Gezinnen

Lieve Mensen,

 

Een aantal families heb ik alweer bezocht. Ismenia heb ik nog niet ontmoet; omdat zij altijd de telefoon van het project bij zich heeft in de periode dat ik er niet ben, was ik dus niet bereikbaar en kon ik zelf natuurlijk ook niemand bereiken. Het enige wat er op zat was een nieuwe telefoon kopen, want je moet toch beginnen natuurlijk. Het werkt alleen wat verwarrend voor de families; ze krijgen er een nieuw nummer bij (als ze al een telefoon hebben) en het oude nummer blijft ook in stand. Alle nummers moet ik weer opnieuw noteren omdat die in de nadere telefoon staan en zoals elk jaar hebben enkele mensen zelf ook weer een nieuwe telefoon en dus een nieuw nummer. Ik heb nog lang niet alle families bezocht, maar ben al wel geschrokken van het feit dat zoveel kinderen het schooljaar over moeten doen. In 7 gezinnen moesten al 14 kinderen het schooljaar overdoen. Dat is echt heel veel. Het lijkt wel alsof er ook veel meer gebeurd op de scholen dan voorheen. Ik hoor geruchten dat de leerkrachten het niet aankunnen; de pest aan bepaalde kinderen hebben; bang zijn van de kinderen van het voortgezet onderwijs omdat die leerlingen al groter zijn dan zijzelf, zomaar wat invullen bij het nakijken van het huiswerk etc etc. Het kan van alles zijn. Een van de leerlingen heeft niet zoveel gevoel voor muziek en het gevolg is dat hij het schooljaar over moet doen. Hij kreeg het niet onder de knie; alsof het hem volgend jaar wel gaat lukken. Een van de kinderen werd zo gepest dat ze een zenuwinzinking kreeg op het end van het schooljaar en is 2x opgenomen geweest in het ziekenhuis; slikt nog medicijnen en gaat elke week naar de psycholoog. Sterk als ze is heeft ze besloten om meteen in het nieuwe jaar weer te beginnen. Want ze wil de kans dat ze aan haar toekomst kan en mag werken niet verloren laten gaan. Van een ander kind werden regelmatig spullen afgepakt en weggegooid wanneer ze het zelf niet zag… kortom ook hier neemt het pesten toe en niet zo’n beetje ook. Het is voor mij het eerste jaar dat ik er zo mee te maken krijg; heel triest om te horen en te zien. Een moeder was lang ziek geweest en kon daardoor haar kinderen niet zelf naar school brengen en weer ophalen dus zijn die kinderen thuis gebleven. Ze blijven allemaal zitten, maakt niet uit of ze het hele jaar goed hun best hebben gedaan of niet, dat telt niet meer mee. En zo heeft elk gezin en elk kind haar eigen verhaal. Een van de kinderen wil helemaal niet meer naar school; hij is 11 jaar wil liever met zijn vader mee op het land gaan werken. Dan kun je er wel energie en geld instoppen, maar dat heeft volgens mij geen zin. Dat kun je dan beter aan een ander kind besteden.

Een wat oudere jongen weet zelf nog niet of hij door wil gaan met een studie; hij heeft wel de middelbare school afgemaakt. Hij zou het liefst op zaterdag willen studeren en toen ik vroeg wat hij dat zou gaan doen van maandag tot vrijdag keek hij me echt aan alsof hij wilde zeggen: wat is dat nou voor een vraag. Ik zei: je kunt wel met je handen open gaan zitten wachten tot ik volgend jaar weer terug kom maar dat is niet de bedoeling. Als jij alleen op de zaterdagen naar school wilt dan zoek je er maar een baantje bij en betaal je zelf een gedeelte van je studie bij. En hij moet zelf een plan maken van mij; een plan waarin staat welke school, wat de kosten zijn en wat hij daarin zelf kan en wil doen. Binnen een week moet dat natuurlijk klaar zijn want de inschrijvingen beginnen binnenkort en voor de 17e van deze maand moet iedere student ingeschreven zijn.

 

Maar er gebeuren ook wonderen natuurlijk. Een van de oudste leerlingen heeft haar diploma kleuterlerares gehaald en is natuurlijk apetrots! Haar droom is nog steeds om tandarts te kunnen/mogen worden en ze heeft van mij de opdracht gekregen om goed te onderzoeken wat de kosten zijn van deze opleiding voordat ik ja of nee kan zeggen. Ik ken dit gezin al heel lang en weet dat het hele goeie en serieuze leerlingen zijn die keihard werken. En ik weet ook dat sinds ik dit meisje ken zij die droom al heeft. De opleiding voor kleuterjuf kon ze doen omdat ze te jong was om de andere opleiding te mogen volgen. Ze heeft zelfs ook voorgesteld om eerst een jaar te gaan werken en op die manier mee te sparen om de nieuwe opleiding te kunnen bekostigen. Erg gemotiveerd. Een ander meisje is tijdelijk moeten stoppen omdat de zwanger was en in ieder geval de eerste jaren voor haar kindje wilde en moest zorgen. Ze had daardoor het middelbaar onderwijs niet af kunnen maken. Vorig heeft ze het weer opgepakt en dit jaar begint ze alsnog aan haar beroepsopleiding. Petje af voor haar. Er zijn er bij die zo enorm gemotiveerd zijn en ook echt de kans die ze krijgen met 2 handen aanpakken; die kans ook niet verloren laten gaan. Het ligt natuurlijk soms ook een gedeelte aan de ouders, maar toch. Een van de kinderen ging afgelopen jaar voor het eerst naar het basisonderwijs; was nog nooit naar school geweest omdat de ouders dat niet konden betalen. Heeft dus ook geen kleuterjaren op school gehad. Het meisje is blijkbaar zo intelligent dat ze het jaar doorgevlogen is. Ze leest als een tierelier, alsof ze in groep 5 of 6 zit. De meest moeilijke woorden leest ze met het grootste gemak. Dat is mooi om te zien en te horen; hoe trots ze zelf zijn en hoeveel zin ze weer hebben in het nieuwe schooljaar. Het ene kind maakt het nou eenmaal beter dan het andere. Dat is overal ter wereld zo. Het meest belangrijke hier in Guatemala is denk ik dat ze weten dat ze voor 100% gesteund worden als ze zelf een goede inzet laten zien; maar dat het altijd kan gebeuren dat iemand een schooljaar over moet doen. En dat ze niet moeten denken dat het allemaal vanzelf komt en gaat. Het is voor hun toekomst en als ze slim zijn pakken ze de kans die ze krijgen.

 

En gelukkig doen de meeste dat in ieder geval wel. En gelukkig zijn de ouders dankbaar voor de kans die hun kinderen krijgen; een kans die ze hun kinderen zelf niet zouden kunnen geven zonder de steun van alle Padrinos.

 

Lieve groet Mieke