Familia Mendosa

Lieve Mensen,

Drie jaar geleden kwam ik in San Pedro bij een gezin terecht van een alleenstaande moeder met 7 kinderen. Ze had in het verleden een relatie gehad en daaruit waren de 3 oudste kinderen geboren. Later kreeg ze een relatie met een andere man en kwamen  er nog 4 kinderen. Ook die man ging weg, kwam af en toe terug, maar toch bleef Isabel alleen met haar kinderen. Ik had dat jaar in ieder geval voor hun 5 Padrinos die kinderen wilden sponsoren. Het derde oudste meisje Catalin was thuis en bleef thuis. Het is een hele lieve meid maar wel beperkt en dat maakt dat ze niet naar een school kan waar het gewone onderwijs gegeven wordt. En een andere mogelijkheid was er op dat moment niet. Toen ik vorig jaar weer in het gezin kwam had moeder er weer een baby bij. De relatie met de vader van de jongste kinderen leek hersteld toen ze zwanger raakte; maar deze vader wilde niks van de 3 oudste kinderen weten en als die bij Isabel zouden blijven dan zou hij vertrekken. Maar daarvoor verhuisde het gezin naar San Antonio, ongeveer ’n half uur van Antigua met de bus. Ze hadden iig wel een huis. In San Pedro woonden ze in een huisje van golfplaten, maar in San Antonio had de vader een  huis van betonblokken en dat is altijd beter natuurlijk. ’n Schat van ’n vrouw met hele leuke en wat de jongste betreft heel energieke kinderen. Vooral de drie “middelste”. Ze zaten met z’n drietjes in de zelfde klas. Want als de een of de ander 1 of 2 jaren over moet doen dan kom je natuurlijk vanzelf bij elkaar te zitten… Zo energiek dat wanneer je dankt dat ze naast je lopen en kijkt er altijd wel een boven op een hek zit, aan een tak van een boom hangt of opeens aan de andere kant van de straat loopt. Maar wel allemaal even beleefd en netjes. Niet roepen, niet gillen, allemaal wachten ze op hun beurt en niemand die gaat huilen omdat hij of zij denkt dat ie overgeslagen wordt.

Isabel vertelde dat de vader van de jongste kinderen voorgoed weggegaan was. Hij woont nu vlakbij met zijn oudste volwassen kinderen in een ander huis en de jongste kunnen er zo zelf naar toe als ze willen. En Isabel mag met haar hele kroost in het huis blijven wonen en hij betaald als alimentatie zo ongeveer € 30 per maand. Omdat hij dus vertrokken was, was er ook geen geld meer om eten en andere belangrijke dingen te kopen. De oudste zoon Eric en de oudste dochter Wendy hebben hun school toen onderbroken en zijn gaan werken om zo hun moeder en het hele gezin te helpen.

Ze gaan dit jaar weer door met hun studie. Wendy werkt in een fabriek waar groenten klaargemaakt worden voor transport naar het buitenland. Ze moet elke dag om 5 uur uit bed om op tijd op het werk te zijn. Stipt om 6 uur en dan loopt ze eerst nog 20 minuten. Van maandag t/m vrijdag en op zaterdag werkt ze tot 12 uur ’s middags. Eric is iets jonger en daarom is het moeilijker voor hem om werk te vinden, maar hij is volop aan het zoeken. Eric gaat op zaterdag middag naar een typecursus en op zondag samen met zijn zus naar school; en dan moet er ook nog huiswerk gemaakt worden.

’n Geweldig leuk gezin, en heerlijk om met het hele spul naar de markt te gaan om inkopen te doen. Iedereen wacht tot ie aan de beurt is, en alle oogjes glimmen als ze weer wat in hun eigenrugzak mogen doen. Isabel is altijd op tijd. Ze heeft de meeste kinderen mee te brengen naar Antigua en moet het langst reizen, maar ze staat altijd op tijd klaar en op mij te wachten in plaats van andersom. Ze kent ook alle namen van de Padrinos van de kinderen en zorgt dat haar kinderen die ook kennen. Ze bewaart alle foto’s heel zorgvuldig en heeft voor alles wat meegebracht wordt uit Nederland even veel belangstelling en interesse. Net als alle andere mensen hier snapt ze niet dat ik niet het hele vliegtuig met fruit mag vullen als ik dat zo lekker vind, (want dat is toch groot genoeg en jij zit er toch alleen in?) en is elk jaar weer ontzettend dankbaar voor alle hulp.

Dit jaar heb ik voor Catalin ook Padrinos gevonden. In het dorp waar ze woont is een school voor kinderen met leerproblemen en ze is dolgelukkig dat ze er naar toe mag, maag nog gelukkiger dat ze nu haar eigen Padrinos heeft en met de rest meetelt.

Maar met zoveel kinderen is het bijna niet te doen om alle inkopen op één ochtend klaar te hebben. Daarom had ik dit jaar iets anders verzonnen. Het waren zoveel lijsten voor schoolspullen dat ze die niet klaarkregen terwijl wij alle andere inkopen gingen doen. Dus zei ik dat we vroeg in de middag terug zouden komen.

En heb ik ondertussen het hele gezin (behalve Wendy, want die moest werken) meegenomen naar McDonalds. En dat was natuurlijk een groot feest. We kregen alle hulp van het personeel; we zaten lekker in de tuin en er werden tafels aan elkaar geschoven. Er werd bij de bestelling heel geduldig gewacht tot ieder precies wist wat ie wilde. Er werd  genoteerd hoeveel jongens en meisjes er waren en toen we goed en wel buiten zaten te eten kwam er iemand die voor elk kind een cadeautje had. Ik kwam ogen tekort; zo mooi was het. De een zat lekker aan een kippenpoot te kluiven, de ander deed zolang mogelijk over het heerlijke drinken, en weer een ander doopte iedere keer ’n frietje in de saus die erbij zat en dan zag je die heerlijk smullen. Alle cadeautjes werden zorgvuldig en gingen van hand tot hand, en iedereen was blij. Toen we allemaal klaar waren met eten zijn we naar binnen gegaan want daar was natuurlijk nog een groot speelhuis waar de jongste kinderen in mochten. Voordat ik kon zeggen dat ze wel hun schoenen uit moesten doen, zaten ze er al bovenin…. Maar gelukkig hadden ze zelf heel snel in de gaten dat dat met schoenen niet werkte. Ze hadden het rijk alleen, er waren geen andere kinderen op dat moment. Dolle pret hadden ze. En toen we vertelden dat het weer tijd was om te gaan deden ze allemaal hun schoenen weer aan, pakten allemaal hun rugzak die gevuld was met sokken, ondergoed en uniformen en ieder droeg zoveel mogelijk tassen waar schoenen in zaten en dat waren  tien tassen met daarin tien dozen met schoenen.

Daarna zijn we alle schoolspullen op gaan halen. Dat waren nog eens zoveel grote en zware tassen meer. Na heel veel kusjes en knuffels en bedankjes ging de hele familie weer met de bus terug naar huis. Tassen gevuld, buikjes gevuld en mijn hart gevuld. Soms moeten mensen ook gewoon eens verwend worden.

 

Lieve groet Mieke