Einde

Lieve Mensen,

Mijn tijd zit er weer bijna op. Tijd vliegt en dat vindt iedereen wel; ook de mensen hier. Zo spreken we elkaar voor het eerst weer in het nieuwe jaar en maken we een eerste afspraak en zo bezoek ik alle gezinnen weer om foto’s te maken; kopieën van de schoolrapporten op te halen; de gemaakte brieven en tekeningen veilig in een stevige map op te bergen en in mijn tas te doen en ook om afscheid te nemen en iedereen weer succes toe te wensen in het nieuwe schooljaar.

Zoals ik al eerder verteld heb, heb ik van enkele kinderen afscheid genomen; omdat ze òf geen zin meer hadden òf omdat ik vond dat ze niet genoeg geïnteresseerd waren om verder te studeren.

In totaal 5 kinderen die niet meegaan naar volgend jaar. Plus 2 studenten waarvan de Padrinos niet doorgaan met sponsoren; maar omdat een meisje haar laatste schooljaar van haar opleiding af moest maken is die van extra donaties gesponsord. En ook de andere leerling heb ik een bedrag gegeven zodat hij verder kan; beide zijn altijd hele goeie en serieuze studenten geweest, en nog steeds. Dus is het jammer als ze het laatste schooljaar niet af kunnen maken en dus hun diploma niet kunnen halen.

Er is een gezin bijgekomen; alle drie de kinderen daarvan hebben Padrinos.

9 kinderen moeten het schooljaar overdoen.

16 jongeren volgen een beroepsopleiding.

20 kinderen gaan naar de middelbare school.

86 kinderen heb ik in dit moment in het project en dat betekent dus dat 41 kinderen het basisonderwijs volgen. Daarvan zijn er 33 jongens en 53 meisjes; uit 32 verschillende gezinnen (waarvan 12 eenoudergezinnen) die in 9 verschillende dorpen wonen. Zij worden gesponsord door 71 Padrinos die weer in 8 verschillende landen wonen.

De jongste leerling is 8 jaar en de oudste is 23 jaar. Aan 11 studenten (of aan de ouders van deze studenten) heb ik het totale sponsorbedrag gegeven omdat ik na al die jaren vindt dat zij zelf de verantwoordelijkheid kunnen dragen; ik ken hun inmiddels lang genoeg. Ze moeten van dat bedrag wel alle rekeningen inleveren. Van die 11 zijn er 7 die het resterende bedrag zelf moeten bijverdienen door ervoor te werken en van hun salaris de rest moeten betalen. Dit omdat ze op zaterdag of zondag naar school gaan en dus van maandag t/m vrijdag kunnen werken. Dat gaat prima en ik merk aan deze jongelui dat ze de waarde van het geld wat ze krijgen veel meer waarderen dan wanneer ze er zelf niks voor hoeven doen. Ze tellen wel drie keer voordat ze het uitgeven, maken fouten en leren daar weer van. Voor sommige kinderen heb ik 2 sponsors en de reden daarvan is dat de kosten te hoog zijn voor een sponsor. Ik bekijk dat per situatie en breng altijd de sponsors op de hoogte van de situatie zodat iedereen weet hoe het zit en er duidelijkheid is; ook de ouders van de kinderen die gesponsord worden en de kinderen zelf weten hiervan.

Kinderen die allemaal een droom hebben; een droom die soms misschien niet realistisch is maar die in hun ogen wel degelijk haalbaar is. Een droom die tijdens de studie nog kan veranderen omdat er òf geen werk te vinden is òf omdat de interesse op een ander gebied komt te liggen. Een ding is zeker: ze zijn allemaal van goeie wil en hebben allemaal de intentie om heel goed hun best te doen. Het niveau van het onderwijs in Guatemala is lager dan het onderwijs in Nederland. Een meisje van 12 jaar die in het laatste jaar van de basisschol zit liet mij haar huiswerk schriften zien en zij moest werkelijk pagina’s vol schrijven in een schrift met aan elkaar gesloten cirkels en daarna strepen en ruiten. De letters A en O en ik weet niet al wat meer. De kinderen zijn thuis vaak net zoveel uren kwijt met huiswerk maken dan met de uren dat ze naar school gaan. Ze brengen uren door in een internet cafe omdat ze dingen op moeten zoeken en uit moeten printen. Allemaal extra kosten voor de ouders. Alles is verplicht; hebben ze het huiswerk niet gemaakt of de opdrachten niet volbracht dan worden er altijd punten afgetrokken.

Of ik verschil met in de gezinnen sinds de kinderen gesponsord worden? Ja, wel degelijk.

Ik weet nog in de beginjaren van het project dat de meeste gezinnen de busreis met hun kinderen niet konden betalen als we een afspraak hadden om de inkopen te doen. Dat wil zeggen de terugreis; ik gaf dan altijd geld omdat ze allemaal hun handen vol hadden aan het sjouwen van alle inkopen die we dan gedaan hadden. De laatste jaren heb ik niemand meer horen zeggen dat ze geen geld daarvoor hadden. Het zijn maar dubbeltjes; maar toch. Soms gebeurd het zelfs dat wanneer ik in de bus zit samen met ’n ouder van een van mijn gezinnen, dat die dan voor mij de reis betaald.

De gezinnen hebben ook beter te eten en dat komt zeker ten goede aan hun gezondheid. En behalve al die dingen is het vooral een zorg minder voor de ouders; niet te hoeven denken aan de uniformen schoolspullen etc. voor hun kinderen. Die zorg wordt hun zowat geheel ontnomen en ik denk dat dat geweldig is voor ze. Uiteindelijk wil elke ouder toch het beste voor hun kind, waar ter wereld dan ook.

En gedurende het schooljaar komen er altijd nog kosten bij voor de ouders; niet veel in onze ogen, maar als een gezin 3 studerende kinderen heeft en die moeten per week enkele uren in het internetcafé doorbrengen dan kost dat toch al gauw € 5 per week. Deze kosten moeten de ouders uiteraard altijd zelf betalen; het zijn en blijven hun kinderen en dus hun verantwoordelijkheid. Maar daar hoor ik de ouders ook nooit over klagen.

De families zijn echt dankbaar voor de hulp die ze krijgen en ieder laat dan op hun eigen manier aan mij zien. In een gezin krijg ik altijd heerlijk fruit als dank, een papaya of meloen; in een ander gezin ’n tas heerlijke avocado’s; ’n geschreven brief, soms door de ouders en soms namens de ouders door de kinderen geschreven omdat ze dat zelf niet kunnen. Kinderen die een extra tekening maken en aan mij geven. Ouders die opeens voor mij komen staan en gaan bidden uit dankbaarheid omdat ze niks hebben om te geven; wat ze natuurlijk ook niet hoeven. Maar de woorden komen zo direct uit hun hart; en voor elk gebaar ben ik heel dankbaar en elke keer opnieuw raakt het me weer. Wat mij ook weer elke keer opnieuw ontroerd is wanneer Padrinos kennis maken met het kind dat ze sponsoren of gaan sponsoren; dat zijn van die prachtige en emotionele momenten. Soms vraag ik me af of de Padrinos wel in de gaten hebben wat de sponsoring betekent; echt zoveel meer dan alleen maar geld doneren. Hoeveel gezinnen elke dag bidden voor de mensen door wie ze gesponsord worden; niet om zeker te zijn van het geld en de spullen, maar uit pure dankbaarheid. Het is ook heel fijn om te zien dat de gezinnen redelijk goed te eten hebben; gewoon omdat ze dat nu wel kunnen betalen.

Maar het allerbelangrijkste voor mij is natuurlijk dat ze hun kinderen stimuleren en motiveren om te studeren en het belang ervan in zien, dat het voor een betere toekomst kan zorgen, ook voor de ouders. Want in dit land zorgen de kinderen vaak weer voor hun ouders als die te oud zijn om zelf nog geld te kunnen verdienen. Families blijven bij en zorgen vaak voor elkaar; en dat is mooi om te zien.

Ik zelf ben nog steeds blij, trots en dankbaar dat ik elk jaar weer de schakel tussen arm en rijk mag zijn; de verbinding tussen deze twee.

Iedereen die er mede voor gezorgd heeft dat deze afgelopen maanden heel goed verlopen zijn wil ik uit de grond van mijn hart heel erg bedanken; alle Padrinos die dankzij hun bijdrage alle kinderen weer een jaar langer kunnen laten studeren; heel erg bedankt hiervoor!

 

Lieve groet, Mieke