Beste Mensen,

Door de jaren heen heb ik al heel veel kleine kinderen en jong volwassenen in mijn project voorbij zien komen. Hardwerkende leerlingen die hun kans met beide handen aangrepen totdat ze helemaal klaar waren met hun studie en hun droom verwezenlijkt hadden. En soms ging het natuurlijk mis. En met mis bedoel ik, dat het niet liep zoals hun Padrinos of ik graag voor hun gewild hadden. Ik weet nog dat ik dat in het begin moeilijk vond omdat ik zo graag anders voor hen wilde; hen een andere toekomst gunde. Door de jaren heen heb ik natuurlijk wel geleerd dat ook de kinderen hier hun eigen pad moeten lopen in hun leven, ieder op hun eigen manier. Dat is voor de een gaan werken als hij of zij 13 jaar is en voor de ander een kind krijgen op diezelfde leeftijd. Er is geen goed of fout, het is soms alleen anders.

Educatie betekent ook niet alleen dat je gestudeerd moet hebben totdat je bijvoorbeeld een universitaire studie hebt behaald. Het is zoveel meer.

Sinds enkele weken zijn de voorbereidingen voor Pasen weer begonnen en dat betekent dat er elke zondag weer vanuit een andere kerk/ander dorp hier in de omgeving een processie begint en die duurt de hele dag. Afgelopen zondag liep ik naar een ander dorp om te gaan kijken; het is een hele ervaring om erbij te zijn als een processie de kerk verlaat.        

En natuurlijk een drukte van jewelste.

Ik liep in gedachten verzonken en onderweg wed ik opeens aan mijn arm getrokken. Ik draaide me om en herkende de jongeman meteen. Het was Rudy. In 2007 werd ik door iemand aan hem voorgesteld; hij had alleen de basisschool af kunnen maken en werkte de hele dag net als zijn andere broertjes en zusjes en die had hij tien. De ouders hadden geen geld om de kinderen verder te laten studeren, de vader werkte op het land, de meisjes hadden karretjes waarop fruit lag en een pers om daar sap van te maken en de jongens hadden een soort houten dienblad met een riem om hun nek met daarop snoepjes en andere kleine lekkernij die ze meestal bij scholen verkochten omdat die dingen niet duur waren en bijna elk kind wel een of twee centen mee had gekregen van thuis om iets voor te kopen. En Rudy stond bij zo’n school als 13-jarige. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst sprak en hem de kans gaf om naar de middelbare school te gaan. En die nam hij aan; hij mocht het ook van zijn ouders omdat het in de avonden was en dus overdag gewoon nog wat geld binnen kon brengen. Hij moest elke dag een uur heen en een uur terug lopen in de avonden, maar hij deed het en had het ervoor over. Ik weet nog dat het een jaar wat minder ging en hij bij de directeur op het matje moest komen (ik zat toen ook bij het gesprek) en hij kreeg er woordelijk flink van langs. En als een speer ging hij daarna omhoog. Hij had later nog wat cursussen gedaan en heeft ook een baan gehad waar hij jammer genoeg ontslagen werd vanwege het feit dat er niet genoeg werk meer was (first in first out). Jaren laten ben ik hem nog eens tegengekomen in de bus waar hij geld op moest halen bij de passagiers en ik hoefde niets te betalen van hem. En soms verlies je elkaar dan uit het oog, wat ook goed is.

En afgelopen zondag trok hij aan mijn arm en riep verwonderd mijn naam. We waren blij dat we elkaar weer zagen en hij gaf me een dikke knuffel. Een man van 26 jaar stond voor me. Dit is mijn vrouw en dit is onze zoon zei hij, wijzend naar een klein jongetje van ongeveer vier jaar dat op de stoeprand zat en zijn vrouw en kind begroetten mijn ook hartelijk. We waren allebei verbaasd en ook blij dat we elkaar nog eens zagen. Herinneringen kwamen naar boven en hij en zijn gezin maken het erg goed. hij is nooit naar de universiteit geweest; heeft dat nooit kunnen halen. Maar heeft zo enorm veel meer geleerd in zijn leven dan wanneer hij niet naar school zou zijn geweest. 

En op de dagen van de processie verkoopt hij, nu samen met zijn vrouw, flesjes koud water aan alle mensen die willen en weer fruit en sapjes. Hij vroeg me of ik een flesje water aan wilde nemen van hem. Natuurlijk wilde ik dat, het was 28 graden en ik was water vergeten. Hij ging voor me staan en zei: Ik heb je nooit iets kunnen geven, maar dit is voor jou, en nog bedankt voor alles wat je ooit voor mij gedaan hebt.                 Over educatie gesproken.

Lieve groet Mieke

Beste Menesn,

Zestien jaar geleden vertelde een lerares van de basisschool in San Pedro las Huertas over een moeder van een groot gezin. Ze maakte op dat moment dagelijks de toiletten op school schoon om zo wat bij te verdienen. Ik maakte kennis met haar en ze vertelde dat haar man vele jaren ouder was dan zij en bijna niet meer kon werken. Ze had zich, na de geboorte van haar 7^e kind laten steriliseren en daarna als bonus nog 3 prachtige dochters gekregen. Een hardwerkende vrouw, de oudste kinderen waren uit huis, ’n paar pubers waren thuis en bezig met een studie en nu waren hun dochters aan de beurt en ze wist gewoon niet hoe ze het voor elkaar moest krijgen om de jongste drie meisjes naar school te kunnen laten gaan. Ik had Padrinos voor de oudste, daarna voor de tweede en een jaar later ook voor het jongste meisje. Het viel me altijd op dat de Kerststal in dit gezin tot wel end februari bleef staan; het was een hel spektakel en er werd duidelijk zorg aan besteed elk jaar. De moeder vertelde mij dat de reden dat de Kerststal zolang bleef staan de volgende was: een van haar oudere zoons ging op ’n dag werken in de velden boven in het dorp; hij kwam niet terug en later vonden ze hem, vermoord, ergens onderweg. Hoe, wat en waarom heeft ze nooit begrepen en geweten. Maar juist hij was helemaal weg van alles wat met Kerst te maken had en daarom liet ze de hele versiering staan tot zijn verjaardag eind februari. 

De meisjes groeiden op en het was duidelijk een verlichting dat het gezin werd ontzorgd van alle schoolkosten. De oudste behaalde haar diploma’s en ’n paar jaar later de volgende dochter. Hardwerkende kinderen die in de periode dat ik er niet was, vaak te horen kregen van hun moeder dat ze hard moesten werken omdat de Padinos in Nederland ook hard moesten werken om hun opleidingen te betalen. Een moeder die nooit met handen open ging zitten afwachten tot ik kwam, maar zelf ook hard werkte en enorm dankbaar was voor alle hulp aan haar drie jongste dochters. De jongste begon net aan haar opleiding coupeuse en costumière toen de pandemie uitbrak; geen gemakkelijk tijd dus. Vele klasgenoten stopten op dat moment met de opleiding, maar zei zette door. toen de wereld weer open ging ontving ik een berichtje van haar waarin ze vertelde dat ze ging stoppen. Dat was voor mij een echte verrassing, dus belde ik haar meteen omdat ik wilde weten wat er aan de hand was. Ze vertelde dat ze zwanger was en de regel in vele andere projecten is dat ze dan uitgeschreven worden. Ik vroeg haar wat ze zelf wilde en ze wilde graag doorgaan en haar opleiding afmaken. Toen ik haar vertelde dat ik haar heel graag die kans wilde geven omdat ze juist op dat moment de hulp misschien het hardst nodig had hoorde ik hoe geëmotioneerd ze was, en ook haar moeder op de achtergrond. Ze ging ervoor, ging met haar vriend bij haar schoonmoeder wonen en hun dochtertje werd geboren. Ze heeft keihard gewerkt; het was heel zwaar voor haar, maar ze heeft het gedaan. Vorig jaar kwam ik weer op bezoek in het gezin en de moeder had een heerlijke lasagneschotel gemaakt. Zeker voor 6 personen, maar ik zat alleen aan de tafel omdat ze zelf onverwacht weg moest. Ik heb het nooit gekund vertelde ze later; het enige dat ik kon geven was soms een flesje water. Je hebt zoveel voor ons gedaan en dit is om jou te bedanken.

De jongste dochter is afgelopen jaar afgestudeerd en liet me met trots haar welverdiende diploma zien toen ik in januari weer voor het eerst op bezoek kwam. Haar dochtertje is inmiddels 4 jaar en mag nu naar de kleuterschool. En weer kreeg ik in januari een heerlijk lasagne voorgezet waarvan ik alleen zat te genieten met enkele andere familieleden om me heen die toe zaten te kijken. De moeder en haar dochters realiseerden zich dat dat misschien mijn laatste bezoek was omdat ze nu alle drie klaar zijn met hun studie. Ik hoop echt dat je elk jaar nog even gedag komt zeggen zeiden ze; je komt al zo lang bij ons op bezoek, we willen dat niet meer missen. Ik volg ze al zo lang, kleine meisjes worden groot, het zijn jonge vrouwen nu. Ze hebben alle drie zo enorm hard gewerkt om te bereiken wat ze wilden en het is ze alle drie gelukt. Ze zijn trots; het hele gezin is trots en ik ook. Vandaag ben ik voor de laatste keer dit jaar bij hun op bezoek geweest en kreeg ik een enorm grote papaya van ze. De jongste dochter heeft een brief geschreven aan iedereen die op welke manier dan ook het project ondersteund; die heb ik vertaald en is hieronder te lezen. En natuurlijk ga ik terug volgend jaar.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen van het project Mimariposa, ik groet u allen van harte.

Mijn naam is Enma Noemi Hernandez, ik ben 22 jaar oud en ik vertel u met respect dat ik 17 jaar geleden opgenomen ben in dit project. 

Dit is zo een grote hulp in mijn leven geweest en heeft mij zoveel voldoening gegeven; omdat wij thuis de financiële middelen niet hadden om te studeren. Sinds de dag dat ik ondersteund ben door Padrinos via het project heb ik alles gegeven en altijd met inspanning gewerkt.

En hiervoor wil ik op de dag van vandaag iedereen bedanken ; want dankzij deze ondersteuning heb ik mijn doelen bereikt en mijn dromen kunnen verwezenlijken.

Ik wil u vertellen dat het zo de moeite waard is om een ​​Guatemalteekse jongen of meisje te steunen, omdat wij ons onderscheiden door de inspanning en toewijding die wij steken in het bereiken van onze doelen. Vandaag ben ik zelf een voorbeeld van hoe wij in Guatemala de kansen die we krijgen, benutten om vooruit te kunnen komen.                       Want met elke jongen of meisje die gesponsord wordt, brengen jullie een grote verandering teweeg in ons land Guatemala. 

Ik wil iedereen die meewerkt aan het project Mimariposa bedanken voor hun harde werk en medewerking om de kinderen in Guatemala te helpen.

Heel veel groeten en een dikke knuffel,

Dankjewel.

Beste Mensen,

Zoals bijna iedereen inmiddels weet begint het schooljaar in Guatemala in januari of februari; dat hangt af van het onderwijs en het dorp/de stad. De privé basisscholen en sommige middelbare scholen en de beroepsopleidingen beginnen allemaal rond 15 januari en alle andere scholen starten half februari. Veel ouders weten nog niet wanneer de school voor hun kind begint. Sinds de pandemie enkele jaren geleden is daar nog steeds geen structuur in gekomen; ze zijn nu van plan om dat met ingang van volgend jaar weer aan te passen naar zoals het was voor die tijd. Dat is behalve ook duidelijker ook makkelijker voor iedereen.            Ik vond het nog steeds ongekend hoe verschillend de regels zijn op de scholen en hoe het mogelijk is dat een directeur/trice zomaar met ingang van een nieuw schooljaar kan veranderen. De gezinnen in mijn project hoeven zich dan nog niet zo druk te maken, maar de mensen waarvan de kinderen niet zijn ingeschreven bij een project kunnen door die veranderingen voor hoge kosten komen te staan. Opeens bedenkt iemand dat alle gym uniformen veranderd moeten worden; van zwart naar blauw of er moet opeens het logo van de school op staan. En als een leerling dan voor het laatste jaar naar de middelbare school gaat, dan is dat gewoon heel vervelend. En je hebt je aan de regels te houden anders worden er bij voorbaat al punten afgetrokken van de lessen die nog moeten komen. Een van de kinderen was ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar, waardoor zijn trainingspak voor de gym wat te klein geworden was. 15 jaar en een groeispurt. Het gezin zelf had geen geld om een nieuw pak te kopen, dus huppakee kreeg hij op zijn rapport gewoon 1.5 punt minder dan verdient. Hij gaat nu voor het laatste jaar naar de middelbare school en moet dus een nieuw pak om uiteindelijk te kunnen slagen.                Een van de leerlingen gaat voor het eerst naar de middelbare school en heeft gekozen voor het avond onderwijs. Ze heeft weinig schoolspullen nodig maar er staat wel op haar lijst dat ze een laptop moet kopen. Dat heb ik echt nog nooit meegemaakt in al die jaren dat ik hier kom. Dus hoe we dat op gaan lossen weet ik nog niet. De lijst met schoolspullen scheelt enorm per school, ook al is het de basisschool. 

Dan zijn er ook nog 2 kinderen uit een gezin die Dengue hebben gehad in het afgelopen jaar. Allebei hele goede studenten met altijd prachtige rapporten. Ze zijn 2 weken niet naar school geweest omdat ze te ziek waren en moeten allebei het schooljaar overdoen. Geen discussie mogelijk. Een ander meisje heeft geluk gehad; ze was zwanger en heeft inmiddels een baby van 3 maanden. Ze werd geaccepteerd op school en kon gelukkig het schooljaar afmaken en wil graag verder studeren. Dat is uniek hier. Sommige jongelui zijn verplicht om een soort van gala uniform te kopen omdat ze stage moeten lopen en uiteindelijk netjes voor de dag moeten kopen op de presentatie. Ene altijd goed gekeurd wit T-shirt voor de gymles kan zomaar opeens veranderd moeten worden in een polo met opdruk van de school. Verplicht. Rekenmachientjes moeten soms van een bepaald merk zijn (het artikelnummer wordt er op de lijst bijgeschreven) en als dat bepaald artikel niet wordt gekocht dan wordt er contact met de ouders opgenomen zolang totdat ze wel het goede ding bij zich hebben. Zelfs kan dat gebeuren met een liniaal. Als op de lijst staat dat die 20 cm lang moet zijn moet je er niet een van 30 cm kopen met het idee dat die beter van pas komt. Fout gedacht. En als een blauwe joggingbroek een witte streep aan de zijkant moet hebben, dan moet je niet proberen om met een effe broek of met een broek die 2 witte strepen aan de zijkant heeft aan te komen. Dan komt er òf een andere of krijgt “strafpunten”. Echt extra kosten die nergens over gaan; gewoon omdat iemand iets zit te bedenken en daar natuurlijk ook weer enkele mensen geld aan verdienen. Niet in de gaten hebbende dat ze alle ouders enorm op kosten jagen. Zelfs maken de scholen uit welke schriften er gekocht moeten worden. dat met lijntjes, zonder lijntjes of met ruitjes kan ik me nog voorstellen. Maar er staat ook op de lijst hoeveel bladzijden er in het schrift moeten zitten en of het een schrift met of zonder spiraal moet zijn. Ga zo maar door. Na al die jaren kan ik er soms nog niet over uit en blijf ik verbaasd. Elke school heeft het recht en de macht om dat zo te doen. Iedereen volgt en niemand protesteert, want dat durven de mensen niet

De kinderen in mijn project hebben geluk; ook al ben ik het er soms niet mee eens. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben geluk dat de spullen voor hun betaald worden en daar geen zorgen over hebben. Behalve natuurlijk als ze ziek worden, dan doen ze gewoon het jaar over. En behalve als ze een groeispurt krijgen en hun gym kleding daardoor te klein wordt. Dan krijgen ze gewoon ’n paar punten minder.                               Daar kan geen enkel project iets aan doen.

Lieve groet Mieke

Beste Mensen,

Veertien jaar geleden werd ik door iemand op dit gezin gewezen. En toen ik daar aankwam zag ik dat het goed was dat ik er naar toe gegaan was. Vader, moeder en 3 dochtertjes woonden onder en tussen golfplaten, de meeste met wat gaten er in. De oudste dochter was opgenomen in een Amerikaans project en omdat ik toen ook al wist dat dat project het niet goed zou keuren dat kinderen op twee plaatsen ingeschreven zouden staan besloot ik om het tweede dochtertje te helpen. Die ging toen naar de kleuterschool. De jongste was toen nog te klein. 

Ze woonden op een terrein achter een fabriek ergens in een soort van steeg. Het was gevaarlijk om over dat pad naar hun huis te lopen omdat er dan een aantal honden op mij af kwamen die vreselijk tekeer gingen. Ik weet nog dat er geen telefoon in het gezin was, dus stond ik zowat de longen uit mijn lijf te roepen als ik op de weg stond te wachten tot ze mij hoorden en mij op konden komen halen zodat ik onder begeleiding veilig mee naar hun huisje kon lopen.

Paula is de naam van de moeder; een lieve vrouw met een man die af en toe werk had en meestal zijn salaris opdronk als hij het ontvangen had. Ze was verlegen en bescheiden, misschien schaamde ze zich toen, en volgens mijn had ze nog nooit contact gehad met mensen buiten Guatemala. Later had ik ook Padrinos voor haar jongste dochtertje. Ik groei soms zo mee met gezinnen, dat wanneer ik terug kijk het mij soms ontroert als ik bedenk wat er allemaal gebeurd is in de jaren. 

Doordat het gezin “ontzorgt” werd van de schoolkosten was er genoeg te eten en door de jaren heen konden ze af en toe nieuwe golfplaten kopen waardoor ze droog bleven in de regentijd. Bedden heb ik zien komen, zelfs met matrassen en dekens erop. De oudste dochter werd zwanger toen ze 17 jaar was en verloor haar twee dochtertjes voordat ze geboren waren. Ik weet nog dat ik voor haar ’n paar oorbellen had gekocht met kleine engeltjes eraan, zodat ze ze altijd bij haar kon dragen als ze wilde. De tweede dochter raakte zwanger toen ze veertien jaar was en stopte met school. Maar ik bleef elk jaar terug komen en ik zag de verandering in het gezin, zeker van de moeder. Door de jaren ging ze mijn steeds meer vertrouwen en begon te snappen wat er van haar verwacht werd door het project. Haar oudste dochter kreeg net iets later dan haar tweede dochter een zoontje en de jongetjes groeiden samen op. Oma past op de kleinkinderen en de dames gaan werken zodat de lasten in het gezin verdeeld kunnen worden. 

Door de jaren heen werd er af en toe natuurlijk een nieuwe kamer bijgebouwd met golfplaten omdat de familie groeide en iedereen toch een eigen ruimte nodig had en wilde. De vader van het gezin heb ik maar een paar keer gezien door de jaren heen; een vriendelijke, maar wel verslaafde man die gelukkig niet agressief is.

En de jongste dochter ging door op school. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart soms vast omdat ik niet wist hoe ik de familie aan zou treffen qua zwangerschap en/of uitbereiding.

Deze week ben ik er weer op bezoek geweest. Inmiddels meld ik me met een appje aan de straat en komt de moeder mij halen, zodat ik veilig mee naar hun terrein kan. Ze gaf me een knuffel en zei dat ze blij was dat ik er weer was. Ze praat veel meer en zet meteen een klein houten krukje voor me neer zodat ik kan gaan zitten. Ze loopt niet meer met kapotte kleren en ongekamde haren. Haar kleinkinderen zien er netjes uit. De jongste dochter kwam erbij en vertelde met trots dat ze over is naar het laatste jaar van de middelbare school. Ik vroeg haar of ze na dit jaar graag verder wil studeren en of ze ook al wist wat ze dan eventueel wilde gaan doen. Ze vertelde dat ze er goed over na zou denken het komende jaar maar dat het waarschijnlijk de verpleging zou worden. En de moeder keek trots toe toen ze dat zei. Ze heeft elk jaar een prachtig rapport en ze pakt haar kans met beide handen aan, iets waar ik enorme bewondering voor heb. 

Opeens zag ik de waslijnen vol met was en aan een kant hingen allemaal kleine babykleertjes, vooral jurkjes. De twee oudste meisjes waren inmiddels allebei bevallen van een dochtertje, het ene was nu 7 maanden en het andere 4 maanden. Iedereen blij en gelukkig, ook omdat de vaders van de kinderen in beeld zijn en ook hun bijdrage geven aan de opvoeding van de kinderen. Het is in Guatemala niet raar dat de vaders met de noorderzon vertrekken als ze een meisje zwanger gemaakt hebben. Ze wonen allemaal bij elkaar op een terreintje en het gaat voor hun goed en dat is mooi om te zien. 

Hoe geweldig zou het zijn als er straks een verpleegster rondloopt op datzelfde terrein. Een verlegen, bescheiden meisje dat weet wat ze wil en alles doet om haar dromen waar te maken. En hoe fijn is het om haar daarbij te mogen ondersteunen. Geweldig om getuige te mogen zijn van de veranderingen in de gezinnen door de jaren heen. Het is echt zo de moeite waard om te helpen met scholing. Ik weet dat niet elk kind uiteindelijk diploma’s op zak heeft. Soms kan dat niet of is het een eigen keuze. Maar als ik zo’n gezin, zo’n meisje zie dan raakt me dat enorm en weet ik weer precies waarvoor ik het doe. Eèn diamant in een gezin is echt genoeg om een hele verandering teweeg te brengen. Levenslang.

Lieve groet, Mieke