Familia Pù

Lieve Mensen,

Drie jaar geleden werd door iemand aan mij gevraagd of ik nog Padrinos had voor enkele kinderen van een gezin met van 8 kinderen. Er werd mij verteld waar ze woonden en ik ben er op af gegaan. In een huis met kamers beneden en 2 kamers boven op het platdak. De eigenaar verhuurde zoveel kamers hij kon. Dit gezin woonde boven op het plat(betonnen)dak. Met een steile betonnen trap naar beneden. Levensgevaarlijk, maar als er niks anders is danbenje blij dat je wat hebt. Ze hadden een kamer van misschien 3,5 bij 3,5 meter. Er stond een stapelbed en een 2-persoonsbed en daarion sliep de hele bubs. Er stond een soort van fauteuil, maar die lag helemaal vol met keren en andere spullen. Dit gezin kwam vanuit een ander gedeelte van dit land. Vanwege het werk van vader waren ze verhuisd. Maar toen ik er op bezoek kwam had vader geen werk mee. Een heel vriendelijk en aardig gezin. Ik was van harte welkom, ook al kenden ze me niet. Niemand riep of schreeuwde, ze wachtten allemaal hun beurt af om wat te zeggen of te antwoorden. Moeder gaf het jongste kindje nog borstvoeding. Gelukkig had ik voor alle zes de kinderen die naar school gingen Padrinos en daar wasa dit gezin dan ook erg blij mee en dankbaar voor; ook de kinderen. Het was geweldig om met allemaal de inkopen te doen. Ik kan me nog herinneren dat moeder op een gegeven moment ergens op de markt op de grond ging zitten om bij de spullen te blijven, terwijl ik met de kinderen de markt op ging om alles te kopen. We kregen het ook bijna niet meegezeuld, zoveel was het voor alle-6. Twaalf paar schoenen, 36 paar sokken, 36 onderbroeken, voor ieder 2 uniformen en ga zo maar door. En al die schoolspullen. Maar gezellig was het wel. Ik kan me nog herinneren dat ik ze naar de bus gebracht heb en zelfs alle spullen mee in de bus gezet heb; zoveel was het.

Toen ik dit jaar weer terug kwam waren ze verhuisd. Wel in hetzelfde dorp, Jocotenango, maar een heel eind verderop. Een half uur lopen vanaf het centrum. Gelukkig heeft de oudste dochter telefoon zodat je tenminste op die manier afspraken kunt maken. Twee kinderen van het gezin kwamen me ophalen en met z’n 3-en liepen we gezellig terug. Dat kun je zeggen als je dat maar een keer hoeft te doen. Deze kinderen moeten heen en terug elke dag ‘n half uur lopen. Helemaal aan het end van hetgehucht wat bij de gemeente hoort wonen ze nu. Ze hebben in ieder geval 2 kamers, een eigen toilet en een pila waar de was gedaan kan worden en de afwas gedaan wordt. Verder een kleine buitenplaats zodat ze toch wat kunnen lopen. Buiten de poort hebben ze meer plaats en ook wel veilig omdat ze helemaal het laatste huisje hebben en er ook geen auto’s rijden waar ze wonen.

Er was alweer een kindje bij. Melanie; inmiddels alweer 3 maaden. Een lekkere dikkerd die het goed doet op de voeding van haar moeder. Lucky, de oudste dochter van 17 jaar oud, vertelde me dat ze ook zwanger was. Verkracht toen ze ‘s avonds terug kwam van school. Ze was geslagen, een soort van black-out en verkracht. Gelukkig (maar wel te laat) kwam de politie voorbij en de dader zit nu in de gevangenis. Ze werd door haar vader uit huis gezet, want hij dacht dat ze verzwegen had dat ze een vriend had. Enkele dagen heeft ze op straat en bij een vriendin geleeft en toen mocht ze weer terug komen naar huis. Er waren enkele vrouwen geweest die de familie kende en die met de ouders gepraat hadden. Lucky werd erg ziek, heeft een maand in het ziekenhuis gelegen en nog 2 maanden thuisop bed doorgebracht. De dader was zelf ook ziek en had Lucky met een geslachtsziekte besmet. De medicijnen waren zo duur dat het hele gezin ‘n hele tijd bijna niks gegeten heeft omdat er geld betaald moest worden aan het ziekenhuis en de dure medicijnen. Ze had anders geen kans van overleven vertelden ze mij. Ze moet nog steeds op controle, slikt  nog medicijnen en krijgt nog injecties. Maar haar kindje maakt het goed. Wat er precies aan de hand is geweest is me niet helemaal duidelijk, maar dat het heel serieus is geweest dat heb ik wel gezien en begrepen. Moeder is een stuk magerder en de kinderen zagen er goed uit, maar ze waren zeker niet aangekomen. Deze mensen weten wel wat hoger lijden is. In de tijd dat Lucky in het ziekenhuis gelegen had, was er alleen maar rijstewater te drinken en bonen te eten. En geloof me maar dat dat niet 3 keer per dag was. ‘n morgens beetje koffie en misschien ‘s middags nog een droog broodje. Dat zal het wel geweest zijn.

Ze had wel het schooljaar gehaald. De meester op school had gezegd dat ze ook dit jaar weer welkom was als ze door wilde gaan met haar studie. Dat is op zich heel bijzonder, want een meisje dat zwanger is wordt bijna nooit toegelaten op school. Wel weer als het kindje geboren is. Omdat ik dus dacht dat ze dit jaar over zou slaan had ik haar wel uitgenodigd om mee te gaan, maar hadden we geen spullen voor haar gekocht. Zelf had ze ook nog geen actie ondernomen omdat ze niet wist of ze wel door mocht gaan van mij.

Ze moet ook slagen, want een jaar overdoen is er op die school en op die leeftijd niet bij.

Samen met haar en haar joner zusje ben ik nog terug geweest naar de markt om ook voor haar alle inkopen te doen. Ze weet zeker dat ze het kan; dat ze het haalt.

Ze had een lijstje bij met de dingen die ze nodig heeft in dit jaar.

Een lijst die altijd door de desbetreffende juf of meester wordt gemaakt. Daar kunnen de meest gekke dingen opstaan. Zoals bijvoorbeeld dat ze een blauwe en bruine spijkerbroek aan moeten. Op haar leeftijd zijn de de uniformen anders nl. en aan zo’n bruine spijkerbroek is dan niet aan te komen; en de studenten worden daar helemaal zenuwachtig van. Want dat zou wel eens punten kunnen kosten. Te gek om los te lopen, maar zo kan het hier wel werken. Lucky loopt net als haar moeder het liefst in typische mooie klederdracht. En nu ook makkelijker met dat buikje wat aan het groeien is. Ik moet echt een strakken spijkerbroek aan zei ze tegen mij. Ik vroeg of de leerkracht wel echt wist dat ze zwanger was en of ze enig idee had hoe oud die leerkracht dan wel was. Ze dacht midden 30 en ja, hij wist er vanaf. Ik vertelde haar dat we een mooie blouse gingen kopen die ook mooi op haar prachtige rokkenn staat. Dat vond ze geweldig, maar was toch niet helemaal overtuigd. Ik zei haar dat ze mijn telefoonnummer maar aan hem moest geven, dan zou ik wel een afspraak met hem maken om het over de kleding te hebben. Daar hoeft ze zich geen zorgen over te maken. Met dat gekkenwerk kan ik wel omgaan.

We zijn op pad geweest en hebben ‘n paar hele mooie blousen voor haar gekocht. Een mooie rose en een zwarte. Daar kan haar buikje wel in tot de laatste week.

Omdat de schoolspullen nog niet klaar waren zijn we gezellig met z’n 3-tjes nog iets gaan drinken.

De dames waren om 7.30 u al vertrokken thuis om op tijd op de afspraak met mij te zijn. En dat was anderhalf uur lopen. Zonder ontbijt. Dus die lustten wel wat.

Op de woensdagen is er geen school voor Lucky. Op die dag krijgen alle leerlingen type-les en computercursus. En ook daarvan krijgen ze huiswerk.

Ik vroeg haar of ze echt dacht dat ze het zou kunnen; of het niet teveel zou worden.

Het kindje is niet in liefde gemaakt zei ze. Maar het is ook een kind van God en wordt wel in liefde geboren. Als ik op school zit dan past mijn moeder op. Huiswerk maken kan ik de hele ochtend en mijn school is van ‘s middags 3 tot ‘s avonds 7 uur.

Ik weet zeker dat ik het ga halen. Ik beloof aan jou en aan mijn Padrinos dat ik het haal.

En ik heb er ook weer zin in. Ik ben heel ziek geweest, iedereen dacht dat ik dood zou gaan en ik zelf dacht dat ook. Maar ik leef nog, en mijn kindje maakt het goed.

Het is gebeurd, en ik ga weer verder. Ik ga aan mijn toekomst werken, dat is nu belangrijk.

Lucky, 17 jaar met een trauma voor het leven en twee ogen als twee sterren.

Ze gaat ervoor en wie ben ik om niet in haar te geloven.

Lieve groet Mieke