Milton Racanac

Lieve Mensen,

Zo ongeveer 10 jaar geleden kwam ik het gezin Racanac. Ik had Padrinos gevonden voor 2 van hun kinderen en een daarvan was Milton, toen een jongen van ongeveer 10 jaar. Tot de dag van vandaag noemen ze mij “mevrouw”, nog nooit hebben ze mij met mijn voornaam aangesproken

Ieder jaar bleek maar weer hoe moeilijk Milton het had met school, hij moest af en toe een schooljaar overdoen en het kostte hem net iets meer tijd en concentratie dan een ander kind om de lessen te volgen en zijn huiswerk te maken. Schoenen kopen met hem kostte mij net zoveel tijd als met een heel gezin met 5 kinderen en ik kon er donder op zeggen dat ik dan diezelfde dag weer een telefoontje kreeg van hem omdat hij toch een ander model of kleur wilde. Terwijl hij een rugzak uitzocht ging ik er bij zitten want dat duurde en duurde maar. Er zijn echt tijden geweest dat ik echt dacht dat het “kansloos” was om door te gaan met sponsoren, maar ik wilde hem ook niet verloren laten gaan en aan zijn over laten. Hij heeft de basisschool afgemaakt en ook de middelbare school; in totaal misschien wel iets langer over gedaan dan iemand anders, maar toch.

Ik had het eerlijkgezegd nooit verwacht.

Vorig jaar kwam ik weer op bezoek omdat hij een beroepsopleiding zou kunnen/mogen gaan volgen.

Hij wist in het begin niet wat hij moest kiezen maar later vertelde hij dat hij Perito Contandor wilde worden en dat is in het Nederlands boekhouder. Ik gaf hem de opdracht om te onderzoeken waar hij dan naar toe zou moeten gaan voor de opleiding en welke kosten daaraan verbonden zouden zijn.

Net 2 weken voor mijn vertrek belde hij om te vertellen dat hij alle informatie verzameld had; dus ging ik er weer op bezoek. Milton zat tegenover mij op het bed met zijn moeder naast zich en ik zat tegenover hun op een houten stoeltje. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer.

Milton liet me alle info zien en vertelde mij wat hem verteld was. Er waren nogal wat kosten aan de opleiding verbonden; teveel voor een paar Padrinos. De opleiding die hij graag wilde volgen was alleen op de zaterdagen en zou 3 jaar duren. Toen ik hem vroeg wat hij dan van plan was om door de week te gaan doen, dus van maandag tot en met vrijdag, antwoordde hij: nada. En dat betekent dus: niks. Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat ik toen een beetje boos werd op hem en dat ik tegen hem zei: en jij denkt dat ik tegen jou Padrinos ga zeggen dat jij de hele week niks doet omdat je er geen zin in hebt en dat hun dan voor jou gaan werken om jou studie te kunnen betalen?

Dat kan en wil ik niet verantwoorden. Jij kunt best jou steentje bijdragen en werk gaan zoeken; laten zien dat je er zelf ook voor wilt werken. Hij had er toen inmiddels natuurlijk ook de leeftijd voor; was ruim 20 jaar. Hij vertelde dat hij waarschijnlijk toch geen werk zou kunnen vinden, maar was daarvoor ook niet op pad geweest. Ik zei hem dat het mij bijzonder speet maar dat ik niet verder wilde gaan met de sponsoring. Toen ik later zijn zus tegenkwam vertelde zij mij dat hij daarover heel verdrietig was; maar eerlijk gezegd kon me dat op dat moment niet zoveel schelen.

We zijn een jaar verder. Milton belde mij ’n paar weken geleden op met de vraag of hij mij kon spreken. Hij belde zelf; wat al heel bijzonder was. Ik ben naar zijn huis gegaan en was natuurlijk heel benieuwd wat er zou komen. We zaten op dezelfde plaatsen als vorig jaar; Milton op het bed met daarnaast zijn moeder en ik weer op hetzelfde stoeltje tegenover hun. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer. Ik wil u iets laten zien zei hij en stond op om in een ander vertrek een papier te halen en gaf het aan mij. Een schoolrapport van afgelopen jaar; 2016 dus. Bovenaan zijn naam met daaronder een prachtige puntenlijst van de opleiding Perito Contador. Ik stond werkelijk met mijn mond vol tanden en vroeg wat dat precies betekende.

Toen vertelde hij mij dat hij vorig jaar zo graag verder had willen gaan met zijn studie en geschrokken was dat ik hem niet meer wilde helpen omdat hij zelf zijn bijdrage niet wilde leveren. Daarna was hij werk gaan zoeken; naar school gegaan om te vragen of hij alsnog mocht beginnen aan de opleiding en hij heeft het hele jaar zelf betaald van een salaris van bijna € 7.50 per dag. Het inschrijfgeld, de maandelijkse kosten, zijn uniform en al zijn schoolspullen.

De tranen sprongen in m’n ogen. Dit had ik echt nooit verwacht. Dit was echt een wonder en ik kon het ook bijna niet geloven. Ik heb een zwaar jaar achter de rug zei hij en ik geloofde hem meteen. Ik weet wat de mensen er hier voor moeten doen om iets te bereiken en zeker op deze manier. Ik vertelde hem dat ik ongelooflijk trots op hem was en hij straalde helemaal. Ik vertelde hem dat hij een van de mooie voorbeelden was in het project voor andere studenten en hij straalde nog meer. Zijn vraag was of ik hem dit jaar wel weer wilde helpen met zijn studie en heel voorzichtig zei ik dat ik eerst een brief aan zijn Padrinos wilde sturen om te vragen of die wel door wilden gaan met sponsoren. En weer vroeg ik hem, net als vorig jaar, wat zijn eigen bijdrage zou zijn en hij vertelde vol trots dat hij nog steeds werkte en zijn eigen bijdragen ook wilde leveren maar met een beetje financiële hulp zou het iets makkelijker voor hem worden.

Vorige week heb ik hem gebeld om het goede nieuws te vertellen en deze week heb ik hem het geld gegeven voor zijn studie. Hij moet het helemaal zelf regelen. Met hem ga ik niet meer naar de markt om schoenen te kopen; hij mag het allemaal zelf doen en moet alle bonnen van de uitgaven die hij doet aan mij geven zodat ik weet waar het geld gebleven is. Ik vroeg hem of hij zich anders voelde dan vorig jaar en hij zei dat hij zich veel beter voelde en ook trots, ondanks dat hij zo hard heeft moeten werken. Het enige wat ik toen nog kon zeggen was dat ik achteraf blij ben dat ik het zo gedaan heb vorig jaar, hoe vervelend het ook voor hem was. Deze ervaring vergeet hij nooit meer.

Of ik hem vertrouw met dat geld? Milton gaat geen cent verspillen; hij weet nu echt wel wat iemand er voor moet doen om zoveel geld bij elkaar te krijgen; ik ben echt trots op hem!

Lieve groet Mieke