![\"\"](\"https:\/\/www.mimariposa.org\/wp-content\/uploads\/ana-lorena-2006-1-scaled.jpg\")
<\/a><\/figure><\/div>\n\nHallo, mijn naam is Ana Lorena, en zolang ik me kan herinneren, weet ik dat mijn verhaal niet begon met overvloed, maar met hoop.<\/p>\n\n\n\n
Toen ik zes of zeven jaar oud was, woonde ik in een klein huisje, omringd door zes broers en zussen en mijn moeder en vader, met een golfplaten dak dat luid kraakte als het regende. Ik herinner me dat ik thuis graag uitblonk met de weinige kennis die ik had, in de hoop dat ik daarvoor geprezen of gewaardeerd zou worden. Ik herinner me dat ik mijn huiswerk aan de keukentafel maakte terwijl mijn moeder het eten klaarmaakte en mijn vader, moe van de dagelijkse routine, erbij zat. Ze hadden allebei een constante strijd om elke dag eten op tafel te krijgen. Het was niet altijd makkelijk, dus geld was er thuis nooit genoeg. Soms hadden we te weinig schoolspullen, en vaak, zoals in elke normale fase van de kindertijd, paste mijn uniform niet meer. Ik hoorde volwassenen vaak praten over “hoe gaan we ervoor zorgen dat iedereen blijft studeren?” of “alleen mannen zouden een opleiding moeten krijgen; vrouwen zijn er alleen om te trouwen en kinderen te krijgen.”<\/p>\n\n\n\n
In die jaren kwamen er mensen uit het buitenland in mijn leven die besloten mij te sponsoren en mij de middelen verschaften om mijn studie voort te zetten. Ik begreep niet echt wat dat inhield; ik wist alleen dat iemand, in een ander land, in mij geloofde. Ze begonnen mijn studie te financieren, mijn schoolspullen, mijn inschrijfgeld; mijn kerst begon elk jaar in januari, met nieuwe schoenen en een nieuwe rugtas voor mijn school. Na verloop van tijd begreep ik dat ze niet alleen mijn schoolgeld betaalden; ze investeerden in mijn toekomst.<\/p>\n\n\n\n
Dankzij die steun kon ik ongestoord verder studeren. Op de middelbare school ontdekte ik dat ik plezier had in leren en dat ik kon uitblinken. Op de middelbare school droomde ik groots. Ik besloot dat mijn reis niet eindigde met die eerste stap, maar dat het juist een volgende stap was in mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dus besloot ik door te gaan naar de universiteit, met de angst dat ik de steun van de mensen die me al zo lang hadden geholpen, zou verliezen. Toen zij daar achter kwamen, besloten ze me te blijven steunen. Ik zat in mijn tweede jaar van de universiteit toen ik een auto-ongeluk kreeg waardoor ik mijn studie niet kon voortzetten. Het was een lange onderbreking van twee jaar. Desondanks besloot ik in 2025 mijn studie te hervatten, en mijn sponsors stonden nog steeds klaar om me te steunen. En de persoon die verantwoordelijk was voor het Mimariposa Project hield me altijd in de gaten. Met de steun van familie, vrienden en mijn sponsors besloot ik de reis voort te zetten en helemaal opnieuw te beginnen. Ik had niet meer alle kennis, maar ik had de discipline en motivatie om een \u200b\u200bvolgende stap te zetten. Met veel inspanning, slapeloze nachten en dagen zonder geld voor buskaartjes of eten, is het me gelukt! Ik ben afgestudeerd!!!<\/p>\n\n\n\n
Toen ik het certificaat van mijn priv\u00e9-examen in handen hield, begreep en voelde ik dat deze prestatie niet alleen van mij was: het was de vrucht van de inspanningen van mijn familie, mijn Padrinos, en elke avond had ik besloten om niet op te geven. Ja, de stress die een nieuwe start met zich meebrengt is enorm, en de gedachte om op te geven spookte vaak door mijn hoofd. Ik wist echter dat ik niemand mocht teleurstellen, maar bovenal mocht ik mezelf niet teleurstellen.<\/p>\n\n\n\n
Maar ik heb me vaak afgevraagd: wat zou er gebeurd zijn als ik die financi\u00eble steun niet had gehad?<\/p>\n\n\n\n
Misschien was ik wel van de basisschool af gegaan, net als sommige van mijn klasgenoten. Misschien had ik al op jonge leeftijd moeten werken om thuis te helpen, omdat de realiteit in dit land schrijnend is en helaas lijkt op die in een derdewereldland. Misschien zouden mijn dromen beperkt zijn gebleven tot het absolute minimum: overleven, rekeningen betalen, rondkomen zoals het moest. Niet omdat ik geen talent had, maar omdat de kansen er niet zouden zijn geweest.<\/p>\n\n\n\n
Zonder die steun zou ik waarschijnlijk zijn opgegroeid met het gevoel dat studeren een luxe was, geen recht. Misschien zou ik meer aan mezelf hebben getwijfeld. Misschien zou 2025 gewoon weer een jaar zijn geweest, in plaats van het jaar waarin ik afstudeerde.<\/p>\n\n\n\n
Maar dit verhaal gaat niet alleen over wat had kunnen zijn. Het gaat over hoe een kans alles kan veranderen. De steun die ik kreeg, bracht me niet alleen succes; Het gaf me de kans om ervoor te vechten. Het leerde me dat als iemand in je gelooft, diegene je helpt om in jezelf te geloven.<\/p>\n\n\n\n
Vandaag begrijp ik dat mijn afstuderen niet alleen een academische prestatie was. Het was een bevestiging dat steun, mits verantwoord en met inzet gebruikt, levens kan veranderen. Het gaf me ook een missie: die persoon te zijn die gelooft in andere kinderen die, net als ik op zesjarige leeftijd, alleen maar een kans nodig hebben om te laten zien wat ze kunnen bereiken. Want ja, dit verhaal is nog niet voorbij. Het technische diploma dat ik nu van de universiteit heb, is weer een stap dichter bij het bereiken van de top.<\/p>\n\n\n