemen omdat het hier de gewoonte is dat je na 2 maanden vertrekt. Maar ze moest even op kantoor komen bij de directie. Ze kreeg een vast contract en ook werd gezegd dat ze intern cursussen mag volgen. Ze verdient nu € 180 per maand; voor het eerst een eigen, vast salaris.

Yosselin begint dit jaar aan het 2e leerjaar voor gymlerares. Ze heeft er hard aan te trekken, maar ze haalt goeie cijfers en gaat ervoor. Ze woont samen met de vader van haar kindje en is intussen bijna 18 jaar. Ismenia heeft heel veel met haar gepraat dat ze voor haar toekomst moet gaan en dus wordt ze geinjecteerd om voorlopig geen kinderen meer te kunnen krijgen.

Saulo is vorig jaar in een dorp verderop naar school gegaan; moest elke dag een half uur heen en een half uur terug lopen. Dit jaar gaat hij in het eigen dorp naar school; de 2e klas van het voortgezet onderwijs. Jongste dochter Rutilia moet een schooljaar overdoen.

Kleinkind Maty mag naar de dagopvang waar Ismenia werkt; dat is normaal alleen voor de moeders en niet voor de oma’s maar Ismenia heeft haar geschiedenis verteld en in dit geval maakte het project graag een uitzondering.

Ismenia helpt altijd als ze kan met de families van mijn project. Ze gaat copieen van de rapporten mee ophalen; als er een bijeenkomst is dan mag dat in haar huis en als iemand van een familie een injectie nodig heeft dan mogen ze bij haar komen en helpt ze graag en voor niks omdat ze zo blij is dat ze zelf zo geholpen is.

Gisteren was ik op bezoek bij haar. Ik had ze nog niet gezien dit jaar. Vol trots vertelde ze alles en liet ze de foto’s zien. Ik was ontroerd. Samen hadden we het weer over onze eerste ontmoeting. Over haar dromen; over haar leven. Ze is zo dankbaar. Ze wil nog steeds dokter worden en gaat dit jaar naar de universiteit. Ze heeft geen Padrinos, maar van overige donaties en marktopbrengsten heb ik altijd haar opleidingen betaald. Tis duur die universiteit, maar ze wil zelf de helft betalen omdat ze nu een vast salaris heeft. En ik doe mee, want als ik ooit in iemand gelooft heb dan is het wel in Ismenia. Ze had twee tekeningen gemaakt op een papier. Ik kan niet tekenen zei ze, maar ik wil alleen maar laten zien hoe het was en hoe het is. Aan de linkerkant had ze een huis getekend met alleen zijzelf en haar vier kinderen. Er was nooit geen zon, alleen maar verdriet. We hadden samen maar een bed. Op de rechterkant een huis met kleuren; een lachende moeder met lachende kinderen. Een zon erboven, een ster en een maan. Een huisje met deuren en ramen van hoop; een huisje met 2 bedden en een trap om hogerop te komen, met een vlinder en een bloem erbij.

Enkele weken geleden ging ze naar de dokter met klachten. Er is uitgekomen dat ze baarmoederkanker heeft. Over 2 weken weet ze in welk stadium, dan komt de uitslag van het labaratorium. Maar ik ga naar de universiteit zei ze. God is groot; hij heeft al zoveel engelen op mijn pad gebracht en zal hier vast een bedoeling mee hebben. Ik onderga wat er voor staat, maar ik ga wel door met mijn toekomst. Ze gaat van maandag t/m vrijdag werken, op zaterdag naar school en op zondag maakt ze haar huiswerk. En die kanker heb ik toch zei ze; ik ga niet bij de pakken neerzitten. Ik bid elke dag tot God of Hij mij hier ook mee wil helpen.

Ik beloofde haar dat ik dat ook zal doen en vragen aan de mensen die deze site lezen of die dat ook willen doen of misschien een keer een kaarsje voor haar willen branden.

Mimariposa.

 

Lieve groet Mieke