Hallo, mijn naam is Ana Lorena, en zolang ik me kan herinneren, weet ik dat mijn verhaal niet begon met overvloed, maar met hoop.

Toen ik zes of zeven jaar oud was, woonde ik in een klein huisje, omringd door zes broers en zussen en mijn moeder en vader, met een golfplaten dak dat luid kraakte als het regende. Ik herinner me dat ik thuis graag uitblonk met de weinige kennis die ik had, in de hoop dat ik daarvoor geprezen of gewaardeerd zou worden. Ik herinner me dat ik mijn huiswerk aan de keukentafel maakte terwijl mijn moeder het eten klaarmaakte en mijn vader, moe van de dagelijkse routine, erbij zat. Ze hadden allebei een constante strijd om elke dag eten op tafel te krijgen. Het was niet altijd makkelijk, dus geld was er thuis nooit genoeg. Soms hadden we te weinig schoolspullen, en vaak, zoals in elke normale fase van de kindertijd, paste mijn uniform niet meer. Ik hoorde volwassenen vaak praten over “hoe gaan we ervoor zorgen dat iedereen blijft studeren?” of “alleen mannen zouden een opleiding moeten krijgen; vrouwen zijn er alleen om te trouwen en kinderen te krijgen.”

In die jaren kwamen er mensen uit het buitenland in mijn leven die besloten mij te sponsoren en mij de middelen verschaften om mijn studie voort te zetten. Ik begreep niet echt wat dat inhield; ik wist alleen dat iemand, in een ander land, in mij geloofde. Ze begonnen mijn studie te financieren, mijn schoolspullen, mijn inschrijfgeld; mijn kerst begon elk jaar in januari, met nieuwe schoenen en een nieuwe rugtas voor mijn school. Na verloop van tijd begreep ik dat ze niet alleen mijn schoolgeld betaalden; ze investeerden in mijn toekomst.

Dankzij die steun kon ik ongestoord verder studeren. Op de middelbare school ontdekte ik dat ik plezier had in leren en dat ik kon uitblinken. Op de middelbare school droomde ik groots. Ik besloot dat mijn reis niet eindigde met die eerste stap, maar dat het juist een volgende stap was in mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dus besloot ik door te gaan naar de universiteit, met de angst dat ik de steun van de mensen die me al zo lang hadden geholpen, zou verliezen. Toen zij daar achter kwamen, besloten ze me te blijven steunen. Ik zat in mijn tweede jaar van de universiteit toen ik een auto-ongeluk kreeg waardoor ik mijn studie niet kon voortzetten. Het was een lange onderbreking van twee jaar. Desondanks besloot ik in 2025 mijn studie te hervatten, en mijn sponsors stonden nog steeds klaar om me te steunen. En de persoon die verantwoordelijk was voor het Mimariposa Project hield me altijd in de gaten. Met de steun van familie, vrienden en mijn sponsors besloot ik de reis voort te zetten en helemaal opnieuw te beginnen. Ik had niet meer alle kennis, maar ik had de discipline en motivatie om een ​​volgende stap te zetten. Met veel inspanning, slapeloze nachten en dagen zonder geld voor buskaartjes of eten, is het me gelukt! Ik ben afgestudeerd!!!

Toen ik het certificaat van mijn privé-examen in handen hield, begreep en voelde ik dat deze prestatie niet alleen van mij was: het was de vrucht van de inspanningen van mijn familie, mijn Padrinos, en elke avond had ik besloten om niet op te geven. Ja, de stress die een nieuwe start met zich meebrengt is enorm, en de gedachte om op te geven spookte vaak door mijn hoofd. Ik wist echter dat ik niemand mocht teleurstellen, maar bovenal mocht ik mezelf niet teleurstellen.

Maar ik heb me vaak afgevraagd: wat zou er gebeurd zijn als ik die financiële steun niet had gehad?

Misschien was ik wel van de basisschool af gegaan, net als sommige van mijn klasgenoten. Misschien had ik al op jonge leeftijd moeten werken om thuis te helpen, omdat de realiteit in dit land schrijnend is en helaas lijkt op die in een derdewereldland. Misschien zouden mijn dromen beperkt zijn gebleven tot het absolute minimum: overleven, rekeningen betalen, rondkomen zoals het moest. Niet omdat ik geen talent had, maar omdat de kansen er niet zouden zijn geweest.

Zonder die steun zou ik waarschijnlijk zijn opgegroeid met het gevoel dat studeren een luxe was, geen recht. Misschien zou ik meer aan mezelf hebben getwijfeld. Misschien zou 2025 gewoon weer een jaar zijn geweest, in plaats van het jaar waarin ik afstudeerde.

Maar dit verhaal gaat niet alleen over wat had kunnen zijn. Het gaat over hoe een kans alles kan veranderen. De steun die ik kreeg, bracht me niet alleen succes; Het gaf me de kans om ervoor te vechten. Het leerde me dat als iemand in je gelooft, diegene je helpt om in jezelf te geloven.

Vandaag begrijp ik dat mijn afstuderen niet alleen een academische prestatie was. Het was een bevestiging dat steun, mits verantwoord en met inzet gebruikt, levens kan veranderen. Het gaf me ook een missie: die persoon te zijn die gelooft in andere kinderen die, net als ik op zesjarige leeftijd, alleen maar een kans nodig hebben om te laten zien wat ze kunnen bereiken. Want ja, dit verhaal is nog niet voorbij. Het technische diploma dat ik nu van de universiteit heb, is weer een stap dichter bij het bereiken van de top.

Beste Mensen,

De eerste weken, en daarmee de grootste drukte, zitten er alweer op. Omdat heel veel scholen al half januari zouden beginnen, ben ik meteen de tweede dag van het nieuwe jaar gestart met het bezoeken van de gezinnen. Zo leuk om iedereen weer te zien en ook om de veranderingen te zien die in het afgelopen jaar hebben plaatsgevonden. Daarmee bedoel ik vooral ook om de puntenlijsten te zien die alweer bewezen dat heel veel kinderen overgaan naar het nieuwe leerjaar. Er zijn enkele kinderen die de basisschool hebben afgesloten en nu beginnen aan de middelbare school en ook jongelui die de middelbare school hebben verlaten en nu mogen beginnen aan hun beroepsopleiding. En 1 klein meisje die dit jaar voor het eerst naar de kleuterklas mag en ’n paar kinderen die voor het eerst naar de basisschool gaan. Van alles wat; jongens, meisjes en alle leeftijden tussen 5 en 23 jaar. 

En natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen in de gezinnen. In een gezin was net na mijn vertrek vorig jaar de moeder overleden en dat is natuurlijk heel verdrietig; een andere moeder uit hetzelfde dorp had het me laten weten en namens de stichting had ik geld overgemaakt om mee te betalen aan de begrafenis. Dat doen alle buren, familie en bekenden hier in Guatemala; wat geld geven om de begrafenis te kunnen betalen. De meest gezinnen hebben geen reserve en alleen voor de rijkere mensen is er een verzekering. De jongste dochter wordt nog ondersteund door sponsoren. Net voor mijn vertrek vorig jaar had ik nog een mooie foto van deze moeder gemaakt en die doorgestuurd naar een van de kinderen, daar waren ze natuurlijk heel erg blij mee.

Twee weken geleden (ik was er al op bezoek geweest) kreeg ik van een van de zonen van dat gezin het volgende berichtje:                                                                       

“Dankzij jou, Mieke, weet ik dat mijn moeder vanuit de hemel heel blij is dat je ons steunt in deze moeilijke tijd.  Ik herinner me dat mijn moeder elk jaar in januari weer vol enthousiasme riep: “Mieke komt!”, en dat bracht haar en ons zoveel vreugde.

Dankjewel, Mieke, echt waar.”

Dat zijn van die mooie, ontroerende berichtjes en het is toch anders om op bezoek te gaan in een gezin waar je al 14 jaar komt waar de moeder niet meer aanwezig is. 

Van een ander meisje is de vader verongelukt; de ouders waren gescheiden en hadden weinig contact met elkaar, maar de kinderen nog wel met hun vader. Het kind heeft soms nachtmerries vertelde de moeder en dat is logisch. 

Dat zijn dingen die overal gebeuren, over de hele wereld.

En dan zijn er natuurlijk nog de kinderen/studenten die een jaar over moeten doen, om welke reden dan ook. Soms lijkt het een logische reden en soms ben ik helemaal verbaasd en heb ik wat meer tijd nodig om erover na te denken wat ik ermee ga doen. Een van de regels van het project is dat wanneer een kind voor de tweede keer het schooljaar over moet doen, de sponsoring stopt. Ik heb die regel natuurlijk zelf gemaakt omdat ik vind dat het geld dat gedoneerd wordt niet bedoeld is om in de vuilnisbak te gooien; iedereen moet werken voor z’n geld. Dus dan ben ik ook streng. Of ik zeg dat ik nog wat tijd nodig heb om erover na te denken, en dat doe ik dan ook. Je wilt toch een goede beslissing nemen, van alle kanten bekeken. En dan maar hopen op een goede afloop, want garantie is er niet. 

Lieve groet, Mieke.

Beste Mensen,

In dit gezin kom ik al ruim 15 jaar op bezoek; een alleenstaande moeder met 8 kinderen. De oudste dochter is al enkele jaren uit huis en heeft haar eigen gezin. De oudste zoon heeft een baan en woont nog steeds bij moeder op hetzelfde terrein. Dan komt een dochter die het bijzondere onderwijs volgt en de jongste 5 kinderen werden gesponsord door Padrinos. Twee daarvan hebben inmiddels hun diploma’s gehaald en afgelopen jaar is er weer een zoon afgestudeerd; hij volgde een driejarige administratieve opleiding. Vorig jaar vertelde hij trots dat hij stage had gelopen op een gemeentehuis en dat hij dat erg leuk had gevonden. Toen hadden ze op datzelfde gemeentehuis al gevraagd of hij daar wilde komen werken als hij geslaagd was. Ik vond het toen nog veel te vroeg om te juichen omdat ik dat al zo vaak gehoord heb. Hij haalde hele goede punten en ging graag naar school, ondanks dat het soms zwaar was. 

Afgelopen november ontving ik een berichtje van zijn moeder waarin ze vertelde dat hij geslaagd was en ze stuurde een foto van de diploma uitreiking. Ze zagen er stralend uit.

Vorige week ben ik weer op bezoek geweest in dat gezin, ook omdat de jongste zoon nog steeds door Padrinos ondersteund wordt met zijn studie; hij gaat nu naar de middelbare school.

Moeder vertelde trots dat haar geslaagde zoon werk had; en ja, op het gemeentehuis waar hij stage had gelopen. De papieren waren nog niet getekend, hij wist nog helemaal niet wat hij zou gaan verdienen; maar hij had werk en was ontzettend blij, en terecht. Het is ruim een half uur van het dorp waar ze wonen en hij kan een motor lenen van een neef en hoeft daarvoor alleen maar de benzine te betalen die hij verbruikt. 

Iedereen trots en blij; zo de moeite waard om een kind te helpen, op te zien groeien en te zien hoe ze een baan hebben waar ze heel hard voor gewerkt hebben. Dat zou zonder de hulp van Padrinos, net als die andere kinderen, nooit gelukt zijn. Zo fijn om te zien dat zo’n jongen nu een heel andere toekomst voor zich heeft dan wanneer hij die hulp niet gehad had.

Lieve groet Mieke.

Beste Mensen,

Toen ik in januari 2023 zoals altijd de gezinnen weer ging bezoeken hoorde ik dat ze net voor kerst 2022 een ernstig ongeluk had gehad. Ze was in haar eigen dorp aangereden door een auto toen ze op het trottoir liep. Haar geluk bij een ongeluk was dat de dronken bestuurder teveel gedronken had om weg te kunnen rijden en helemaal laveloos in zijn auto zat toen de politie en ziekenauto aan kwamen rijden. In Guatemala heeft bijna niemand een verzekering en als je iemand aanrijdt dan kun je maar het beste zo snel mogelijk wegwezen zodat je niet op hoeft te draaien voor alle kosten. Voor deze man liep het anders af. Hij werd meegenomen en moest de operaties, ziekenhuiskosten, consulten in het ziekenhuis, therapie en alles wat daarbij kwam betalen. Dat was haar geluk, anders was het echt wel anders afgelopen. Ze kreeg ijzeren pinnen in haar been en twee keer per week kwam de fysio aan huis. Haar familie had nooit deze kosten kunnen betalen als het anders afgelopen was en daar moet je maar niet aan denken. Toen ik bij haar op bezoek kwam lag ze op bed in het huis van haar broer, net voorbij haar ouderlijk huis. De relatie met haar moeder was op dat moment zo slecht dat die ook niet bij haar op bezoek kwam. Ze kon net ’n paar passen lopen met krukken en kon zichzelf niet verzorgen; niet zelf naar het toilet. Ze zou bijna aan haar laatste jaar van haar opleiding beginnen; lerares basisschool. Ze deed er ook alles aan om dat door te laten gaan totdat de arts tegen haar zei dat ze echt minimaal een jaar moest revalideren; dus niet naar school kon.    Daar was ze nog het meest verdrietig van; ze voelde zich schuldig dat ze haar Padrinos moest teleurstellen dat ze haar opleiding niet af kon maken. Het was ook een hele goede opleiding die na dat jaar zou stoppen; zij was een van de laatste leerlingen dus. Maar helaas; het kon niet anders. 

Een jaar later moest ze weer geopereerd worden en die operatie viel buiten de kosten van degene die haar aangereden had; ik geloof dat het om een bepaald bedrag ging en dat dan de hulp stopt. Ze kon geld lenen voor haar operatie van iemand en ging werken om die lening terug te kunnen betalen; en dat lukte haar. Ze kon nog niet heel lang staan en de dokters hadden gezegd dat ze waarschijnlijk nooit meer zou kunnen hardlopen en ook geen uren achter elkaar meer zou kunnen staan. In 2024 vroeg ik haar of ze haar opleiding nog af zou willen maken; ook al zou dat laatste jaar op een andere school zijn. Het was nog steeds haar droom en haar Padrinos wilden haar nog steeds ondersteunen bij haar studie. Dus kon ze in 2025 weer beginnen; ze werd toegelaten op een andere school.      

Het was een zwaar jaar; keihard werken, ook omdat ze er al 2 jaar uit was geweest. natuurlijk hield ik door het jaar heen altijd contact met haar en afgelopen november (2025) ontving ik een berichtje dat ze geslaagd was. Ze heeft er echt keihard voor gewerkt en was dolgelukkig. En ik ook. En haar Padrinos ook. 

Het is nu 2026 en afgelopen weekend ben ik bij haar thuis op bezoek geweest. Ze woont al zeker weer een jaar bij haar ouders. Ze heeft inmiddels een vriend en ziet er stralend uit. En ze heeft een baan. Ze had op veel scholen haar papieren afgegeven en op de eerste school werd ze meteen aangenomen. Daarna is ze nog door 5 andere scholen gebeld. Ze wilden haar allemaal en dat is zeer uniek in Guatemala. Want het eerste wat jonge, afgestudeerde jongelui bij een sollicitatie te horen krijgen is dat ze geen ervaring hebben, bij welk beroep dan ook. En dat kan ook niet als je net van school komt. Ze is zo blij, trots en dankbaar, dat is mooi en ontroerend om te zien.

Ze krijgt op deze school waar ze nu mag werken ook de kans om een cursus Engels te gaan volgen; die wordt betaald door de school. En ze wil door; ze wil nog 1,5 jaar studeren om haar diploma van directeur te behalen. Dat gaat haar zeker lukken. Ik ken haar al sinds ze 3 jaar oud is; ze is vorige week 23 jaar geworden. Een prachtige, sterke jonge vrouw die dankzij de hulp van haar sponsors een fantastische toekomst voor de boeg heeft. Ik weet ook zeker dat ze een goede, lieve juf is voor alle kinderen die bij haar in de klas komen te zitten. Ze heeft geluk gehad, genoeg om te weten waar ze vandaan komt en door te kunnen geven aan heel veel andere kinderen.

Lieve groet, Mieke.