Hij

Lieve Mensen,

 

Hij is 12 jaar en de jongste zoon van een gezin met 4 kinderen; de middelste zijn twee meisjes en de oudste van het gezin is ook een jongen. Alle vier de kinderen hebben Padrinos. Hardwerkende ouders die hun kinderen zeker stimuleren om goed hun best te doen op school.

De jongste moest twee jaar geleden het schooljaar over doen; het was niet duidelijk waarom. Wat mij toen wel duidelijk was, was dat hij niet echt lekker in z’n vel zat. Hij was vorig jaar enorm gegroeid en was een van de grootste en stevigste kinderen van de klas. Hij zei niet veel, was een beetje teruggetrokken.

Toen ik het gezin dit jaar weer voor het eerst bezocht vertelde de moeder mij dat de meisjes het schooljaar over moesten doen. Daar schrok ik een beetje van want het zijn redelijk goeie studenten. De reden was dat de moeder hartproblemen had gehad en omdat zij daardoor niet kon werken en dus geen geld kon verdienen waren de meisjes, die allebei op de middelbare school zitten, thuis gebleven en gaan werken. In dit land een hele goede reden om niet naar school te gaan; of ik het daar wel of niet mee eens ben is op dat moment dan niet belangrijk. De moeder is gelukkig weer bijna helemaal opgeknapt en moet voorlopig nog wel onder controle blijven.

De meisjes zijn weer naar school en doen hun best om dit schooljaar te halen.

De jongste was ook niet over. Het werd mijn niet helemaal duidelijk waarom en hij zelf kon of wilde mij dat ook niet echt goed vertellen. Het was de tweede keer dat hij een schooljaar over moest doen en omdat een van de regels van het project is dat na een tweede keer de sponsoring kan stoppen vroeg ik mijn af of hij nog wel zin had om naar school te gaan. We hebben dat besproken en het werd mij duidelijk dat hij liever niet naar dezelfde school terug wilde. In een klas met 35 leerlingen is het voor een leerkracht moeilijk om alle kinderen genoeg en/of evenveel aandacht te geven. Pesten komt hier op de scholen regelmatig voor, ook al is de regel op de scholen dat dat niet mag. De ene directeur pakt het aan en een ander doet helemaal niks.

Ik had het gevoel dat ik op dat moment nog maar een oplossing had en dat was de school voor bijzonder onderwijs. Ik besprak dat met de jongen en zijn moeder en beloofde een afspraak te maken voor een gesprek op school voor de moeder en mij. Hij zag het duidelijk niet zo zitten en ik zei dat ik de school kende en dat er ook andere kinderen uit het project naar toe gegaan waren. Ik sprak met hem af dat wanneer hij toegelaten zou worden hij het een maand moest proberen en dat hij dan zelf mocht kiezen of hij op die school wilde blijven of dat hij helemaal wilde stoppen met leren. Het is een bijzondere school voor bijzondere kinderen vertelde ik hem.

Dan heb ik het in ieder geval geprobeerd dacht ik.

Zijn moeder en ik waren voor een gesprek op school geweest en zij vertelde toen we weer buiten waren dat ze er een heel goed gevoel over had. Haar zoon ging een paar dagen later naar die school en weer 2 weken later bezocht ik het gezin weer. Hij danste, lachte en maakte grapjes, en ik vroeg of ze op school drugs gegeven hadden want het was lang geleden dat ik hem zo gezien had. Hij ging elke dag graag naar school vertelde hij; dat was inderdaad wel duidelijk. Inmiddels heb ik de directrice van de school ook nog gesproken en ze vertelde dat hij een goede, leuke en intelligente leerling was.

Dat had ik hem ook verteld, want daar groeit een kind letterlijk van.

Hij is weer blij, trots en straalt weer en de laatste keer dat ik hem zag vroeg hij mij: moet ik echt een maand wachten om te kiezen of ik daar op school wil blijven of mag ik nu al zeggen dat ik daar niet meer weg wil?

 

Lieve groet Mieke