Beste Mensen,<\/p>\n\n\n\n
Veertien jaar geleden werd ik door iemand op dit gezin gewezen. En toen ik daar aankwam zag ik dat het goed was dat ik er naar toe gegaan was. Vader, moeder en 3 dochtertjes woonden onder en tussen golfplaten, de meeste met wat gaten er in. De oudste dochter was opgenomen in een Amerikaans project en omdat ik toen ook al wist dat dat project het niet goed zou keuren dat kinderen op twee plaatsen ingeschreven zouden staan besloot ik om het tweede dochtertje te helpen. Die ging toen naar de kleuterschool. De jongste was toen nog te klein.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Ze woonden op een terrein achter een fabriek ergens in een soort van steeg. Het was gevaarlijk om over dat pad naar hun huis te lopen omdat er dan een aantal honden op mij af kwamen die vreselijk tekeer gingen. Ik weet nog dat er geen telefoon in het gezin was, dus stond ik zowat de longen uit mijn lijf te roepen als ik op de weg stond te wachten tot ze mij hoorden en mij op konden komen halen zodat ik onder begeleiding veilig mee naar hun huisje kon lopen.<\/p>\n\n\n\n
Paula is de naam van de moeder; een lieve vrouw met een man die af en toe werk had en meestal zijn salaris opdronk als hij het ontvangen had. Ze was verlegen en bescheiden, misschien schaamde ze zich toen, en volgens mijn had ze nog nooit contact gehad met mensen buiten Guatemala. Later had ik ook Padrinos voor haar jongste dochtertje. Ik groei soms zo mee met gezinnen, dat wanneer ik terug kijk het mij soms ontroert als ik bedenk wat er allemaal gebeurd is in de jaren. <\/p>\n\n\n\n
Doordat het gezin \u201contzorgt\u201d werd van de schoolkosten was er genoeg te eten en door de jaren heen konden ze af en toe nieuwe golfplaten kopen waardoor ze droog bleven in de regentijd. Bedden heb ik zien komen, zelfs met matrassen en dekens erop. De oudste dochter werd zwanger toen ze 17 jaar was en verloor haar twee dochtertjes voordat ze geboren waren. Ik weet nog dat ik voor haar \u2019n paar oorbellen had gekocht met kleine engeltjes eraan, zodat ze ze altijd bij haar kon dragen als ze wilde. De tweede dochter raakte zwanger toen ze veertien jaar was en stopte met school. Maar ik bleef elk jaar terug komen en ik zag de verandering in het gezin, zeker van de moeder. Door de jaren ging ze mijn steeds meer vertrouwen en begon te snappen wat er van haar verwacht werd door het project. Haar oudste dochter kreeg net iets later dan haar tweede dochter een zoontje en de jongetjes groeiden samen op. Oma past op de kleinkinderen en de dames gaan werken zodat de lasten in het gezin verdeeld kunnen worden. <\/p>\n\n\n\n
Door de jaren heen werd er af en toe natuurlijk een nieuwe kamer bijgebouwd met golfplaten omdat de familie groeide en iedereen toch een eigen ruimte nodig had en wilde. De vader van het gezin heb ik maar een paar keer gezien door de jaren heen; een vriendelijke, maar wel verslaafde man die gelukkig niet agressief is.<\/p>\n\n\n\n
En de jongste dochter ging door op school. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart soms vast omdat ik niet wist hoe ik de familie aan zou treffen qua zwangerschap en\/of uitbereiding.<\/p>\n\n\n\n
Deze week ben ik er weer op bezoek geweest. Inmiddels meld ik me met een appje aan de straat en komt de moeder mij halen, zodat ik veilig mee naar hun terrein kan. Ze gaf me een knuffel en zei dat ze blij was dat ik er weer was. Ze praat veel meer en zet meteen een klein houten krukje voor me neer zodat ik kan gaan zitten. Ze loopt niet meer met kapotte kleren en ongekamde haren. Haar kleinkinderen zien er netjes uit. De jongste dochter kwam erbij en vertelde met trots dat ze over is naar het laatste jaar van de middelbare school. Ik vroeg haar of ze na dit jaar graag verder wil studeren en of ze ook al wist wat ze dan eventueel wilde gaan doen. Ze vertelde dat ze er goed over na zou denken het komende jaar maar dat het waarschijnlijk de verpleging zou worden. En de moeder keek trots toe toen ze dat zei. Ze heeft elk jaar een prachtig rapport en ze pakt haar kans met beide handen aan, iets waar ik enorme bewondering voor heb. <\/p>\n\n\n\n
Opeens zag ik de waslijnen vol met was en aan een kant hingen allemaal kleine babykleertjes, vooral jurkjes. De twee oudste meisjes waren inmiddels allebei bevallen van een dochtertje, het ene was nu 7 maanden en het andere 4 maanden. Iedereen blij en gelukkig, ook omdat de vaders van de kinderen in beeld zijn en ook hun bijdrage geven aan de opvoeding van de kinderen. Het is in Guatemala niet raar dat de vaders met de noorderzon vertrekken als ze een meisje zwanger gemaakt hebben. Ze wonen allemaal bij elkaar op een terreintje en het gaat voor hun goed en dat is mooi om te zien.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Hoe geweldig zou het zijn als er straks een verpleegster rondloopt op datzelfde terrein. Een verlegen, bescheiden meisje dat weet wat ze wil en alles doet om haar dromen waar te maken. En hoe fijn is het om haar daarbij te mogen ondersteunen. Geweldig om getuige te mogen zijn van de veranderingen in de gezinnen door de jaren heen. Het is echt zo de moeite waard om te helpen met scholing. Ik weet dat niet elk kind uiteindelijk diploma\u2019s op zak heeft. Soms kan dat niet of is het een eigen keuze. Maar als ik zo\u2019n gezin, zo\u2019n meisje zie dan raakt me dat enorm en weet ik weer precies waarvoor ik het doe. E\u00e8n diamant in een gezin is echt genoeg om een hele verandering teweeg te brengen. Levenslang.<\/p>\n\n\n\n
Lieve groet, Mieke<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Beste Mensen, Veertien jaar geleden werd ik door iemand op dit gezin gewezen. En toen ik daar aankwam zag ik dat het goed was dat ik er naar toe gegaan was. Vader, moeder en 3 dochtertjes woonden onder en tussen golfplaten, de meeste met wat gaten er in. De oudste dochter was opgenomen in een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-1095","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-reisverslagen-2024-2025"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1095","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1095"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1095\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1096,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1095\/revisions\/1096"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mimariposa.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}