Anders

Lieve Mensen,

De grootste drukte wat betreft de gezinnen zit er bijna op.

De meeste kinderen hebben al hun spulletjes al; soms hebben ze iets niet in de winkel en dat gaan ze dan zelf kopen in een andere winkel in eigen dorp en leveren daarna de bonnen in zodat ik ze geld terug kan geven.

Tot heden is er niet een kind bij  geweest wat heeft lopen zeuren; ook niet een kleiner broertje of zusje wat erbij was. Als een moeder ook nog een klein kind aan de arm heeft en eventueel nog eentje op de rug; en voor vijf grotere kinderen moeten spullen gekocht worden; dan is dat een heel gesjouw. Maar ze wachten allemaal netjes op hun beurt. Ik ben dan degene die elk schoentje aan moet doen, strikken, laten lopen, een ander model, en alles weer opnieuw. Bloesjes passen, truien aan en uitdoen, broeken passen, om de dichtgevouwen handjes de sokken meten en ga zo maar door. Zelfs elk onderbroekje wordt zorgvuldig in de hand genomen; bekeken en goed -of afgekeurd door de kinderen. En allemaal om de beurt. En zoals ik al zei: niet een die zeurt. Om de beurt stappen ze de “winkel” in waar ze rugzakken verkopen en stralend lopen ze weer naar buiten met hun zelfgekozen rugzak op de rug en stapt de volgende binnen. Soms drie x en soms vijf x; dat hangt af van hoeveel kinderen per gezin gesponsord worden. Ik heb al heel wat schoentjes gestrikt, al heel wat boesjes aan en uit gedaan, en al heel wat handjes vastgehouden op de drukke markt. En het belangrijkste: ik heb al heel wat stralende oogjes gezien. Voor de allerkleinsten koop ik ook een klein rugzakje en een schrift met kleurtjes en ze huppelen al die uren mee met de rest. En niet een keer heb ik eentje horen huilen of lastig gezien. Ze zijn allemaal verschillend; de gezinnen en hun kinderen. Maar een ding hebben ze allemaal gemeen. Ze kunnen het zelf niet betalen en ze zijn allemaal enorm dankbaar. Ook dit jaar weer. Ze komen op tijd; bellen als er iets is, als we iets vergeten zijn of als ze de lijst van school gekregen hebben. Ze komen met niks en gaan met rugzakken en tassen vol terug naar huis. Op die manier hebben de kinderen ook erg veel zin om aan het schooljaar te beginnen.

Het blijft nog steeds geweldig om dit te kunnen en te mogen doen. Iedereen is vervuld als we afscheid nemen; de ouders, de kinderen en ik. Dagen van 10-11 uur waren tot nu toe heel normaal. Soms had ik geen tijd om thuis te gaan eten; kocht snel iets tussendoor en ging weer met de volgende familie op stap.

Van een gezin kon de moeder niet meekomen omdat ze nog 3 kleine kinderen thuis heeft, en dus kwam de op een na oudste dochter met haar broer en 3 kleine zusjes. En dat ging op dezelfde manier. Omdat de schoolspullen nog niet klaar waren en wij wel alle andere spullen hadden gekocht, moesten we nog minstens een uur wachten. Deze kinderen hadden ‘s ochtends al niet veel gegeten, dat wist ik. En dan moesten ze al een half uur lopen naar de bushalte, en dan nog ‘n kwartier in de bus en dan nog dat geslenterd de hele ochtend over de markt. Ik kon op dat moment twee dingen doen. Voor elk kind een broodje kopen en zelf thuis gaan eten. Of met z’n allen naar McDonalds. Die keus was niet zo moeilijk natuurlijk. Je kunt beter met 6-en ergens van genieten dan alleen. Dus deed ik het voorstel om samen te gaan eten. Dat was een groot feest. We troffen gelukkig een hele leuke medewerkster die alle geduld en tijd had voor de kinderen. Want weet maar eens meteen wat je wilt als je daar nog nooit bent geweest. Voor ieder een Happy Meal en dan zelf uit mogen kiezen wat je erbij wil drinken en of je frietjes wil of een hamburger…

Ze haalde alle kadootjes voor de dag en liet elk kind om de beurt kiezen. Dat was heel ontroerend. En allemaal namen ze kun mooie doos, gevuld met allerlei lekkere dingen mee naar de tuin. Daar konden we alle spullen kwijt op de hoekbank en gezellig bij elkaar zitten aan een grote tafel. Heel knus. Verder was alles bezet; alsof die tafel voor ons gereserveerd was.  Alle kadootjes gingen van hand tot hand, werden door ieder bewonderd en bekeken en vol trots daarna in de rugzakken gedaan. Niemand wilde meer, niemand wilde iets anders, het was gewoon goed zo. Wat had ik toch gewild dat er op dat moment een camera hing om alles te filmen. Ik zou het 100 keer opnieuw willen bekijken. Het was zo fijn, gezellig en tegelijk ontroerend om daar met z’n allen te zitten. Ik weet niet hoe vaak ik ze allemaal aangekeken heb onder het eten; zo over m’n vork; ik wilde er eigenlijk niks van missen.

Toen we klaar waren wilden ze om de beurt nog naar het toilet, dus nam ik de kleintje met me mee. Ik wachtte tot ze klaar waren en ze gingen netjes hun handjes wassen. Ik legde uit hoe de droger werkte en eentje vond dat wel een beetje spannend en droogde gauw haar handjes af aan haar shirt.

De dozen werden dichtgevouwen en in de rugzakken gedaan; die gingen mee naa rhuis omdat ze ze zo mooi vonden.

Toen we teruggingen naar de markt waren de schoolspullen klaar. Ik heb ze naar de bus gebracht en geld gegeven om terug naar huis te gaan. Ze kregen al die spullen nooit mee te voet.

Het was een drukke, maar superfijne ochtend. Als ik dan ‘s middags nog een gezin heb met 4 kinderen, dan geloof maar dat ik ‘s avonds heel graag, maar ook heel blij en dankbaar, om 9 uur mijn bed inrol….

Zo gaat het niet met iedereen. Zoals ik al vertelde zijn er ook kinderen blijven zitten en van een gezin allemaal. Vier kinderen uit dat gezin worden gesponsord.  Dat is wel heel apart natuurlijk, dan is er wel iets anders aan de hand. Ik had een afspraak gemaakt en ben daar vorige week op bezoek geweest. De kinderen hadden bijna nooit hun huiswerk af; geen zin en volgens de ouders speelden ze liever op straat als ze uit school kwamen en gegeten hadden. Dat snap ik ook wel; wel kind wil dat niet. Ik heb wel uitgelegd dat het hun verantwoordelijkheid is dat de kinderen wel of niet hun huiswerk maken. Dat de Padrinos ook geen boom met geld in de tuin hebben net zo min als de mensen hier. Iedereen moet werken voor zijn geld en uiteindelijk ben ik degene die verantwoordelijk is hier in Guatemala om er voor te zorgen dat het geld wat de mensen betalen goed besteed wordt.

Ze luisterden niet echt geinterresseerd, maar zeiden dat ze het wel begrepen. Elk ander project schrapt kinderen van de lijst als ze blijven zitten nl. ze schrokken denk ik wel een beetje van mijn reactie, maar dat geeft op zich niks; ik was ook niet kwaad, maar wel duidelijk.

De conclusie was dat ik (op hun beterschap) het nog wel een jaar wilde proberen.

Zand erover en doorgaan is het dan. Dus had ik net als met elk gezin de afspraak gemaakt dat ze mij zouden bellen als ze van school de lijst hadden waarop alle schoolbenodigdheden staan. Dat deden ze en we maakten een afspraak om alles te kopen. Op de dag van afspraak heb ik een uur staan wachten en niemand gezien. Ze hadden me ook niet gebeld om te vertellen waarom ze niet konden komen of de afspraak te verzetten. Uiteindelijk heb ik de Padrinos een brief geschreven met mijn bevindingen en mijn mening. Heel vervelend; maar er zijn zoveel gezinnen en kinderen die wel willen en waarvan de ouders wel de verantwoordelijkheid op zich nemen dat ik toch besloten heb om met dit gezin niet verder te gaan. Wel weer een moeilijke beslissing, maar ze hoeven er zelf zo weinig voor te doen om zoveel te krijgen en het gedrag heeft m.i. niks met armoede te maken. Alle gezinnen zijn arm in mijn project anders hadden ze geen Padrinos. Maar het blijft wel vervelend

Gelukkig waren de Padrinos het met mij eens en inmiddels heb ik al enkele nieuwe gezinnen bezocht die ik blij kan maken.

Ook deze dingen horen erbij, maar ik probeer toch maar de goeie dingen te onthouden en bewaren.

Dat zijn de momenten die mij het meest blij maken en waarvan ik het meeste energie krijg.

Beter doodmoe in m’n bed liggen van al het gesjouw met op mijn netvlies al die blije stralende oogjes, dan wakker liggen omdat mensen geen mederwerking verlenen en dat het hun niet interesseert.

Ik zal straks in Nederland anders naar de letter M van McDonalds kijken. Met zo’n mooie herinnering heeft die letter wel een andere betekenis gekregen.

 

Lieve groet van Mieke