Brianna Scalici

DSCN5333Ik geloof echt dat de reden van mijn bezoek aan Guatemala was dat ik mijn Petekind Nancy zou ontmoeten.

Door middel van een aantal gebeurtenissen kwam ik Mieke tegen en mocht uit eerste hand zien hoe haar organisatie, Mimariposa, werkt.

Aangekomen in een dorp, samen met Mieke, was ik meteen verrast door het aantal kinderen en gezinnen die haar een warm welkom gaven. Kinderen renden liefdevol in haar armen.

Ik was ook aangenaam verrast dat Mieke zich elke naam herinnerde ; en ze gaf elk kind haa volledige aandacht alsof ze voor haar de belangrijkste persoon in de wereld waren.

Mieke klopte op een deur en verraste elk gezin op het juiste moment met haar bezoek. Warme en emotionele omhelzingen werden gedeeld met elk gezin. Het was heel duidelijk voor mij dat er al mooie relaties waren opgebouwd in deze vele jaren van haar toegewijd werk.

Een van de eerste huizen die we bezochten bestond uit een gezin waar elk kind werd gesponsord, afgezien van de jongste dochter Nancy omdat dit haar eerste schooljaar zou zijn. Mijn hart werd direct gegrepen toen Nancy naast me zat en me Spaanse woorden begon te leren met haar Bingo kaartjes; ervoor zorgend dat mijn uitspraak correct was en ze daagde me uit met een nieuwe woordenschat. Haar enthousiasme, stralende vreugde en mooie glimlach met schijnbaar zo weinig, raakte absoluut mijn hart.

De week daarna heb ik overwogen om Nancy als mijn ahijada, mijn petekind, te vragen en ik besefte dat deze beslissing een ware toewijding aan dit kind zou zijn; veel meer dan een financiële steun, ik wilde een deel van haar leven worden.

De keer daarna dat ik met Mieke op pad ging, wist ik dat ik klaar was om Nancy te sponsoren en haar Madrina zou worden. Toen ik dat aan Mieke vertelde tijdens onze wandeling, was ze absoluut blij en oprecht dankbaar en voor haar weer een wonder.

We gingen weer terug naar Nancy en haar familie, en ze waren blij ons weer te zien. Mieke legde uit dat ik iets wilde vertellen aan Nany; ik zakte door m’n knieën en vertelde haar dat ik haar Madrina wilde zijn. Ze was helemaal overweldigd en gaf  me heel veel lieve knuffels en ook de familie was ongelooflijk blij. Nancy liep terug naar haar kamer om een soort van krukje voor mij te halen om op te zitten zodat we samen konden praten en spelen. Samen met haar broers en zussen heb ik kaartspelletjes gedaan en Nancy koesterde elk moment wat we samen hadden.

Ik mocht met Mieke mee om samen met de familie alle schoolspullen, uniformen, rugzakken etc. te kopen. Mieke zorgde er voor dat het iedere keer voor elk kind een bijzondere ervaring was.

Ik was in de gelegenheid om Nancy en haar familie en nog veel meer gezinnen nog ’n keer te bezoeken voor mijn vertrek naar de VS. Ik heb de steun gezien die elke Padrino geeft aan een kind en dat is echt een wonder. Het is veel meer dan alleen de financiële steun. De kinderen weten middels brieven, cadeautjes, en alle woorden die Mieke tegen hun zegt, dat er mensen in deze wereld zijn die echt in hun geloven zodat ze grote dingen kunnen bereiken.

Ik heb nog nooit een vrouw met zoveel toewijding zien werken; ze is echt in staat om levens te veranderen met de Padrinos van deze kinderen en de hele dynamiek van een gezin wordt versterkt door deze ondersteuning.

Ik kijk ernaar uit om weer een bezoek te mogen brengen aan Guatemala en weer de vruchten te mogen zien van Mimariposa. En natuurlijk vooral de familie van en mijn kleine, lieve Nancy.

 

Brianna Scalici