Reünie

Lieve Mensen,

Vorige week hebben was er weer een reünie voor alle ouders.Reunie2 Uitleg van Claudia2Reunie (2)2

Vooral de moeders komen dan omdat de vaders moeten werken. En als er moeders zijn die moeten werken; dan sturen ze een oudere dochter in naam van de familie. Mij maakt het niet uit; als er maar iemand komt.

Het was vrij vroeg gepland en de meeste gezinnen schrokken ook wel een beetje omdat zo’n bijeenkomst meestal in mijn laatste week hier is. Dus dachten ze allemaal dat ik al zou vertrekken. Uit ervaring weet ik dat ik de laatste weken vaak toch nog aan het hollen ben om alles zo goed mogelijk klaar te hebben en achter te laten, dus vandaar. Het ziet er in mijn agenda altijd rustig uit, maar inmiddels weet ik dat juist in deze weken nog allerlei afspraken heb. Of  toch nog nieuwe dingen die op mijn pad komen en waar ik heel graag nog iets aan bij wil dragen.

 

Ik had het anders gedaan dit jaar. Claudia en ik mochten het huis “lenen” van Ismenia. Ik had alle gezinnen laten weten dat wij er ‘s middags van 14.30 u tot 17.00 u zouden zijn; dan kon ieder zelf een tijdstip uitkiezen. En dat was prima gegaan. Voor elk gezin had ik weer een nieuwe filter gekocht voor de waterfilter omdat die elk jaar vernieuwd moeten worden. En voor de nieuwe gezinnen een complete filter. Die worden altijd in dankbaarheid ontvangen omdat de mensen dan gewoon daaruit hun drinkwater kunnen nuttigen. Al het water kan erin gedaan worden, al is het uit de sloot of regenwater. Het wordt zo gefilterd dat het gezond drinkwater is. Ik drink het ook, en het is heerlijk.

Voor alle kinderen had ik een nieuwe tandenborstel en een tube tandpasta gekocht. En per 2 kinderen van een gezin een liter body-lotion. De mensen wassen zich met gewone stukken zeep (als ze die al hebben) en de huidjes vooral van de kinderen zijn vaak erg droog. Ook had ik nog voor elk kind een groot vel stickers omdat we die vergeten waren bij de schoolspullen.

Rekeningen en kopieën daarvan konden op die middag worden ingeleverd en teveel betaald geld werd teruggegeven. En natuurlijk moest ik van de meeste gezinnen al afscheid nemen. Dat kun je niet allemaal tot de laatste dag uitstellen.

Ik werd door elk gezin bedankt voor alles wat ze dit jaar weer gekregen hadden voor hun kinderen. De mensen blijven enorm dankbaar. Het wordt geen gewoonte om alles te krijgen. Ze raken wel gewend aan de manier van werken en wat wel of niet kan en mag, maar dat is iets anders.

Voor de 3 nieuwe gezinnen was het allemaal erg spannend omdat het voor hen de eerste keer was. Een moeder vertelde dat haar kinderen niet mee wilde komen omdat ze dachten dat ze dan zouden gaan huilen. Deze moeder vertelde mij dat terwijl ze zelf stond te huilen. Haar broer was samen met haar kinderen iets aan het maken voor mij en als het klaar was zou ze mij bellen.

Van een ander nieuw gezin waren de ouders met hun 3 kinderen gekomen. De vader was thuisgebleven van zijn werk omdat hij mij nogmaals wilde bedanken zei hij. Je weet niet wat dit voor ons betekent heeft; zoveel hulp voor onze kinderen. Ik wist dat hij die dag zijn salaris van € 3 zou moeten missen omdat hij mij goeiedag kwam zeggen. Op school hadden deze ouders vrij gevraagd voor hun kinderen omdat ze vonden dat ze mee moesten naar de reunie om mij gedag te zeggen. En ze hadden alledrie een tekening voor mij gemaakt. Tja, dat raakt me dan wel.

De moeder van het derde nieuwe gezin vroeg of ik toch nog een keer langs wilde komen omdat ze samen met haar kinderen een kadootje had gekocht voor mij. Heel ontroerend.

En natuurlijk alle gezinnen die gekomen waren om afscheid te nemen. Dat is elk jaar weer heel bijzonder. Dan gaat de tijd snel; vliegen twee maanden voorbij.

62 families in Nederland, Belgie, Duitsland, Denemarken, Engeland, Spanje die hier in Guatemala 81 kinderen sponsoren. 81 kinderen uit 25 gezinnen in verschillende dorpen hier in de buurt van Antigua aan deze andere kant van de wereld.

81 kinderen die dankzij hun Padrinos de kans hebben om naar school te gaan. En behalve dat ook door de studie een betere toekomst tegemoet kunnen gaan. Daardoor op z’n minst kunnen lezen en schrijven, wat de meeste van hun ouders niet kunnen.

Er zijn zoals overal ter wereld ook hier kinderen die moeite hebben met leren; maar ik heb er verschillende in mijn project die heel begaafd zijn en met gemak het schooljaar doorrollen. Het een is niet beter dan het ander, maar je zou die kans maar niet gekregen hebben om naar school te kunnen gaan.

Het was voor ons allemaal weer ontroerend om afscheid te nemen. Het went niet.

Niet voor de ouders, niet voor de kinderen en ook niet voor mij.

Het zijn stuk voor stuk geweldige gezinnen. Gezinnen waar ik alle vertrouwen in heb als het gaat over geld en/of persoonlijke dingen die ik zomaar in hun huisje leg of laat liggen. Allemaal geven ze alles tot op de halve cent terug. Ze durven ook om hulp te vragen als we bijvoorbeeld vergeten zijn iets te kopen of komen met een vraag of iets anders ook vergoed wordt door het project. En het antwootd is altijd goed. Ze snappen het en bedanken voor wat wel kan.

Een hele zorg minder voor de mensen dat in ieder geval de kinderen gewoon met alles wat ze nodig hebben naar school kunnen gaan.

En de kinderen zijn apetrots dat ze erbij horen. Keurig in uniform en met nieuwe schoenen en een neiuwe rugzak.

Volgende week ga ik tussen de bedrijven door nog even een kijkje nemen op de school in San Pedro. Daar zitten de meeste kinderen op school. Ik wil ze graag zien in hun mooie kleren; en als het kan foto’s maken op het schoolplein. Sommige kinderen ken ik dan gewoon niet terug; dat weet ik uit voorgaande jaren. Er zijn er bij die niet durven rennen omdat ze bang zijn hun broek kapot te vallen of hun nieuwe schoenen te beschadigen.

Maar stralen doen ze allemaal. En ik weet niet wie het meest trots is op zo’n moment.

 

Lieve groet Mieke