Keuzes

Lieve Mensen,

De inkopen zijn gedaan. Elk kind heeft weer een mooie nieuwe rugzak en nieuwe school – en gymschoenen uitgezocht; nieuwe uniformen als dat nodig was en alle schoolspullen om het hele jaar naar school te gaan zijn ook weer gekocht. Het blijft druk, maar vooral heel mooi om te doen. Soms ben ik met 5 kinderen eerder klaar dan met een kind, omdat die niet kan kiezen tussen 2 rugzakken of omdat er juist de kleur die hij of zij graag wil, niet bij zit deze keer. Dan zeg ik maar dat hij er even over na moet denken en dat we later wel terug komen om er een te kopen. Ik blijf nog steeds naar dezelfde marktkramen gaan omdat dat het makkelijkst is. De mensen kennen en vertrouwen mij en ik hun. Wanneer ik alle inkopen gedaan heb loop ik al die plekken langs om te gaan betalen zodat ik niet elke dag met een dikke portemonnee op zak loop. Dat vraagt natuurlijk om problemen, en geld wat weg is komt zomaar niet meer terug.

En de bankzaken zitten al niet zo mee dit jaar. Ik heb hier in Guatemala een rekening van de stichting omdat ik dan kan betalen met cheques en zoals ik al zei is dat makkelijker en veiliger dan constant contant geld op zak. Om geld vanuit Nederland over te kunnen maken is er een tussenbank en vanaf daar wordt het op de betreffende rekening in Guatemala gestort. De tussenbank is veranderd en het was en is me nog steeds niet gelukt om geld over te maken naar hier. Het “verloren” geld werd wel iedere keer netjes teruggestort op de rekening van het project, maar het lukte niet zoals ik het graag wilde. Maar goed, op een of andere manier moet het wel naar Guatemala komen natuurlijk. Dus zat en zit er niks anders op dan elke dag het maximum bedrag te pinnen en met dat geld naar de bank te gaan en daar weer te storten. Meer gedoe en het duurt nu natuurlijk veel en veel langer voordat al het geld hier op de rekening staat. Het gaat toch om duizenden euro’s en dat is niet zomaar een twee drie overgezet op deze manier. Maar het houdt me wel bezig en ik blijf zo lekker in beweging van de ene naar de andere plek.

Het is mooi om te zien dat de families zo meedenken met het doen van de inkopen. Dingen die niet nodig zijn worden ook niet gevraagd en daarmee bedoel ik dan bijvoorbeeld een trui die nog goed is en ook past van vorig jaar. De standaarddingen zoals rugzakken, schoenen en schoolspullen moeten de kinderen elk jaar hebben, want daar kunnen ze gewoon geen twee jaar mee doen en dan kan het ook nog zo zijn dat een school een nieuwe directeur heeft die besluit om de uniformen te veranderen en dan heb je dus niks meer aan de kleding van vorig jaar. Daar word ik nooit zo blij van moet ik zeggen. Dan vind ik zo jammer van het geld, maar je hebt gewoon geen keus. Wordt het uniform niet gedragen dan kan het weer zomaar zijn dat er punten van de studie afgetrokken worden mocht de nieuwe directeur een kwaaie dag hebben. En het gevolg daarvan kan dan weer zijn dat een kind het schooljaar niet haalt en het jaar over moet doen en dat is ook weer niet de bedoeling; want dan is het sponsorgeld ook voor niks betaald. Van de macht van leerkrachten en directie van scholen wordt al zoveel misbruik gemaakt; de gezinnen moeten altijd het onderspit delven, zelfs al gaan de ouders massaal naar een school om een klacht in te dienen. Hier kan het nog gebeuren dat een leerkracht “de pik” op een of meerdere kinderen heeft, het huiswerk afkeurt en punten aftrekt terwijl zelfs ik zeker weet dat dat kind gewoon veel beter kan omdat die altijd veel hogere punten heeft gehad. Ouders kunnen naar de directie stappen en uitleggen wat ze denken dat er aan de hand is, maar dat is altijd helaas, pindakaas. Ze blijven zitten of ze willen of niet. Ze staan altijd machteloos; en van een zo’n persoon ben je dan afhankelijk, hangt je hele schooljaar af.

Dit is bij twee van mijn kinderen in het afgelopen jaar gebeurd, twee zusjes, die me zo’n lage puntenlijst lieten zien dat ik er gewoon van schrok. Ik vroeg zelfs of het hun rapport wel was, of het geen grapje was. Maar nee, het was de leerkracht geweest en nu gaan ze samen in een ander dorp naar school. Op zo’n moment vervalt de regel ook dat elk kind in het project maar 1 keer het schooljaar over mag doen, dit gaat zo buiten alle eigen schuld om; daar kan zo’n kind noch zijn familie niks aan doen.

Een ander kind was bijvoorbeeld ziek geweest in het afgelopen jaar; was 2 weken thuis geweest waarvan 1 in het ziekenhuis. Geen genade; en nu vinden ze hem te oud en mag hij niet meer terug naar dezelfde middelbare school, dus moest er weer een andere school gezocht worden waar hij wel toegelaten werd. Is gelukt, maar wel weer een heel gedoe.

Het zusje van een ander meisje in een ander gezin was ontvoerd en gelukkig na 2 dagen weer terecht. De hele familie werd bedreigd en op advies van de politie moesten de meisjes thuis blijven en mochten ze niet naar school. Zij blijft zitten omdat ze ruim een maand niet naar school geweest is. Die mensen zijn alleen maar bang geweest natuurlijk. Dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Eerste klas middelbare school; maar het moet wel weer opnieuw betaald worden.

Een ander kind had dengue; net in de week voordat de proefwerkweek begon; maar hij kon niet naar school natuurlijk, was ontzettend ziek. Altijd een prachtig rapport, maar omdat hij net in die week niet op school was geweest werd het hele jaar weggegooid; niks telde meer. Ook dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Dat is allemaal overmacht. Ze kennen geen genade; er wordt niet meegedacht en de directrice is niet thuis als de ouders een gesprek willen.

Anders is het wanneer een kind geen zin meer heeft of niet genoeg gestimuleerd wordt door de ouders. Met een gezin ben ik gestopt dit jaar. Drie zonen die al jaren in mijn project gesponsord worden. De oudste (net klaar met de 2e klas middelbare school) was in de vakantie gaan werken en had geen zin meer om terug naar school te gaan; misschien volgend jaar zei hij. Helaas, zei ik, dat is te laat. Het is geen balspel en de Padrinos moeten hard werken om jullie schoolgeld te betalen, dus we gaan niet zitten wachten tot iemand wel of geen zin heeft. Zijn jongere broertjes (12 en 13 jaar) zitten nog steeds in de 3e en 4e klas van de basisschool; het ene jaar gaan ze over en het andere jaar blijven ze zitten. Terwijl leeftijdgenootjes al op de middelbare school zitten. Dat is dan heel jammer, maar vooral verspilde energie en geld.

Er gebeurd ieder jaar wel iets wat tegenzit of meer werk vraagt dan ik verwacht had. Keuzes die ik moet maken of dingen waar ik iets langer over na moet denken om uiteindelijk een goede keuze te maken. Ik probeer ook altijd zo goed mogelijk te onderbouwen naar de gezinnen en de Padrinos waarom ik denk dat ik een goede beslissing neem. Niks is zeker en ik kan en probeer het alleen maar zo goed mogelijk doen. Vooral ook door te kijken hoe de gezinnen bepaalde dingen aanpakken en de ervaring die ik inmiddels opgebouwd heb. Gelukkig gaan de meeste dingen goed, en gelukkig zijn de meeste gezinnen en kinderen enorm gemotiveerd en dankbaar voor de hulp die ze krijgen.

Soms moet ik er zelf iets meer voor doen om alles voor elkaar te krijgen. Maar dat vind ik niet erg; ik ben er nu toch. Als je in Nederland bent dan ben je gewoon niet gewend om iets meer te moeten doen dan je zou willen of nodig is; en is dat wel dan kun je daar gewoon klachten voor indienen.

Hier niet; als je hier bent is dat anders. Dan moet je zelf een weg vinden waardoor het gene wat je graag zou willen toch kan lukken en uiteindelijk het beste oplevert. Ook al gaat dat niet altijd op de meest makkelijke manier.

Ik kijk naar buiten en voor het raam staat een ontzettende hoge mooie naaldboon met daarvoor een mooie groene struik, daartussen een grote struik met koffiebonen en daarnaast weer een boom met prachtige gele en nog groene citroenen erin. Ik zie de kolibrietjes vliegen; blijven in beweging van de ene naar de andere plek.

Lieve groet Mieke