Reactie oproep!

Lieve Mensen,

Voor iedereen die op welke manier dan ook gereageerd heeft op mijn mail/het verslag met de titel “oproep” wil ik bij deze heel erg bedanken.Het geld was snel binnen en voor Wilmer en voor Evelyn hebben zich mensen aangemeld die als Padrinos verder willen gaan met de ondersteuning van hun studies in de toekomst.

De “pleegmoeder” van Wilmer was zeer verrast en ontroerd toen ik haar belde om het goede nieuws te vertellen. Dat was ik ook trouwens. 2 dagen later zijn we samen met Wilmer alles gaan kopen wat hij nodig had voor dit schooljaar. In de kraam van de rugzakken kon hij moeilijk kiezen en bij de schoenen had hij helemaal veel tijd nodig; soms ben ik met een heel gezin eerder klaar….

DSC_0562De reden zou kunnen zijn dat hij nooit de kans heeft gekregen om iets te kiezen, het werd hem gegeven en dat was het dan. En nu te mogen kiezen uit nieuwe dingen was helemaal nieuw voor hem; voor het eerst in zijn leven mocht hij kiezen en kreeg hij zelfs 1 paar schoolschoenen en 1 paar gymschoenen. Hij was duidelijk onder de indruk en blij, ook al kon hij dat moeilijk verwoorden. Het zal je ook maar overkomen dat je van de ene op de andere dag zomaar uitgenodigd wordt om alles te gaan kopen wat je nodig hebt om naar school te gaan. Zeker als je van thuis helemaal geen medewerking hebt en krijgt. Als er gezegd wordt dat je maar beter kunt gaan werken terwijl je zelf liever je scholing afmaakt.Dan moet je ergens diep binnen in je wel een droom hebben die je waar wil maken.

Een dag nadat ik Letty (de moeder van het gezin waar Wilmer vaak is) gebeld had, ben ik naar Brillo de Sol gegaan; de school waar Evelyn, Gustavo, Josue en Estefani les krijgen. Ik vertelde de leerkracht dat er ook voor Evelyn Padrinos waren en behalve dat, dat er ook genoeg geld was om voor haar broertjes en zusje alles te kopen wat ze nodig hadden dit schooljaar. De leerkracht en de directrice waren ook duidelijk ontroerd. We maakten een afspraak en een van de leerkrachten zou met mij meegaan. Op zich heel goed, want om met 4 vreemde kinderen een halve dag op pad te gaan is niet zo moeilijk, maar is wel een hele verantwoordelijkheid. Op de ochtend dat ik terug op school kwam bleek dat de juf niet mee kon omdat er verder niemand op kantoor was. Ik vroeg of de moeder wel toestemming zou geven dat ik (als vreemde, we kennen elkaar niet) haar kinderen mee zou nemen naar Antigua. De juf had het een dag tevoren gevraagd en het bleek helemaal geen probleem te zijn; het interesseerde haar helemaal niet. Dus ik met de kids op pad. Met de bus naar Antigua. Ze waren echt allemaal even vies en er hing een stevig luchtje om elk kind. Van de school naar de markt in Antigua is 20 minuten met de bus; ze keken hun ogen uit en Evelyn vertelde dat het voor haar en Gustavo de 2 keer in hun leven was dat ze in Antigua waren en de jongste 2 kinderen waren er nog nooit geweest. Het is echt een dorp verderop. Ik kon m’n oren niet geloven. Ze keken rond en namen alles op als Alice in Wonderland. Het was zo leuk om te doen. Ze hadden alle belangstelling voor elkaar bij elke aankoop die we deden. Ze wilden ook elkaars toestemming; bij de rugzakken, en ook de schoenen. Ik moest eerst sokken kopen omdat ze die niet droegen en ze hadden alle vier 2-3 maten groter nodig dan ze aanhadden op dat moment. En ik moest echt praten om ze te doen geloven dat het goed was en dat ze er het hele schooljaar mee moesten doen. Toen we bij de uniformen kwamen bleek dat een van de kinderen ook geen ondergoed aanhad en dat is vervelend passen natuurlijk. Gelukkig kon ik een kleine ruimte vinden waar hij zijn nieuwe kleren aan kon doen en ondertussen ging ik in de kraam ernaast op zoek naar ondergoed. Toen bleek dat Estefani haar uniform aan wilde houden; ze deed haar oude kleren in haar rugzak en deed ook haar nieuw ondergoed, kousen en schoenen aan.

Wat was ze mooi, wat zag ze er anders uit. De anderen wilden dat natuurlijk ook, dus het werd een hele verkleedpartij. Ze waren vies, maar zagen er prachtig uit en ze voelden zich de koning te rijk volgens mij, want toen we weggingen liepen ze heel anders, dat was ontroerend om te zien. Ondertussen moesten ze natuurlijk ook om de beurt naar de w.c, want zo gaat dat met kinderen, die gaan nooit tegelijk, die gaan om de beurt. Als je terug bent met de een, dan moet de ander, en omdat ze nog nooit op de markt geweest waren wisten ze ook niet waar de toiletten waren.

Toen al die inkopen gedaan waren moesten de schoolspullen nog opgehaald worden. De lijsten had ik een dag tevoren afgegeven zodat we zeker niet te lang zouden hoeven wachten.

En dat was ook zo. Ik had 3 grote boodschappentassen gekocht, maar dat bleek niet genoeg om alles in te doen. Dus zei ik dat ze heel even op mij moesten wachten omdat ik iets belangrijks moest doen en dat ik zo snel mogelijk terug zou komen. De reden daarvan was dat ik een taxi wilde bestellen, want ik zag me echt niet met 4 kinderen en al die spullen met de bus terug gaan. De taxi chauffeur zou wachten tot ik er was met alles en iedereen en ik rende terug om de kinderen te halen. Een jongen van de winkel liep mee om wat tassen te dragen want ik wilde dat de jongste kinderen mij een hand zouden geven van de binnenmarkt tot de taxi; dat vond ik belangrijker dan de tassen op dat moment. De hele kofferbak van de auto lag vol met gevulde tassen en rugzakken. Dat was me nooit gelukt met de bus. Ik vroeg of de taxi chauffeur nog 5 minuten had want ik zag een kraam waar ze hamburgers aan het maken waren en bestelde er vier en liet ze inpakken om mee te nemen. Deze kinderen waren zonder eten naar school gegaan, dat wist ik zeker.

Toen konden we terug naar school. Het was een prachtig  gezicht. Vier van die mooie kinderen op de achterbank, helemaal in het nieuw, van top tot teen. Onderweg vroeg ik wat hun droom was voor de toekomst, wat ze wilden worden. De oudste 3 wilden allemaal chef-kok worden en de jongste wist het nog niet.

Chef-kok is misschien ook logisch als je vaak honger hebt, ik kon die gedachte wel volgen.

Bij de school aangekomen spraken we af dat ik eerst naar binnen zou gaan en tegen de leerkrachten zou zeggen dat ze hun ogen dicht moesten doen tot de kids binnen waren. Ze zaten te stralen in de auto. De leerkrachten speelden mee, wisten niet wat ze konden verwachten.

Toen de kinderen alle 4 binnen waren zei ik dat ze hun ogen open mochten doen en ze waren duidelijk ontroerd. Ik ook weer. Alles werd naar binnen gesleept en de schoolspullen kregen een speciaal plaatsje zodat ze die niet mee naar huis hoefden te nemen. Alleen elke dag hun huiswerk, om te voorkomen dat de rest van de spullen zouden verdwijnen.

Er moest geposeerd worden en toen was het tijd om de hamburgers voor de dag te halen. Ooooh wat hebben die kinderen gesmuld! Ze knapten er helemaal van op.

Het was een onvergetelijke ochtend. Niet alleen voor hun.

Lieve groet, Mieke