Eind goed, Al goed.

Lieve Mensen,

Vorige week hebben we net als elk jaar een bijeenkomst gehad met alle moeders (en eventuele kinderen die op dat moment alleen thuis zouden moeten blijven) in San Pedro las Huertas, zoals altijd ook nu weer in het huis van Ismenia. Op drie na waren ze er allemaal. Achteraf hoorde ik dat een oma van de kinderen op een verkeerde plaats had gewacht en uiteindelijk maar weer naar huis was gegaan omdat ze dacht dat het niet doorging. En een ander had het bericht niet doorgekregen. Dat kan allemaal gebeuren. Ik vind dat nog steeds wel ’n beetje spannend; ook omdat er van mij verwacht wordt dat ik ’n soort van speech ga houden en daar ben ik in groepsverband niet zo’n ster in. Maar het was gelukt; er moest verteld worden wat er gaat veranderen dit jaar of waar de ouders in ieder geval op moeten letten. Ze hebben tenslotte zelf de verantwoordelijkheid voor de studie van hun kinderen. Ik ben er weer ’n jaar niet en dan moeten ze toch zichzelf redden. De kinderen die zijn blijven zitten dit jaar moeten het schooljaar nu wel halen anders wordt de hulp stopgezet. Klinkt misschien streng, maar dan gaan ze er wel voor. In elk project worden ze meteen uitgeschreven; krijgen ze geen tweede kans. Ik had een man uit Guatemala uitgenodigd die ik enkele weken geleden ontmoet had. Hij is samen met enkele andere mensen een soort van project begonnen voor kinderen die extra aandacht nodig hebben bij het maken van hun huiswerk. En dat zijn er nogal wat omdat de klassen, zoals ik al eerder verteld heb, soms uit bijna 50 leerlingen bestaan. 2a. Filtertest

En ook de meeste ouders van de kinderen in mijn project kunnen niet lezen of schrijven en dus ook hun kinderen niet helpen. Dus ik zag dat wel zitten en ook zeker voor de kinderen die dit schooljaar over moeten doen en ook omdat dat project in San Pedro is waar toch de meeste van mijn gezinnen wonen. Maar de goeie man was niet op komen dagen en dat was wel jammer. Maar ik heb zijn telefoonnummer en Ismenia en Claudia gegeven en zij gaan dat verder regelen. Claudia legde nog even uit hoe het zit met de ecofilters die elk gezin een heeft en waarvan de binnenpotten elk jaar vervangen moeten worden en natuurlijk werden ook de nieuwe gezinnen welkom geheten en aan hun werd ook de uitleg gegeven die ze nog niet hadden gehad.

1a. de Families3a. Waterfilter4a. Gedeelte van tapijt op straat4a. Tapijt op straat5a. Deel van Processie6a. Inboedel

Als dat alles afgelopen is dan is het tijd om van de meeste mensen afscheid te nemen. Ze wachten dan allemaal op hun beurt en alle moeders willen mij nog effe persoonlijk spreken. De een heeft nog een rekening die betaald is maar waar ze nog geld voor krijgen; de ander vraagt of ik ook nog de catechese les wil betalen; weer een ander vraagt of de kinderen van een nicht alsnog ingeschreven kunnen worden en zo hebben ze allemaal nog iets belangrijks. Maar het lieve is wel dat ze allemaal nog even goeiedag komen zeggen en bedanken voor alles. Een moeder kwam later nog even terug om te vragen of ik ’n paar kilo mais en bonen wilde kopen voor haar en haar gezin. Haar man heeft enkele weken geleden 4 ribben gebroken en kan dus niet werken en dan is er ook geen inkomen. Daar zit je dan met nog 6 jongens thuis. Ik was blij dat ze het durfde vragen, want dat is niet zo makkelijk denk ik. Er zijn kinderen die nog ’n tekening hadden gemaakt en er waren verschillende families die nog graag ’n cadeautje aan mij wilden geven, maar dat niet bij hadden. Dus moest ik weer opnieuw een aantal afspraken maken om wat dingen in ontvangst te nemen. En dan zijn er natuurlijk ook altijd mensen die of de tekening of ’n kopie van het rapport voor de Padrinos vergeten zijn. Ook moest ik zelf nog afspraken maken bij enkele gezinnen om nog foto’s te maken. Die mensen zijn bijna niet te bereiken, wonen ook net te ver weg om alleen naar toe te gaan. Dus die komen mij dan letterlijk tegemoet.

Kortom: binnen no-time had ik dan toch weer 20 afspraken staan die ik allemaal graag afgewerkt wil hebben voor mijn vertrek. Ik heb een hartelijk applaus in ontvangst genomen en dat was wel ontroerend; ik heb dat  gedaan in naam van alle mensen die een kind sponsoren en ook alle mensen die een andere bijdrage hebben geleverd om deze weken weer te laten slagen.

Enkele moeders verlaten het huis dan in tranen; en ook daar ben ik niet zo’n held in. Maar dat hoort er allemaal bij. Afgelopen zondag heb ik een soort van spreekuur gehouden bij de wasplaats in San Pedro voor alle mensen die me dus nog effe iets af wilde geven. Daar zit je dan toch weer ’n uur, maar met de zon hoog aan de hemel en een lekker windje is dat helemaal niet erg.

Ik heb inmiddels ook een rondleiding gekregen in de fabriek waar ze de Eco-filters maken en dat was heel bijzonder. Zo’n filter zorgt er toch maar voor dat ’n gezin altijd schoon en gezond drinkwater heeft. Het water wat in Guatemala uit de kranen komt is niet echt gezond en er zit ook chloor in. Het is een uitvinding geweest van een man uit Guatemala en inmiddels hebben 300.000 gezinnen zo’n filter. Je kunt er regenwater, kraanwater en zelfs slootwater indoen; het resultaat is altijd schoon en lekker drinkwater en dat is natuurlijk geweldig.

De oudste student in het project heeft me afgelopen week verteld dat hij dit jaar gaat trouwen. Een moeder vertelde me nog dat er bijhaar ingebroken was en alle nieuwe spullen van haar dochtertje gestolen waren; schoenen, gymschoenen, uniformen en schriften. Een andere student vertelde me nog dat hij wel toegelaten is op de universiteit, terwijl hij dacht dat ie ’n jaar moest wachten. En zo krijg ik de laatste week nog van alles te horen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De kinderen die op het speciaal onderwijs zitten (en dat zijn er nu vier) zijn enorm veranderd. Ze maken het erg goed; maken netjes hun huiswerk en hebben weer zin om naar school te gaan.

Madelin maakt het ook goed in het ziekenhuis; moeder Marta moet er nog ’n beetje aan wennen dat haar dochtertje niet meer thuis is, maar ziet wel dat haar dochter het naar haar zin heeft en niks tekort komt.

Antigua; de eerste processies zijn alweer voorbij getrokken, Pasen valt vroeg dit jaar en er komen met de week meer buitenlanders naar Guatemala om dat mee te maken. Alle talen hoor je hier door elkaar; Antigua staat ook bekend in de hele wereld om zijn meest mooie en traditionele processies voor en met Pasen. Hotels lopen vol en over 3-4 weken is er nergens meer ’n bed vrij. Kun je over de koppen lopen hier; maar maak je ook iets moois mee dat je nooit meer vergeet.

Antigua; waar de burgemeester sinds november in de gevangenis zit omdat hij zo ongeveer 27.000.000 heeft verduisterd van de gemeente. In euro’s is dat toch ongeveer 270.000 en dat is nogal wat. Er loopt niks door in de gemeente want niemand is schijnbaar bevoegd om beslissingen te nemen. De straten zijn ook lang zo schoon niet als anders en zo blijft er wel meer liggen.

Maar we hebben met z’n allen weer heel veel kinderen en gezinnen geholpen in de afgelopen weken. Van kleuterschool tot universiteit en dat is mooi om te zien. Zoals ik al eerder geschreven heb, hier zijn is echt totaal anders. De mensen, de taal, de geuren en de kleuren en natuurlijk de zon, ook al is het hier nu winter en hebben heel veel mensen griep. Ik heb heel veel prachtige tekeningen en briefjes gekregen om naar de Padrinos te sturen; en al die briefjes hebben een heel bijzonder geurtje; zo’n geurtje van brandende houtjes. Waarschijnlijk nog te ruiken als ik weer in Nederland ben. De foto’s zijn weer besteld en de meeste briefjes alweer vertaald. Binnen 4 weken krijgen alle Padrinos weer het nieuws van hun kinderen en de families in de brievenbus.

Bij twee gezinnen kwam ik nog net op tijd om te weten te komen dat ze met een verhuizing bezig waren en dus volgend jaar ergen anders wonen. Wel fijn, want dat kan me ’n hoop zoekwerk schelen. Ze moesten alle twee het terrein binnen een maand verlaten omdat de eigenaar er andere plannen mee had. En hier wordt dan eerst hun huisje afgebroken, op een ander terrein opgebouwd en later wordt de hele inboedel versjouwd. Dit systeem is alleen voor de arme mensen die ’n huisje van golfplaten hebben; de rijkere mensen hebben natuurlijk een huis van steen. Het was wel heel apart en indrukwekkend om twee bedden te zien staan met hun hele hebben en houwen er bovenop. Dat is het dus. Niet meer en niet minder…

Ik wil iedereen weer van harte bedanken. Voor de steun op welke manier dan ook. Alles is altijd belangrijk en welkom. Gebed, gedachten en geld, en om maar een vierde woord te bedenken dat met de letter g begint: geluk. De kinderen hebben geluk en ik ook. Dat ik het kanaal mag zijn tussen rijk en arm wie wat ook mag zijn. Bedankt voor het vertrouwen allemaal. Deze weken zijn zeer geslaagd geweest dankzij iedereen die op zijn of haar manier een steentje bijgedragen heeft. Mijn tijd zit er weer bijna op. End van de week ben ik weer in Nederland en gaat ook daar het leven gewoon weer door.

Heel veel warme en lieve groeten vanuit Guatemala.