Nora

Lieve Mensen,

Nora en haar familie ken ik ook al jaren. Zij en haar 2 zusjes worden al jaren gesponsord en vorig jaar heeft Nora haar verhaal verteld en mocht ik het op de site plaatsen; met foto.

Toen ik dit gezin enkele weken gelden bezocht vertelde ze dat ze wel werkte maar geen werk kon vinden waarvoor ze gestudeerd had. Ze werkte (zo’n beetje op afroep) in een huis om schoon te maken en andere karweitjes te doen, zoals wassen en afwassen.

Ik vroeg of ze er ook al over na had gedacht om een andere opleiding of cursus nog te gaan volgen zodat ze misschien een betere kans zou hebben op een baan.

Dat had ze wel; en ze was blij dat ik er naar vroeg want ze had het uit zichzelf niet durven vragen; daar is ze te bescheiden en soms te verlegen voor.

Ze had een opleiding gevonden die haar wel interesseerde, maar waarvan ze dacht dat die nogal duur was. Een soort van doktersassistente; een opleiding die ruim 18 maanden duurt en waarvoor ze elke zaterdag naar school zou moeten; met dat diploma zou ze bij een arts, in een apotheek en in een ziekenhuis kunnen gaan werken en samen met het diploma wat ze al gehaald heeft (secretaresse) zou ze veel meer kans kunnen maken op een leuke en goede baan.

Ik vroeg haar of ze uit kon en wilde zoeken wat de kosten voor de gehele opleiding dan zouden zijn en dat ze mij dan moest bellen om de papieren te overleggen.

Een week later belde ze mij op en we spraken af (zoals altijd) hier in Antigua op de hoek bij de markt. Ze was er, samen met haar zus, precies op tijd en ik nodigde ze allebei uit om iets te gaan drinken want zo’n overleg doe je niet effe op de hoek van een straat.

Nora had alles uitgeplozen; ze was naar de school geweest en had alle informatie opgevraagd die ze maar konden geven, en alles netjes genoteerd. Verder was ze nog naar iemand geweest die ze kende en die dezelfde opleiding net achter de rug had.

De prijs was hoog; ruim € 1300 inclusief alles en ook (voor ons soms) alle flauwekul die erbij hoorde tot en met het behalen van het diploma.

Maar Nora straalde, ze straalde de hele tijd bij het uitleggen en vertellen van alles wat ze wist over de opleiding.

Ik vertelde dat je dit natuurlijk niet van Padrinos kunt verlangen om zo een groot bedrag te betalen voor een opleiding. Dat snapte Nora wel; maar ik beloofde dat ik alles op alles zou zetten om in ieder geval mijn best te doen en ze antwoordde dat ze mij goed genoeg kende om te weten dat ik dat inderdaad zou gaan doen. Ik vertrouw je 200% zei ze. En ik wist op dat moment bij God niet hoe ik voor elkaar zou moeten krijgen. Maar het liet me natuurlijk niet los; zo een gemotiveerd kind die zo serieus en keihard werkt om alles te halen wat er maar te halen valt; vaak, samen met haar zusje, bij kaarslicht haar huiswerk heeft moeten maken omdat er geen elektriciteit was. En nooit een schooljaar over heeft moeten doen.

Ik ken er wel die minder gemotiveerd zijn en, zoals ik al eerder vertelde, waar ik mee gestopt ben om te sponsoren. Dan is deze dame wel een ander geval.

En soms valt dan opeens de hele puzzel in elkaar. Met een gezin was ik gestopt; een gezin met 3 kinderen en 3 verschillende sponsors. Andere Padrinos waarvan een van de kinderen helemaal uit het beeld verdwenen is. Van andere mensen waarvan het kind onverwacht in een ander project opgenomen is. Ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken en al die Padrinos een brief gestuurd met de uitleg over de droom van Nora en mijn mening hierover.

Van alle mensen kreeg ik hele lieve reacties terug; ontroerend gewoon. De uitslag was positief. Ik moest toch naar San Pedro, het dorp waar Nora woont, en besloot bij haar langs te gaan. Moeder vertelde dat ze aan het werk was en ik vroeg of ze diezelfde middag misschien tijd had om naar Antigua te komen omdat ik haar even wilde spreken. Ze was er op tijd; weer samen met haar zusje en ook haar moeder was erbij.

Ik ging voor haar staan, legde mijn hand op haar schouder en zei: “Nora, het spijt me geweldig”, en voordat ik verder nog iets kon zeggen antwoordde ze: “Geeft niks hoor, ik weet zeker dat je alles geprobeerd hebt en als het niet kan, dan kan het niet, dat begrijp ik wel”.

Waarop ik weer zei: “Maar je weet nog helemaal niet wat ik wil gaan zeggen…”.

Ze schrok, begon te blozen en ik ging verder: “Nogmaals het spijt me, maar jij zult de komende 18 maanden heel erg hard moeten gaan studeren om je diploma te gaan halen!”. Haar mond viel open en er sprongen tranen in haar ogen, en niet alleen in de hare. We stonden met z’n vieren heel blij te wezen en we waren alle vier ontroerd.

Dat was vorige week donderdag; twee dagen voordat de opleiding begon.

De dag daarna ben ik samen met haar naar de bank geweest om ook voor haar een bankrekening te gaan openen. Nora is bekwaam en ik vertrouw haar net zoveel dan zij mij. Het grootste gedeelte van het geld wat ze nodig heeft staat op haar rekening zodat ze zelf de rekeningen kan betalen en aan kan schaffen wat ze nodig heeft. Je moet er niet aan denken dat in de periode dat ik er niet ben, zij van alles nodig heeft en het niet kan kopen omdat ze geen geld heeft. Ik heb haar een speciaal schrift gegeven waarin ze alle uitgaven kan schrijven zodat ze weet waar het geld blijft en het de volgende keer kan overleggen.

Ik heb haar nog gebeld dit weekend om te vragen hoe haar eerste schooldag is geweest, want ik was zo benieuwd. Ze had het “super” gehad vertelde ze; ze had er gewoon niet van kunnen slapen. Meteen veel huiswerk en een groepsopdracht, maar ze vond het geweldig. Deze dame gaat hard werken; 5 ochtenden in een huis; een dag naar school en op zondag haar huiswerk maken. Dan moet ze verder in het jaar stages gaan lopen op verschillende plaatsen.

Zo een is zo de moeite waard; dat is er eentje waar we trots op kunnen zijn. En dan is het beter en fijner om een student met meerdere mensen te helpen en te weten dat die in ieder geval een goede kans maakt op een goed betaalde baan. En zij kan op die manier haar familie weer kan helpen om zo uit die cirkel van armoede te komen.

Lieve groet Mieke