31 januari 2014

Lieve Mensen,

Terwijl nog enkele gezinnen aan het nadenken zijn wat ze zullen schrijven; als ze al iets willen/kunnen schrijven, laat ik maar weer iets van me horen.Ik ben natuurlijk al weer druk doende met het bezoeken van de gezinnen en we hebben ook alweer de meeste aankopen op de markt gedaan.

Inmiddels heb ik ook al enkele mensen van buiten Guatemala ontmoet die ter plekke een kind willen sponsoren. Dat zijn hele bijzondere en mooie ontmoetingen. En ook ontroerend voor alle partijen.

Deze mensen wilden heel graag zelf een reactie schrijven voor de site.

Geweldig dat je “zomaar” mensen tegenkomt uit verschillende landen van de wereld die hun steentje bij willen dragen om de toekomst van een kind anders te maken.

Ik wil graag een update geven van hoe en wat met de kinderen.

Een jongeman is gestopt met zijn studie omdat hij wilde gaan werken. ’n Ander is het afgelopen jaar getrouwd en inmiddels is hun ook een zoon geboren; dus daar is het project mee gestopt.

Twee anderen zijn afgestudeerd en kunnen aan het werk; of als ze willen verder studeren. Daar is het project ook mee gestopt, die keuze mogen ze zelf maken, en evt. betalen.

Er zijn ook Padrinos die gestopt zijn. En dan heb je nog de mensen die graag door willen gaan met het sponsoren van een ander kind; of mensen die zich voor het eerste jaar aangemeld hebben.

Ik heb zelf afgelopen weekend beslist om te stoppen met het sponsoren van een gezin met drie kinderen die alle drie ingeschreven waren in het project; en ik wil ook graag uitleggen waarom.

Enkele weken geleden kwam ik op de markt een mevrouw tegen uit de USA. We maakten een praatje en dan wil je ook wel weten van elkaar wat de ander hier doet. Zij woont hier samen met haar man en hun twee kinderen en ze hadden vorig jaar samen een soortgelijk project opgezet als Mimariposa. En daarvoor was zij nu inkopen aan het doen.

Ze had een lijst bij van de kinderen die via haar gesponsord worden en toen ik de lijst doornam zag ik dat er ook enkele kinderen uit mijn project opstonden. Ze zei dat het misschien een goed idee zou zijn als ik bij dat gezin op bezoek zou gaan om uitleg te vragen. Ik vond het zelf een beter idee om dat samen te doen zodat het gezin ook maar meteen geconfronteerd zou worden met de feiten en ons beide uitleg kon geven. Dat hebben we dus vorige week zondag gedaan. De moeder van het gezin schrok enorm toen wij binnenkwamen (de man en de kinderen van die vrouw waren er nl ook bij, dus het was wel een hele invasie) en wist zich geen houding te geven. We mochten allemaal gaan zitten en ik ben maar meteen van wal gestoken. Ze had nl alle spullen ook van het andere project ontvangen en ik had ook al samen met dit gezin alle inkopen gedaan. Dan is een vraag als: waarom heb je zoveel spullen nodig niet echt vreemd denk ik. Ze viel van de ene leugen in de andere; er klopte niets van wat ze ons vertelde. En ze deed ook helemaal geen moeite om dat te veranderen. En het woord sorry of een ander excuus kwam er maar niet uit. Eerlijkgezegd heb ik niet zo heel lang gewacht met hun te vertellen dat ik niet door wilde gaan met de sponsoring. Zonder vertrouwen kan ik niet werken en in die stroom van leugens wil ik niet meegaan. Het andere project besloot (onafhankelijk) ook om te stoppen, dus nu hebben ze van niemand meer hulp. De Padrinos zijn inmiddels op de hoogte gebracht en het is aan hun de keus of ze verder willen gaan met het sponsoren van een ander kind. Het jammere is dat er tussen de kinderen en hun Padrinos een bepaalde connectie is, die nu verbroken wordt.

Hoe vervelend ook; het is gebeurd en ik ben blij dat ik deze beslissing genomen heb. De kinderen zijn jammer genoeg de dupe hiervan, maar dat moeten de ouders zelf oplossen.

Er zijn weinig kinderen die het schooljaar over moeten doen. En die dat moeten hebben ook een duidelijke reden daarvoor. Anders de leerkrachten wel. Een van de kinderen is afgelopen jaar ruim een week ziek geweest. In die week kwam er een andere directeur/trice aan school en omdat haar niet verteld was dat de jongen ziek was vond zij zomaar dat hij geen recht had om deel te nemen aan de laatste toetsen van het schooljaar en dus moet hij het jaar overdoen. En dan te denken dat hij echt heel begaafd is en altijd trouw zijn huiswerk maakt. Zo kan dat hier gaan.

In San Pedro is vorig jaar een man uit dat dorp gestart met een klein schooltje waar alle kinderen buiten schooltijd naar toe kunnen gaan om ondersteuning te krijgen bij het maken van hun huiswerk. Een heel goed systeem; er gaan veel kinderen naar toe en ik heb mijn gezinnen er ook van op de hoogte gebracht dat ze daar zeker gebruik van moeten maken; het is ook gratis en dat is heel belangrijk voor de mensen hier.

Ik heb al zeker 4 kinderen ontmoet die de beste van de klas zijn. Dan ben je bevoorrecht om op de laatste schooldag de vlag te dragen in de optocht in het desbetreffende dorp. Dat is echt heel bijzonder voor zo’n kind natuurlijk, want dan kan iedereen ook zien dat jij de beste bent!

Er zijn 10 nieuwe kinderen dit jaar;  waarvan zeker de helft voor het eerst naar school gaat. De meeste kinderen kende ik al, het zijn dan de jongste broertjes of zusjes van een gezin waar al kinderen van gesponsord worden.

Veel cadeautjes zijn afgegeven en er is alweer menig kiekje gemaakt. Prachtige tekeningen heb ik al weer gekregen om naar de Padrinos te mogen sturen straks als ik weer in Nederland ben.

En zo rol ik van de ene in de andere dag; altijd druk en altijd afspraken met mensen.

Maar ik doe het nog steeds met heel veel liefde en plezier. Je hoeft die gezichtjes maar te zien en ik weet weer precies waarom ik hier ben. Dat geeft kracht en energie; elke dag.

 

Lieve groet Mieke