Mario

Lieve Mensen,

Waarschijnlijk heb ik al eens eerder over hem verteld; Mario. Beetje verlegen, geen hoogvlieger op school en een jongen van weinig woorden. Elk jaar als ik weer terug kwam hier in Guatemala dacht ik: hij haalt het nooit. Maar iedere keer was hij met hakken over de sloot. Hij wist nooit wat hij wilde: hij schoot van timmerman naar elektricien en van chef – kok naar toerisme. Hij ging pas bloeien vanaf zijn 18e jaar. Zoon van een van mijn armste gezinnen die ik het langste ken. Hij is inmiddels 21 jaar.

In de vakantie, die hier is vanaf oktober tot januari, is hij gaan werken als hulp op de bouw; waarmee hij wat geld verdiende. Een gedeelte gaf hij aan zijn moeder en een ander gedeelte aan zijn vader. De rest bewaarde hij in een afgesloten geheime doos vertelde hij mij.

Op zich prima, maar geld geheim houden hier…..dat zie ik niet zo zitten. Als er een iemand erg in nood zit dan zou dat al een reden kunnen zijn om die geheime doos of pot mee te nemen en dat zou zonde zijn van zijn, met hard werken, verdiende centjes.

Ik vroeg wat hij ervan zou vinden om een bankrekening te openen en zijn geld op die rekening te storten. Hij had geen flauw benul van hoe dat zou werken maar had wel interesse en vroeg of ik met hem mee wilde gaan.Dus wij samen naar de bank vorige week. Ik zei tegen hem: jij wil een bankrekening, dus jij stelt alle vragen en als ik denk dat je iets vergeet dan zal ik het tegen je zeggen. Hij vond het spannend, maar was het er helemaal mee eens. We waren meteen aan de beurt en alles werd netjes en goed uitgelegd aan hem. Hij kon een rekening openen met of zonder pinpas en hij koos voor een pinpas, want dat staat natuurlijk stoer. Toen de bankmedewerkster even weg ging om wat demonstratie materiaal te halen vroeg ik hem waarom hij eigenlijk een pas wilde en hij zei: dat is toch makkelijk als je ergens naar toe gaat? Klopt helemaal, maar dan moet je wel geld op de rekening hebben staan; en ook al gebruik je hier de kaart niet, je moet er toch elke maand voor betalen.

Dus adviseerde ik hem om het de komende 3 jaren nog niet te doen. Mario woont een dorpje verderop en voordat hij met de bus (en lopen) bij de bank is, is hij zeker 20 – 30 minuten verder. Als hij thuis eerst goed nadenkt of hij het geld echt nodig heeft, bedenkt hij zich misschien en zo kan zijn rekening groeien. We hadden alle info en we maakten opnieuw een afspraak.

Vanmiddag, maandag 1 februari, zouden we terug gaan om alles te regelen. Hij wilde weer graag dat ik mee zou gaan. Hij moest een betalingsbewijs van het licht meebrengen, maar omdat dit gezin dat nooit krijgt mocht het ook van iemand anders zijn. Hij moest van 2 familieleden namen en telefoonnummers meebrengen en van 2 kennissen of vrienden.

Hij had alles keurig bij en had ook besloten om een rekening zonder pinpas te openen. Hij moest ik weet niet hoeveel handtekeningen zetten, en dat vond hij heel interessant want dat maakt je natuurlijk ook belangrijk. En ook de nodige vinger afdrukken moesten gezet worden. Hij had zijn eerste Q 200 bij om op de rekening te storten en van mij kreeg hij ook nog Q 100, want dat had ik hem beloofd.

Trots liepen we naar buiten; en ik feliciteerde hem want dat had hij wel verdient. Hij is de eerste in het project die een eigen bankrekening geopend heeft. We zijn samen een ijsje gaan eten om het te vieren. Hij was echt super blij en straalde helemaal. Het was zo leuk om even met hem alleen iets te gaan doen; hij bleef maar dingen vragen. Ook over Nederland en hij vertelde dat hij heel graag ’n keer naar Nederland wilde komen om te kijken hoe het daar is; en of hij dan welkom is bij mij.

Natuurlijk is hij dat; maar ik heb hem verteld dat hij dan nog heel lang en heel hard moet werken om voldoende geld op zijn bankrekening te hebben. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en zoals de mensen hier vaak zeggen: God is groot, en daar is Mario het helemaal mee eens.

 

Lieve groet Mieke