Nieuwe kinderen

Lieve Mensen,

Ook dit jaar heb ik , zoals ik al eerder verteld heb, weer een aantal kinderen (en vooral hun ouders) blij kunnen maken met Padrinos. Drie nieuwe gezinnen heb ik mogen verwelkomen in mijn project en in totaal 13 nieuwe kinderen. Vorig jaar dacht ik dat ik bijna 80  kinderen had, maar dat is niet waar geweest. Het moeten er toen ongeveer 70 geweest zijn. Dit jaar viel een gezin af vanwege het blijven zitten van alle kinderen en de onverantwoordlijkheid van de ouders zoals ik al had laten weten. Van een kind zijn de Padrinos gestopt en er zijn ook enkele kinderen gaan werken. Enkele eraf en weer 13 erbij brengt het totaal dit jaar op 81. Van twee nieuwe gezinnen heb ik alle kinderen opgenomen; en dat waren er in beide gevallen drie. Van het andere nieuwe gezin de twee oudste kinderen; de twee jonste (een tweeling) zijn pas drie jaar oud.

Het was een geweldige ontmoeting met de gezinnen. Leuke mensen, allemaal, en ook hele leuke kinderen. Het was geweldig om met hun alle inkopen te doen. Die stralende oogjes wanneer ze zelf hun rugzak uit mochten kiezen. En vooral wanneer er “eindelijk” een kindje aan de beurt was die al jaren toe moest kijken wat de grotere broertjes en zusjes mee brachten van de markt. Je kon gewoon zien dat ze enorm genoten; allemaal. Uit ervaring weet ik dat het wel oppassen is met schoenen kopen. Ze vinden dat zoiets geweldigs dat ze altijd zeggen dat ze goed passen. Het begint al dat veel ouders niet weten welke maat ze hebben en de kinderen natuurlijkal helemaal niet. Ik begin meestal met twee maten groter dan ze zeggen en dat is dan vaak nog te klein. Maar de kinderen vinden het zo prachtig allemaal dat ze meteen zeggen dat ze passen. De oogjes in de gaten houden heeft mij geleerd dat ik er dan niet zo vaak naast zit. Met schoenen die een beetje te groot zijn loopt het wel wat makkelijker. De mensen hier zijn zo enorm dankbar voor alles, dat is geweldig om te zien en te horen. Jammer dat ik dat niet over kan brengen. Ze kunnen wel naar school zonder Padrinos, maar hebben dan geen uniform en met een beetje geluk een gymbroek en enkele schriftje en potloden.

Afgelopen week was ik met het laatste kind en zijn moeder gaan shoppen. Hij wilde alles zelf dragen, maar na de schoenen en ondergoed en sokken gekocht te hebben lukte dat niet meer; hij moet nl. nog 5 jaar worden. En alles in die kleine handjes. Moeder mocht enkele dingen in haar tas doen en iedere keer moesten we stoppen om te kijken of er nog alles in zat. De rugzakken worden een beetje op maat gekocht; logisch dat de grotere kinderen een grotere rugzak nodig hebben. Dus in die van hem pastte niet alles, maar de voor hem belangrijkste dingen gingen er wel in. Na alle inkopen ben ik mee naar hun huis gegaan omdat ik nog wat wilde bespreken met de moeder en ook nog foto’s moest maken. Zijn twee grotere broertjes kwamen thuis en vol trots liet hij alles zien. En ze mochten alleen maar kijken, aankomen niet. Hij kon niet wachten met naar school gaan, want dan mocht hij eindelijk alles aan en aan zijn juf laten zien. Dat is toch geweldig.

Sommige kinderen hadden hun spulletjes al in hun rugzak gedaan voordat ik ze betaald had. Gelukkig kennen de mensen mij onderhand en weten ze wel dat ik niet wegloop zonder te betalen. Dat gebeurd vooral bij de kraam waar ze ondergoed en sokken verkopen. Om de beurt mogen ze hun ondergoed uitzoeken en als ze 6 onderbroekjes gevonden hebben dan geef  ik die in hun handjes en als iedereen alles heeft dan gaan we de hoek om naar de sokken. Daar mogen ze twee pakken sokken uitzoeken en ook die mogen ze zelf vasthouden en als iedereen alles heeft dan gaan ze om de beurt naar de eigenaar van de kraam en krijgen ze ieder hun eigen tasje met hun eigen spulletjes. Die aardige man werkt altijd heel leuk mee en geeft elk kind zijn of haar spulletjes. Die oogjes iedere keer; zo mooi, zo blij en zo trots. En voor de meeste kinderen is de rugzak nooit te zwaar. Er is er nooit eentje die zeurt.

Het jongste kind is vier en de oudste is bijna 20 jaar. Ik moet zeggen dat de oudste studenten die gesponsord worden allemaal enorm gemotiveerd zijn. En de kinderen die zijn blijven zitten zijn ook alweer allemaal begonnen. Degene die ik al gezien heb konden me allemaal vertellen dat ze het heel goed maken en heel hard aan het werken zijn om het schooljaar te halen. Enkele hebben me al verteld dat de juf of  meester hun had verteld dat ze heel goed hun best deden. Ik heb ze allemaal gefeliciteerd en een knuffel gegeven; en natuurlijk gezegd dat ik super trots op ze ben.

Ik heb eerder al verteld dat Maria-Cecilia naar Brillo de Sol gaat; de school waar ze speciaal onderwijs aan bijzondere kinderen geven.

Catelin die op onderstaande foto’s te zien is, gaat dit jaar ook weer naar school. Dankzij een speciale sponsoring kon ik ook voor haar alle inkopen doen. Ik ken de familie van Catelin al twee jaar. Een groot, maar heel leuk gezin met inmiddels 8 kinderen. Catelin is een bijzonder meisje. Ze vond het altijd geweldig als ik haar begroette met een kus en knuffel, maar ze zei bijna nooit iets. Het gezin is afgelopen jaar verhuisd en alle kinderen kunnen in het nieuwe dorp naar school. Gelukkig heeft moeder ergens vlakbij een klein schooltje gevonden voor speciale kinderen. Catelin werd aangenomen en dus mocht ze mee naar de markt om alles te kopen. Ze straalde en glunderde helemaal. Het leuke was ook dat moeder helemaal alleen met haar naar Antigua kwam; en dat terwijl ze in totaal 8 kinderen heeft. En of Catelin kon praten; en of ze kon vertellen wat ze wel of niet leuk vond. Op haar manier en in haar eigen woorden; maar ze wist heel goed te vertellen welke schoenen ze wel of niet leuk vond. En trots kwam ze iedere keer achter een doek vandaan als ze broek of wat dan ook gepast had. En stralend draaide ze dan rond zodat moeder en ik goed konden zien hoe en wat. Dat was echt ontroerend. Toen ik afscheid van hun nam kwam Catelin zelf naar me toe; bedankte me en gaf me een kus en een knuffel, helemaal uit zichzelf.

Op onderstaande foto’s wil ik alle nieuwe kinderen aan jullie voorstellen. Carlos en Josue zijn broertjes. Katelin en Wendi zijn zusjes. Dalia, Estrella en Ruben komen uit hetzelfde gezin. Dan komt David; inmiddels wel bekend van een vorig verhaal. Diego is de jongste uit een gezin; zijn grotere broertje wordt sinds vorig jaar gesponsord. Lidia is het jongste dochtertje van Hilda Susana, waar ik ook al eerder van verteld heb.

Fijn dat we weer zoveel kinderen mogen verwelkomen in het project. Het wordt ook elk jaar meer werk; maar misschien ook wel het mooiste om te doen.

 

Lieve groet Mieke