School

Lieve Mensen,

De meeste kinderen hebben inmiddels allemaal weer hun spullen om naar school te gaan. Dat wil zeggen: hun uniformen, schoenen, gymschoenen, rugzakken, ondergoed en sokken. Er was nog niet èèn school die de  lijst met benodigdheden voor dit jaar klaar had en dus moeten alle gezinnen weer ’n keer terug komen naar Antigua en bij de Libreria ’n hele tijd wachten op die spullen. De mensen daar lopen de benen onder hun … vandaan om iedereen te voorzien van de dingen die ze nodig hebben. En iedereen wil alles in binnen enkele minuten; dat is overal zo dus ook hier. Het loopt erg gesmeerd dit jaar; bijna alle gezinnen zijn komen op de afgesproken tijd en het scheelt mij ook een hoop tijd dat ik niet iedere keer op de rekening hoef te wachten. Op ‘n dag dat ik ergens effe ’n gaatje over heb en het ook nog geen marktdag is, dan ga ik de kramen langs waar ik met een cheque kan betalen en dat hoeft natuurlijk maar eens in de twee weken of zo. Alle schoolschoenen en ook de gymschoenen koop ik dit jaar in de zelfde winkel; dat geeft volgend jaar ook een hoop voordeel hoop ik. Als dan blijkt dat de schoenen “het goed gedaan hebben” dit jaar dan is dat zeker een reden om terug te komen en hebben ook daar de mensen vertrouwen in mij.

Elke leerkracht van ‘n klas kan de lijst met benodigdheden zelf samenstellen. Dus kan het soms zijn dat het ene kind een beker en bord en het andere kind weer een handdoek, bord en vork extra nodig heeft. En dan komt de kleur ook nog heel precies. Het meest vreemde wat ik dit jaar op een lijst gezien heb was wel dat er 3 verschillende soorten medicijnen opstonden. Een voor hoofdpijn, een voor griep en een voor algehele malaise volgens mij. Toen ik vroeg waarom dat was antwoordde het kind dat de juf gezegd had dat ze die op voorraad wilde voor het geval dat. Toen ik vroeg aan het kind of ze vaak hoofdpijn had antwoordde ze: “nooit”. Ik zei dat ik de medicijnen niet wilde kopen en dat wanneer ze problemen zou krijgen met de juf, dat ze mijn telefoonnummer maar moest geven. Gelukkig waren moeder en kind het hiermee eens. Dat zijn ook nog dingen waar je voorzichtig mee moet zijn, want het kan zomaar gebeuren dat ’n kind daardoor minder punten krijgt en in het ergste geval een schooljaar over moet doen. Als de ouders van een hele groep in opstand komen tegen bepaalde regels dan hebben ze altijd meer recht van spreken. Het systeem zit hier nu eenmaal anders in elkaar dan in Nederland.

Om een ander voorbeeld te geven: van een gezin worden 6 kinderen gesponsord. Ze gaan graag naar school en hebben elk jaar mooie rapporten. Op het end van het jaar moeten de kinderen van die school een soort examen doen om over te gaan naar het volgende schooljaar. De juf van het vorig schooljaar is vertrokken en op een of andere manier zijn de papieren van Lidia verloren geraakt. De ouders zijn naar school gegaan om te praten met de directrice. Niemand kan iets doen: Lidia moet het hele schooljaar overdoen ondanks dat ze weten dat ze altijd goeie punten heeft gehaald. Geen permissie, geen pardon. En dat is dan wel sneu voor zo’n kind. Er is hier ook geen registratie in de pc, alles is nog papierwerk en elk jaar moeten de ouders alle papieren van een vorig schooljaar in een volgend schooljaar weer inleveren.  De kinderen zitten 6-8 jaar op dezelfde school en elk jaar opnieuw die hele trellelel…

Op de school in San Pedro zijn dit jaar te weinig leerkrachten dus was het voor de inschrijving: wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Er zijn enkele ouders die hun kinderen in een ander dorp naar school laten gaan, maar dat houdt wel in dat ze ruim een half uur heen en een half uur terug moeten lopen. De moeder gaat dan vaak mee omdat de kinderen nog te jong zijn en omdat het te gevaarlijk is langs de weg en de bus is dan weer te duur. Soms moet je er wel iets voor over hebben hier.

De ene school vraagt extra geld voor ’n hapje dat uitgedeeld wordt en elke school vraagt weer een ander bedrag voor computerles typ les. Er zijn scholen die het weer verzonnen hebben om een ander uniform verplicht te stellen. Dat is dan vaak ’n andere stof voor de rokken van de meisjes. De jongens die ’n grijze broek nodig hebben mogen niet zomaar ’n grijze broek kopen maar er wordt bij gezegd van welk merk de stof moet zijn. En ja hoor, die wordt dan weer bijna nergens verkocht. Maar ik was er gelukkig zo achter waarvoor we daar naar toe moesten, dus kon ik meteen met alle jongens die die grijze stof nodig hadden naar die winkel. Het ene jaar moeten de kinderen een effe donkerblauwe trimbroek voor de gymles aan en het andere jaar moeten er een of twee strepen aan de zijkant zitten. Er is een school die het zelfs “verplicht” stelde om die broeken op school te kopen tegen het (voor hier) belachelijke bedrag van ruim € 20. Dat gaan we dus niet doen. En dan alleen maar omdat er dan de naam vd school op geborduurd staat. De kinderen krijgen op de speelplaats gym, dus is het wel duidelijk dat ze op die school thuishoren. En voor dat geld kan ik er op de markt wel 3 of 4 kopen, gewoon effe donkerblauw. Zo blijf je lachen en vooral bezig.

Maar het allerleukste is toch weer al die blije snoetjes. En ook het feit dat de ouders zo blij zijn dat ze weer geholpen worden en het meestal niet voor vanzelfsprekend aangenomen wordt. Die stralende oogjes als de kinderen weer een rugzak uit mogen zoeken. En ook wanneer ze weer nieuwe schoenen passen. Sommige kinderen zijn dan zó blij dat ze soms nog eens niet in de gaten hebben dat ze ’n maat groter nodig hebben. En de ouders die er dan bij zijn schrikken soms dat de voeten van hun kinderen zo gegroeid zijn. Thuis lopen ze ook altijd op te kleine en kapotte schoenen.

Omdat ik dit jaar dus iets later begonnen was dan vorig jaar werd ik ook door enkele gezinnen heel voorzichtig gebeld met de vraag of ze ook dit jaar weer op de hulp mochten rekenen; en zeker als een van de kinderen is blijven zitten. Ze denken dan toch vaak dat het afgelopen is met de pret. Maar dat is natuurlijk niet zo. Er kan altijd wel een duidelijke reden zijn dat een kind een jaar over moet doen; dat gebeurd overal te wereld. En dat is nog geen reden om de hulp stop te zetten. Bij twee keer achter elkaar blijven zitten wel. De ouders moeten hun kinderen ook stimuleren; ook al is dat soms moeilijk omdat ze zelf vaak niet kunnen lezen en/of schrijven.

Maar los van dat zijn ze wel blij; net zo blij en dankbaar als hun kinderen.

 

Lieve groet Mieke