6 januari 2014

Lieve Mensen,

Op de eerste plaats voor allen die dit lezen nog de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar.Dat het maar een goed jaar mag worden waarin die dingen mogen gebeuren die goed voor je zijn!

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Guatemala. De eerste dagen doorgebracht aan het prachtige meer. Heerlijk om daar tot rust te komen en energie op te doen voor de tijd die komen gaat.

Op de eerste plaats wil ik Dirk bedanken omdat hij met zoveel tijd en geduld deze site in het leven heeft geroepen. Rustig, eenvoudig maar wel mooi en duidelijk was mijn vraag. En dat is zeker gelukt.

Hartstikke bedankt Dirk voor al je tijd! Je weet dat ik er heel blij mee ben.

Bedankt Franca dat we weer alle brieven bij jou mochten kopiëren. Bedankt Hella voor de postzegels, want dat scheelt ook echt heel veel in de uitgaven voor de stichting.

Bedankt Maria en Claudia voor het meedenken en vooral ook het meedoen, zomaar vrijwillig voor alle mensen in Guatemala.

Bedankt alle mensen die mijn werk hier elk jaar trouw financieel steunen; de Padrinos die hun kind/kinderen sponsoren, maar ook alle andere mensen die een geldbedrag overmaken waardoor er nog heel veel andere dingen mogelijk worden voor de mensen hier.

Gisteren heb ik het eerste gezin alweer bezocht. Dat was een heel bijzondere ontmoeting; de kinderen hadden de nacht daarvoor nauwelijks geslapen vertelde moeder Isabel, zo blij waren ze dat ik er weer was. Van alle kinderen kreeg ik een hartelijke knuffel en tegen de muur hadden ze een groot papier gehangen met ’n tekening erop en de tekst geschreven: “welkom mevrouw Mieke”. Geloof me, dat raakt. Van Isabel kreeg ik wat druiven en 3 appels. Voordat ieder zijn/haar cadeautjes uitgepakt en bewonderd had waren we al gauw ’n uur verder. En ik heb nog zeker ’n uur meegespeeld en mee geknutseld met allemaal. Het was een geweldige ochtend en een bijzonder mooie start.

Toen ik op de terugweg in de bus zat vroeg ik me af of ik wel ooit datgene over kan brengen op papier zoals ik het hier ervaar. Alle gezinnen heb ik al wel ’n keer beschreven en dat ik behalve de bezoeken bijna elke dag op de markt rondzwerf dat is ook wel bekend. Ik realiseerde me ook dat de hulp voor de mensen hier misschien wel veel meer betekend dan ik/wij ons kunnen voorstellen. En wie zouden dat nu beter kunnen vertellen dan de mensen zelf. Dus heb ik gister avond Wendy, de dochter van Isabel, gebeld en uitgelegd wat mijn idee is. Niemand hoeft er natuurlijk aan mee te werken, dat is vrijblijvend. Maar ik ga bij elk bezoek dit jaar aan de ouders van de gezinnen vragen of ze ’n klein briefje willen (laten) schrijven wat ik ga vertalen en op de site plaats.

Ik heb geen flauw idee hoe dat gaat lopen; ze mogen vertellen wat ze zelf belangrijk vinden of kwijt willen aan de wereld. En het kan ook zijn dat ze daar geen zin in hebben en dat is ook goed.

Natuurlijk laat ik af en toe zelf nog wel weten hoe de stand van zaken is en hoe alles loopt hier; maar dit jaar geef ik dus graag het stokje door aan een van de gezinnen in het project Mimariposa.

Ik wens ons allemaal veel leesplezier!

Lieve groet, Mieke