Meisjes

Lieve Mensen,

Ze was zwanger; net dertien jaar en niemand wist het of had het gezien totdat de baby geboren werd. Ik weet nog dat ik schrok toen ik terug kwam en dat hele kleine meisje op de buik van haar oma zag hangen in een doek, het handje er net uitstekend en aan haar vingertjes kon ik zien dat ze echt heel piepklein was. Ze groeide als kool en de moeder zette door, wilde verder met haar studie nadat ze een jaar voor haar dochtertje gezorgd had. Ze maakte de middelbare school af en ging de opleiding voor gymlerares volgen; kreeg baarmoederkanker en genas daarvan. Met dezelfde vriend kreeg ze een aantal jaren later nog een tweede gezonde dochter; ze had geen werk en haar vriend werkte waar hij kon om geld te verdienen voor hun gezin. Hun relatie werd steeds slechter en ze werd mishandeld. Ze is nu alleenstaande moeder. Ze had zich opgegeven voor een verkorte opleiding tot een soort van burger politie om de mensen te beschermen en ze werd uit 15 personen als beste verkozen en werkt nu in ploegen in Antigua. Ze heeft nu haar eigen inkomen en zorgt voor haar en haar dochters.

Ze vertelde me dat ze zwanger was; net voor mijn terug reis naar Nederland. Ze zou de school dus niet af kunnen maken en werd bijna het huis uitgezet door haar ouders. We hebben veel gepraat. Ze wilde thuis blijven wonen; veel te jong om een eigen leven op te kunnen bouwen, de basisschool ook nog niet afgemaakt. Ze koos ervoor om voor haar dochtertje te blijven zorgen en om niet meer verder te studeren; ook niet erg gestimuleerd door de mensen om haar heen. Ze is een goede moeder en wil net als alle moeders het beste voor haar kindje. Ze is nog samen met de vader van haar dochtertje en ze wonen bij haar ouders, broertjes en zusjes.

Ze had net een baby toen ik terug kwam; een gezonde zoon. Ze had het schooljaar afgemaakt, laatste jaar van haar beroepsopleiding; secretaresse. Ze had net haar diploma in ontvangst genomen en drie weken later was ze bevallen. Ze bleef een jaar thuis om voor haar zoontje te zorgen; alleen, want de vader van het kind ging weg en kon zijn verantwoordelijkheid niet nemen. Ze is nu weer begonnen met haar studie; in een jaar Engels en computerdiploma, zodat ze straks meer kans maakt op een baan. Op de dagen dat ze naar school gaat past haar moeder op haar zoontje. En ze gaat het halen.

Ze was net ’n paar dagen ervoor bevallen van een dochtertje toen ik haar voor het eerst weer tegenkwam in de bus. Ik ging op kraamvisite en ze gaf me haar puntenlijst van het vorige schooljaar. Ze had het schooljaar helemaal afgemaakt en was met een prachtige puntenlijst over naar het laatste jaar van de middelbare school. Ze vroeg of ik haar wilde blijven steunen met de sponsoring, want ze wilde perse het laatste schooljaar afmaken en haar droom volgen; chef-kok worden. Ze was nog kraamvrouw/meisje toen de school weer begon, ze geeft nog borstvoeding en ze gaat ervoor. Haar moeder, de oma van de baby, past elke ochtend op en geeft de baby rijstwater als ze honger heeft.

Vier jonge meisjes die ieder op hun eigen manier hun toekomst invulden na de bevalling van hun eerste kindje. Ik ken ze alle vier en heb veel met ze gesproken, ook over hun toekomst. Ze uitgelegd dat ze naar het Centro de Salud kunnen gaan voor gratis injecties om te voorkomen dat binnen de kortst mogelijke tijd een tweede kindje geboren wordt. Maar die keuze moeten ze ook zelf maken.

Ik vind ze ontzettend dapper.

Lieve groet Mieke