Start

Lieve Mensen,

Een dag nadat ik aan kwam in Guatemala hoorde ik dat de scholen een week eerder dan vorige jaren zouden beginnen; dat had de regering besloten. Dat betekent dus dat alle kinderen hun spullen ook eerder moeten hebben en dat ik dus minder tijd zou hebben om alle inkopen te doen. Wat weer betekent dat in al meteen alles door elkaar liep; ik was nog bezig met gezinnen bezoeken en ook al bezig met inkopen doen op de markt.

Inmiddels ben ik in mijn derde week en heb nog steeds niet alle gezinnen bezocht. Er zijn gezinnen verhuisd en ik hoop maar dat ik die via via weer vind of dat ik ze “per ongeluk” tegenkom ergens op straat, in de bus of op de markt.

Het goede nieuws is dat tot heden alle kinderen op een na over zijn naar het volgende schooljaar; een kind heeft geen zin om verder te studeren; twee hebben hun diploma gehaald in het afgelopen jaar en hebben ook werk en er zijn er dit jaar weer verschillende die een beroeps opleiding begonnen zijn. Een van de kinderen heeft een baby gekregen in het afgelopen jaar en stopt met school; een heeft er een baby gekregen op 2 januari en wil haar laatste schooljaar heel graag afmaken terwijl haar moeder op haar dochtertje gaat passen. De puntenlijsten zijn geweldig en ze hebben allemaal weer heel veel zin om aan het nieuwe schooljaar te beginnen.

Ik ben al vaak ontroerd geweest door de verhalen die me verteld zijn. Als je je diploma hebt gehaald en je wilt gaan werken voor net € 5 per dag omdat je vindt dat je dan in ieder geval vast ervaring op kunt doen, dan ben je een flinke meid want als je het busgeld er dan aftrekt blijft er net € 4 over. De oudste is geslaagd en heeft nu zijn diploma directeur van een basisschool gehaald; hij werkt hele dagen en heeft meer dan de helft van zijn opleiding zelf betaald. Hij gaat nu op de universiteit rechten studeren vertelde hij. Zijn broer gaat de opleiding kinderpsychologie doen. Twee leerlingen zijn met een prachtige puntenlijst over naar het laatste leerjaar boekhouding. Het meisje dat op 2 januari bevallen is, is tot de laatste dag naar school geweest omdat ze vond dat zwanger zijn geen reden was om haar schooljaar niet af te maken. Er zijn veel jonge meisjes zwanger en gelukkig wordt dat ook op school steeds meer geaccepteerd zodat ze de kans in ieder wel krijgen om te leren. Van een van de leerlingen was haar usb stick gestolen met alle info van het schooljaar. Ze moest daarvan een boek maken en dat moest af om over te kunnen gaan naar het volgende leerjaar. Ze heeft samen met haar zusjes en moeder een hele week gewerkt om het toch nog af te krijgen; zelfs werden er nachten doorgewerkt. Ze heeft het gehaald. Een ander leerling heeft in de vakantie gewerkt en heeft een bankrekening geopend en al het geld wat ze verdiende op haar rekening gestort om zo te kunnen sparen voor een naaimachine. Ze is een opleiding mode ontwerpster aan het volgen. Ze zal nog lang moeten sparen maar het begin is gemaakt. Het lukt, ze doen het en zijn terecht trots als ze het voor elkaar krijgen. Een van de jongens gaat beginnen aan de opleiding technisch tekenaar; een dure opleiding maar hij wordt gesponsord door meerdere mensen en dus kan ook zijn droom werkelijkheid worden Allemaal hebben ze hun eigen dromen en de meesten weten al heel goed wat ze later willen worden. En allemaal weten ze dat ze op hun eigen manier hun eigen steentje bij moeten dragen. ‘ En ik vertel in het ene gezin over het andere; niet om te roddelen maar wel om te laten horen hoe goed het kan gaan en wat iemand er voor doet of moet doen om iets te bereiken.

Eentje is een paar jaar geleden geslaagd voor gymlerares en kon geen baan vinden. Inmiddels is haar tweede dochtertje geboren; haar man heeft haar in het afgelopen jaar zo mishandeld dat ze in het ziekenhuis opgenomen moest worden en sinds die tijd is ze alleenstaande moeder. Daarna had ze zich opgegeven voor een cursus bij de politie die 3 dagen en nachten duurde. Er waren 16 cursisten uitgenodigd en zij heeft het gehaald; als enige want ze hadden maar een persoon nodig. Ze werd uitgekozen op karakter en vooral op fysieke kracht wat ze weer geleerd had op haar vorige opleiding. Nu loopt ze hier in Antigua rond met een collega om de stad de beveiligen. De jongedame die vorig jaar bevallen was van een zoontje en geslaagd was voor secretaresse gaat dit jaar weer studeren om meer kans te maken op een goede baan; een goede toekomst voor haar en haar kind.

Het is jammer als iemand niet door wil gaan met de studie als je die kans aanreikt. Eerlijk gezegd vind ik het zelf ook zonde; maar als ze geen zin meer hebben is het verloren tijd en vooral geld. Daar wil ik dan ook niet te lang stil bij blijven staan; alle anderen pakken hun kans met beide handen aan en daar doen we het voor. Elk gezin moet een eigen bijdrage leveren; al is het maar dat ze het busgeld betalen. Of bijvoorbeeld het gymshirt van hun kind. Ik bekijk altijd een beetje wat elk gezin kan en of er nog kosten zijn tijdens het schooljaar als ik er niet ben en die we nog niet in kunnen schatten. Ik denk dat ze dan meer waarderen wat ze wel krijgen dan wanneer alles maar betaald wordt. Ik ben ongelooflijk trots op ze; op allemaal. En dat heb ik ook tegen alle leerlingen gezegd en volgens mij al meerdere keren ook. Het is echt zo geweldig om de resultaten te zien die behaald worden dankzij de sponsoring dat ik het soms gewoon jammer vind dat de sponsoren zelf niet stiekem over mijn schouder mee kunnen kijken als ik bij de gezinnen op bezoek ben.

Dankjewel allemaal voor welke hulp aan het project op welke manier dan ook gegeven in 2017!

Lieve groet, Mieke