Beste Mensen,

Ik ken dit gezin al zeker 20 jaar. Als je een familie zo lang volgt dan kun je ook van alles meemaken met ze, zeker omdat ik natuurlijk elk jaar terug kom. Olivia, de moeder van dit gezin, woonde en woont nog steeds boven in San Pedro las Huertas. Op de warme dagen een hele klim en zeker omdat de straten toen nog overal zand waren, behalve de hoofdstraat van het dorp en enkele aansluitende straten. Het leek wel of het huis op hun terrein aan elkaar geplakt was met hout en golfplaten, er lagen geen matrassen op de bedden, iedereen sliep tussen dekens. Olivia was ongelukkig getrouwd en enkele jaren later ging haar man weg om vervolgens ook nooit meer terug te komen en het hele gezin, zonder ook ooit maar een cent te betalen, achterliet. Olivia werd een jaar later geopereerd (ik geloof iets met haar nieren) en ik weet nog dat ik bij haar op bezoek ben geweest in het ziekenhuis. De jongste 2 kinderen nam ik op in mijn project. Toen ongeveer 6 en 7 jaar oud. Olivia stimuleerde haar kinderen omdat ze wist dat ze nooit de school voor hun zou kunnen betalen. Een bescheiden en nederige kleine vrouw, ik kwam er altijd graag. Iedereen in die familie zei altijd mevrouw tegen mij, ze noemden mijn nooit bij mijn voornaam. Toen ik na jaren bedacht dat ik ook wel eens op vakantie zou willen in Guatemala, zonder dat alle families wisten dat ik in het land was boekte ik een vlucht voor 2 weken. Terwijl ik in het vliegtuig zat had een modderstroom flink huisgehouden in San Pedro. Met een breedte van ’n paar meter was van boven naar beneden in het dorp bijna alles weg. Verdwenen door en onder de modder. Mijn vakantie kon ik vergeten, omdat er een paar gezinnen van mij ernstig getroffen waren. Ik stuurde een mail rond met uitleg en had binnen 1 dag ruim € 2000 op de bankrekening van de stichting staan om te gebruiken voor de gezinnen. Ook het huis van Olivia en haar gezin was zowat helemaal onder de modder verdwenen. Je zag links en rechts wat spullen er boven uitsteken, maar dat was het dan ook. Geen verzekering hier, dus op is op en weg is weg. Bedden, dekens, serviesgoed, iets om op te koken en ik weet niet wat allemaal meer hebben we toen gekocht, zodat ze weer opnieuw zouden kunnen beginnen. En stukjes bij beetjes lukte dat. De jaren daarna zag ik iedere keer vooruitgang als ik weer op bezoek ging. Een zoon trouwde en kwam ook op hetzelfde terreintje wonen, een kleinkind werd in stilte geboren en haar 2 jongste kinderen werden groter en ouder en gingen naar de middelbare school. Ik weet nog dat ik er op bezoek kwam en dat Olivia vertelde dat haar dochter verdwenen was en dat ze haar nergens konden vinden. Politie ingeschakeld maar die kon niks doen. Ze had een vriendje, maar ook daar thuis wisten ze niks. Weg, totaal van de aardbodem verdwenen op 15-jarige leeftijd. In die tijd gebruikte ik in Guatemala altijd zo’n klein (soort van) Nokia telefoontje en toevallig had dat ding een heel erg makkelijk nummer, elk kind wist het ook, iedereen kende het uit het hoofd. Tot mijn grote verbazing werd ik op een gegeven moment gebeld en de stem aan de andere kant zei alleen maar: dag mevrouw, en daarna werd de verbinding verbroken. En opeens wist ik wie het was, ik herkende haar stem, maar kon helaas niet terugbellen. Er werd niet opgenomen. Dus ik kon in ieder geval het nieuws aan Olivia vertellen dat haar dochter nog leefde, ik wist 100% zeker dat zij het was geweest die mijn belde. Weer een jaar later belde ze mij weer en vertelde dat ze graag een afspraak wilde maken. Ze stond, samen met haar vriend en een baby op haar arm te wachten op de afgesproken plaats. Haar vriendje zou bij de baby blijven en wij gingen samen iets drinken bij McDonalds. De reden dat ze een afspraak met mij wilde was omdat ze mij alsnog graag wilde bedanken voor al die jaren steun met haar studie die ze had ontvangen. Ze was gegaan zonder iets te zeggen en ze had nog heel veel uit te praten met haar moeder. Ik mocht in ieder geval zeggen dat ik haar gezien en gesproken had, ze zou later in die week met haar dochtertje naar haar moeder gaan. Uiteindelijk is ze weer met haar dochtertje bij haar moeder gaan wonen, haar vriend losgelaten, en lang verhaal kort: ze pakte haar studie weer op. het was een goede studente en ik geloofde in haar. Ze werkte keihard, ze wist ook dat dit haar laatste kans was. En ze slaagde met prachtige punten en met trots. Het jaar daarop slaagde de jongste zoon van de familie en toen ik er weer op bezoek kwam ging Olivia voor mijn staan omdat ze iets tegen mij wilde zeggen. Zo klein, bescheiden en verlegen als ze was begon ze opeens te praten en keen me recht in mijn gezicht. Ze begon met het aanbieden van haar excuses, maar ik begreep niet zo goed waarom eigenlijk. Toen ik haar dat vroeg begon ze het uit te leggen. “Al jaren komt u hier om ons te bezoeken en om mijn kinderen te helpen bij hun studie, u kwam met fruit toen ik in het ziekenhuis lag, u was er toen de modderstroom alles vernietigde wat ik had. En nooit, maar dan ook nooit heb ik me afgevraagd of u honger of dorst had, terwijl het soms bloedheet was en of midden op de dag, dus etenstijd. Dankzij u hebben mijn jongste kinderen kunnen studeren en ik schaam me omdat ik er nooit aan gedacht heb om iets terug te doen. En daarom wil ik u uitnodigen om bij ons te komen eten. Maakt u zich niet druk, ik heb bij buitenlandse mensen gewerkt, dus ik weet dat ik erg op moet letten met hygiëne, en ik beloof dat ik dat zal doen”. De tranen stonden in mijn ogen toen ze dat vertelde en zeg dan maar eens nee, dankjewel. Dat kon ik echt niet maken en een week later zat ik met haar en de twee kinderen die afgestudeerd waren aan een klein tafeltje op een oneffen zandvloer in een ruimte waar ook twee stapelbedden stonden. Een klein, oud en kapot, maar wel schoon kleedje had ze op tafel gelegd en ze had heerlijk gekookt. Een typische soep van Guatemala, waarvan ik zeker wist dat ze die zelf nooit zou maken voor haar gezin. Iets om nooit te vergeten. De pandemie kwam ertussen en zoals zoveel mensen op de wereld verloren ook deze jongelui toen hun baan. Toen ik daarna weer terug kwam had de dochter een nieuwe vriend met wie ze samen woonde en ze hadden er samen weer een dochtertje bij. Het oudste meisje (dus kleindochter van Olivia) is nu opgenomen in mijn project en ook nog een kleinzoon van haar. Vorige week ging ik op bezoek bij haar dochter en haar gezinnetje. Ik schrok ervan toen ik haar zag zitten. Ze was net ’n paar dagen daarvoor bevallen van een zoontje, via de keizersnede geboren, dus ze was nog enorm moe. Inmiddels ben ik met Olivia en haar kleindochter en kleinzoon naar de markt geweest om alles te kopen wat de kinderen nodig hebben om weer naar school te kunnen gaan. Net als toen was het weer echt leuk om dat samen te doen. Jaren geleden met haar kinderen en nu met haar kleinkinderen. En toen ik haar op een krukje zag zitten op de markt bij de plaats waar ik altijd de uniformen koop, kwamen opeens al deze herinneringen naar boven.

Lieve groet, Mieke.