Familia Gil-Ixcajo

Lieve Mensen,

Acht jaar geleden kreeg ik de vraag van een familie in Nederland of ik voor hun 4 kinderen kon vinden. Die wilden ze met de hele familie sponsoren; en dan het liefst kinderen uit een gezin. Dat was gelukt. Ik vond een gezin met 5 jongens. Ik zag op dat moment alleen de moeder maar; de vader was die keren dat ik kwam niet in beeld. Moeder was dolgelukkig met de hulp en naarmate ik er vaker kwam werd me duidelijk waarom de vader er nooit was. Hij was verslaafd aan alcohol. Hij had jaren daarvoor een ongeluk gehad en was daarna gaan drinken. Moeder werkte erg hard; ging zoveel mogelijk koffie plukken als haar kinderen naar school waren met haar jongste kind op de rug en in de weekenden nam ze al haar kinderen mee, zodat die haar konden helpen. Kinderen kunnen natuurlijk niet zoveel plukken, maar elk dubbeltje is er een en je hebt je kinderen in de buurt. Hele leuke jongens; erg netjes en beleefd, bescheiden en allemaal erg dankbaar dat ze alle spullen kregen om naar school te kunnen gaan. Het was ook altijd een feest om met dit gezin naar de markt te gaan. In de jaren daarna zag ik in m’n ooghoeken de vader wel eens ergens liggen op een bed in een andere kamer en ik zag dat het hele gezin daar erg onder leed en zich schaamde. De deur van de kamer waar hij lag werd dan ook dichtgehouden met een stoel of stok. Ik had het wel eens met moeder over gehad of ze niet kon proberen of haar man naar een praatgroep wilde gaan; die zijn er hier wel want er zijn veel verslaafde mensen hier. Of dat hij misschien opgenomen zou kunnen worden in een kliniek. Ik maakt het wel bespreekbaar, want dan hoefde ze zich niet meer te verbergen achter smoesjes ed. het was zoals het was, maar een ding was duidelijk: het hele gezin leed eronder. De jaren gingen voorbij; het jongste kind, Jonathan, ging ook naar school. En de oudste zoon stopte met studeren omdat hij wilde gaan werken om zo wat geld te verdienen voor zijn moeder. Het jaar daarop stopte de tweede oudste zoon omdat ook hij wilde gaan werken. Dus gingen de drie jongste kinderen nog naar school. Toen ik twee jaar geleden daar weer op bezoek kwam, kwam opeens een man naar mij toe en bedankte me voor al die jaren steun. Het was de vader van de jongens. Hij had zich laten opnemen en was helemaal clean vertelde hij. De relatie met het gezin was nog wel fragiel, moeder had er nog niet helemaal vertrouwen in maar voor hem was het duidelijk dat hij het meende. Het was na al die jaren ook voor het eerst dat het hele gezin compleet op de foto stond. Vorig jaar toen ik er kwam vertelde de vader trots dat hij weer werk had. En ook de derde zoon was gestopt en gaan werken. Het was duidelijk te zien dat het gezin het financieel beter ging. Dat kun je zien door de jaren heen. De eerste jaren zaten de  kinderen op hun knieën voor het bed hun  huiswerk te maken. Er was maar een klein houten krukje. Ze aten op het bed. En dat eten bestond alleen maar uit bonen en rijst. Ik weet nog dat ze de bus niet konden betalen om naar Antigua te komen. Dat geld gaf ik dan bij het eerste bezoek, anders moest ze ruim ’n half uur lopen met de kroost. Maar het was altijd netjes; altijd een schone vloer en de bedden keurig opgemaakt. Met zessen deelde ze twee bedden. En zuinig als moeder was op haar huisje en alles wat ze wèl had.  Ik was er ’n jaar dat er nieuwe spreien op de bedden lagen; dat ze geen kapotte kleren aanhadden; dat er ’n paar plastic krukken gekocht waren zodat ze konden zitten.

Gisteren ben ik weer geweest. Er stond een tafel in de andere kamer met wat stoelen erbij, er bloeiden ’n paar bloemen in de tuin. Moeder zag er prachtig uit; ze had ’n beetje oogschaduw op en haar gebit laten opknappen. Een leuk gezin met enorm leuke kinderen, die altijd blij zijn als ze me weer zien. En ook dankbaar aan hun Padrinos dat ze zoveel steun van hun gekregen hebben. Samen met haar man trots op haar gezin. De jongens die op dat moment niet thuis waren werden heel gauw gehaald. En ik kon en mocht weer een foto maken waar ze met z’n allen opstaan. Vader, moeder en hun 5 zonen. Het is bijzonder om zo’n ontwikkeling te mogen volgen. Dan is het weer zo duidelijk dat het niet voor niets is dat er gesponsord wordt. Dat een gezin zich geen zorgen hoeft te maken over de kosten voor school; dat dat betaald wordt en dat ze het beetje geld wat ze verdienen voor eten en later voor andere dingen kunnen gebruiken.

Zomaar een gezin in mijn project. Maar net als elk ander gezin heel bijzonder. Met hun eigen verhaal en geschiedenis. Met prachtige kinderen, die me net als alle andere kinderen heel erg dierbaar zijn.

 

Lieve groet Mieke