Beste Mensen,

Door de jaren heen heb ik al heel veel kleine kinderen en jong volwassenen in mijn project voorbij zien komen. Hardwerkende leerlingen die hun kans met beide handen aangrepen totdat ze helemaal klaar waren met hun studie en hun droom verwezenlijkt hadden. En soms ging het natuurlijk mis. En met mis bedoel ik, dat het niet liep zoals hun Padrinos of ik graag voor hun gewild hadden. Ik weet nog dat ik dat in het begin moeilijk vond omdat ik zo graag anders voor hen wilde; hen een andere toekomst gunde. Door de jaren heen heb ik natuurlijk wel geleerd dat ook de kinderen hier hun eigen pad moeten lopen in hun leven, ieder op hun eigen manier. Dat is voor de een gaan werken als hij of zij 13 jaar is en voor de ander een kind krijgen op diezelfde leeftijd. Er is geen goed of fout, het is soms alleen anders.

Educatie betekent ook niet alleen dat je gestudeerd moet hebben totdat je bijvoorbeeld een universitaire studie hebt behaald. Het is zoveel meer.

Sinds enkele weken zijn de voorbereidingen voor Pasen weer begonnen en dat betekent dat er elke zondag weer vanuit een andere kerk/ander dorp hier in de omgeving een processie begint en die duurt de hele dag. Afgelopen zondag liep ik naar een ander dorp om te gaan kijken; het is een hele ervaring om erbij te zijn als een processie de kerk verlaat.        

En natuurlijk een drukte van jewelste.

Ik liep in gedachten verzonken en onderweg wed ik opeens aan mijn arm getrokken. Ik draaide me om en herkende de jongeman meteen. Het was Rudy. In 2007 werd ik door iemand aan hem voorgesteld; hij had alleen de basisschool af kunnen maken en werkte de hele dag net als zijn andere broertjes en zusjes en die had hij tien. De ouders hadden geen geld om de kinderen verder te laten studeren, de vader werkte op het land, de meisjes hadden karretjes waarop fruit lag en een pers om daar sap van te maken en de jongens hadden een soort houten dienblad met een riem om hun nek met daarop snoepjes en andere kleine lekkernij die ze meestal bij scholen verkochten omdat die dingen niet duur waren en bijna elk kind wel een of twee centen mee had gekregen van thuis om iets voor te kopen. En Rudy stond bij zo’n school als 13-jarige. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst sprak en hem de kans gaf om naar de middelbare school te gaan. En die nam hij aan; hij mocht het ook van zijn ouders omdat het in de avonden was en dus overdag gewoon nog wat geld binnen kon brengen. Hij moest elke dag een uur heen en een uur terug lopen in de avonden, maar hij deed het en had het ervoor over. Ik weet nog dat het een jaar wat minder ging en hij bij de directeur op het matje moest komen (ik zat toen ook bij het gesprek) en hij kreeg er woordelijk flink van langs. En als een speer ging hij daarna omhoog. Hij had later nog wat cursussen gedaan en heeft ook een baan gehad waar hij jammer genoeg ontslagen werd vanwege het feit dat er niet genoeg werk meer was (first in first out). Jaren laten ben ik hem nog eens tegengekomen in de bus waar hij geld op moest halen bij de passagiers en ik hoefde niets te betalen van hem. En soms verlies je elkaar dan uit het oog, wat ook goed is.

En afgelopen zondag trok hij aan mijn arm en riep verwonderd mijn naam. We waren blij dat we elkaar weer zagen en hij gaf me een dikke knuffel. Een man van 26 jaar stond voor me. Dit is mijn vrouw en dit is onze zoon zei hij, wijzend naar een klein jongetje van ongeveer vier jaar dat op de stoeprand zat en zijn vrouw en kind begroetten mijn ook hartelijk. We waren allebei verbaasd en ook blij dat we elkaar nog eens zagen. Herinneringen kwamen naar boven en hij en zijn gezin maken het erg goed. hij is nooit naar de universiteit geweest; heeft dat nooit kunnen halen. Maar heeft zo enorm veel meer geleerd in zijn leven dan wanneer hij niet naar school zou zijn geweest. 

En op de dagen van de processie verkoopt hij, nu samen met zijn vrouw, flesjes koud water aan alle mensen die willen en weer fruit en sapjes. Hij vroeg me of ik een flesje water aan wilde nemen van hem. Natuurlijk wilde ik dat, het was 28 graden en ik was water vergeten. Hij ging voor me staan en zei: Ik heb je nooit iets kunnen geven, maar dit is voor jou, en nog bedankt voor alles wat je ooit voor mij gedaan hebt.                 Over educatie gesproken.

Lieve groet Mieke

Beste Menesn,

Zestien jaar geleden vertelde een lerares van de basisschool in San Pedro las Huertas over een moeder van een groot gezin. Ze maakte op dat moment dagelijks de toiletten op school schoon om zo wat bij te verdienen. Ik maakte kennis met haar en ze vertelde dat haar man vele jaren ouder was dan zij en bijna niet meer kon werken. Ze had zich, na de geboorte van haar 7^e kind laten steriliseren en daarna als bonus nog 3 prachtige dochters gekregen. Een hardwerkende vrouw, de oudste kinderen waren uit huis, ’n paar pubers waren thuis en bezig met een studie en nu waren hun dochters aan de beurt en ze wist gewoon niet hoe ze het voor elkaar moest krijgen om de jongste drie meisjes naar school te kunnen laten gaan. Ik had Padrinos voor de oudste, daarna voor de tweede en een jaar later ook voor het jongste meisje. Het viel me altijd op dat de Kerststal in dit gezin tot wel end februari bleef staan; het was een hel spektakel en er werd duidelijk zorg aan besteed elk jaar. De moeder vertelde mij dat de reden dat de Kerststal zolang bleef staan de volgende was: een van haar oudere zoons ging op ’n dag werken in de velden boven in het dorp; hij kwam niet terug en later vonden ze hem, vermoord, ergens onderweg. Hoe, wat en waarom heeft ze nooit begrepen en geweten. Maar juist hij was helemaal weg van alles wat met Kerst te maken had en daarom liet ze de hele versiering staan tot zijn verjaardag eind februari. 

De meisjes groeiden op en het was duidelijk een verlichting dat het gezin werd ontzorgd van alle schoolkosten. De oudste behaalde haar diploma’s en ’n paar jaar later de volgende dochter. Hardwerkende kinderen die in de periode dat ik er niet was, vaak te horen kregen van hun moeder dat ze hard moesten werken omdat de Padinos in Nederland ook hard moesten werken om hun opleidingen te betalen. Een moeder die nooit met handen open ging zitten afwachten tot ik kwam, maar zelf ook hard werkte en enorm dankbaar was voor alle hulp aan haar drie jongste dochters. De jongste begon net aan haar opleiding coupeuse en costumière toen de pandemie uitbrak; geen gemakkelijk tijd dus. Vele klasgenoten stopten op dat moment met de opleiding, maar zei zette door. toen de wereld weer open ging ontving ik een berichtje van haar waarin ze vertelde dat ze ging stoppen. Dat was voor mij een echte verrassing, dus belde ik haar meteen omdat ik wilde weten wat er aan de hand was. Ze vertelde dat ze zwanger was en de regel in vele andere projecten is dat ze dan uitgeschreven worden. Ik vroeg haar wat ze zelf wilde en ze wilde graag doorgaan en haar opleiding afmaken. Toen ik haar vertelde dat ik haar heel graag die kans wilde geven omdat ze juist op dat moment de hulp misschien het hardst nodig had hoorde ik hoe geëmotioneerd ze was, en ook haar moeder op de achtergrond. Ze ging ervoor, ging met haar vriend bij haar schoonmoeder wonen en hun dochtertje werd geboren. Ze heeft keihard gewerkt; het was heel zwaar voor haar, maar ze heeft het gedaan. Vorig jaar kwam ik weer op bezoek in het gezin en de moeder had een heerlijke lasagneschotel gemaakt. Zeker voor 6 personen, maar ik zat alleen aan de tafel omdat ze zelf onverwacht weg moest. Ik heb het nooit gekund vertelde ze later; het enige dat ik kon geven was soms een flesje water. Je hebt zoveel voor ons gedaan en dit is om jou te bedanken.

De jongste dochter is afgelopen jaar afgestudeerd en liet me met trots haar welverdiende diploma zien toen ik in januari weer voor het eerst op bezoek kwam. Haar dochtertje is inmiddels 4 jaar en mag nu naar de kleuterschool. En weer kreeg ik in januari een heerlijk lasagne voorgezet waarvan ik alleen zat te genieten met enkele andere familieleden om me heen die toe zaten te kijken. De moeder en haar dochters realiseerden zich dat dat misschien mijn laatste bezoek was omdat ze nu alle drie klaar zijn met hun studie. Ik hoop echt dat je elk jaar nog even gedag komt zeggen zeiden ze; je komt al zo lang bij ons op bezoek, we willen dat niet meer missen. Ik volg ze al zo lang, kleine meisjes worden groot, het zijn jonge vrouwen nu. Ze hebben alle drie zo enorm hard gewerkt om te bereiken wat ze wilden en het is ze alle drie gelukt. Ze zijn trots; het hele gezin is trots en ik ook. Vandaag ben ik voor de laatste keer dit jaar bij hun op bezoek geweest en kreeg ik een enorm grote papaya van ze. De jongste dochter heeft een brief geschreven aan iedereen die op welke manier dan ook het project ondersteund; die heb ik vertaald en is hieronder te lezen. En natuurlijk ga ik terug volgend jaar.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen van het project Mimariposa, ik groet u allen van harte.

Mijn naam is Enma Noemi Hernandez, ik ben 22 jaar oud en ik vertel u met respect dat ik 17 jaar geleden opgenomen ben in dit project. 

Dit is zo een grote hulp in mijn leven geweest en heeft mij zoveel voldoening gegeven; omdat wij thuis de financiële middelen niet hadden om te studeren. Sinds de dag dat ik ondersteund ben door Padrinos via het project heb ik alles gegeven en altijd met inspanning gewerkt.

En hiervoor wil ik op de dag van vandaag iedereen bedanken ; want dankzij deze ondersteuning heb ik mijn doelen bereikt en mijn dromen kunnen verwezenlijken.

Ik wil u vertellen dat het zo de moeite waard is om een ​​Guatemalteekse jongen of meisje te steunen, omdat wij ons onderscheiden door de inspanning en toewijding die wij steken in het bereiken van onze doelen. Vandaag ben ik zelf een voorbeeld van hoe wij in Guatemala de kansen die we krijgen, benutten om vooruit te kunnen komen.                       Want met elke jongen of meisje die gesponsord wordt, brengen jullie een grote verandering teweeg in ons land Guatemala. 

Ik wil iedereen die meewerkt aan het project Mimariposa bedanken voor hun harde werk en medewerking om de kinderen in Guatemala te helpen.

Heel veel groeten en een dikke knuffel,

Dankjewel.

Beste Mensen,

Zoals bijna iedereen inmiddels weet begint het schooljaar in Guatemala in januari of februari; dat hangt af van het onderwijs en het dorp/de stad. De privé basisscholen en sommige middelbare scholen en de beroepsopleidingen beginnen allemaal rond 15 januari en alle andere scholen starten half februari. Veel ouders weten nog niet wanneer de school voor hun kind begint. Sinds de pandemie enkele jaren geleden is daar nog steeds geen structuur in gekomen; ze zijn nu van plan om dat met ingang van volgend jaar weer aan te passen naar zoals het was voor die tijd. Dat is behalve ook duidelijker ook makkelijker voor iedereen.            Ik vond het nog steeds ongekend hoe verschillend de regels zijn op de scholen en hoe het mogelijk is dat een directeur/trice zomaar met ingang van een nieuw schooljaar kan veranderen. De gezinnen in mijn project hoeven zich dan nog niet zo druk te maken, maar de mensen waarvan de kinderen niet zijn ingeschreven bij een project kunnen door die veranderingen voor hoge kosten komen te staan. Opeens bedenkt iemand dat alle gym uniformen veranderd moeten worden; van zwart naar blauw of er moet opeens het logo van de school op staan. En als een leerling dan voor het laatste jaar naar de middelbare school gaat, dan is dat gewoon heel vervelend. En je hebt je aan de regels te houden anders worden er bij voorbaat al punten afgetrokken van de lessen die nog moeten komen. Een van de kinderen was ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar, waardoor zijn trainingspak voor de gym wat te klein geworden was. 15 jaar en een groeispurt. Het gezin zelf had geen geld om een nieuw pak te kopen, dus huppakee kreeg hij op zijn rapport gewoon 1.5 punt minder dan verdient. Hij gaat nu voor het laatste jaar naar de middelbare school en moet dus een nieuw pak om uiteindelijk te kunnen slagen.                Een van de leerlingen gaat voor het eerst naar de middelbare school en heeft gekozen voor het avond onderwijs. Ze heeft weinig schoolspullen nodig maar er staat wel op haar lijst dat ze een laptop moet kopen. Dat heb ik echt nog nooit meegemaakt in al die jaren dat ik hier kom. Dus hoe we dat op gaan lossen weet ik nog niet. De lijst met schoolspullen scheelt enorm per school, ook al is het de basisschool. 

Dan zijn er ook nog 2 kinderen uit een gezin die Dengue hebben gehad in het afgelopen jaar. Allebei hele goede studenten met altijd prachtige rapporten. Ze zijn 2 weken niet naar school geweest omdat ze te ziek waren en moeten allebei het schooljaar overdoen. Geen discussie mogelijk. Een ander meisje heeft geluk gehad; ze was zwanger en heeft inmiddels een baby van 3 maanden. Ze werd geaccepteerd op school en kon gelukkig het schooljaar afmaken en wil graag verder studeren. Dat is uniek hier. Sommige jongelui zijn verplicht om een soort van gala uniform te kopen omdat ze stage moeten lopen en uiteindelijk netjes voor de dag moeten kopen op de presentatie. Ene altijd goed gekeurd wit T-shirt voor de gymles kan zomaar opeens veranderd moeten worden in een polo met opdruk van de school. Verplicht. Rekenmachientjes moeten soms van een bepaald merk zijn (het artikelnummer wordt er op de lijst bijgeschreven) en als dat bepaald artikel niet wordt gekocht dan wordt er contact met de ouders opgenomen zolang totdat ze wel het goede ding bij zich hebben. Zelfs kan dat gebeuren met een liniaal. Als op de lijst staat dat die 20 cm lang moet zijn moet je er niet een van 30 cm kopen met het idee dat die beter van pas komt. Fout gedacht. En als een blauwe joggingbroek een witte streep aan de zijkant moet hebben, dan moet je niet proberen om met een effe broek of met een broek die 2 witte strepen aan de zijkant heeft aan te komen. Dan komt er òf een andere of krijgt “strafpunten”. Echt extra kosten die nergens over gaan; gewoon omdat iemand iets zit te bedenken en daar natuurlijk ook weer enkele mensen geld aan verdienen. Niet in de gaten hebbende dat ze alle ouders enorm op kosten jagen. Zelfs maken de scholen uit welke schriften er gekocht moeten worden. dat met lijntjes, zonder lijntjes of met ruitjes kan ik me nog voorstellen. Maar er staat ook op de lijst hoeveel bladzijden er in het schrift moeten zitten en of het een schrift met of zonder spiraal moet zijn. Ga zo maar door. Na al die jaren kan ik er soms nog niet over uit en blijf ik verbaasd. Elke school heeft het recht en de macht om dat zo te doen. Iedereen volgt en niemand protesteert, want dat durven de mensen niet

De kinderen in mijn project hebben geluk; ook al ben ik het er soms niet mee eens. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben geluk dat de spullen voor hun betaald worden en daar geen zorgen over hebben. Behalve natuurlijk als ze ziek worden, dan doen ze gewoon het jaar over. En behalve als ze een groeispurt krijgen en hun gym kleding daardoor te klein wordt. Dan krijgen ze gewoon ’n paar punten minder.                               Daar kan geen enkel project iets aan doen.

Lieve groet Mieke

Beste Mensen,

Veertien jaar geleden werd ik door iemand op dit gezin gewezen. En toen ik daar aankwam zag ik dat het goed was dat ik er naar toe gegaan was. Vader, moeder en 3 dochtertjes woonden onder en tussen golfplaten, de meeste met wat gaten er in. De oudste dochter was opgenomen in een Amerikaans project en omdat ik toen ook al wist dat dat project het niet goed zou keuren dat kinderen op twee plaatsen ingeschreven zouden staan besloot ik om het tweede dochtertje te helpen. Die ging toen naar de kleuterschool. De jongste was toen nog te klein. 

Ze woonden op een terrein achter een fabriek ergens in een soort van steeg. Het was gevaarlijk om over dat pad naar hun huis te lopen omdat er dan een aantal honden op mij af kwamen die vreselijk tekeer gingen. Ik weet nog dat er geen telefoon in het gezin was, dus stond ik zowat de longen uit mijn lijf te roepen als ik op de weg stond te wachten tot ze mij hoorden en mij op konden komen halen zodat ik onder begeleiding veilig mee naar hun huisje kon lopen.

Paula is de naam van de moeder; een lieve vrouw met een man die af en toe werk had en meestal zijn salaris opdronk als hij het ontvangen had. Ze was verlegen en bescheiden, misschien schaamde ze zich toen, en volgens mijn had ze nog nooit contact gehad met mensen buiten Guatemala. Later had ik ook Padrinos voor haar jongste dochtertje. Ik groei soms zo mee met gezinnen, dat wanneer ik terug kijk het mij soms ontroert als ik bedenk wat er allemaal gebeurd is in de jaren. 

Doordat het gezin “ontzorgt” werd van de schoolkosten was er genoeg te eten en door de jaren heen konden ze af en toe nieuwe golfplaten kopen waardoor ze droog bleven in de regentijd. Bedden heb ik zien komen, zelfs met matrassen en dekens erop. De oudste dochter werd zwanger toen ze 17 jaar was en verloor haar twee dochtertjes voordat ze geboren waren. Ik weet nog dat ik voor haar ’n paar oorbellen had gekocht met kleine engeltjes eraan, zodat ze ze altijd bij haar kon dragen als ze wilde. De tweede dochter raakte zwanger toen ze veertien jaar was en stopte met school. Maar ik bleef elk jaar terug komen en ik zag de verandering in het gezin, zeker van de moeder. Door de jaren ging ze mijn steeds meer vertrouwen en begon te snappen wat er van haar verwacht werd door het project. Haar oudste dochter kreeg net iets later dan haar tweede dochter een zoontje en de jongetjes groeiden samen op. Oma past op de kleinkinderen en de dames gaan werken zodat de lasten in het gezin verdeeld kunnen worden. 

Door de jaren heen werd er af en toe natuurlijk een nieuwe kamer bijgebouwd met golfplaten omdat de familie groeide en iedereen toch een eigen ruimte nodig had en wilde. De vader van het gezin heb ik maar een paar keer gezien door de jaren heen; een vriendelijke, maar wel verslaafde man die gelukkig niet agressief is.

En de jongste dochter ging door op school. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart soms vast omdat ik niet wist hoe ik de familie aan zou treffen qua zwangerschap en/of uitbereiding.

Deze week ben ik er weer op bezoek geweest. Inmiddels meld ik me met een appje aan de straat en komt de moeder mij halen, zodat ik veilig mee naar hun terrein kan. Ze gaf me een knuffel en zei dat ze blij was dat ik er weer was. Ze praat veel meer en zet meteen een klein houten krukje voor me neer zodat ik kan gaan zitten. Ze loopt niet meer met kapotte kleren en ongekamde haren. Haar kleinkinderen zien er netjes uit. De jongste dochter kwam erbij en vertelde met trots dat ze over is naar het laatste jaar van de middelbare school. Ik vroeg haar of ze na dit jaar graag verder wil studeren en of ze ook al wist wat ze dan eventueel wilde gaan doen. Ze vertelde dat ze er goed over na zou denken het komende jaar maar dat het waarschijnlijk de verpleging zou worden. En de moeder keek trots toe toen ze dat zei. Ze heeft elk jaar een prachtig rapport en ze pakt haar kans met beide handen aan, iets waar ik enorme bewondering voor heb. 

Opeens zag ik de waslijnen vol met was en aan een kant hingen allemaal kleine babykleertjes, vooral jurkjes. De twee oudste meisjes waren inmiddels allebei bevallen van een dochtertje, het ene was nu 7 maanden en het andere 4 maanden. Iedereen blij en gelukkig, ook omdat de vaders van de kinderen in beeld zijn en ook hun bijdrage geven aan de opvoeding van de kinderen. Het is in Guatemala niet raar dat de vaders met de noorderzon vertrekken als ze een meisje zwanger gemaakt hebben. Ze wonen allemaal bij elkaar op een terreintje en het gaat voor hun goed en dat is mooi om te zien. 

Hoe geweldig zou het zijn als er straks een verpleegster rondloopt op datzelfde terrein. Een verlegen, bescheiden meisje dat weet wat ze wil en alles doet om haar dromen waar te maken. En hoe fijn is het om haar daarbij te mogen ondersteunen. Geweldig om getuige te mogen zijn van de veranderingen in de gezinnen door de jaren heen. Het is echt zo de moeite waard om te helpen met scholing. Ik weet dat niet elk kind uiteindelijk diploma’s op zak heeft. Soms kan dat niet of is het een eigen keuze. Maar als ik zo’n gezin, zo’n meisje zie dan raakt me dat enorm en weet ik weer precies waarvoor ik het doe. Eèn diamant in een gezin is echt genoeg om een hele verandering teweeg te brengen. Levenslang.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen,

Het staat bekend om het grootste evenement van de Katholieke kerk ter wereld; Pasen in Antigua, Guatemala. En ik geloof het graag; ik heb het nu zelf weer een keer meegemaakt en gezien en het me ook vooral uit laten leggen door iemand die ’n paar jaar in de organisatie gezeten heeft.        Guatemala is een mañana – land, maar elke processie vertrekt precies op de minuut af op tijd. Duizenden mensen zijn erbij betrokken, van voorbereiding tot uitvoering en bijna ’n miljoen mensen komen er op af om te kijken. En het leuke is dat de meeste bezoekers uit eigen land komen en dan ook ’n paar dagen in Antigua blijven, omdat het ook een vakantieweek is. Veel mensen in klederdracht en daaraan kun je zien dat ze uit verschillende delen van het land komen omdat elke streek zijn eigen klederdracht heeft. De hele stad wordt afgesloten en er worden alleen maar voetgangers toegelaten; je kunt gewoon over de straten lopen. Heel veel politie en soldaten zorgen ervoor dat het allemaal veilig verloopt, en dat doet het ook. Alles wat je maar bedenken kunt wordt verkocht, want mensen en vooral kinderen willen nou eenmaal altijd eten en ’n souvenirtje meenemen. Er hangt weken een ongekend leuke sfeer overal waar je komt. Het is zo enorm indrukwekkend om te zien en mee te maken; echt geweldig. Vanaf Aswoensdag vertrekt er elke zondag een processie van een van de kerken in of rondom Antigua en in de laatste week voor Pasen is er elke dag een of meerdere. Twee dagen voordat de processie vertrekt kun je in die kerk gaan kijken naar wat er gemaakt is. De meest prachtige alfombras liggen op de grond, gemaakt van bloemen, groenten en fruit. Er is zelfs een kerk in de buurt die daar speciaal helemaal voor leeggehaald wordt. Alles stoelen en banken staan dan buiten (dat kan natuurlijk ook met het mooie weer). De draagbaren die een jaar opgeborgen waren worden weer tevoorschijn gehaald en de allergrootste werd gedragen door 100 mannen. Er staan beelden op van honderden jaren oud en de zwaarste weegt bijna 200 kilo heb ik me laten vertellen; dan heb je ook wel 200 flinke mannen nodig. In de grootste (en met die zwaarste) processie zijn er 2000 mannen die allemaal een blok dragen en dat is 50 meter, dan wordt er gewisseld. Hele muziekkorpsen begeleiden alles van begin tot eind en het meest indrukwekkend is wel wanneer de draagbaar uit de kerk gedragen wordt. Soms is het dan even stil, echt stil. Geen muziek en al die duizenden mensen zijn dan ook allemaal even stil. Het is ongekend indrukwekkend, tot ontroering toe. Bloedheet was het; ruim 30 graden. De muziek klinkt enorm zwaar tijdens de processie, je voelt het in elke cel van je lichaam. Alle mensen, buurtgenoten maken de mooiste alfombres op de straten met de mooiste patronen er in. En daar loopt de processie over. Net voordat de draagbaar er over gedragen wordt, wordt elke alfombra ingewijd met wierook, soms zoveel dat je de mensen zelf bijna niet meer ziet. De grootste en langste processie begint op goede vrijdag ’s middags om 15.00 uur en duurt tot de volgende dag 7.00 uur. De hele nacht dus, met muziek erbij, door alle straten. En iedereen die dan meeloopt is ook gekleed in het zwart. De hele stad hier ligt dan vol met alfombras, het is een grote pracht en ook helemaal veilig om midden in de nacht over straat te lopen. De andere processie die die dag loopt wordt gedragen door vrouwen. Ik heb echt alle leeftijden gezien, grote stoere mannen die hun pasgeboren baby’s dragen in dezelfde kleding als ze zelf aan hebben tot mensen van in de 80 die meelopen en alles daar tussenin. Je kunt als toerist meehelpen om alfombras te maken; het kan allemaal. Pasen wordt echt beleefd en gevierd in Guatemala, er komt geen chocolade ei aan te pas. 

En op eerste Paasdag zijn er weer twee processies; maar dan is het heel anders. Niemand meer gekleed in paars of zwart, er wordt wit gedragen en de muziek klinkt blijer en lichter omdat Jezus uit de dood verrezen is en dat wordt gevierd. En dan is het afgelopen en gaan alle draagbaren met de beelden weer terug in de opslag tot volgend jaar. Iedereen heeft nu twee maanden vrij en dan begint de voorbereiding weer voor volgend jaar. Al honderden jaren lang. 

Mijn tijd zit er voor dit jaar ook weer op. Het is fantastisch verlopen allemaal. De kinderen kunnen allemaal weer ’n jaar naar school met alle spullen die ze daarvoor nodig hebben; dankzij hun sponsoren. Blije en dankbare ouders laat ik achter, en natuurlijk ook de kinderen zelf. Ik heb 3 nieuwe, jonge kinderen opgenomen in het project. Gabriel van 8 jaar, Monsi van 7 jaar en Jasmin van 5 jaar; alle drie harstikke leuke kinderen en de ouders heel blij dat ze van die zorg verlicht zijn.

Ik wil iedereen, die op welke manier dan ook, er mede voor gezorgd heeft dat deze missie weer kon slagen, heel erg bedanken uit de grond van mijn hart. Ook namens alle gezinnen en hun kinderen.

Lieve groet, Mieke.

Beste Mensen,

Eind november 2022, net voordat de wereld na de pandemie weer open ging, ontving ik een berichtje van haar. Ik had haar gevraagd of ze over was naar het laatste jaar van haar opleiding voor kleuterjuf zodat ik haar Padrinos een brief kon sturen met de vraag of ze hun sponsorkind ook in haar laatste jaar wilden sponsoren zodat ze haar opleiding af kon maken. Ze reageerde met het sturen van een foto; ze had een ongeluk gehad en lag op bed met een been in het gips en haar andere been in verband omdat ze enkele operaties had ondergaan. Ze had pech gehad. Ze was uit de bus gestapt en werd, toen ze op de stoep liep, aangereden door een man die dronken achter het stuur zat. Geluk bij een ongeluk was dat de man zo dronken was dat hij niet meer kon vluchten en dus nog op de plaats delict was toen de ziekenwagen en de politie aankwamen. Het is in Guatemala nl zo geregeld dat wanneer je een ongeluk veroorzaakt en zo snel mogelijk de benen neemt, er niemand meer achter kan komen wat er gebeurd is en je dus nooit schuldig bevonden wordt. Je kunt het zelfs presteren om iemand dood te rijden en weg te gaan; ik heb dat zelf ook ooit meegemaakt. De reden daarvan is dat de chauffeur van het voertuig die het ongeluk veroorzaakt op moet draaien voor alle kosten die door het slachtoffer gemaakt moeten worden om te herstellen; of een eventuele begrafenis moet betalen. En zoveel geld hebben de mensen gewoon niet; het komt dan altijd voor de rechter en je komt nergens meer onderuit.

Maar zij had “geluk” gehad. Ze heeft in de rechtbank moeten tekenen voor een bepaald bedrag (dat natuurlijk niet meer veranderd kan worden) en hoe de dader dan aan zijn of haar geld komt is zijn eigen probleem. De operaties kunnen ervan betaald worden; alle therapieën, alle consulten en eventuele zorg aan huis. 

Natuurlijk was ik bij haar op bezoek geweest toen ik vorig jaar weer terug was in Guatemala. Ze was erg verdrietig en dat was heel begrijpelijk. Altijd hard gewerkt, een hele goede studente en dan net voordat het laatste jaar begint niet meer verder kunnen gaan. En dat was ook het laatste jaar dat deze opleiding bestond. Maar ze wilde perse door en heeft er voor gevochten om toch toegelaten te worden. Uiteindelijk hadden de artsen in het ziekenhuis gezegd dat ze beter een jaar aan haar herstel kon werken; ze moest nl helemaal opnieuw leren lopen. Dat was wel even slikken voor haar, ze was net 20 jaar. Afgelopen week ben ik weer bij haar op bezoek geweest. Ze had onverwacht weer een operatie moeten ondergaan omdat haar lichaam de ijzeren pin in haar been afstootte en daar had ze enorm veel pijn van. Wonder boven wonder herstelde dat heel goed en ze kan nu eigenlijk alles weer al is het met voorzichtigheid. Ze is sinds afgelopen november aan het werk; heeft een lening moeten regelen om de laatste operatie te kunnen betalen want die was niet in het bedrag berekend. En een zorgverzekering is er niet in Guatemala. Ze werkt hard om haar lening af te kunnen betalen en om te sparen voor school. Ze wil haar laatste studiejaar afmaken zodat ze haar diploma kan halen. Daarvoor moet ze naar de hoofdstad en alleen het op en neer reizen kost € 5 per dag en dat 5 dagen per week; behalve alle andere kosten die er nog bij komen. Maar dat gaat haar wel lukken; is het niet volgend jaar dan wel het jaar daarna. Ze is zo enorm sterk, heeft een enorme veerkracht en is ook intelligent; gelukkig is met haar hoofd niks mis na het ongeluk. Ik volg haar al 14 jaar; het gaat haar zeker lukken, en zo niet dan probeer ik weer iemand te vinden die haar financieel wil helpen. Het zou jammer zijn als zo een talent verloren gaat. 

Toen ik afscheid van haar nam en naar buiten ging reed en op een gegeven moment een dame op een motor voorbij; claxonneerde, stopte en riep vanonder haar helm; Hè Mieke, ken je mij niet meer? En ik zag het echt niet; alleen haar neus en ogen waren te zien, de rest van haar gezicht was helemaal bedekt met de helm. Ze zette die meteen af en natuurlijk zag ik toen meteen wie het was. Bijna 20 jaar geleden had ik haar en haar 2 zusjes opgenomen in het project. Ze woonden, samen met hun ouders ergens achteraf en hadden heel weinig. Haar moeder stond er alleen voor omdat haar man was gaan drinken na het overlijden van hun enige zoon; deze drie meisjes waren de jongsten, ze had ook nog 4 oudere dochters. En deze dame, die ik dus tegenkwam, was een enorm goede student, heel gedreven en intelligent. Altijd goede punten op school en niet een keer een schooljaar overdoen. Ze had het tot leerkracht weten te brengen en had enkele goede banen gehad. Als de leerlingen hun diploma’s hebben dan laat ik ze los, dan kunnen ze werk gaan zoeken en zelfstandig verder. Dat is natuurlijk ook de bedoeling van het project. De jongste was eerder gestopt, die had geen zin om te studeren. Dat kan ook voorkomen.

En daar stond ze voor me, een mooie jonge vrouw van inmiddels 27 jaar. Heel trots vertelde ze mij dat ze zelf haar universiteit betaald had en daarvoor ook geslaagd was. Daarna had ze een baan aangeboden gekregen in een lux hotel in Antigua waar ze 6 mensen aan moest sturen die allemaal in en rond de receptie werkten en nu werkte sinds een maand als receptioniste in het duurste hotel rond Antigua. Ze was een van de vele sollicitanten geweest en zij was uitgekozen. Er komen zelfs gasten met de helikopter vertelde ze en er zijn kamers van meer dan $ 700 per nacht. Ze straalde helemaal en het mooie was dat ze ook nog vertelde dat dat zonder de hulp van har Padrinos nooit gelukt zou zijn. Haar ouders hadden de scholing van haar en haar zusjes nooit zelf kunnen betalen. Dan hadden ze na de middelbare school moeten stoppen en nooit een fatsoenlijk betaalde baan kunnen vinden. Ze verdient nu bijna € 500 per maand vertelde ze en dat is echt een enorm bedrag. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat ze nu ook haar moeder kon helpen als dat nodig was. Dat ze allemaal een beter leven hadden.

Wat een mooie jonge vrouwen; wat een geluk om die allebei op een dag tegen te komen. Wat een enorme dankbaarheid en kracht, en wat motiveerden ze mij allebei om door te gaan en zeker te weten dat het zo de moeite waard is om kinderen te helpen met hun studie.

Lieve groet, Mieke