Sponsoring

Lieve Mensen,

Het meest vervelende van het sponsorproject is volgens mij wel dat wanneer de ouders van een gezin de kinderen niet genoeg kunnen motiveren om te studeren en het belang van onderwijs niet echt inzien. Omdat ze vaak zelf natuurlijk ook geen scholing gehad hebben en de meeste ouders van mijn gezinnen zelf ook niet kunnen lezen of schrijven. Ik heb ook al heel wat succes verhalen meegemaakt, maar helaas loopt het niet voor iedereen zo. Soms is het jammer en vooral moeilijk om te zien dat mensen in hun armoede blijven hangen terwijl ze toch de kans aangeboden krijgen om hun kinderen een andere toekomst te geven met behulp van de sponsoring. Meisjes kunnen zwanger worden en jongens worden soms gedwongen om toch mee te werken omdat er geld nodig is om eten te kopen en dat kunnen beide redenen zijn om het schooljaar niet te halen of soms zelfs om te (moeten) stoppen. En dan is het maar hopen dat de studie later alsnog opgepakt wordt en ze inzien dat een betere toekomst zonder studie niet echt mogelijk is. Dat het niet alleen iets is wat aangereikt wordt om onder de pannen te zijn, van straat af te zijn, zelf geen onkosten hebben omdat het hier voor de meeste gezinnen niet te betalen is.

Gelukkig gaat het meestal goed; het ene gezin is het andere niet en het ene kind is het andere niet.

Vorig jaar heb ik het verhaal verteld van Nora; bij haar en haar familie ben ik de 2e dag dat ik hier was al op bezoek geweest omdat ik haar moeder op de markt tegen kwam en zei mij vertelde dat haar andere dochter (die ook gesponsord wordt) 3 weken geleden was bevallen van een zoontje.

We hadden samen een badje gekocht omdat ze dat zelf niet konden betalen en ik toch graag iets mee wilde nemen natuurlijk. Ik werd zoals altijd hartelijk ontvangen en gelukkig was alles goed met moeder en kind; de moeder is net 20 jaar, toch iets anders dan wanneer het een jonger meisje betreft. Ze is tot de laatste dag naar school geweest en was geslaagd voor haar examen; toch iets om heel trots op te zijn. Haar bedoeling is om dit jaar thuis te blijven om voor haar kindje te zorgen en volgend jaar haar studie weer op te pakken. We zullen zien; ze heeft in ieder geval 1 diploma wat de moeite waard is.

Nora vertelde vol trots dat ze tot heden alle toetsen gehaald had en zo gelukkig was dat ze de kans heeft gekregen om deze opleiding te volgen. Ze heeft het niet altijd makkelijk gevonden maar omdat ze veel in groepen moesten doen en goede begeleiding hadden is het toch allemaal gelukt. De eerste zaterdag van januari heeft ze weer een examen dag waarvoor ze, zoals iedereen, nu al gezonde zenuwen heeft. Ze voelt zich helemaal op haar plek met deze opleiding en ze straalde de hele tijd toen ze er over vertelde. Na haar examen dag maken we een afspraak om te kijken hoe ze het financieel allemaal gedaan heeft. Dan gaat ze mij alle rekeningen overleggen en moet ze dus verantwoorden wat ze met het geld gedaan heeft. Als zo’n jongedame dan tegenover je staat en zo stralend staat te vertellen hoe blij ze is dat ze deze kans gekregen heeft en hoe ze tot heden genoten heeft van haar studie dan ben ik echt ontroerd. Dan hou ik het even niet meer droog. Haar zus is een vechter; die komt er wel. Ook nu ze een kindje gekregen heeft. Nora komt er zeker ook. Deze dames laten hun kansen niet liggen en verloren gaan. Pakken ze met twee handen aan. En als ik dan weer naar de bus loop bedenk ik me dat ik dan weer precies weet waarom ik hier ben en waarom ik het allemaal doe. Deze meiden maken het zo de moeite waard, zijn voorbeelden voor vele andere kinderen terwijl hun achtergrond hetzelfde is. Elke dag zien te overleven en kijken of er wel te eten is voor het hele gezin. Maar als die meiden hun diploma’s halen dan zijn hun het toch maar mooi die de cirkel van armoe doorbroken hebben en een betere toekomst maken voor hun familie en voor zichzelf.

Weliswaar dankzij de sponsoring maar ook zeker omdat ze de kans met 2 handen hebben gegrepen.

 

Lieve groet Mieke