Verschil

Lieve Mensen,

Ze is alleenstaande moeder met acht kinderen. Toen ik de eerst keer bij haar op bezoek ging had ze een pasgeboren baby in haar armen; dat was haar zesde kind. Energieke kinderen die hartstikke leuk met elkaar aan het spelen waren; met de dingen die ze rondom het huis zagen liggen. Er was overal zand; het huis was gemaakt van wat houten palen, wat karton en een golfplaten dak. Een grote ruimte waar enkele bedden stonden en waar geleefd werd. Gelukkig stond het huis op een grote ruimte zodat de kinderen in ieder geval af en toe buiten konden rennen en zich uitleven. Ze klommen en deden overal; het was een bonk energie met een hele rustige moeder in het midden. Een moeder die altijd op dezelfde toon sprak tegen haar kinderen; nooit haar stem verhief; maar ze luisterden altijd naar haar.

De oudste kinderen kon ik opnemen in het project; de rest kon nog niet naar school omdat ik daar op dat moment geen Padrinos voor had. Twee jaar later werd de jongste telg geboren en konden er weer drie van de familie naar school. Weer een jaar later was ik het gezin kwijt; ze waren verhuisd en niemand wist waar naar toe. Gelukkig kwam ik de moeder toch ergens tegen en ze vertelde dat ze in een echt huis woonden; enkele dorpen verderop. Ze was bang dat de sponsoring zou stoppen, maar daar had ik geen reden voor. De vader van de vier oudste kinderen had een huis laten bouwen en op naam van de kinderen gezet zodat het hele gezin daar zou kunnen wonen. Zelf woonde hij in hetzelfde dorp enkele straten verderop en de kinderen die wilden konden hem in ieder geval bezoeken. Hij leefde gescheiden van zijn gezin. De vader van de jongste kinderen was verdwenen. De kinderen van het gezin groeiden groter en de oudste trouwde en kreeg haar eerste kind. De jongste zes gaan allemaal naar school en worden allemaal gesponsord. De oudste zoon woont nog thuis; heeft werk en draagt een gedeelte van zijn salaris af aan zijn moeder. De derde oudste gaat naar bijzonder onderwijs en is enorm veel veranderd daardoor. Ze neemt echt deel aan het gezin en de dingen die gebeuren, wat heel anders is dan toen ik haar leerde kennen.

Dan komen er twee die nu naar de middelbare school gaan en de jongste drie kinderen zitten nog op de basisschool. De allerjongste heeft nu ook Padrinos. Vorige week liep ik samen met Isabel, zo heet de moeder van dit gezin, door Antigua. We haalden herinnerringen op en vroegen ons af hoe lang we elkaar al kenden, en hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hadden. We hadden niks zei ze; er waren dagen dat ik mijn kinderen als ontbijt alleen maar een glas water kon geven. Er was gewoon geen geld om iets te kopen. En verder kon ik soms alleen maar wat bonen geven om te eten en later op de dag nog ’n beker koffie. We hadden het over het verschil van toen en nu; wat de sponsoring voor het gezin had betekend en nog betekend. Omdat er geen geld uitgegeven hoeft te worden aan school en alle dingen die daarbij horen kan al het geld wat nu verdient wordt uitgegeven worden aan voeding en andere belangrijke dingen. De kinderen zien er altijd keurig netjes uit; nooit kapotte of vieze kleren als we de inkopen op de markt gaan doen. Ze hebben elke dag te eten; ontbijten voordat ze naar school gaan en eten zelfs bijna elke dag wat brood. Ook groenten, rijst en aardappelen staan regelmatig op tafel. En af en toe staat er een kip op het menu. De kinderen zien er behalve netjes ook heel gezond uit; met nog dezelfde energie.

Nette, blije en welopgevoede kinderen; niemand schreeuwt naar elkaar. Ze wachten allemaal op elkaars beurt als er iets te doen is en ze moeten ook naar elkaar luisteren. In de vakantie moesten ze allemaal mee helpen. De moeder maakt namelijk kleine gelukspoppetjes thuis en alle kinderen moeten ’n halve dag meewerken om er zoveel mogelijk te maken. Dat is verplicht. Ze moeten weten dat wanneer ze niet werken er ook geen eten is, zei ze. De andere uren van de dag mogen ze spelen, wat meestal voetballen is. Ze kennen allemaal de namen van hun Padrinos; de mensen door wie ze gesponsord worden. Isabel legt hun uit dat ook die mensen moeten werken en dat geld nergens uit de hemel komt vallen. Het is zo mooi om na al die jaren zo’n verandering van dichtbij te mogen zien; het is zo de moeite waard. Juist voor deze kinderen, deze gezinnen doen we het allemaal.

 

Lieve groet Mieke