Cecilia

Lieve Mensen,

 

2018 was net ’n week oud toen ik haar voor het eerst weer tegenkwam in de bus; met een piepklein kindje in haar armen en naast haar zat haar vriend. Cecilia, nog net geen 18 jaar, was moeder geworden van een meisje. Een complete verrassing. Ik zei toen dat ik enkele weken later op bezoek zou komen en heb dat natuurlijk ook gedaan. Ze had het tweede leerjaar van de middelbare school gehaald, was tot de laatste dag naar school geweest en had geen dag verzuimd. Ze maakte het goed, nog een beetje onhandig maar dat is bijna elke vrouw die voor het eerst moeder wordt. Ze gaf borstvoeding en ik zei haar dat het misschien beter was om een jaar thuis te blijven bij haar dochtertje, maar daar wilde ze toen niks van horen. Als ik nog een kans krijg dan wil ik graag weer terug naar school zei ze; ze had alles al geregeld. Op school was ze welkom, wat heel bijzonder is in Guatemala, en haar moeder zou op haar dochtertje passen. Het sociale netwerk is hier in Guatemala ook anders, ze wonen vaak allemaal bij elkaar en er hoeft geen geld uitgegeven te worden aan dure kinderdagverblijven. We hadden alles uitgebreid besproken, maar Cecilia bleef bij haar standpunt; ze wilde heel graag het laatste jaar van de middelbare school afmaken. En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen, dus gaf ik haar de kans.

2019 was net ’n dag oud en ik ging weer bij dit gezin op bezoek. Estelle was goed gegroeid; een mollig meisje dat niks tekort gekomen was in het afgelopen jaar. Cecilia vertelde dat ze geslaagd was voor de middelbare school en liet trots haar puntenlijst zien. Prachtige punten had ze gehaald, ik was echt ontroerd. Ik vroeg haar hoe ze haar toekomst zag en ze vertelde dat ze graag een beroepsopleiding wilde volgen om straks een baan te hebben om zo beter voor haar dochter te kunnen zorgen. Ze was nog steeds samen met de vader van haar dochter. Hij heeft werk en zorgt goed voor Cecilia en hun kind.

Cecilia wilde heel graag verpleegster worden en had zich al opgegeven. Een redelijk dure opleiding maar haar vriend zou de helft betalen vertelde ze. En dat is echt uniek in dit land; op de eerste plaats gaan de jongens/mannen er soms vandoor als ze een kind verwekt hebben en op de tweede plaats hebben ze vaak geen werk zodat er niet veel bij te dragen valt.

Ik geloof net zo in Cecilia dan dat ik enkele jaren geleden in Claudia geloofde. Zij gaat het wel halen dacht ik. En ze is begonnen met heel veel zin. Vorige week belde ze me op; ik zat in de bus die onderweg was naar San Pedro en kom dan altijd langs het huis waar Cecilia en haar familie wonen.

Ze wilde me spreken; of we een afspraak konden maken. Ik zei haar dat ik op de terug weg uit zou stappen omdat ik nog wel wat tijd over had. Ze had een tegenvaller; op school kwamen ze met het nieuws dat de leerlingen in totaal 5 maanden in het eerste leerjaar van huis moeten om elders te studeren en ervaring op te doen, 2 keer 2 maanden en 1 keer 1 maand, iedere keer een aaneengesloten periode zonder dat ze dus naar huis zouden kunnen en mogen. De dag ervoor hadden ze het nieuws te horen gekregen en de dag erna moesten ze betalen. En twee dagen later zou de eerste reis al beginnen. Ik was natuurlijk helemaal verbaasd dat ze met zo’n nieuws kwam, daar hadden we niet op gerekend en ik het eerste wat ik dacht was: die gaat stoppen….

Ik sprak die gedachte ook maar meteen uit om helder te krijgen wat we moesten doen; het eerste leerjaar was namelijk al helemaal betaald. Cecilia antwoordde rustig als altijd dat ze heel graag door wilde zetten en met haar vriend overlegd had of hij ook een gedeelte mee wilde betalen en dat zou hij doen. Het gaat dan hier in Guatemala natuurlijk niet over duidende euro’s maar toch wel over ruim driehonderd en dat is ook een heel bedrag. De reizen zouden alleen in het eerste schooljaar gemaakt worden en het was duidelijk dat ze het echt niet wist voordat ze zich aanmeldde. Dat zijn hier dan de verrassingen op de scholen die er zomaar bijkomen.

Ik heb haar de kans gegeven omdat ik geloof dat ze het gaat redden. Als je dat aan kunt en aandurft dan ben je niet mis, dan heb je wel karakter volgens mij.

En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen.

Lieve groet Mieke