Verschil

Lieve Mensen,

Inmiddels ben ik alweer enkele weken in Guatemala en wil eerst even een terugblik doen op het afgelopen jaar. Op de eerste plaats wil ik enkele mensen bedanken die het mogelijk maakten dat alles weer door kan gaan. De sponsoren van de kinderen in Guatemala; alle mensen die een vrije gift gegeven hebben; Dirk voor het bijhouden van de site ondanks de drukte van de verhuizing; Franca voor het kopiëren van alle brieven; Hella voor de postzegels en dat waren er weer heel veel; Barend voor het mooie drukwerk;

Een jaar vliegt voorbij. Ik ben eerst weer enkele dagen naar het meer geweest en dat was heerlijk.

De bezoeken aan de gezinnen zijn alweer in volle gang en het is leuk om iedereen weer te zien; dat is wederzijds. De kinderen die vorig jaar het schooljaar over moesten doen, hebben het gelukkig nu wel gehaald. De sponsoring stopt als ze 2 keer blijven zitten, dan is er denk ik toch iets anders aan de hand. Of ze zijn niet gemotiveerd genoeg of worden niet gemotiveerd of het onderwijs past niet bij het kind. Dat is met een van de kinderen aan de hand. Het reguliere onderwijs is te hoog gegrepen dus gaan we op pand voor iets wat beter past; een school voor bijzonder onderwijs en dat wordt waarschijnlijk Brillo de Sol waar ook 4 andere kinderen uit mijn project onderwijs volgen.

De kinderen laten trots hun rapporten zien; ze hebben echt hard gewerkt. Er zijn er ook die willen/moeten stoppen. Zoals ik al zei omdat ze weer een schooljaar over moeten doen, maar er is ook een jongen die, net als zijn oudere broers, liever gaat werken. Dat is natuurlijk altijd een keus van de mensen hier, ik kan iets aanreiken en ze moeten zelf beslissen of ze er iets mee doen. Ze krijgen één kans en alle medewerking. Ik ben er inmiddels ook achter dat het niks te maken heeft met de welstand van het gezin. Van het meest arme gezin in mijn project zijn de kinderen heel erg gemotiveerd en hebben keurige puntenlijsten, zijn ook altijd op tijd op een afspraak. Als er geen geld is voor de bus, dan komen ze te voet en dat is 1.5 uur lopen en de jongste is 4 jaar…. maar ze zijn er, en ook altijd met goeie zin.

Behalve dat er kinderen afvallen kan het ook altijd dat een sponsor afvalt, om welke reden dan ook. Maar er komen er ook elk jaar weer bij; sponsors en kinderen. Vorig jaar had ik de eerste sponsor uit de USA en die was zo enthousiast dat er dit jaar weer 2 uit dat land bijkomen. Ik heb mensen ontmoet uit Canada en die wilden ook meteen een kind sponsoren; hebben ook al kennis gemaakt met hun sponsorkind. Dat maakt dat er inmiddels uit 8 verschillende landen kinderen gesponsord worden via mijn project hier in Guatemala en dat is heel bijzonder vind ik.

Aan de andere kant gebeurt het hier ook dat ik gebeld wordt met de vraag of er nog kinderen in het project ingeschreven kunnen worden. Dat is minstens een keer per week. Ik neem alle aanvragen serieus en maak ook met elk nieuw gezin een afspraak. Dan heb ik ook meteen een idee hoe de omstandigheden zijn en als er weer nieuwe sponsors aangemeld worden dan kan ik ook meteen inschatten wie bij wie past. Ik beloof nooit iets, want dat is niet om te doen; ik weet nooit wanneer het waar te maken is. Maar dat vinden de mensen hier niet erg; ze vinden het al heel fijn als ik kom en alle gegevens noteer zodat ze in het bestand zitten. Een moeder belde mijn de 2e week van januari  en vertelde mij dat we dat afgesproken hadden omdat ze vorig jaar te laat was en ik dus geen sponsoren meer had voor haar kinderen. Ik kon me het nog heel goed herinneren. Gelukkig kon ik haar blij maken met Padrinos voor haar 2 kinderen.

Het kan ook zijn dat ik stop met een gezin; dat heb ik vorig jaar in een verhaal geschreven. Dat is moeilijk en heel vervelend maar als mensen niet eerlijk zijn dan kan ik helaas niet anders. De sponsoren van die kinderen wilden allemaal weer een ander kindje sponsoren dus dat maakt dan ook dat er weer nieuwe kinderen bijkomen.

De moeder van dat gezin heeft me inmiddels ook weer gebeld met de vraag of ze alsnog weer opnieuw een kans mag maken voor ondersteuning voor haar kinderen, maar dat is helaas een verkeken kans. Daar kan ik helaas niet meer aan beginnen.

Twee jongedames hebben hun diploma gehaald en zijn dus klaar; die kunnen op zoek naar werk.

Ik weet nog niet hoeveel kinderen er dit jaar in totaal zijn, noch hoeveel Padrinos en van hoeveel gezinnen hier in Guatemala.

Wat ik wel weet is dat de mensen opnieuw enorm dankbaar zijn voor de hulp die ze krijgen. Ze zitten niet met open handen te wachten, alhoewel ze er inmiddels wel een beetje op rekenen natuurlijk, dat is logisch na al die jaren. Maar als ik nog niet geweest ben dan gaan ze al wel aan de slag met inschrijven op de scholen en kopen van de meest noodzakelijke dingen zodat hun kinderen kunnen beginnen met de studie. Het systeem zit hier net iets anders in elkaar dan in Nederland; misschien wel de moeite waad om daar een extra verhaal van te maken.

 

Warme en lieve groet,

Mieke