Categoriearchief: Geen categorie

Dank

Beste Mensen,

Mijn tijd in Guatemala zit er alweer op. Alle kinderen in mijn project gaan sinds enkele weken weer naar school. De allerjongsten gaan voor het eerst naar de basisschool, enkele jongeren gaan voor eerst naar de middelbare school en er zijn zoals elk jaar ook enkele jonge studenten begonnen met hun beroepsopleiding. Allemaal met heel veel zin, en voor allemaal ook spannend. Er zijn 4 kinderen die voor de tweede keer hun schooljaar over moeten doen op de basisschool en ik heb ze alle vier nog een kans gegeven. Na twee weken bleek dat ik gelukkig een goede keus had gemaakt; want dat is iets wat je niet weet van tevoren natuurlijk.            

Alle vier de kinderen was het voor de tweede keer hetzelfde leerjaar en normaal gesproken zeg ik dan dat de sponsoring stopt. Omdat niemand een geldboom in de tuin heeft en het weggegooid geld is. En in alle vier de gevallen hoopte ik dat ik een weloverwogen en onderbouwde keuze had gemaakt. Gelukkig is dat achteraf ook zo; en nu maar hopen dat ze dit schooljaar gaan halen. Niet zozeer voor mij of hun sponsoren, maar zeker voor hun zelf.  Zoals ik eerder geschreven had waren twee jonge mensen geslaagd en die hebben inmiddels werk gevonden en heb ik er weer twee jonge kinderen bij. Enkele sponsoren waren gestopt en gelukkig had ik voor die kinderen weer heel snel nieuwe mensen gevonden zie zichzelf aangemeld hadden. Dus gelukkig zijn alle kinderen dit jaar voorzien. Ik had, los van het sponsorgeld dat altijd bedoeld is om voor de kinderen alles te kunnen kopen om het nieuwe schooljaar weer te beginnen, ook enkele vrije donaties ontvangen. Aan een van de moeders van mijn gezinnen had ik gevraagd of ze misschien iets nodig had voor haar gezin.  Ze was heel blij met die vraag en ze vertelde dat ze heel graag wilden verhuizen omdat ze de huur (€ 60 per maand) niet meer konden betalen.  Ze kenden iemand die boven in het dorp een stuk grond had en daar zouden ze de kans hebben om op te  mogen wonen in ruil voor het schoonhouden van het terrein. De ouders van deze moeder woonden er al, maar zelf hadden ze geen geld om de golfplaten en het hout te kopen om een huisje te bouwen. We maakten een afspraak en ik ben, samen met hun, gaan kijken. Het was inderdaad een mooi terrein en ze waren al begonnen met het schoonmaken (onkruid uittrekken en zo vlak mogelijk maken). Toen ik vroeg of ze de persoon vertrouwden antwoordden ze dat ze dat echt deden omdat ze hem kenden. Dus ben ik begonnen met het geven van een bedrag van € 500. Het gezin bestaat uit vader, moeder, 4 kinderen en 1 kleinkind; dus met een ruimte kunnen ze echt niks doen. En zoals overal ter wereld wordt hier in Guatemala ook alles duurder.  Later heb ik ze nog een extra bedrag gegeven en ze waren er ontzettend blij mee. Een andere (alleenstaande) moeder (lang verhaal kort) die het bijna niet meer voor elkaar krijgt om de huur te betalen, vertelde me dat er dagen waren dat ze geen groenten of fruit mee kon kopen voor haar gezin. Daarnaast maakte ze zich ook zorgen of ze de huur wel zou kunnen blijven betalen, ondanks dat ze 6 dagen per week werkt. Voor haar had ik ook een mooi bedrag in een envelop gedaan in de hoop dat ze het even wat luchtiger heeft. Het geld is er tenslotte om de mensen te helpen en dat is voor ieder op een andere manier. Het geld op de rekening laten staan, wetende dat mensen niet meer kunnen wonen en misschien op straat belanden of de kinderen met lege magen naar school laten gaan, dat hoeft natuurlijk niet als je kunt helpen.  

Ik ben trots op alle kinderen die zo enorm goed hun best doen op school omdat ze zo dankbaar zijn dat ze geholpen worden door hun Padrinos.  Dat ze de kans die ze krijgen met twee handen aangrijpen en er keihard voor werken. Ook trots op de ouders die hun kinderen zo motiveren omdat ze willen dat ze het straks beter hebben dan ze het zelf gehad hebben en soms nog hebben. Dat ze inzien dat ze met studeren wel een eind kunnen komen hier in Guatemala.

Bedankt alle mensen die deze missie op welke manier weer mogelijk hebben gemaakt; Door een kind te sponsoren, door een vrije donatie te geven, door woorden, meedenken en meeleven, of op welke andere manier dan ook.                                                                                                                                                                               

Ik heb een fantastische tijd achter de rug en ik ben blij en dankbaar dat ik dit weer heb kunnen en mogen doen. De tijd is zoals altijd weer voorbij gevlogen. De mensen hier zijn sinds enkele weken weer volop bezig met de voorbereidingen voor Pasen. Elke zondag zijn er weer processies die duizenden mensen op de been brengen; ze komen naar Antigua vanuit alle hoeken van Guatemala en er zijn ook heel veel toeristen die in deze tijd speciaal naar deze kant van de wereld reizen om dit moois bij te kunnen wonen. Ik zelf heb het al heel vaak gezien en blijf het bewonderingswaardig en ontroerend vinden hoe die processies altijd verlopen. Zoals ik elk jaar weer uitkijk naar mijn reis naar Guatemala; kijken deze mensen hier ook elk jaar uit naar dit groots evenement.  En dan is het heel fijn dat je later kunt zeggen dat het geslaagd is.

Lieve groeten, Mieke.

Gezin

Beste Mensen,

We kennen ze allemaal, mensen die een beetje op de achtergrond blijven, ogenschijnlijk nooit geen problemen hebben en ook nooit ergens om vragen of zeuren. Zo ook dit gezin. Ik heb ze via een ander gezin leren kennen, ongeveer dertien jaar geleden. Een alleenstaande moeder met 3 jonge kinderen (toen). De vader van het gezin was naar Honduras gegaan voor werk en nooit meer teruggekomen. De oudste is een jongen, dan komt een gehandicapte dochter en dan weer een meisje. Ik nam de twee kinderen die wel naar school konden gaan op in mijn project en het middelste kind verbleef in een speciale opvang; ze kwam soms in de weekenden thuis en ook 2 weken met Kerstmis en Nieuwjaar. Een hele zorg voor de moeder natuurlijk. De 2 kleine kinderen die ik toen kon gaan sponsoren zijn inmiddels beide aan hun beroepsopleiding begonnen en hun zusje is overgeplaatst naar een prachtig groot gebouw ’n paar dorpen verderop. Helemaal gesponsord door een rijke vrouw uit Guatemala die eigenaar was van enkele koffieplantages; ze heeft die verkocht en met het geld een enorm gebouw laten bouwen, met een prachtige tuin en werkelijk alles wat er maar nodig is voor de kinderen en volwassenen is er verblijven. Echt grandioos; ik ben met de moeder van dit gezin een paar keer mee geweest om haar dochter te bezoeken.                                     Een enorm dankbaar gezin, die, net als alle andere gezinnen in mijn project, heel goed weten dat er na de basisschool of middelbare school helemaal geen opleiding meer mogelijk zou zijn voor haar kinderen omdat er gewoonweg geen geld voor is. En nu kunnen de kinderen hun droom waar maken. De vader is inmiddels alweer een paar jaar terug en dat heeft natuurlijk heel wat gevraagd van elk gezinslid. Nooit wordt er door de moeder gevraagd om dingen die misschien niet nodig zijn, en ze is altijd eerlijk. Enkele jaren geleden heb ik twee laptops gekocht en die in haar huis mogen plaatsen, zodat alle kinderen van mijn project die in hetzelfde dorp wonen daar gebruik van kunnen maken als dat nodig is. Internet wordt door het project betaald en natuurlijk ook al het papier en andere dingen die door het jaar nodig zijn daarvoor. De andere gezinnen kunnen een afspraak maken en op afspraak komen. Ze is zelfs blij dat ze iets terug kan doen voor het project. Veel kinderen moeten gewoon een computer hebben, maar dat is gewoon niet mogelijk. Gelukkig hebben (bijna) alle gezinnen een goede telefoon zodat de kinderen die kunnen gebruiken voor het opzoeken van dingen voor hun huiswerk. Maar daar blijft het bij. Met de dochter die uit huis is en in het tehuis verblijft gaat het niet goed. De artsen kunnen niks meer voor haar doen en ze ligt nu aan het zuurstof. Er mag op dit moment niemand op bezoek komen omdat er een virus heerst, en dat is veel te gevaarlijk voor veel patiënten. Voor mij is dat niet zo erg, ik ken haar en heb mooie herinneringen aan haar. Maar voor een moeder is dat natuurlijk vreselijk en ook voor haar zus en broer. De vooruitzichten zijn helemaal niet goed, de vraag is of ze het einde van het jaar zal halen.                                                                  

En toch heeft deze moeder een enorme veerkracht, ze weet dat ze verder moet en verkoopt sinds ’n paar jaar elke zondagmiddag belegde broodjes op het plein in het dorp waar ze wonen. en ze blijft mij door het jaar heen op de hoogte houden wanneer er belangrijke dingen gebeuren met andere gezinnen als dat nodig is. Ze ziet zo de waarde van alles in, dat is ongelooflijk. Keihard werken om elke dag eten op tafel te zetten en ook nog door het jaar heen kleine kosten moeten betalen voor de school, een soort van “onvoorzien” zeg maar.

Vorige week stapte ik in de bus omdat ik een afspraak had met een ander gezin in datzelfde dorp. Ik had haar niet gezien; ze zat in dezelfde bus, maar helemaal voorin. Toen ze uitstapte draaide ze zich om en zei: ik betaal voor jou. Het is € 0,35 maar zo ongekend waardevol.

Lieve groet, Mieke.

Brief van een student

Hallo, mijn naam is Ana Lorena, en zolang ik me kan herinneren, weet ik dat mijn verhaal niet begon met overvloed, maar met hoop.

Toen ik zes of zeven jaar oud was, woonde ik in een klein huisje, omringd door zes broers en zussen en mijn moeder en vader, met een golfplaten dak dat luid kraakte als het regende. Ik herinner me dat ik thuis graag uitblonk met de weinige kennis die ik had, in de hoop dat ik daarvoor geprezen of gewaardeerd zou worden. Ik herinner me dat ik mijn huiswerk aan de keukentafel maakte terwijl mijn moeder het eten klaarmaakte en mijn vader, moe van de dagelijkse routine, erbij zat. Ze hadden allebei een constante strijd om elke dag eten op tafel te krijgen. Het was niet altijd makkelijk, dus geld was er thuis nooit genoeg. Soms hadden we te weinig schoolspullen, en vaak, zoals in elke normale fase van de kindertijd, paste mijn uniform niet meer. Ik hoorde volwassenen vaak praten over “hoe gaan we ervoor zorgen dat iedereen blijft studeren?” of “alleen mannen zouden een opleiding moeten krijgen; vrouwen zijn er alleen om te trouwen en kinderen te krijgen.”

In die jaren kwamen er mensen uit het buitenland in mijn leven die besloten mij te sponsoren en mij de middelen verschaften om mijn studie voort te zetten. Ik begreep niet echt wat dat inhield; ik wist alleen dat iemand, in een ander land, in mij geloofde. Ze begonnen mijn studie te financieren, mijn schoolspullen, mijn inschrijfgeld; mijn kerst begon elk jaar in januari, met nieuwe schoenen en een nieuwe rugtas voor mijn school. Na verloop van tijd begreep ik dat ze niet alleen mijn schoolgeld betaalden; ze investeerden in mijn toekomst.

Dankzij die steun kon ik ongestoord verder studeren. Op de middelbare school ontdekte ik dat ik plezier had in leren en dat ik kon uitblinken. Op de middelbare school droomde ik groots. Ik besloot dat mijn reis niet eindigde met die eerste stap, maar dat het juist een volgende stap was in mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dus besloot ik door te gaan naar de universiteit, met de angst dat ik de steun van de mensen die me al zo lang hadden geholpen, zou verliezen. Toen zij daar achter kwamen, besloten ze me te blijven steunen. Ik zat in mijn tweede jaar van de universiteit toen ik een auto-ongeluk kreeg waardoor ik mijn studie niet kon voortzetten. Het was een lange onderbreking van twee jaar. Desondanks besloot ik in 2025 mijn studie te hervatten, en mijn sponsors stonden nog steeds klaar om me te steunen. En de persoon die verantwoordelijk was voor het Mimariposa Project hield me altijd in de gaten. Met de steun van familie, vrienden en mijn sponsors besloot ik de reis voort te zetten en helemaal opnieuw te beginnen. Ik had niet meer alle kennis, maar ik had de discipline en motivatie om een ​​volgende stap te zetten. Met veel inspanning, slapeloze nachten en dagen zonder geld voor buskaartjes of eten, is het me gelukt! Ik ben afgestudeerd!!!

Toen ik het certificaat van mijn privé-examen in handen hield, begreep en voelde ik dat deze prestatie niet alleen van mij was: het was de vrucht van de inspanningen van mijn familie, mijn Padrinos, en elke avond had ik besloten om niet op te geven. Ja, de stress die een nieuwe start met zich meebrengt is enorm, en de gedachte om op te geven spookte vaak door mijn hoofd. Ik wist echter dat ik niemand mocht teleurstellen, maar bovenal mocht ik mezelf niet teleurstellen.

Maar ik heb me vaak afgevraagd: wat zou er gebeurd zijn als ik die financiële steun niet had gehad?

Misschien was ik wel van de basisschool af gegaan, net als sommige van mijn klasgenoten. Misschien had ik al op jonge leeftijd moeten werken om thuis te helpen, omdat de realiteit in dit land schrijnend is en helaas lijkt op die in een derdewereldland. Misschien zouden mijn dromen beperkt zijn gebleven tot het absolute minimum: overleven, rekeningen betalen, rondkomen zoals het moest. Niet omdat ik geen talent had, maar omdat de kansen er niet zouden zijn geweest.

Zonder die steun zou ik waarschijnlijk zijn opgegroeid met het gevoel dat studeren een luxe was, geen recht. Misschien zou ik meer aan mezelf hebben getwijfeld. Misschien zou 2025 gewoon weer een jaar zijn geweest, in plaats van het jaar waarin ik afstudeerde.

Maar dit verhaal gaat niet alleen over wat had kunnen zijn. Het gaat over hoe een kans alles kan veranderen. De steun die ik kreeg, bracht me niet alleen succes; Het gaf me de kans om ervoor te vechten. Het leerde me dat als iemand in je gelooft, diegene je helpt om in jezelf te geloven.

Vandaag begrijp ik dat mijn afstuderen niet alleen een academische prestatie was. Het was een bevestiging dat steun, mits verantwoord en met inzet gebruikt, levens kan veranderen. Het gaf me ook een missie: die persoon te zijn die gelooft in andere kinderen die, net als ik op zesjarige leeftijd, alleen maar een kans nodig hebben om te laten zien wat ze kunnen bereiken. Want ja, dit verhaal is nog niet voorbij. Het technische diploma dat ik nu van de universiteit heb, is weer een stap dichter bij het bereiken van de top.

Familie

Beste Mensen,

De eerste weken, en daarmee de grootste drukte, zitten er alweer op. Omdat heel veel scholen al half januari zouden beginnen, ben ik meteen de tweede dag van het nieuwe jaar gestart met het bezoeken van de gezinnen. Zo leuk om iedereen weer te zien en ook om de veranderingen te zien die in het afgelopen jaar hebben plaatsgevonden. Daarmee bedoel ik vooral ook om de puntenlijsten te zien die alweer bewezen dat heel veel kinderen overgaan naar het nieuwe leerjaar. Er zijn enkele kinderen die de basisschool hebben afgesloten en nu beginnen aan de middelbare school en ook jongelui die de middelbare school hebben verlaten en nu mogen beginnen aan hun beroepsopleiding. En 1 klein meisje die dit jaar voor het eerst naar de kleuterklas mag en ’n paar kinderen die voor het eerst naar de basisschool gaan. Van alles wat; jongens, meisjes en alle leeftijden tussen 5 en 23 jaar. 

En natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen in de gezinnen. In een gezin was net na mijn vertrek vorig jaar de moeder overleden en dat is natuurlijk heel verdrietig; een andere moeder uit hetzelfde dorp had het me laten weten en namens de stichting had ik geld overgemaakt om mee te betalen aan de begrafenis. Dat doen alle buren, familie en bekenden hier in Guatemala; wat geld geven om de begrafenis te kunnen betalen. De meest gezinnen hebben geen reserve en alleen voor de rijkere mensen is er een verzekering. De jongste dochter wordt nog ondersteund door sponsoren. Net voor mijn vertrek vorig jaar had ik nog een mooie foto van deze moeder gemaakt en die doorgestuurd naar een van de kinderen, daar waren ze natuurlijk heel erg blij mee.

Twee weken geleden (ik was er al op bezoek geweest) kreeg ik van een van de zonen van dat gezin het volgende berichtje:                                                                       

“Dankzij jou, Mieke, weet ik dat mijn moeder vanuit de hemel heel blij is dat je ons steunt in deze moeilijke tijd.  Ik herinner me dat mijn moeder elk jaar in januari weer vol enthousiasme riep: “Mieke komt!”, en dat bracht haar en ons zoveel vreugde.

Dankjewel, Mieke, echt waar.”

Dat zijn van die mooie, ontroerende berichtjes en het is toch anders om op bezoek te gaan in een gezin waar je al 14 jaar komt waar de moeder niet meer aanwezig is. 

Van een ander meisje is de vader verongelukt; de ouders waren gescheiden en hadden weinig contact met elkaar, maar de kinderen nog wel met hun vader. Het kind heeft soms nachtmerries vertelde de moeder en dat is logisch. 

Dat zijn dingen die overal gebeuren, over de hele wereld.

En dan zijn er natuurlijk nog de kinderen/studenten die een jaar over moeten doen, om welke reden dan ook. Soms lijkt het een logische reden en soms ben ik helemaal verbaasd en heb ik wat meer tijd nodig om erover na te denken wat ik ermee ga doen. Een van de regels van het project is dat wanneer een kind voor de tweede keer het schooljaar over moet doen, de sponsoring stopt. Ik heb die regel natuurlijk zelf gemaakt omdat ik vind dat het geld dat gedoneerd wordt niet bedoeld is om in de vuilnisbak te gooien; iedereen moet werken voor z’n geld. Dus dan ben ik ook streng. Of ik zeg dat ik nog wat tijd nodig heb om erover na te denken, en dat doe ik dan ook. Je wilt toch een goede beslissing nemen, van alle kanten bekeken. En dan maar hopen op een goede afloop, want garantie is er niet. 

Lieve groet, Mieke.

Geluk 2

Beste Mensen,

In dit gezin kom ik al ruim 15 jaar op bezoek; een alleenstaande moeder met 8 kinderen. De oudste dochter is al enkele jaren uit huis en heeft haar eigen gezin. De oudste zoon heeft een baan en woont nog steeds bij moeder op hetzelfde terrein. Dan komt een dochter die het bijzondere onderwijs volgt en de jongste 5 kinderen werden gesponsord door Padrinos. Twee daarvan hebben inmiddels hun diploma’s gehaald en afgelopen jaar is er weer een zoon afgestudeerd; hij volgde een driejarige administratieve opleiding. Vorig jaar vertelde hij trots dat hij stage had gelopen op een gemeentehuis en dat hij dat erg leuk had gevonden. Toen hadden ze op datzelfde gemeentehuis al gevraagd of hij daar wilde komen werken als hij geslaagd was. Ik vond het toen nog veel te vroeg om te juichen omdat ik dat al zo vaak gehoord heb. Hij haalde hele goede punten en ging graag naar school, ondanks dat het soms zwaar was. 

Afgelopen november ontving ik een berichtje van zijn moeder waarin ze vertelde dat hij geslaagd was en ze stuurde een foto van de diploma uitreiking. Ze zagen er stralend uit.

Vorige week ben ik weer op bezoek geweest in dat gezin, ook omdat de jongste zoon nog steeds door Padrinos ondersteund wordt met zijn studie; hij gaat nu naar de middelbare school.

Moeder vertelde trots dat haar geslaagde zoon werk had; en ja, op het gemeentehuis waar hij stage had gelopen. De papieren waren nog niet getekend, hij wist nog helemaal niet wat hij zou gaan verdienen; maar hij had werk en was ontzettend blij, en terecht. Het is ruim een half uur van het dorp waar ze wonen en hij kan een motor lenen van een neef en hoeft daarvoor alleen maar de benzine te betalen die hij verbruikt. 

Iedereen trots en blij; zo de moeite waard om een kind te helpen, op te zien groeien en te zien hoe ze een baan hebben waar ze heel hard voor gewerkt hebben. Dat zou zonder de hulp van Padrinos, net als die andere kinderen, nooit gelukt zijn. Zo fijn om te zien dat zo’n jongen nu een heel andere toekomst voor zich heeft dan wanneer hij die hulp niet gehad had.

Lieve groet Mieke.

Geluk

Beste Mensen,

Toen ik in januari 2023 zoals altijd de gezinnen weer ging bezoeken hoorde ik dat ze net voor kerst 2022 een ernstig ongeluk had gehad. Ze was in haar eigen dorp aangereden door een auto toen ze op het trottoir liep. Haar geluk bij een ongeluk was dat de dronken bestuurder teveel gedronken had om weg te kunnen rijden en helemaal laveloos in zijn auto zat toen de politie en ziekenauto aan kwamen rijden. In Guatemala heeft bijna niemand een verzekering en als je iemand aanrijdt dan kun je maar het beste zo snel mogelijk wegwezen zodat je niet op hoeft te draaien voor alle kosten. Voor deze man liep het anders af. Hij werd meegenomen en moest de operaties, ziekenhuiskosten, consulten in het ziekenhuis, therapie en alles wat daarbij kwam betalen. Dat was haar geluk, anders was het echt wel anders afgelopen. Ze kreeg ijzeren pinnen in haar been en twee keer per week kwam de fysio aan huis. Haar familie had nooit deze kosten kunnen betalen als het anders afgelopen was en daar moet je maar niet aan denken. Toen ik bij haar op bezoek kwam lag ze op bed in het huis van haar broer, net voorbij haar ouderlijk huis. De relatie met haar moeder was op dat moment zo slecht dat die ook niet bij haar op bezoek kwam. Ze kon net ’n paar passen lopen met krukken en kon zichzelf niet verzorgen; niet zelf naar het toilet. Ze zou bijna aan haar laatste jaar van haar opleiding beginnen; lerares basisschool. Ze deed er ook alles aan om dat door te laten gaan totdat de arts tegen haar zei dat ze echt minimaal een jaar moest revalideren; dus niet naar school kon.    Daar was ze nog het meest verdrietig van; ze voelde zich schuldig dat ze haar Padrinos moest teleurstellen dat ze haar opleiding niet af kon maken. Het was ook een hele goede opleiding die na dat jaar zou stoppen; zij was een van de laatste leerlingen dus. Maar helaas; het kon niet anders. 

Een jaar later moest ze weer geopereerd worden en die operatie viel buiten de kosten van degene die haar aangereden had; ik geloof dat het om een bepaald bedrag ging en dat dan de hulp stopt. Ze kon geld lenen voor haar operatie van iemand en ging werken om die lening terug te kunnen betalen; en dat lukte haar. Ze kon nog niet heel lang staan en de dokters hadden gezegd dat ze waarschijnlijk nooit meer zou kunnen hardlopen en ook geen uren achter elkaar meer zou kunnen staan. In 2024 vroeg ik haar of ze haar opleiding nog af zou willen maken; ook al zou dat laatste jaar op een andere school zijn. Het was nog steeds haar droom en haar Padrinos wilden haar nog steeds ondersteunen bij haar studie. Dus kon ze in 2025 weer beginnen; ze werd toegelaten op een andere school.      

Het was een zwaar jaar; keihard werken, ook omdat ze er al 2 jaar uit was geweest. natuurlijk hield ik door het jaar heen altijd contact met haar en afgelopen november (2025) ontving ik een berichtje dat ze geslaagd was. Ze heeft er echt keihard voor gewerkt en was dolgelukkig. En ik ook. En haar Padrinos ook. 

Het is nu 2026 en afgelopen weekend ben ik bij haar thuis op bezoek geweest. Ze woont al zeker weer een jaar bij haar ouders. Ze heeft inmiddels een vriend en ziet er stralend uit. En ze heeft een baan. Ze had op veel scholen haar papieren afgegeven en op de eerste school werd ze meteen aangenomen. Daarna is ze nog door 5 andere scholen gebeld. Ze wilden haar allemaal en dat is zeer uniek in Guatemala. Want het eerste wat jonge, afgestudeerde jongelui bij een sollicitatie te horen krijgen is dat ze geen ervaring hebben, bij welk beroep dan ook. En dat kan ook niet als je net van school komt. Ze is zo blij, trots en dankbaar, dat is mooi en ontroerend om te zien.

Ze krijgt op deze school waar ze nu mag werken ook de kans om een cursus Engels te gaan volgen; die wordt betaald door de school. En ze wil door; ze wil nog 1,5 jaar studeren om haar diploma van directeur te behalen. Dat gaat haar zeker lukken. Ik ken haar al sinds ze 3 jaar oud is; ze is vorige week 23 jaar geworden. Een prachtige, sterke jonge vrouw die dankzij de hulp van haar sponsors een fantastische toekomst voor de boeg heeft. Ik weet ook zeker dat ze een goede, lieve juf is voor alle kinderen die bij haar in de klas komen te zitten. Ze heeft geluk gehad, genoeg om te weten waar ze vandaan komt en door te kunnen geven aan heel veel andere kinderen.

Lieve groet, Mieke.

Dank

Beste Mensen,

Nu de bevolking van Guatemala, en speciaal hier in Antigua, zich weer voorbereid voor Pasen, is het voor mijn weer bijna tijd om te gaan. De processies zijn weer begonnen en het is een heel spektakel elke week; maar het blijft prachtig om te zien en mee te maken.

Ik heb een fantastische tijd gehad. Het is geweldig om elk jaar alle gezinnen weer te zien en weer nieuwe kinderen te kunnen verwelkomen in mijn project. En dat zijn er 4 dit jaar; van twee gezinnen waarvan de oudste kinderen al gesponsord worden heb ik nu voor de jongste kinderen van deze gezinnen een sponsor gevonden; Cesar en Ezequiel. En dan nog twee kinderen van een hardwerkende alleenstaande moeder, Mariana en Matias. Wat een geluk voor deze ouders dat ze zich geen zorgen hoeven maken over de schoolkosten de komende jaren. Dat ze het beetje geld dat ze verdienen voor andere dingen kunnen gebruiken, zoals het betalen van de huur, het water en het licht. En met een beetje geluk hebben ze dan ook nog elke dag eten op tafel voor hun gezin. Als alleenstaande moeder verdien je in Guatemala nog niet het minimumloon, ook al is dat verplicht. Er is gewoon geen controle op en wanneer je protesteert dan kun je vertrekken en neemt iemand anders jou plaats over met het gevolg dat je dus geen inkomen meer hebt. Wanneer je ongeveer € 250 per maand verdient met 6 dagen werken per week, een huur moet betalen van ruim € 120 voor je kleine huisje of het terrein waarop je woont en dan nog de andere vaste lasten, dan snapt iedereen dat er maar wat weinig overblijft voor jou en je gezin om nog rond te komen tot het einde van de maand. En te weten dat ook in Guatemala alles steeds duurder wordt, is het voor veel mensen enorm hard trekken om rond te komen met kleine kinderen. De gezinnen met wat oudere kinderen die misschien nog studeren maar al een bijbaantje kunnen zoeken voor op hun vrije dagen, kunnen, ook al is het maar weinig, zo toch hun steentje bijdragen. Want alles wordt verdeeld en gedeeld in de gezinnen zolang het nodig is, dat is soms mooi om te zien. 

Te weten dat nog steeds 6 op de tien kinderen in Guatemala zonder hulp niet naar school kunnen is natuurlijk schrijnend. Wat een geluk hebben de kinderen die ingeschreven zijn in een project. En de mensen en hun kinderen beseffen dat soms maar al te goed. Wat een voorrecht voor mij om dit te mogen doen; ook ik besef me dat maar al te goed. Om zo van dichtbij betrokken te mogen en kunnen zijn bij al die levens met alles wat daarbij hoort. Mijn dankbaarheid ook naar alle Padrinos die een kind sponsoren en daardoor echt zo’n veranderingen teweeg brengen in families. Het zou zo jammer zijn om al die talenten verloren te laten gaan. 

Ik wil ook weer opnieuw alle mensen bedanken die op een andere manier betrokken zijn geweest dit jaar. Door hun, extra, donatie heb ik ook zoveel andere dingen kunnen doen. Matrassen, dekens, kussens en alles wat daarbij hoort, kunnen kopen. Een hele omheining voor een huisje op een terrein zodat de mensen veilig kunnen wonen en niet bang hoeven zijn dat hun spullen er niet meer zijn als ze terug komen van misschien een boodschap, de kinderen naar school gebracht hebben of de vader thuiskomt van hun werk. De extra kosten die onverwacht nodig waren om studies door te kunnen laten gaan. Het was echt geweldig. De dankbaarheid van de mensen is enorm. Ook al kom ik hier al jaren, het is nooit gewoon en/of normaal. Niet voor de gezinnen en niet voor mij.

Dankjewel allemaal voor alles, vooral voor het vertrouwen.

En zoals de mensen hier in Guatemala een paar weken na Pasen weer beginnen met de voorbereidingen voor volgend jaar; ga ik dat, wanneer ik alle Padrinos weer de informatie heb gestuurd, over enkele maanden ook weer doen. Zolang als ik kan; omdat het zo de moeite waard is.

Lieve groeten, Mieke

Educatie

Beste Mensen,

Door de jaren heen heb ik al heel veel kleine kinderen en jong volwassenen in mijn project voorbij zien komen. Hardwerkende leerlingen die hun kans met beide handen aangrepen totdat ze helemaal klaar waren met hun studie en hun droom verwezenlijkt hadden. En soms ging het natuurlijk mis. En met mis bedoel ik, dat het niet liep zoals hun Padrinos of ik graag voor hun gewild hadden. Ik weet nog dat ik dat in het begin moeilijk vond omdat ik zo graag anders voor hen wilde; hen een andere toekomst gunde. Door de jaren heen heb ik natuurlijk wel geleerd dat ook de kinderen hier hun eigen pad moeten lopen in hun leven, ieder op hun eigen manier. Dat is voor de een gaan werken als hij of zij 13 jaar is en voor de ander een kind krijgen op diezelfde leeftijd. Er is geen goed of fout, het is soms alleen anders.

Educatie betekent ook niet alleen dat je gestudeerd moet hebben totdat je bijvoorbeeld een universitaire studie hebt behaald. Het is zoveel meer.

Sinds enkele weken zijn de voorbereidingen voor Pasen weer begonnen en dat betekent dat er elke zondag weer vanuit een andere kerk/ander dorp hier in de omgeving een processie begint en die duurt de hele dag. Afgelopen zondag liep ik naar een ander dorp om te gaan kijken; het is een hele ervaring om erbij te zijn als een processie de kerk verlaat.        

En natuurlijk een drukte van jewelste.

Ik liep in gedachten verzonken en onderweg wed ik opeens aan mijn arm getrokken. Ik draaide me om en herkende de jongeman meteen. Het was Rudy. In 2007 werd ik door iemand aan hem voorgesteld; hij had alleen de basisschool af kunnen maken en werkte de hele dag net als zijn andere broertjes en zusjes en die had hij tien. De ouders hadden geen geld om de kinderen verder te laten studeren, de vader werkte op het land, de meisjes hadden karretjes waarop fruit lag en een pers om daar sap van te maken en de jongens hadden een soort houten dienblad met een riem om hun nek met daarop snoepjes en andere kleine lekkernij die ze meestal bij scholen verkochten omdat die dingen niet duur waren en bijna elk kind wel een of twee centen mee had gekregen van thuis om iets voor te kopen. En Rudy stond bij zo’n school als 13-jarige. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst sprak en hem de kans gaf om naar de middelbare school te gaan. En die nam hij aan; hij mocht het ook van zijn ouders omdat het in de avonden was en dus overdag gewoon nog wat geld binnen kon brengen. Hij moest elke dag een uur heen en een uur terug lopen in de avonden, maar hij deed het en had het ervoor over. Ik weet nog dat het een jaar wat minder ging en hij bij de directeur op het matje moest komen (ik zat toen ook bij het gesprek) en hij kreeg er woordelijk flink van langs. En als een speer ging hij daarna omhoog. Hij had later nog wat cursussen gedaan en heeft ook een baan gehad waar hij jammer genoeg ontslagen werd vanwege het feit dat er niet genoeg werk meer was (first in first out). Jaren laten ben ik hem nog eens tegengekomen in de bus waar hij geld op moest halen bij de passagiers en ik hoefde niets te betalen van hem. En soms verlies je elkaar dan uit het oog, wat ook goed is.

En afgelopen zondag trok hij aan mijn arm en riep verwonderd mijn naam. We waren blij dat we elkaar weer zagen en hij gaf me een dikke knuffel. Een man van 26 jaar stond voor me. Dit is mijn vrouw en dit is onze zoon zei hij, wijzend naar een klein jongetje van ongeveer vier jaar dat op de stoeprand zat en zijn vrouw en kind begroetten mijn ook hartelijk. We waren allebei verbaasd en ook blij dat we elkaar nog eens zagen. Herinneringen kwamen naar boven en hij en zijn gezin maken het erg goed. hij is nooit naar de universiteit geweest; heeft dat nooit kunnen halen. Maar heeft zo enorm veel meer geleerd in zijn leven dan wanneer hij niet naar school zou zijn geweest. 

En op de dagen van de processie verkoopt hij, nu samen met zijn vrouw, flesjes koud water aan alle mensen die willen en weer fruit en sapjes. Hij vroeg me of ik een flesje water aan wilde nemen van hem. Natuurlijk wilde ik dat, het was 28 graden en ik was water vergeten. Hij ging voor me staan en zei: Ik heb je nooit iets kunnen geven, maar dit is voor jou, en nog bedankt voor alles wat je ooit voor mij gedaan hebt.                 Over educatie gesproken.

Lieve groet Mieke

Enma

Beste Menesn,

Zestien jaar geleden vertelde een lerares van de basisschool in San Pedro las Huertas over een moeder van een groot gezin. Ze maakte op dat moment dagelijks de toiletten op school schoon om zo wat bij te verdienen. Ik maakte kennis met haar en ze vertelde dat haar man vele jaren ouder was dan zij en bijna niet meer kon werken. Ze had zich, na de geboorte van haar 7e kind laten steriliseren en daarna als bonus nog 3 prachtige dochters gekregen. Een hardwerkende vrouw, de oudste kinderen waren uit huis, ’n paar pubers waren thuis en bezig met een studie en nu waren hun dochters aan de beurt en ze wist gewoon niet hoe ze het voor elkaar moest krijgen om de jongste drie meisjes naar school te kunnen laten gaan. Ik had Padrinos voor de oudste, daarna voor de tweede en een jaar later ook voor het jongste meisje. Het viel me altijd op dat de Kerststal in dit gezin tot wel end februari bleef staan; het was een hel spektakel en er werd duidelijk zorg aan besteed elk jaar. De moeder vertelde mij dat de reden dat de Kerststal zolang bleef staan de volgende was: een van haar oudere zoons ging op ’n dag werken in de velden boven in het dorp; hij kwam niet terug en later vonden ze hem, vermoord, ergens onderweg. Hoe, wat en waarom heeft ze nooit begrepen en geweten. Maar juist hij was helemaal weg van alles wat met Kerst te maken had en daarom liet ze de hele versiering staan tot zijn verjaardag eind februari. 

De meisjes groeiden op en het was duidelijk een verlichting dat het gezin werd ontzorgd van alle schoolkosten. De oudste behaalde haar diploma’s en ’n paar jaar later de volgende dochter. Hardwerkende kinderen die in de periode dat ik er niet was, vaak te horen kregen van hun moeder dat ze hard moesten werken omdat de Padinos in Nederland ook hard moesten werken om hun opleidingen te betalen. Een moeder die nooit met handen open ging zitten afwachten tot ik kwam, maar zelf ook hard werkte en enorm dankbaar was voor alle hulp aan haar drie jongste dochters. De jongste begon net aan haar opleiding coupeuse en costumière toen de pandemie uitbrak; geen gemakkelijk tijd dus. Vele klasgenoten stopten op dat moment met de opleiding, maar zei zette door. toen de wereld weer open ging ontving ik een berichtje van haar waarin ze vertelde dat ze ging stoppen. Dat was voor mij een echte verrassing, dus belde ik haar meteen omdat ik wilde weten wat er aan de hand was. Ze vertelde dat ze zwanger was en de regel in vele andere projecten is dat ze dan uitgeschreven worden. Ik vroeg haar wat ze zelf wilde en ze wilde graag doorgaan en haar opleiding afmaken. Toen ik haar vertelde dat ik haar heel graag die kans wilde geven omdat ze juist op dat moment de hulp misschien het hardst nodig had hoorde ik hoe geëmotioneerd ze was, en ook haar moeder op de achtergrond. Ze ging ervoor, ging met haar vriend bij haar schoonmoeder wonen en hun dochtertje werd geboren. Ze heeft keihard gewerkt; het was heel zwaar voor haar, maar ze heeft het gedaan. Vorig jaar kwam ik weer op bezoek in het gezin en de moeder had een heerlijke lasagneschotel gemaakt. Zeker voor 6 personen, maar ik zat alleen aan de tafel omdat ze zelf onverwacht weg moest. Ik heb het nooit gekund vertelde ze later; het enige dat ik kon geven was soms een flesje water. Je hebt zoveel voor ons gedaan en dit is om jou te bedanken.

De jongste dochter is afgelopen jaar afgestudeerd en liet me met trots haar welverdiende diploma zien toen ik in januari weer voor het eerst op bezoek kwam. Haar dochtertje is inmiddels 4 jaar en mag nu naar de kleuterschool. En weer kreeg ik in januari een heerlijk lasagne voorgezet waarvan ik alleen zat te genieten met enkele andere familieleden om me heen die toe zaten te kijken. De moeder en haar dochters realiseerden zich dat dat misschien mijn laatste bezoek was omdat ze nu alle drie klaar zijn met hun studie. Ik hoop echt dat je elk jaar nog even gedag komt zeggen zeiden ze; je komt al zo lang bij ons op bezoek, we willen dat niet meer missen. Ik volg ze al zo lang, kleine meisjes worden groot, het zijn jonge vrouwen nu. Ze hebben alle drie zo enorm hard gewerkt om te bereiken wat ze wilden en het is ze alle drie gelukt. Ze zijn trots; het hele gezin is trots en ik ook. Vandaag ben ik voor de laatste keer dit jaar bij hun op bezoek geweest en kreeg ik een enorm grote papaya van ze. De jongste dochter heeft een brief geschreven aan iedereen die op welke manier dan ook het project ondersteund; die heb ik vertaald en is hieronder te lezen. En natuurlijk ga ik terug volgend jaar.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen van het project Mimariposa, ik groet u allen van harte.

Mijn naam is Enma Noemi Hernandez, ik ben 22 jaar oud en ik vertel u met respect dat ik 17 jaar geleden opgenomen ben in dit project. 

Dit is zo een grote hulp in mijn leven geweest en heeft mij zoveel voldoening gegeven; omdat wij thuis de financiële middelen niet hadden om te studeren. Sinds de dag dat ik ondersteund ben door Padrinos via het project heb ik alles gegeven en altijd met inspanning gewerkt.

En hiervoor wil ik op de dag van vandaag iedereen bedanken ; want dankzij deze ondersteuning heb ik mijn doelen bereikt en mijn dromen kunnen verwezenlijken.

Ik wil u vertellen dat het zo de moeite waard is om een ​​Guatemalteekse jongen of meisje te steunen, omdat wij ons onderscheiden door de inspanning en toewijding die wij steken in het bereiken van onze doelen. Vandaag ben ik zelf een voorbeeld van hoe wij in Guatemala de kansen die we krijgen, benutten om vooruit te kunnen komen.                       Want met elke jongen of meisje die gesponsord wordt, brengen jullie een grote verandering teweeg in ons land Guatemala. 

Ik wil iedereen die meewerkt aan het project Mimariposa bedanken voor hun harde werk en medewerking om de kinderen in Guatemala te helpen.

Heel veel groeten en een dikke knuffel,

Dankjewel.

Olivia

Beste Mensen,

Ik ken dit gezin al zeker 20 jaar. Als je een familie zo lang volgt dan kun je ook van alles meemaken met ze, zeker omdat ik natuurlijk elk jaar terug kom. Olivia, de moeder van dit gezin, woonde en woont nog steeds boven in San Pedro las Huertas. Op de warme dagen een hele klim en zeker omdat de straten toen nog overal zand waren, behalve de hoofdstraat van het dorp en enkele aansluitende straten. Het leek wel of het huis op hun terrein aan elkaar geplakt was met hout en golfplaten, er lagen geen matrassen op de bedden, iedereen sliep tussen dekens. Olivia was ongelukkig getrouwd en enkele jaren later ging haar man weg om vervolgens ook nooit meer terug te komen en het hele gezin, zonder ook ooit maar een cent te betalen, achterliet. Olivia werd een jaar later geopereerd (ik geloof iets met haar nieren) en ik weet nog dat ik bij haar op bezoek ben geweest in het ziekenhuis. De jongste 2 kinderen nam ik op in mijn project. Toen ongeveer 6 en 7 jaar oud. Olivia stimuleerde haar kinderen omdat ze wist dat ze nooit de school voor hun zou kunnen betalen. Een bescheiden en nederige kleine vrouw, ik kwam er altijd graag. Iedereen in die familie zei altijd mevrouw tegen mij, ze noemden mijn nooit bij mijn voornaam. Toen ik na jaren bedacht dat ik ook wel eens op vakantie zou willen in Guatemala, zonder dat alle families wisten dat ik in het land was boekte ik een vlucht voor 2 weken. Terwijl ik in het vliegtuig zat had een modderstroom flink huisgehouden in San Pedro. Met een breedte van ’n paar meter was van boven naar beneden in het dorp bijna alles weg. Verdwenen door en onder de modder. Mijn vakantie kon ik vergeten, omdat er een paar gezinnen van mij ernstig getroffen waren. Ik stuurde een mail rond met uitleg en had binnen 1 dag ruim € 2000 op de bankrekening van de stichting staan om te gebruiken voor de gezinnen. Ook het huis van Olivia en haar gezin was zowat helemaal onder de modder verdwenen. Je zag links en rechts wat spullen er boven uitsteken, maar dat was het dan ook. Geen verzekering hier, dus op is op en weg is weg. Bedden, dekens, serviesgoed, iets om op te koken en ik weet niet wat allemaal meer hebben we toen gekocht, zodat ze weer opnieuw zouden kunnen beginnen. En stukjes bij beetjes lukte dat. De jaren daarna zag ik iedere keer vooruitgang als ik weer op bezoek ging. Een zoon trouwde en kwam ook op hetzelfde terreintje wonen, een kleinkind werd in stilte geboren en haar 2 jongste kinderen werden groter en ouder en gingen naar de middelbare school. Ik weet nog dat ik er op bezoek kwam en dat Olivia vertelde dat haar dochter verdwenen was en dat ze haar nergens konden vinden. Politie ingeschakeld maar die kon niks doen. Ze had een vriendje, maar ook daar thuis wisten ze niks. Weg, totaal van de aardbodem verdwenen op 15-jarige leeftijd. In die tijd gebruikte ik in Guatemala altijd zo’n klein (soort van) Nokia telefoontje en toevallig had dat ding een heel erg makkelijk nummer, elk kind wist het ook, iedereen kende het uit het hoofd. Tot mijn grote verbazing werd ik op een gegeven moment gebeld en de stem aan de andere kant zei alleen maar: dag mevrouw, en daarna werd de verbinding verbroken. En opeens wist ik wie het was, ik herkende haar stem, maar kon helaas niet terugbellen. Er werd niet opgenomen. Dus ik kon in ieder geval het nieuws aan Olivia vertellen dat haar dochter nog leefde, ik wist 100% zeker dat zij het was geweest die mijn belde. Weer een jaar later belde ze mij weer en vertelde dat ze graag een afspraak wilde maken. Ze stond, samen met haar vriend en een baby op haar arm te wachten op de afgesproken plaats. Haar vriendje zou bij de baby blijven en wij gingen samen iets drinken bij McDonalds. De reden dat ze een afspraak met mij wilde was omdat ze mij alsnog graag wilde bedanken voor al die jaren steun met haar studie die ze had ontvangen. Ze was gegaan zonder iets te zeggen en ze had nog heel veel uit te praten met haar moeder. Ik mocht in ieder geval zeggen dat ik haar gezien en gesproken had, ze zou later in die week met haar dochtertje naar haar moeder gaan. Uiteindelijk is ze weer met haar dochtertje bij haar moeder gaan wonen, haar vriend losgelaten, en lang verhaal kort: ze pakte haar studie weer op. het was een goede studente en ik geloofde in haar. Ze werkte keihard, ze wist ook dat dit haar laatste kans was. En ze slaagde met prachtige punten en met trots. Het jaar daarop slaagde de jongste zoon van de familie en toen ik er weer op bezoek kwam ging Olivia voor mijn staan omdat ze iets tegen mij wilde zeggen. Zo klein, bescheiden en verlegen als ze was begon ze opeens te praten en keen me recht in mijn gezicht. Ze begon met het aanbieden van haar excuses, maar ik begreep niet zo goed waarom eigenlijk. Toen ik haar dat vroeg begon ze het uit te leggen. “Al jaren komt u hier om ons te bezoeken en om mijn kinderen te helpen bij hun studie, u kwam met fruit toen ik in het ziekenhuis lag, u was er toen de modderstroom alles vernietigde wat ik had. En nooit, maar dan ook nooit heb ik me afgevraagd of u honger of dorst had, terwijl het soms bloedheet was en of midden op de dag, dus etenstijd. Dankzij u hebben mijn jongste kinderen kunnen studeren en ik schaam me omdat ik er nooit aan gedacht heb om iets terug te doen. En daarom wil ik u uitnodigen om bij ons te komen eten. Maakt u zich niet druk, ik heb bij buitenlandse mensen gewerkt, dus ik weet dat ik erg op moet letten met hygiëne, en ik beloof dat ik dat zal doen”. De tranen stonden in mijn ogen toen ze dat vertelde en zeg dan maar eens nee, dankjewel. Dat kon ik echt niet maken en een week later zat ik met haar en de twee kinderen die afgestudeerd waren aan een klein tafeltje op een oneffen zandvloer in een ruimte waar ook twee stapelbedden stonden. Een klein, oud en kapot, maar wel schoon kleedje had ze op tafel gelegd en ze had heerlijk gekookt. Een typische soep van Guatemala, waarvan ik zeker wist dat ze die zelf nooit zou maken voor haar gezin. Iets om nooit te vergeten. De pandemie kwam ertussen en zoals zoveel mensen op de wereld verloren ook deze jongelui toen hun baan. Toen ik daarna weer terug kwam had de dochter een nieuwe vriend met wie ze samen woonde en ze hadden er samen weer een dochtertje bij. Het oudste meisje (dus kleindochter van Olivia) is nu opgenomen in mijn project en ook nog een kleinzoon van haar. Vorige week ging ik op bezoek bij haar dochter en haar gezinnetje. Ik schrok ervan toen ik haar zag zitten. Ze was net ’n paar dagen daarvoor bevallen van een zoontje, via de keizersnede geboren, dus ze was nog enorm moe. Inmiddels ben ik met Olivia en haar kleindochter en kleinzoon naar de markt geweest om alles te kopen wat de kinderen nodig hebben om weer naar school te kunnen gaan. Net als toen was het weer echt leuk om dat samen te doen. Jaren geleden met haar kinderen en nu met haar kleinkinderen. En toen ik haar op een krukje zag zitten op de markt bij de plaats waar ik altijd de uniformen koop, kwamen opeens al deze herinneringen naar boven.

Lieve groet, Mieke.