Ismenia

Lieve Mensen,

Voor degenen die me al enkele jaren volgen via deze site is ze al bekend: Ismenia. Volgens  mij schrijf ik bijna elk jaar wel ’n verhaal over haar en haar gezin. Het is zo’n inspirerende vrouw en een voorbeeld voor velen, zeker voor de andere families en hun kinderen in mijn project.

Ik heb haar ongeveer 7 jaar geleden ontmoet; ze woonde met haar 3 kinderen ergens op een klein binnenveldje. Haar man was verongelukt toen ze zwanger was van haar jongste kind. Het huisje waarin ze toen woonden bestond uit een stenen  muur, 2 wanden van houten platen en een wand van karton met daarin een opening  met een gordijn ervoor wat diende als deur. Ze had maar èèn wens; verpleegster worden. Om een lang verhaal kort te maken: dat diploma heeft ze inmiddels gehaald; verder nog een computercursus, en ’n cursus om in een apotheek te mogen werken. Haar oudste dochter Yosselin kreeg op haar 14e haar eerste kindje; niemand had in de gaten dat ze zwanger was. Maar ook die had dromen; zij wilde gymlerares worden. Ismenia heeft inmiddels een baan hier vlakbij in een heel groot project van Guatemala. ’n Goeie baan ook, en intern kan ze nog allerlei cursussen volgen wat ze ook met alle plezier doet en wat haar heel makkelijk afgaat omdat ze hoogbegaafd is, maar nooit eerder de kansen heeft gehad. Vorig jaar werd bij haar baarmoederkanker ontdekt en is ze ook geopereerd. Een maand na haar operatie werd de zelfde kanker bij haar dochter Yosselin geconstateerd. Zij is niet geopereerd, is tot heden met chemotherapie goed geholpen.

Ismenia was tijdelijk ontslagen; zo gaat dat hier dan. Je kunt dan niks meer betekenen, blijft te lang weg en dus hebben ze niks aan je. Maar ze ging door; meteen na de operatie wilde ze weer aan de slag, met pijn en niet helemaal opgeknapt was ze weer begonnen. Ze wilde haar baan niet kwijt.  Is inmiddels ook alweer bezig met een cursus tandartsassistente in datzelfde project. En vorig jaar net voordat ze kanker kreeg was ze begonnen met een opleiding aan de universiteit. Dat niveau is wel lager dan de universiteit in Nederland, maar toch. Een opleiding voor afdelingshoofd. Het eerste trimester had ze gehaald en daarna kreeg ze dus die baarmoederkanker en moest tijdelijk stoppen; maar ze wil dit jaar weer verder gaan.

Afgelopen maandag was ik bij haar op bezoek. Ze ziet er gelukkig beter uit dan vorig jaar; ze straalt weer. Ze is weer volop aan het werk. En ze is dankbaar en trots, en terecht. Elk jaar vertelt ze opnieuw haar verhaal, dat ze met z’n vieren in een bed sliepen in dat kleine huisje op dat veldje en dat ze bij elke vallende ster de wens naar de hemel stuurde om verpleegster te mogen worden. En dat ze elke avond bad tot God of Hij een engel wilde sturen op haar weg. En dankbaar dat ze is dat na al die jaren een engel op haar pad kwam om haar en haar kinderen te helpen.

Ze is nu zelf in staat om anderen te helpen en doet dat met liefde en plezier en vergeet daarbij haar afkomst niet. Is elke dag dankbaar voor wat haar overkomen is en leert dat ook aan haar kinderen. Ze vindt ook dat iedereen die genoeg heeft op welk vlak dan ook, dat die wat weg moet geven aan een ander, en die dan weer aan een ander enz. dan worden heel veel mensen geholpen en blij zegt ze.

En ze had me nog iets anders te vertellen. Elk jaar wordt in het project waar ze werkt een premie aan iemand gegeven. Door middel van evaluatie gesprekken wordt op het eind van het jaar bekeken wie zich het beste ingezet/gepresenteerd heeft. En diegene krijgt een bedrag van € 200 extra. Ja, Ismenia heeft dit jaar gewonnen, en terecht. Ze straalde helemaal toen ze het vertelde.

Yosselin gaat dit jaar ook weer opnieuw naar school en verder met haar opleiding. Zij kan ook heel goed leren dus als haar gezondheid het toelaat dan haalt ze haar diploma wel. Ze heeft een erg moeilijk jaar achter de rug, wilde niet meer verder, maar ze heeft de kracht en energie om weer door te gaan weer gevonden. Ze ziet er goed uit en heeft weer zin om aan de opleiding te beginnen.

Bij Saulo is het afgelopen jaar glaucoom geconstateerd in zijn ogen. Hij moet nog enkele onderzoeken ondergaan , krijgt waarschijnlijk een bril en gaat dit jaar beginnen met de opleiding technisch monteur beginnen.

Een heel bijzonder gezin, met een bijzondere geschiedenis. Ze verdienen het zeker om weer een extra verhaal op deze site te krijgen. Voor veel mensen eens goed om aan hun te denken als het even niet meezit aan de andere kant van de wereld.