Einde-Begin

Lieve Mensen,

 

Van zoveel mensen om mij heen heb ik gehoord dat 2015 voorbij gevlogen is; en eerlijkgezegd vind ik dat zelf ook. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik alweer zo lang terug in Nederland ben en het leek alsof ik mijn koffers alweer in mocht pakken om naar Guatemala te vliegen. Stapels cadeautjes lagen klaar om veel kinderen in Guatemala blij te maken. Ik weet inmiddels dat de families en hun kinderen daar er ook weer naar uitkijken; het bezoek met de kaarten, foto’s en al die aardige presentjes. Hier in Nederland zijn de Padrinos nieuwsgierig hoe het “hun” kinderen in het afgelopen schooljaar vergaan is; of ze het gehaald hebben, over gaan naar het volgende schooljaar en of alles toch nog goed is met de families. Uit ervaring weet ik dat aan de andere kant van de wereld de families zich afvragen of ik toch wel weer kom; of de sponsoring nog steeds doorgaat en wat ik allemaal in m’n tas heb als ik op bezoek kom. De kinderen die trots hun rapporten laten zien; hun verhalen vertellen hoe fijn of hoe moeilijk ze het misschien gehad hebben op school in het afgelopen jaar. De verandering die de gezinnen misschien door hebben moeten maken in 2015 of misschien wel het feit dat er niks veranderd is en een of beide ouders nog steeds geen werk en dus geen inkomen hebben en elke dag moeten zien te overleven. Maar hoe het hier in Nederland of daar in Guatemala ook gaat; een ding is zeker: iedereen is blij. De Padrinos hier zijn nieuwsgierig hoe het met de kinderen gaat en de gezinnen daar zijn blij dat ik er weer ben. En ik ben het allebei: nieuwsgierig hoe het met iedereen gaat en blij als ik er weer ben.

Voor mij is er maar een ding veranderd. De beslissing die ik genomen heb in het afgelopen jaar om nog maar een kind in het project aan te nemen, wat het totaal brengt op 90 kinderen.

Bijna 15 jaar geleden begonnen met 4 kinderen is het project zo gegroeid dat ik besloten heb om het bij deze kinderen te laten. Er zijn er in die jaren natuurlijk enkele afgevallen en weer nieuwe bijgekomen, maar in die ruim 8 weken dat ik er ben is het nog net om te doen. Het is niet moeilijk om voor heel veel kinderen sponsoren te zoeken, maar wel om het zorgvuldig te blijven doen. Elk gezin heeft recht op aandacht en ik wil heel graag zelf van elk gezin weten hoe het gaat; zelf met de families mee naar de markt om alles te kopen wat ze nodig hebben om weer een jaar naar school te kunnen gaan. Dat geef ik niet graag uit handen; dat zijn de dingen waar ik heel moe van wordt maar tegelijkertijd ook weer heel veel energie van krijg. Ik ken ze allemaal en ze zijn me allemaal even dierbaar. De vooruitgang in de gezinnen op dat gebied te mogen zien is echt geweldig. Kinderen die nu heel trots elke dag naar school gaan met alles wat ze nodig hebben; dat hadden ze zonder die sponsoring nooit gekund. Dan hadden ze de opleiding wel kunnen vergeten en hadden ze alleen de basisschool misschien af kunnen maken. Het zijn toch 90 kinderen die door 74 verschillende Padrinos in Nederland, België, Duitsland, Denemarken, Engeland, Spanje, Canada en de U.S.A. geholpen worden om hun toekomst wat rooskleuriger te helpen maken. Meer kunnen we niet doen; dat is al heel wat. Met niks doen kun je ook niks bereiken. De warme betrokkenheid van de mensen is ook enorm en ik ben gelukkig mijn doel niet voorbij gegaan. Ik wilde het altijd klein houden en dat is ook aardig gelukt. Daarom ben ik ook erg dankbaar voor alle mensen die op welke manier dan ook iedere jaar hun steentje bijdragen; alles is belangrijk en elke bijdrage, op welke manier dan ook, is even bijzonder. Bedankt alle Padrinos en andere mensen die een bijdrage gegeven hebben; ik noem niemand persoonlijk bij naam omdat ik het jammer zou vinden dat ik iemand zou vergeten en dat is niet de bedoeling. Dit weekend begin ik weer met het bezoeken van de gezinnen. Ik heb er zin.

 

Vanaf Guatemala wil ik iedereen een heel vredig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen.

 

Lieve groet Mieke