Kinderen

Lieve Mensen,

Een terugblik op de afgelopen weken wat betreft de schoolsponsoring. Er zijn 4 kinderen afgevallen. Een meisje (20 jaar) heeft het afgelopen jaar ’n kindje gekregen en wil dit jaar zelf nog voor haar dochtertje zorgen en volgend jaar haar studie weer oppakken. Een ander meisje (14 jaar) is gestopt omdat ze geen zin meer heeft om te studeren en nu op de finca (koffieplantage) gaat werken waar ze met haar moeder en broertjes en zusjes vlakbij woont. Ze heeft inmiddels ook al spijt van die beslissing, maar dat is nu te laat. En een andere jongen (19 jaar) wil een jaar onderbreken omdat zijn vader een ongeluk op het werk heeft gehad, 4 ribben heeft gebroken en voorlopig niet kan gaan werken omdat hij veel moet rusten. Deze jongen zorgt er dan voor dat het gezin toch een beetje inkomen heeft om in ieder geval te kunnen eten. Ieder heeft zijn/haar reden en ieder is vrij om te kiezen wat hij/zij wil. Het enige wat we aan kunnen bieden is de kans om te studeren en hoe jammer het soms ook is als iemand een andere keuze maakt; we moeten dat respecteren. Maar degenen die de keuze maken omdat ze geen zin meer hebben verliezen wel hun kans en dat heb ik ook gezegd. Het is niet zo dat ze volgend jaar weer wel in aanmerking komen. Het is geen spelletje en het geld wordt niet betaald om weg te gooien.

Er zijn 4 nieuwe kinderen die we welkom mogen heten in het project. Waarvan drie kinderen uit twee nieuwe gezinnen. En de stand ziet er dit jaar als volgt uit. Er worden nu 78 kinderen gesponsord in  27 verschillende gezinnen in Guatemala. Deze kinderen worden door 63 families/personen uit Nederland, België, Duitsland, Spanje, Denemarken en Engeland gesponsord. Het maakt zoveel uit voor een gezin dat ze hulp aangeboden krijgen bij de studie van hun kind/kinderen. De kinderen kunnen inderdaad naar school, ook zonder de sponsoring, maar hebben geen uniform, geen schoolspullen  en al helemaal vaak geen fatsoenlijke schoenen om aan te doen. Ik kan me nog herinneren dat de kinderen van de gezinnen met wie ik in de eerste jaren inkopen ging doen ook niet eens een onderbroekje of sokken aanhadden. Nu wel, want ik koop ook ondergoed en sokken voor ze. Veel ouders hadden ook geen geld om met de bus naar Antigua te komen om alle inkopen te doen met hun kinderen. En dat ritje kost € 0.15 per volwassene. Dus als ze niet konden komen omdat ze geen geld hadden dan konden ze mij ook niet bellen om een afspraak af te zeggen. Dan gaf ik bij het eerste bezoek vaak geld voor de bus anders hadden die afspraken geen zin; en als we klaar waren dan gaf ik weer geld zodat ze weer met de bus terug naar huis konden. Dat is gelukkig allemaal veranderd.  Of  vaak hadden de ouders alleen maar geld om ’n schriftje en potlood te kopen. Of ze kopen elke maand iets, en dan komen de kinderen dus altijd tekort. Zoals een moeder mij enkele weken geleden ’n dag nadat we alle inkopen voor haar kinderen hadden gedaan vertelde, dat haar kinderen trots tegen hun vader gezegd hadden toen ze thuiskwamen van de markt: “we hebben nog nooit 2 paar schoenen  gehad in ons leven, en nu hebben we zelfs 2 paar nieuwe schoenen op een dag!”  En een kind had de doos met nieuwe schoenen achter op het voeteneind van het bed gezet, bang dat ze de volgende dag weg zouden zijn. Hoe trots kun je zijn en hoe blij kun je iemand maken. Er is niet een gezin in mijn project dat zelf de spullen zou kunnen kopen voor hun kinderen. Nog niet voor een kind zelfs. Nog niet eens ’n compleet uniform. Misschien wel ’n witte bloes of ’n paar sokken. De jongste van dit jaar was zo blij met z’n nieuwe  ondergoed dat toen ik de volgende dag op bezoek kwam hij in z’n nieuwe onderbroekje rondliep, hij wilde geen korte of lange broek erover aan.  Het was ’n boxer short en dat kon volgens hem ook doorgaan voor korte broek. Hij is bijna 5 jaar en gaat voor het eerst naar school; helemaal gelukkig met z’n spulletjes. Ook al snapt ie natuurlijk nog niks van de manier waarop hij geholpen wordt. Het is zo de moeite waard en ik denk niet dat iemand van de Padrinos zich voor kan stellen hoe blij ze de kinderen en hun families hier maken met hun sponsoring. Behalve de mensen die inmiddels ooit in Guatemala geweest zijn natuurlijk; die hebben op z’n minst wel een idee hoe de gezinnen hier wonen en leven en hoe noodzakelijk het is om een steentje bij te dragen.

Op de foto’s staan de nieuwe kinderen van dit jaar. Alle kinderen hebben ieder op hun eigen manier weer iets mooi gemaakt voor hun Padrinos. Elk briefje en elke tekening heeft weer zo’n typische geur van de rook die van de brandende houtje op het vuur komt. De een maakt er iets mooiers van dan de ander, maar ook hier is niet ieder kind even creatief en behalve dat heeft ook hiervoor niet iedereen de mogelijkheid om er nog ’n plakwerk van te maken. Maar elk werkje is van harte en met veel liefde gemaakt; dat weet ik zeker. Net zoals het ene kind het leuker vindt dat er foto’s gemaakt worden dan het andere. Ook hier is er verschil, net zoals overal ter wereld.

Ik heb nog enkele mooie kinderen in de “aanbieding” voor volgend  jaar; dus als er iemand is die nog ’n kindje wil sponsoren of iemand kent die interesse heeft om dat te gaan doen; dan mogen ze zich aanmelden.  Heel graag zelfs! Info kun je vragen via de mail: miekeblankers@hotmail.com

Volgende week alweer m’n laatste nieuwsbrief; mijn tijd zit er bijna op.

 

Lieve groet Mieke