Soms

Lieve Mensen,

In de periode dat ik in Guatemala ben wordt ik vaak gebeld door mensen die ik niet ken; mensen die mijn nummer gevraagd en gekregen hebben van een van de familieleden die in het project ingeschreven staan. Mensen tegen wie ik vorig jaar gezegd heb dat ze het dit jaar maar weer eens moeten proberen omdat ik niet bij voorbaat kan en wil beloven dat ik hun kinderen kan gaan sponsoren. Zeker ’n paar keer per week komt dat voor; of ik kan ook zomaar op straat aangesproken worden. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik niets kan beloven en dat ik eerst Padrinos moet hebben voordat ik iemand in kan schrijven. Omdat er ook zoveel kinderen in “de rij” staan stop ik ook met de kinderen die het minst gemotiveerd zijn of die gewoon “onder de pannen” moeten zijn van hun ouders. Niet iedereen heeft dezelfde intentie en niet iedereen is er zich van bewust dat het echt om een betere toekomst kan gaan. Dat scholing echt een verschil kan maken in het leven en vooral in een derde wereld land. Ik blijf het moeilijk vinden om de knoop door te hakken wanneer het niet goed gaat; ik, en ook zeker de Padrinos, hadden wel een andere intentie gehad toen we er aan begonnen. Maar je kunt niet tegen de stroom in blijven zwemmen om de andere kant proberen te bereiken.

Natuurlijk heb ik het liefst alleen maar succes verhalen en gelukkig heb ik die ook meer dan verhalen waarin ik moet vertellen dat het niet gelukt is om welke reden dan ook. Maar soms gebeurd het dat ik afscheid moet nemen van een van de kinderen of zelfs van een hele familie. Soms doet dat ook pijn omdat ik de families al jaren ken en vooral van de kinderen ben gaan houden. Gelukkig heb ik nog nooit meegemaakt dat mensen kwaad werden; noch de gezinnen hier, noch de Padrinos die het kind sponsorden. Dat is ook iets anders dan teleurgesteld zijn. Wat ik altijd zeg is dat we alleen maar de mogelijkheid aan kunnen reiken om te studeren en dat het aan de families en kinderen zelf is of ze er iets mee doen. Ik snap ook heel goed dat wanneer de zonen van een gezin iets ouders worden en een leeftijd hebben om te kunnen gaan werken en daarmee dus wat geld verdienen, het heel moeilijk is om na de vakantie terug naar school te gaan en dat beetje geld te moeten missen voor weer ruim tien maanden. Dat is overal ter wereld zo denk ik. Eenmaal geld geroken en weten hoe handig het is om dat te hebben is het moeilijk om de draad voor te toekomst weer op te pakken. En de meeste gezinnen in mijn project hebben echt niet veel; dus is ’n paar euro extra per dag wel een behoorlijk bedrag. Soms gebeuren zulke dingen gewoon en sta je er bij en kijk je ernaar; en al zou je het nog zo graag anders willen of gewild hebben, je kunt het niet veranderen. En ik ga er maar van uit dat wanneer je ergens met de beste intentie aan begint, je het ook nooit fout gedaan kunt hebben. Elk kind is in ieder geval even heel speciaal geweest voor iemand aan de andere kant van de wereld; en datzelfde kind heeft in ieder geval meer geleerd dan wanneer hij of zij niet naar school gegaan zou zijn. Het kan op z’n minst lezen en schrijven en heeft de basisschool afgemaakt. En dat is meer dan de meeste ouders van mijn gezinnen gedaan hebben. Daar zijn de gezinnen alleen al vaak dankbaar voor. Maar ook al denk ik “onderweg “ wel eens dat het misschien fout gaat aflopen, kan ik het zelf natuurlijk ook wel eens mis hebben en ben ik achteraf soms blij dat ik toch maar weer een jaar gewacht heb. Je hebt van die laatbloeiers die dan opeens prachtig openspringen; er zijn kinderen die ziek zijn geweest het afgelopen jaar. Soms hoor ik dat er op school nou niet echt de beste en leukste leerkrachten zijn en dat die wanneer de kinderen in de klas zitten, zelf naar buiten lopen om even later te komen zeggen dat het lesuur voorbij is. Door dat vallen en opstaan kan het ook zijn dat een leerling “te oud” bevonden wordt en niet meer toegelaten wordt op een school. Dan zoeken we bijna letterlijk stad en land af naar een school waar hij of zij wel welkom is en die dan ook nog betaalbaar is. Want bij de meeste gezinnen moet ik er vanuit gaan dat wanneer er extra kosten in het jaar betaald moeten worden, het merendeel dat niet kan betalen. En dan heb ik het niet over die paar dubbeltjes (wat met meerdere kinderen in een gezin al gauw kan oplopen tot enkele euros) per week, maar bijvoorbeeld wel over een extra boek wat halverwege het schooljaar nog even aangeschaft moet worden.

Overleven en geen zorgen hebben over de scholing van je kinderen is echt een hele zorg minder voor de ouders. De ouders van de kinderen in het project weten ook dat ze het zonder de hulp van de Padrinos nooit zouden redden. Alhoewel ik wel elk gezin op hun manier een steentje bij laat dragen, als is het maar een kiezeltje. Ze moeten wel weten dat het hun kinderen zijn en zij het zijn die daar uiteindelijk de verantwoording voor hebben en niet ik of de Padrinos.

Gelukkig weten en zeggen ze dat ook allemaal; voor niks gaat echt de zon op en dat is nergens duidelijker dan hier in Guatemala.

 

Lieve groet Mieke