Beste Mensen,

Toen ik in januari 2023 zoals altijd de gezinnen weer ging bezoeken hoorde ik dat ze net voor kerst 2022 een ernstig ongeluk had gehad. Ze was in haar eigen dorp aangereden door een auto toen ze op het trottoir liep. Haar geluk bij een ongeluk was dat de dronken bestuurder teveel gedronken had om weg te kunnen rijden en helemaal laveloos in zijn auto zat toen de politie en ziekenauto aan kwamen rijden. In Guatemala heeft bijna niemand een verzekering en als je iemand aanrijdt dan kun je maar het beste zo snel mogelijk wegwezen zodat je niet op hoeft te draaien voor alle kosten. Voor deze man liep het anders af. Hij werd meegenomen en moest de operaties, ziekenhuiskosten, consulten in het ziekenhuis, therapie en alles wat daarbij kwam betalen. Dat was haar geluk, anders was het echt wel anders afgelopen. Ze kreeg ijzeren pinnen in haar been en twee keer per week kwam de fysio aan huis. Haar familie had nooit deze kosten kunnen betalen als het anders afgelopen was en daar moet je maar niet aan denken. Toen ik bij haar op bezoek kwam lag ze op bed in het huis van haar broer, net voorbij haar ouderlijk huis. De relatie met haar moeder was op dat moment zo slecht dat die ook niet bij haar op bezoek kwam. Ze kon net ’n paar passen lopen met krukken en kon zichzelf niet verzorgen; niet zelf naar het toilet. Ze zou bijna aan haar laatste jaar van haar opleiding beginnen; lerares basisschool. Ze deed er ook alles aan om dat door te laten gaan totdat de arts tegen haar zei dat ze echt minimaal een jaar moest revalideren; dus niet naar school kon.    Daar was ze nog het meest verdrietig van; ze voelde zich schuldig dat ze haar Padrinos moest teleurstellen dat ze haar opleiding niet af kon maken. Het was ook een hele goede opleiding die na dat jaar zou stoppen; zij was een van de laatste leerlingen dus. Maar helaas; het kon niet anders. 

Een jaar later moest ze weer geopereerd worden en die operatie viel buiten de kosten van degene die haar aangereden had; ik geloof dat het om een bepaald bedrag ging en dat dan de hulp stopt. Ze kon geld lenen voor haar operatie van iemand en ging werken om die lening terug te kunnen betalen; en dat lukte haar. Ze kon nog niet heel lang staan en de dokters hadden gezegd dat ze waarschijnlijk nooit meer zou kunnen hardlopen en ook geen uren achter elkaar meer zou kunnen staan. In 2024 vroeg ik haar of ze haar opleiding nog af zou willen maken; ook al zou dat laatste jaar op een andere school zijn. Het was nog steeds haar droom en haar Padrinos wilden haar nog steeds ondersteunen bij haar studie. Dus kon ze in 2025 weer beginnen; ze werd toegelaten op een andere school.      

Het was een zwaar jaar; keihard werken, ook omdat ze er al 2 jaar uit was geweest. natuurlijk hield ik door het jaar heen altijd contact met haar en afgelopen november (2025) ontving ik een berichtje dat ze geslaagd was. Ze heeft er echt keihard voor gewerkt en was dolgelukkig. En ik ook. En haar Padrinos ook. 

Het is nu 2026 en afgelopen weekend ben ik bij haar thuis op bezoek geweest. Ze woont al zeker weer een jaar bij haar ouders. Ze heeft inmiddels een vriend en ziet er stralend uit. En ze heeft een baan. Ze had op veel scholen haar papieren afgegeven en op de eerste school werd ze meteen aangenomen. Daarna is ze nog door 5 andere scholen gebeld. Ze wilden haar allemaal en dat is zeer uniek in Guatemala. Want het eerste wat jonge, afgestudeerde jongelui bij een sollicitatie te horen krijgen is dat ze geen ervaring hebben, bij welk beroep dan ook. En dat kan ook niet als je net van school komt. Ze is zo blij, trots en dankbaar, dat is mooi en ontroerend om te zien.

Ze krijgt op deze school waar ze nu mag werken ook de kans om een cursus Engels te gaan volgen; die wordt betaald door de school. En ze wil door; ze wil nog 1,5 jaar studeren om haar diploma van directeur te behalen. Dat gaat haar zeker lukken. Ik ken haar al sinds ze 3 jaar oud is; ze is vorige week 23 jaar geworden. Een prachtige, sterke jonge vrouw die dankzij de hulp van haar sponsors een fantastische toekomst voor de boeg heeft. Ik weet ook zeker dat ze een goede, lieve juf is voor alle kinderen die bij haar in de klas komen te zitten. Ze heeft geluk gehad, genoeg om te weten waar ze vandaan komt en door te kunnen geven aan heel veel andere kinderen.

Lieve groet, Mieke.