Familia Macario-Aguare

Lieve Mensen,

Om terug te komen op vragen; er wordt hier ook volop geskimd. Ik heb er gelukkig nog niets van gemerkt.

En de kosten om een Pardino te worden zijn € 100 per jaar. Vanaf 12 jaar is dat € 125 per jaar. Je mag ook nog aangeven of je een jongen of meisje wilt sponsoren en of de leeftijd iets uitmaakt. Verdere info kun je via de mail vragen.

Sinds het eerste jaar dat ik in Guatemala kom ken ik dit gezin al.

Het was mijn eerste confrontatie met de armoede hier in dit land.

Ik werkte toen in een project in een klein dorpje vlakbij Antigua en toen ik daar naar toe ging om afscheid te vieren had ik enkele tassen met spullen bij. Ik dacht lekker binnendoor te kunnen lopen en toen ik over een droge sloot wilde springen, sprong ik er gewoon in. Maar omdat ik ook een rugzak vol met spullen had zat ik helemaal klem.

Maria, de moeder van dit gezin kwam eraan gelopen en kon me ook niet redden en ze riep haar oudste zoon. Iedereen lag in een deuk natuurlijk, inclusief ik. Helemaal onder het stof kwam ik aan op het afscheidsfeest. Een lichte broek die helemaal onder het zand/stof zat. Gelukkig kreeg ik een metamorfose net als alle anderen die dag en werd ik in mooie klederdracht gehesen. Een lange rok dus ook van mijn smerige voeten was niks meer te zien. En de handen en gezicht waren snel gewassen, zodat ik keurig aan de eettafel verscheen en met de directrice en alle doktoren en maatschappelijk werkers van het project kon gaan dineren alsof er niks gebeurd was.

Elk jaar ga ik weer naar dit gezin. Moeder Maria is van 9 kinderen bevallen waarvan er nog 7 in leven zijn. Een van de armste gezinnen in mijn project. Maar een geweldig leuk gezin. Vanaf het eerste jaar dat ik ze ken heb ik ze geholpen met spullen. ‘n Tafel met stoelen, matrassen, dekens en voedsel.

Maria vertelde dat ze al jaren elke dag bad tot God om te vragen of Hij niet een keer een engel wilde sturen. Huilend vertelde ze dat haar gebed eindelijk verhoord was en dat Hij elk jaar opnieuw weer de engel terugstuurde. Ik had nog niet eens in de gaten dat ze mij daarmee bedoelde. Mooi dat ik dan de schakel mag zijn tussen arm en rijk.

Zeven jaar geleden kwam ik er op bezoek en toen hing aan een balk een touw met een soort van mandje waarin een baby lag. ‘n Kindje van ruim 4 maanden oud. Juan Jose, een veel te klein kindje voor zijn leeftijd. Ondervoed. Maria had geen borstvoeding meer en poedermelk kon ze niet betalen. Het geld wat ik toen bij elkaar verzameld had was bijna op; daar zou ik ze niet mee kunnen helpen. En het was duidelijk dat dit kindje bijna geen overlevingskansen had; hij reageerde nauwelijks en zijn oogjes keken in het niets. De dood stond erin te lezen.

Ik kwam in die periode een nederlandse vrouw tegen die hier bij iemand op bezoek was. We praatten wat en ze wilde van mij weten wat ik hier allemaal deed. Ze ging mee op bezoek bij enkele families en vroeg later of ze iets voor iemand kon betekenen. Ik vertelde van Juan Jose en ze was zo onder de indruk dat ze spontaan een donatie gaf. Ik ben meteen de volgende dag naar Maria gegaan met het blije nieuws dat ik ze kon helpen. Ik moest wel uitleggen wat die poedermelk precies inhield, want daar snapte ze niks van en ze wist ook helemaal niet hoe ze die klaar moest maken. Poeder, flesjes en spenen heb ik toen voor ongeveer 10  maanden kunnen kopen. We moesten met hele lichte melk beginnen, want het maagje van Juan Jose was heel gevoelig natuurlijk.

Het hele gezin was zo aangeslagen omdat ze alle hoop opgegeven hadden.

Ik weet nog dat ik samen met haar dochtertje Cristina aan de hand tevoet naar een dorp verderop liep om alles te kopen. Cristina was toen ongeveer 8 jaar. Ik weet ook nog dat ik haar vroeg wat ze graag zou willen als ze iets uit mocht kiezen. Haar antwoord vergeet ik m’n hele leven niet meer. ‘n Boterham met jam zei ze heel verlegen; alsof ze om een zak met goud vroeg. Ik had me goed laten informeren over de voeding voor Juan Jose en kocht in dezelfde winkel een brood en een grote pot met jam. Haar oogjes twinkelden. Ik gaf de tas met “goud” aan haar en ze droeg hem werkelijk alsof ze juist een grote prijs gewonnen had.

Terug bij haar thuis aangekomen legde ik Maria uit hoe en in welke volgorde ze de voeding moest gebruiken en ook hoe ze het met de flesjes moest doen. Gelukkig kwam net iemand die ze kende op bezoek; iemand die haar ook uitleg kon geven en waa ze het later ook nog eens aan kon vragen als ze met de andere voeding moest beginnen.

Alle werd in nederigheid en dankbaarheid ontvangen; ook het brood met jam.

Toen ik het jaar daarop terug kwam was Juan Jose een stuk gegroeid. Hij zag er goed en gezond uit. En de ontmoeting was ontroerend. Hij had het in ieder geval overleefd. Maria was zo blij dat ze mij een konijn wilde geven. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik dat niet mee zou mogen nemen in het vliegtuig. Maar dat is toch groot genoeg, zei ze. Daar kan toch  makkelijk een konijn bij?

Ook Juan Jose werd toen hij naar school ging gesponsord; hij is inmiddels ruim 7 jaar en een leuke jongen. Blij dat hij erbij hoort en ook met zijn grote broer en zus mee naar de markt mag om zelf een rugzak uit te zoeken;  nieuwe schoenen te kopen en alle spullen die nodig zijn om naar school te gaan. Net als elk kind heel trots.

De oudste van de kinderen die gesponsord worden is Mario. Geen hoogvlieger, maar wel heel gedreven en serieus aan het studeren. In de vakanties gaat hij met zijn vader naar de mais- of koffievelden om mee te werken en om zo ook wat bij te verdienen voor het gezin. Hij is bijna 17 jaar en gaat dit jaar naar het voortgezet onderwijs. Vol trots liet hij zijn diploma van de basisschool zien. Hij vertelde dat hij er zin in had om naar de nieuwe school te gaan maar het ook heel spannend vindt. Hij gaat een opleiding volgen om electrcien te worden.

Cristina is het afgelopen jaar gestopt met school. Ze is gaan werken omdat het niet zo goed lukte op school en ze niet midden in het jaar kon overstappen. Ze werkt nu als toiletjuffrouw bij de openbare toiletten hier op de markt in Antigua. Elke dag van ‘s ochtends 8.00 u tot ‘s avonds 19.00 u, zeven dagen per week en verdient daarmee bijna € 150 per maand. De helft mag ze zelf houden en de andere helft geeft ze aan haar ouders. Een dag per maand is ze vrij. Als ik overdag rondsjouw op de markt en ik moet naar het toilet dan laat ze me altijd zo door; zonder te betalen. Als niemand het ziet knipoogt ze naar me en kan ik zo doorlopen. Schattig toch. Ze wil heel graag volgend jaar weer naar school heeft ze me verteld. Misschien zaterdag of ‘s avonds zodat ze overdag toch nog kan blijven werken. En ik heb gezegd dat wanneer ik vogende jaar nieuwe Padrinos voor haar kan vinden dat ze dan weer op steun van het project mag rekenen.

Cecilia moest voor de tweede keer het schooljaar overdoen vertelde ze toen ik 2 weken geleden op bezoek kwam. Ik heb heel wat gevraagd en gepraat met haar en met Moeder Maria om erachter te komen hoe dat kwam. Het is niet echt motiverend voor een kind om niet over te gaan. Ik heb hun verteld van Brillo de Sol waar ik vorig jaar ook twee andere kinderen naar toe gestuurd heb en gevraagd of ze daar eens over na wilden denken. Inmiddels hebben we al een afspraak gemaakt om samen te gaan kijken en Maria Cecilia is afgelopen week ook daar naar toegegaan. Ze knapt er duidelijk van op; dus dat is een goede keus geweest. Maria vertelde dat ze het erg naar haar zin heeft, en elke dag met plezier naar school gaat.

Het is een bescheiden gezin, met bescheiden kinderen. Mensen die inmiddels wel hun zegje tegen mij durven doen omdat ik steeds maar zeg dat ik er voor hun ben en dat ze net zo belangrijk zijn als welk ander gezin dan ook. Lieve mensen ook; die altijd als ik bij ze op bezoek ben geweest tegen me zeggen dat ik voorzichtig moet zijn omdat ze niet willen dat er iets met me gebeurd.

Zomaar een gezin aan de andere kant van de wereld. Zomaar een gezin waar ik altijd welkom ben; en wie ik ook meebreng; het is altijd goed. Zomaar een gezin wat ik zie groeien en bloeien door de jaren heen. Ook al is het maar minimaal. Zomaar een gezin waarvoor het een hele zorg minder is dat de kinderen gsponsord worden door Padrinos. Dat ze daardoor toch in ieder geval elke dag te eten hebben. Behalve dat kan ik ook duidelijk zien dat moeder Maria er veel beter uitziet dan voorgaande jaren. Ik denk dat het soms ook moeilijk te bevatten is voor de mensen hier. Dat ze belangrijk gevonden worden door mensen aan de andere kant van de wereld; mensen die ze helemaal niet kennen. Maar dat maakt het misschien ook wel zo bijzonder.

Voor mij althans. Zoals ik al zei; die schakel te mogen zijn tussen arm en rijk, dat maakt mij rijk. En zeker als je bepaalde gezinnen al zo lang kent en de veranderingen, ontwikkelingen en de groei van zo dichtbij mee mag maken.

 

Lieve groet Mieke