Beste Mensen,
Nu de bevolking van Guatemala, en speciaal hier in Antigua, zich weer voorbereid voor Pasen, is het voor mijn weer bijna tijd om te gaan. De processies zijn weer begonnen en het is een heel spektakel elke week; maar het blijft prachtig om te zien en mee te maken.
Ik heb een fantastische tijd gehad. Het is geweldig om elk jaar alle gezinnen weer te zien en weer nieuwe kinderen te kunnen verwelkomen in mijn project. En dat zijn er 4 dit jaar; van twee gezinnen waarvan de oudste kinderen al gesponsord worden heb ik nu voor de jongste kinderen van deze gezinnen een sponsor gevonden; Cesar en Ezequiel. En dan nog twee kinderen van een hardwerkende alleenstaande moeder, Mariana en Matias. Wat een geluk voor deze ouders dat ze zich geen zorgen hoeven maken over de schoolkosten de komende jaren. Dat ze het beetje geld dat ze verdienen voor andere dingen kunnen gebruiken, zoals het betalen van de huur, het water en het licht. En met een beetje geluk hebben ze dan ook nog elke dag eten op tafel voor hun gezin. Als alleenstaande moeder verdien je in Guatemala nog niet het minimumloon, ook al is dat verplicht. Er is gewoon geen controle op en wanneer je protesteert dan kun je vertrekken en neemt iemand anders jou plaats over met het gevolg dat je dus geen inkomen meer hebt. Wanneer je ongeveer € 250 per maand verdient met 6 dagen werken per week, een huur moet betalen van ruim € 120 voor je kleine huisje of het terrein waarop je woont en dan nog de andere vaste lasten, dan snapt iedereen dat er maar wat weinig overblijft voor jou en je gezin om nog rond te komen tot het einde van de maand. En te weten dat ook in Guatemala alles steeds duurder wordt, is het voor veel mensen enorm hard trekken om rond te komen met kleine kinderen. De gezinnen met wat oudere kinderen die misschien nog studeren maar al een bijbaantje kunnen zoeken voor op hun vrije dagen, kunnen, ook al is het maar weinig, zo toch hun steentje bijdragen. Want alles wordt verdeeld en gedeeld in de gezinnen zolang het nodig is, dat is soms mooi om te zien.
Te weten dat nog steeds 6 op de tien kinderen in Guatemala zonder hulp niet naar school kunnen is natuurlijk schrijnend. Wat een geluk hebben de kinderen die ingeschreven zijn in een project. En de mensen en hun kinderen beseffen dat soms maar al te goed. Wat een voorrecht voor mij om dit te mogen doen; ook ik besef me dat maar al te goed. Om zo van dichtbij betrokken te mogen en kunnen zijn bij al die levens met alles wat daarbij hoort. Mijn dankbaarheid ook naar alle Padrinos die een kind sponsoren en daardoor echt zo’n veranderingen teweeg brengen in families. Het zou zo jammer zijn om al die talenten verloren te laten gaan.
Ik wil ook weer opnieuw alle mensen bedanken die op een andere manier betrokken zijn geweest dit jaar. Door hun, extra, donatie heb ik ook zoveel andere dingen kunnen doen. Matrassen, dekens, kussens en alles wat daarbij hoort, kunnen kopen. Een hele omheining voor een huisje op een terrein zodat de mensen veilig kunnen wonen en niet bang hoeven zijn dat hun spullen er niet meer zijn als ze terug komen van misschien een boodschap, de kinderen naar school gebracht hebben of de vader thuiskomt van hun werk. De extra kosten die onverwacht nodig waren om studies door te kunnen laten gaan. Het was echt geweldig. De dankbaarheid van de mensen is enorm. Ook al kom ik hier al jaren, het is nooit gewoon en/of normaal. Niet voor de gezinnen en niet voor mij.
Dankjewel allemaal voor alles, vooral voor het vertrouwen.
En zoals de mensen hier in Guatemala een paar weken na Pasen weer beginnen met de voorbereidingen voor volgend jaar; ga ik dat, wanneer ik alle Padrinos weer de informatie heb gestuurd, over enkele maanden ook weer doen. Zolang als ik kan; omdat het zo de moeite waard is.
Lieve groeten, Mieke