Beste Mensen,

Het staat bekend om het grootste evenement van de Katholieke kerk ter wereld; Pasen in Antigua, Guatemala. En ik geloof het graag; ik heb het nu zelf weer een keer meegemaakt en gezien en het me ook vooral uit laten leggen door iemand die ’n paar jaar in de organisatie gezeten heeft.        Guatemala is een mañana – land, maar elke processie vertrekt precies op de minuut af op tijd. Duizenden mensen zijn erbij betrokken, van voorbereiding tot uitvoering en bijna ’n miljoen mensen komen er op af om te kijken. En het leuke is dat de meeste bezoekers uit eigen land komen en dan ook ’n paar dagen in Antigua blijven, omdat het ook een vakantieweek is. Veel mensen in klederdracht en daaraan kun je zien dat ze uit verschillende delen van het land komen omdat elke streek zijn eigen klederdracht heeft. De hele stad wordt afgesloten en er worden alleen maar voetgangers toegelaten; je kunt gewoon over de straten lopen. Heel veel politie en soldaten zorgen ervoor dat het allemaal veilig verloopt, en dat doet het ook. Alles wat je maar bedenken kunt wordt verkocht, want mensen en vooral kinderen willen nou eenmaal altijd eten en ’n souvenirtje meenemen. Er hangt weken een ongekend leuke sfeer overal waar je komt. Het is zo enorm indrukwekkend om te zien en mee te maken; echt geweldig. Vanaf Aswoensdag vertrekt er elke zondag een processie van een van de kerken in of rondom Antigua en in de laatste week voor Pasen is er elke dag een of meerdere. Twee dagen voordat de processie vertrekt kun je in die kerk gaan kijken naar wat er gemaakt is. De meest prachtige alfombras liggen op de grond, gemaakt van bloemen, groenten en fruit. Er is zelfs een kerk in de buurt die daar speciaal helemaal voor leeggehaald wordt. Alles stoelen en banken staan dan buiten (dat kan natuurlijk ook met het mooie weer). De draagbaren die een jaar opgeborgen waren worden weer tevoorschijn gehaald en de allergrootste werd gedragen door 100 mannen. Er staan beelden op van honderden jaren oud en de zwaarste weegt bijna 200 kilo heb ik me laten vertellen; dan heb je ook wel 200 flinke mannen nodig. In de grootste (en met die zwaarste) processie zijn er 2000 mannen die allemaal een blok dragen en dat is 50 meter, dan wordt er gewisseld. Hele muziekkorpsen begeleiden alles van begin tot eind en het meest indrukwekkend is wel wanneer de draagbaar uit de kerk gedragen wordt. Soms is het dan even stil, echt stil. Geen muziek en al die duizenden mensen zijn dan ook allemaal even stil. Het is ongekend indrukwekkend, tot ontroering toe. Bloedheet was het; ruim 30 graden. De muziek klinkt enorm zwaar tijdens de processie, je voelt het in elke cel van je lichaam. Alle mensen, buurtgenoten maken de mooiste alfombres op de straten met de mooiste patronen er in. En daar loopt de processie over. Net voordat de draagbaar er over gedragen wordt, wordt elke alfombra ingewijd met wierook, soms zoveel dat je de mensen zelf bijna niet meer ziet. De grootste en langste processie begint op goede vrijdag ’s middags om 15.00 uur en duurt tot de volgende dag 7.00 uur. De hele nacht dus, met muziek erbij, door alle straten. En iedereen die dan meeloopt is ook gekleed in het zwart. De hele stad hier ligt dan vol met alfombras, het is een grote pracht en ook helemaal veilig om midden in de nacht over straat te lopen. De andere processie die die dag loopt wordt gedragen door vrouwen. Ik heb echt alle leeftijden gezien, grote stoere mannen die hun pasgeboren baby’s dragen in dezelfde kleding als ze zelf aan hebben tot mensen van in de 80 die meelopen en alles daar tussenin. Je kunt als toerist meehelpen om alfombras te maken; het kan allemaal. Pasen wordt echt beleefd en gevierd in Guatemala, er komt geen chocolade ei aan te pas. 

En op eerste Paasdag zijn er weer twee processies; maar dan is het heel anders. Niemand meer gekleed in paars of zwart, er wordt wit gedragen en de muziek klinkt blijer en lichter omdat Jezus uit de dood verrezen is en dat wordt gevierd. En dan is het afgelopen en gaan alle draagbaren met de beelden weer terug in de opslag tot volgend jaar. Iedereen heeft nu twee maanden vrij en dan begint de voorbereiding weer voor volgend jaar. Al honderden jaren lang. 

Mijn tijd zit er voor dit jaar ook weer op. Het is fantastisch verlopen allemaal. De kinderen kunnen allemaal weer ’n jaar naar school met alle spullen die ze daarvoor nodig hebben; dankzij hun sponsoren. Blije en dankbare ouders laat ik achter, en natuurlijk ook de kinderen zelf. Ik heb 3 nieuwe, jonge kinderen opgenomen in het project. Gabriel van 8 jaar, Monsi van 7 jaar en Jasmin van 5 jaar; alle drie harstikke leuke kinderen en de ouders heel blij dat ze van die zorg verlicht zijn.

Ik wil iedereen, die op welke manier dan ook, er mede voor gezorgd heeft dat deze missie weer kon slagen, heel erg bedanken uit de grond van mijn hart. Ook namens alle gezinnen en hun kinderen.

Lieve groet, Mieke.

Beste Mensen,

Eind november 2022, net voordat de wereld na de pandemie weer open ging, ontving ik een berichtje van haar. Ik had haar gevraagd of ze over was naar het laatste jaar van haar opleiding voor kleuterjuf zodat ik haar Padrinos een brief kon sturen met de vraag of ze hun sponsorkind ook in haar laatste jaar wilden sponsoren zodat ze haar opleiding af kon maken. Ze reageerde met het sturen van een foto; ze had een ongeluk gehad en lag op bed met een been in het gips en haar andere been in verband omdat ze enkele operaties had ondergaan. Ze had pech gehad. Ze was uit de bus gestapt en werd, toen ze op de stoep liep, aangereden door een man die dronken achter het stuur zat. Geluk bij een ongeluk was dat de man zo dronken was dat hij niet meer kon vluchten en dus nog op de plaats delict was toen de ziekenwagen en de politie aankwamen. Het is in Guatemala nl zo geregeld dat wanneer je een ongeluk veroorzaakt en zo snel mogelijk de benen neemt, er niemand meer achter kan komen wat er gebeurd is en je dus nooit schuldig bevonden wordt. Je kunt het zelfs presteren om iemand dood te rijden en weg te gaan; ik heb dat zelf ook ooit meegemaakt. De reden daarvan is dat de chauffeur van het voertuig die het ongeluk veroorzaakt op moet draaien voor alle kosten die door het slachtoffer gemaakt moeten worden om te herstellen; of een eventuele begrafenis moet betalen. En zoveel geld hebben de mensen gewoon niet; het komt dan altijd voor de rechter en je komt nergens meer onderuit.

Maar zij had “geluk” gehad. Ze heeft in de rechtbank moeten tekenen voor een bepaald bedrag (dat natuurlijk niet meer veranderd kan worden) en hoe de dader dan aan zijn of haar geld komt is zijn eigen probleem. De operaties kunnen ervan betaald worden; alle therapieën, alle consulten en eventuele zorg aan huis. 

Natuurlijk was ik bij haar op bezoek geweest toen ik vorig jaar weer terug was in Guatemala. Ze was erg verdrietig en dat was heel begrijpelijk. Altijd hard gewerkt, een hele goede studente en dan net voordat het laatste jaar begint niet meer verder kunnen gaan. En dat was ook het laatste jaar dat deze opleiding bestond. Maar ze wilde perse door en heeft er voor gevochten om toch toegelaten te worden. Uiteindelijk hadden de artsen in het ziekenhuis gezegd dat ze beter een jaar aan haar herstel kon werken; ze moest nl helemaal opnieuw leren lopen. Dat was wel even slikken voor haar, ze was net 20 jaar. Afgelopen week ben ik weer bij haar op bezoek geweest. Ze had onverwacht weer een operatie moeten ondergaan omdat haar lichaam de ijzeren pin in haar been afstootte en daar had ze enorm veel pijn van. Wonder boven wonder herstelde dat heel goed en ze kan nu eigenlijk alles weer al is het met voorzichtigheid. Ze is sinds afgelopen november aan het werk; heeft een lening moeten regelen om de laatste operatie te kunnen betalen want die was niet in het bedrag berekend. En een zorgverzekering is er niet in Guatemala. Ze werkt hard om haar lening af te kunnen betalen en om te sparen voor school. Ze wil haar laatste studiejaar afmaken zodat ze haar diploma kan halen. Daarvoor moet ze naar de hoofdstad en alleen het op en neer reizen kost € 5 per dag en dat 5 dagen per week; behalve alle andere kosten die er nog bij komen. Maar dat gaat haar wel lukken; is het niet volgend jaar dan wel het jaar daarna. Ze is zo enorm sterk, heeft een enorme veerkracht en is ook intelligent; gelukkig is met haar hoofd niks mis na het ongeluk. Ik volg haar al 14 jaar; het gaat haar zeker lukken, en zo niet dan probeer ik weer iemand te vinden die haar financieel wil helpen. Het zou jammer zijn als zo een talent verloren gaat. 

Toen ik afscheid van haar nam en naar buiten ging reed en op een gegeven moment een dame op een motor voorbij; claxonneerde, stopte en riep vanonder haar helm; Hè Mieke, ken je mij niet meer? En ik zag het echt niet; alleen haar neus en ogen waren te zien, de rest van haar gezicht was helemaal bedekt met de helm. Ze zette die meteen af en natuurlijk zag ik toen meteen wie het was. Bijna 20 jaar geleden had ik haar en haar 2 zusjes opgenomen in het project. Ze woonden, samen met hun ouders ergens achteraf en hadden heel weinig. Haar moeder stond er alleen voor omdat haar man was gaan drinken na het overlijden van hun enige zoon; deze drie meisjes waren de jongsten, ze had ook nog 4 oudere dochters. En deze dame, die ik dus tegenkwam, was een enorm goede student, heel gedreven en intelligent. Altijd goede punten op school en niet een keer een schooljaar overdoen. Ze had het tot leerkracht weten te brengen en had enkele goede banen gehad. Als de leerlingen hun diploma’s hebben dan laat ik ze los, dan kunnen ze werk gaan zoeken en zelfstandig verder. Dat is natuurlijk ook de bedoeling van het project. De jongste was eerder gestopt, die had geen zin om te studeren. Dat kan ook voorkomen.

En daar stond ze voor me, een mooie jonge vrouw van inmiddels 27 jaar. Heel trots vertelde ze mij dat ze zelf haar universiteit betaald had en daarvoor ook geslaagd was. Daarna had ze een baan aangeboden gekregen in een lux hotel in Antigua waar ze 6 mensen aan moest sturen die allemaal in en rond de receptie werkten en nu werkte sinds een maand als receptioniste in het duurste hotel rond Antigua. Ze was een van de vele sollicitanten geweest en zij was uitgekozen. Er komen zelfs gasten met de helikopter vertelde ze en er zijn kamers van meer dan $ 700 per nacht. Ze straalde helemaal en het mooie was dat ze ook nog vertelde dat dat zonder de hulp van har Padrinos nooit gelukt zou zijn. Haar ouders hadden de scholing van haar en haar zusjes nooit zelf kunnen betalen. Dan hadden ze na de middelbare school moeten stoppen en nooit een fatsoenlijk betaalde baan kunnen vinden. Ze verdient nu bijna € 500 per maand vertelde ze en dat is echt een enorm bedrag. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat ze nu ook haar moeder kon helpen als dat nodig was. Dat ze allemaal een beter leven hadden.

Wat een mooie jonge vrouwen; wat een geluk om die allebei op een dag tegen te komen. Wat een enorme dankbaarheid en kracht, en wat motiveerden ze mij allebei om door te gaan en zeker te weten dat het zo de moeite waard is om kinderen te helpen met hun studie.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen,

Ongeveer 18 jaar geleden had ik Padrinos voor dit gezin. Ontzettend arm, geen ondergoed en geen sokken konden de ouders voor hun kinderen kopen. Er was misschien net iedere dag genoeg eten voor het hele gezin. Lieve ouders die er alles aan moesten doen om hun hoofd boven water te houden, en ik vraag me nu nog steeds af hoe ze het in ’s hemelsnaam allemaal gedaan hebben. Maar er was wel plezier in het gezin, ondanks de rotzooi en de armoede. Er woonde ook een oom in en de opa van de familie zat meestal op de stoeprand als ik de gezinnen bezocht in dat dorp. Hij vertelde dat hij vroeger leraar was geweest; de allereerste in dat dorp. En nu was hij bijna blind en altijd als ik hem begroette dan antwoordde hij: “dag dochter, wat fijn dat je er weer bent”. Het gezin had een dochter van 11 jaar en verder allemaal jongens. De dochter moest thuis op de andere kinderen passen, als de ouders ergens boven in het dorp aan het werk waren of op een plantage koffie gingen plukken. Het was toen nog een klein meisje, kon niet lezen of schrijven want er was nooit geld geweest om haar naar school te kunnen laten gaan en als dat er wel geweest was dan was er niemand om op de andere kinderen te passen natuurlijk. Uiteindelijk kon ik op dat moment 2 kinderen opnemen in het project, en enkele later de jongste ook. Ze gingen graag naar school en waren ieder jaar weer trots op alle spullen die ze kregen. Ik hoopte dat ze het vol konden houden, zodat ze uiteindelijk toch zouden kunnen lezen en schrijven om zo een betere toekomst in dit land tegemoet te kunnen gaan. Niet iedereen hoeft tenslotte op de universiteit af te studeren. De dochter kreeg op haar 13^e jaar haar eerste kindje, op haar 17^e haar tweede, op haar 19^e haar derde, en op haar 21^e haar vierde en laatste kindje. Haar vader, de opa van deze kinderen had alle 4 de kinderen op zijn naam laten zetten omdat het een beetje onduidelijk (en misschien wel geheim) was wie de vaders waren. Wat was ze arm, ze woonde elk jaar ergens anders met haar kinderen en elk jaar een ander telefoonnummer; dus het was elk jaar een zoektocht om haar te vinden. Precies hetzelfde als met haar ouders en broertjes gebeurde. Toen haar oudste kindje naar school ging kon ik haar gelukkig verrassen met Padrinos, zodat ze die schoolkosten niet hoefde te dragen. Dolgelukkig en dankbaar was ze. En ze deed het goed, ondanks alle ellende kon ik zien dat het een lieve en goede moeder was; ze wilde ook het beste voor haar kinderen en de kon ze goed opvoeden in haar eentje. Voor haar tweede en ook voor haar derde dochtertje had ik Padrinos, dus haar kinderen konden netjes naar school. En ze was trots; ze waren trots. En ze ontmoette een man, jaren ouder dan zijzelf was, maar het klikte. En gelukkig ook met de kinderen. Ik zag de verandering, de kinderen gingen papa zeggen en ze hielden van allemaal van elkaar. En toen kreeg ik een berichtje met de vraag op ik de Padrinos van haar en haar vriend wilde worden omdat ze gingen trouwen. Heel voorzichtig vroeg ik wat dat inhield voordat ik ja zou zeggen. De bedoeling was dat ik dan alle kleding en het hele feest zou moeten betalen. Dat vond ik wel een hele goede grap; maar ik heb toch maar vriendelijk geweigerd voor die eer. Wel ontzettend leuk dat ze het vroegen, maar dat feest (met alle mooie kleding die erbij hoort) is toch doorgegaan. 

De vader heeft werk en zorgt goed voor zijn gezin. De oudste dochter gaat dit jaar naar de tweede klas van de middelbare school. De tweede dochter naar de zesde klas van de basisschool en de derde naar de 3^e klas van de basisschool. De jongste, een zoontje, gaat inmiddels ook naar de basisschool. Hij heeft geen Padrinos maar gelukkig kunnen de ouders nu zelf ze noodzakelijke dingen zelf kopen en betalen.

En ja, ze waren dit jaar weer verhuist. Met trots vertelde de moeder dat ze begonnen was met tortillas maken en dat die goed verkochten op de plaats waar ze nu wonen. En ik was zo blij voor haar. Zo kan ze zelf ook een beetje geld verdienen en is ze een voorbeeld voor haar kinderen. Elk jaar als ik haar zie dan geef ik haar hetzelfde compliment. Dat ik vind dat ze zo’n goede moeder is, en dat een goede moeder zijn niets te maken heeft met armoede of studie. Ze bedankt me altijd voor dat compliment, maar ze verdient het zo. Ik heb haar zo gevolgd door de jaren heen.

Dit jaar hadden we in het dorp waar ze wonen voor de eerste keer afgesproken bij de wasplaats in het dorp. Ze is echt altijd op tijd, heeft ook altijd de kopieën klaar van de rapporten. Toen we aan het kletsen waren met elkaar wilde de jongste iets kopen. Ik kletste ondertussen verder met de kinderen en even later kwam ze met haar zoontje terug en had voor allemaal een zakje chips gekocht; ook voor mij. Dat ontroerde mij enorm; dat heeft ze nog nooit gekund. Het gaat over ’n dubbeltje per persoon. En voor haar oudste dochter moet er dit jaar een maandelijks bedrag op de school betaald worden en ze kwam zelf met het voorstel om dat zelf te betalen. Want dat is zoveel voor de Padrinos zei ze. En ik laat het haar doen. Het moet voor haar zo enorm goed voelen om op die manier haar eigen steentje bij te dragen. Het gaat nog eens niet om het bedrag, maar wel om het feit dat ze het kan. .

Ze is altijd op tijd op alle afspraken en niemand zeurt of is brutaal.  Zo blij dat ik haar heb leren kennen en ik hoop zo dat een van haar kinderen de cirkel van armoede kan doorbreken; ze verdienen het zo.

Lieve groet, Mieke.

Voor het Project.

Voor de peetvaders, peetmoeders en alle mensen die de mensen hier in Guatemala steunen en veranderingen mogelijk maken. Bedankt voor de steun. Dankzij die hulp kregen ook mijn drie kinderen en krijgen mijn drie kleinkinderen steun.

Mijn twee dochters en een zoon en ik hebben ons leven zien veranderen door ondersteuning in het onderwijs. Ik woonde met vier kinderen in een rieten huis (1 kamer), we sliepen met ons vijven in één bed, het dak was van golfplaat en binnen kookte ik in dezelfde kamer als waar wij woonden/sliepen. Mijn 2 dochters en mijn zoon werden opgenomen in het project, en nu is hun leven zoveel anders met ook kansen op werk. Een zoon van mij heeft niet gestudeerd en het is nog steeds heel moeilijk voor hem om een baan te vinden. Ik zie hoe belangrijk studeren is. Mijn drie kinderen en ik wonen nu in fatsoenlijke huisvesting met voorzieningen. Bedankt voor het maken van de verandering. Want hier in Guatemala is het leven moeilijk, echt heel moeilijk zonder studies.

God zegene jullie.

Beste Mensen,

Waarschijnlijk val ik soms in herhaling als ik over sommige gezinnen of kinderen iets wil vertellen. Bijna elk gezin heeft wel een bijzonder verhaal.

Ze was alleenstaande moeder en had 4 jonge kinderen. De oudste 3 gingen al naar school en voor hun had ik op dat moment Padrinos; Dat is ongeveer 13 jaar geleden. Hun moeder was een vechter en ze woonde, samen met haar kinderen, bij haar moeder, hun oma. De oudste dochter werd jong zwanger en ging haar eigen weg. De moeder van deze kinderen werd verliefd en ging samen wonen, dus ze vormden weer een compleet gezin op dat moment. Maar soms loopt het leven toch anders en liet de moeder haar kinderen achter bij hun stiefvader en vertrok naar een ander dorp, ruim een uur vanaf Antigua. De oudste zoon ging bij zijn tante wonen, de andere dochter bleef bij hun stiefvader en de jongste zoon bleef bij zijn oma. Het hele gezin uit elkaar; maar de kinderen die nog op school zaten bleven wel in mijn project. 

Omdat ik de kinderen al zo lang ken weet ik soms ook wat hun dromen zijn natuurlijk. De oudste , die bij zijn tante woont, heeft altijd fysiotherapeut willen worden en met hulp van verschillende sponsoren is hij dit jaar begonnen aan zijn tweede studiejaar. Ik weet zeker dat het hem gaat lukken. Het is een rustige jonge man, maar enorm dankbaar met de kans die hij krijgt en hij doet er alles voor om goede punten te halen, een harde werker.

Zijn zusje, die nog bij de stiefvader woont, is vorig jaar afgestudeerd als basis verpleegkundige en wil graag nog doorgaan om haar diploma te halen voor speciaal verpleegkundige zodat ze meer kans heeft op een goede baan in de toekomst. Voor een Padrino is dat heel erg duur. Daarom hebben we samen besloten dat ze dit jaar gaat werken, een bankrekening opent en daar al het geld op stort dat ze gaat verdienen dit jaar. Ik ga op diezelfde rekening ook het sponsorgeld van dit jaar storten en op die manier kan ze volgend jaar wel haar droom verwezenlijken.

De jongste, die bij oma woont, begint dit jaar aan de opleiding voor automonteur. Dat is de grapjas van de familie; altijd goede zin en praat zo snel dat je hem met moeite bij kunt houden.

Ze zien elkaar weinig omdat ze alle vier in een ander dorp wonen en druk zijn met hun studies; maar ze hebben een enorme veerkracht. Het zijn alle vier vechters op hun eigen manier. 

De drie studenten weten dat ik ze maar een kans kon geven en ze hebben die alle drie met beide handen aangepakt en kunnen met recht trots op zichzelf zijn.

Eigenlijk zijn het emotioneel verwaarloosde kinderen, maar op een of andere manier hebben ze kracht geput uit wat ze meegemaakt hebben en zijn niet bij de pakken neer gaan zitten. Voorbeelden voor anderen en dat is iets waar ze met recht heel trots op kunnen zijn. En ik op hun.

Lieve groet, Mieke.

Beste Mensen,

Enkele dagen geleden ben ik voor het eerst getuige geweest van een diploma – uitreiking hier in Guatemala. Meestal is die ceremonie in oktober of november, en dan ben ik er natuurlijk nooit.

Maar dit schooljaar verliep anders en daarom was het in januari.

Ismenia en haar dochter Rutilia waren allebei geslaagd als speciaal verpleegkundige en ik weet niet wie er blijer en trotser was die dag. Tijdens de ceremonie kwam er een hele film aan mij voorbij van wat ik allemaal met dit gezin gedeeld heb.

Ik “vond” Ismenia met haar drie kinderen ongeveer 18 jaar geleden op een klein grasveldje ergens achter war andere huisjes; haar jongste kindje was net 1.5 jaar oud. Haar oudste zoon woonde bij zijn oma en Ismenia had (nadat haar man verongelukt was), alleen de zorg voor de drie jongste kinderen. Ze hadden een kamer gemaakt van wat karton met een golfplaat er op en er hing een oude lap stof voor een gat dat als deur diende. Ze was door een orkaan alles kwijt geraakt en ging als ze kon koffie bonen plukken zodat ze toch elke dag te eten hadden. De op dat moment oudste twee nam ik op in het project zodat ze naar school konden. Ze werd onverwacht oma toen haar toen 13 – jarige dochter beviel van een piepklein meisje. Ze kreeg baarmoeder kanker en een maand later kreeg haar dochter dat ook. Ze hebben het allebei overleefd. Haar zoon is afgestudeerd als elektricien en haar dochter studeerde af als gym lerares terwijl Ismenia op haar kleindochter paste. Diezelfde dochter heeft nu een baan bij de politie hier in Antigua en heeft inmiddels 3 kinderen. Haar jongste dochter ging inmiddels ook naar school (dat kleine ding dat 1.5 jaar was toen ik hun voor de eerste keer bezocht). 

Ismenia vertelde dat ze altijd de droom had gehad om verpleegster te worden; maar omdat ze alle papieren kwijt was door de orkaan moest ze twee jaar van de middelbare school overdoen. Ik heb haar geholpen en ze haalde het met gemak. Later is ze de opleiding verzorgende gaan doen en doorliep die opleiding als een van de beste van de school. Ze kreeg een baan aangeboden, maar moest helaas na enkele jaren vertrekken vanwege inkrimping waar ze werkte. 

En afgelopen jaar heeft ze dus, samen met haar jongste dochter die inmiddels 20 jaar is, de opleiding van speciaal verpleegkundige gedaan en ze hebben het allebei gehaald. Ismenia met een gemiddelde van 9.3 en Rutilia, haar dochter, met een gemiddelde van 8.4. Ismenia behoorde tot de besten van de klas en dan heb je hier de eer dat je tijdens de diploma – uitreiking een band met de kleuren van Guatemala mag dragen.

Het was een prachtige ceremonie en ze straalden helemaal. Fijn dat zo’n goed talent niet verloren gegaan is, daar hebben we echt iets aan in deze wereld.

Ze waren blij, ik ook. Ze waren trots, ik ook. Ze huilden, ik ook.                                                                         Zelden zo’n dankbaar mens gezien in mijn leven.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen,

Met trots kan ik zeggen dat in het afgelopen jaar 8 jonge mensen hun diploma weer gehaald hebben en nu klaar zijn met hun studie. Als ze al het papierwerk doorlopen hebben en hun officiële diploma hebben ontvangen dan kunnen ze aan het werk.

Antonio heeft gestudeerd voor verzorgende; hij mag vele handelingen doen in een ziekenhuis, maar natuurlijk nog niet zoveel als een verpleegkundige.

Ismenia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en kan en mag overal inspringen en assisteren in een publiek en privé ziekenhuis. Ook als verpleegster in bijv. een groot fabriek om alle handelingen te doen als er iets gebeurd.

Rutilia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en mag overal inspringen en assistgeren in een publiek en privé ziekenhuis.

Jonathan is afgestudeerd aan de muziekschool in de hoofdstad en heeft met enkele vrienden een eigen orkest samengesteld waarvan hij dirigent is. Hij is zo trots; dit was zijn droom. Zijn eigen favoriete instrument is de klarinet.

Yoselin is afgestudeerd in horeca en toerisme en heeft in het duurste hotel in Antigua stage mogen lopen omdat ze tot de beste leerlingen van de school behoorde.                   Haar droom kwam uit.

Julia is afgestudeerd als tweetalig secretaresse; ze is zo blij. Wil nu een jaar gaan werken en daarna nog verder studeren.

Josselin was klaar met de opleiding voor toerisme en heeft nog een extra cursus gedaan koken en bakken, zodat ze meer kans heeft op werk.

Al deze jongelui ken ik al jaren, en daarmee bedoel ik al zeker 15 jaar, dus ik volg hun al van jongs af aan. Ze hebben zo enorm hard gewerkt om hun dromen waar te maken. Sommigen hebben naast hun studie en stage ook nog een bijbaantje gehad om zelf wat aan de kosten bij te dragen. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar als het kon dan deden ze het ook. Allemaal hebben ze hun kans gegrepen; en voor de een was het makkelijker dan voor de ander natuurlijk, dat is altijd. Sommige studies waren zo zwaar dat ze soms tot midden in de nacht hun huiswerk moesten maken, dan ’n paar uur konden slapen om vervolgens weer om 5 uur ’s ochtends op de staan om op tijd op school te komen. Maar ze hebben het er allemaal voor over gehad; ze wisten dat ze maar een kans kregen, een kans om hun droom waar te maken. En dat zou zonder de hulp van hun Padrinos nooit gelukt zijn; zelf hadden ze het nooit helemaal kunnen financieren. 

Een van de mooiste opmerkingen die ik ooit gehoord heb in de jaren dat ik in Guatemala kom is de volgende; “Ik ga nu een jaar werken, geld sparen, en daarna ga ik een ander kind helpen om zijn of haar droom waar te maken. Ik wil dat iemand anders net zo blij is als ik, dat is het minste dat ik kan doen”.  Als dat uit de mond van een 19 – jarige komt dan weet je zeker dat het allemaal zin heeft.

Lieve groet Mieke