Lieve Mensen,

Voor elke afsluiting van een studie krijgen de kinderen een diploma en worden er ook officiële bijeenkomsten gehouden. Iedereen ziet er op z’n zondags uit; en soms wordt er gedanst. Er is in ieder geval altijd muziek aanwezig en een veel te grote geluidsinstallatie waardoor de muziek tot op het bot door dondert en geen mens elkaar meer kan verstaan. Dat hoort erbij; dat wordt gevierd. Er worden officiële foto’s gemaakt door een fotograaf die uitgenodigd wordt en waar ook altijd de leerkracht en de directeur van de school opstaat; met natuurlijk de vlag van Guatemala.

Om een idee te geven welke kinderen een fase afgesloten hebben en een fase hogerop gaan in dit nieuwe schooljaar zie bijgaande foto’s met uitleg.

Behalve dat er veel kinderen het schooljaar over moeten doen zijn er natuurlijk ook veel die super goed hun best doen en heel erg gestimuleerd worden door hun ouders en/of broertjes en zusjes.

Claudia (zie foto) is jaren gesponsord door Padrinos en wegens omstandigheden was ze uit mijn gezichtsveld verdwenen. We vonden elkaar weer terug en ze vertelde dat ze nog steeds dezelfde droom had; Perito contador; wat expert boekhouder betekent. Inmiddels had ze een kind gekregen; maar zoals altijd had ze ook alle dingen goed op een rijtje en ik besloot de gok te wagen. Vorig jaar moest ze nog een jaar middelbaar onderwijs afmaken voordat ze met de nieuwe opleiding kon en mocht beginnen. Met meerdere sponsors wordt haar opleiding nu betaald. Ze werkt keihard en zal er alles aan doen om elk schooljaar te halen. Deze opleiding duurt 3 jaar en Claudia gaat met plezier naar school.

Nora (zie foto) haar verhaal heb ik in het vorige verslag verteld. Later kwam ik haar moeder tegen en die vertelde dat ze ’s nachts wakker was geworden omdat Nora lag te  huilen. Ze ging er naartoe om te vragen wat er aan de hand was en Nora vertelde: ik huil omdat ik zo blij ben dat ik nog een opleiding mag volgen. Ik heb geen verdriet; ik ben heel gelukkig. Nora maakt het prima; ze straalt.

Raul (zie foto) is een verhaal op zich. Ik hoorde van zijn tante (waarvan de kinderen ook gesponsord worden) dat de oudste zoon van haar zus goed kan leren en dat ze er alles aan doen om hem ook te laten studeren. Zijn moeder werkt 6 – 7 dagen per week in de hoofdstad en verdient daarmee bijna

€ 200 per maand; daar moet het reisgeld nog vanaf; elke maand € 50 huur en dan nog gas, water en licht; eten; schooluniformen en benodigdheden etc etc. En er moet natuurlijk ook gegeten worden; ze zijn met vijven, de vader is niet in beeld. Omdat Raul zo goed kan leren kon hij ingeschreven worden op school en zou de moeder in gedeeltes alle mogen betalen. Maar ik weet uit ervaring dat op het end van het jaar de betalingen nog niet afgelost zijn en de schulden weer meegaan naar het volgende jaar. En dan heeft deze moeder nog geluk; want normaalgesproken worden de leerlingen niet toegelaten.

Ik wilde heel graag kennis met Raul en zijn moeder maken en had een afspraak gemaakt. Wow!

Wat een serieuze jongen met wat een prachtige puntenlijsten! Hij gaf me een hand en zei: dag mevrouw, ik vindt het leuk om kennis met u te maken. Een basketbalspeler; een boom van een jongen voor zijn leeftijd. Hij vertelde dat hij studeren geweldig vindt en ook heel leuk om te doen. Hij was tot heden altijd de beste van de klas geweest en dat betekend dat je dan ook elk jaar in het defilé de vlag van de school mag dragen. Hij had nog nooit lager dan een 9 gescoord voor welk vak dan ook en hij zei dat hij, behalve basketbaal speler ook graag fysiotherapeut wil worden. Raul is dit jaar gesponsord voor een gedeelte door extra donaties. Raul en ook zijn moeder zijn helemaal gelukkig hiermee.

Marlon; al jaren bekend in mijn project. Afgestudeerd als leraar in het afgelopen jaar; en gaat dit jaar terug naar de universiteit om zijn diploma te halen voor directeur van een school. Hij werkt 5 dagen per week om naast het sponsorbedrag zijn eigen bijdrage te betalen; ’n voorbeeld voor veel andere studenten.

Maria – Esperanza heeft haar verhaal verteld in een vorig verslag. Ze wil heel graag doorstuderen. Haar droom was en is nog steeds om tandarts te worden. Een opleiding die (bijna) niet te betalen is en daarom gaat ze volgend jaar beginnen aan de opleiding psychologie. Dit jaar wil ze gaan werken zodat ze ook een gedeelte mee kan betalen. Ik hoop zo dat we dat kunnen realiseren voor haar; met meerdere sponsoren zou het bijna wel moeten lukken.

Over alle kinderen valt natuurlijk iets bijzonders te vertellen; maar omdat deze jongelui heel bijzonder zijn verdienen zij het om even gezien te worden; B.O. betekent Beroepsonderwijs en daarachter de naam. M.O. betekent Middelbaar onderwijs met ook daarachter de naam, en natuurlijk de kleuters die dit jaar voor het eerst naar de 1^e klas van het basisonderwijs gaan; ook heel spannend.

Voor elk van deze kinderen een afsluiting van het ene en een begin van een nieuwe fase in hun leven.

Dankzij de sponsoring van vele Padrinos. Van al deze kinderen weet ik heel zeker dat ze nooit zover gekomen zouden zijn of nog kunnen komen zonder die financiële hulp.

Ook voor mij is het weer een afsluiting van een periode in Guatemala; het was bijzonder om weer hier te zijn en zoveel blije gezichten te mogen zien; zoveel goeie mensen te mogen ontmoeten en zoveel steun en lieve reacties te krijgen op alles wat ik hier kan en mag doen.

Heel erg bedankt allemaal!

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Van stichting EduCare in Nederland kwam voor mijn vertrek de vraag of ik in deze periode kon zorgen dat er op verschillende scholen waterfilters geplaatst zouden worden en behalve dat of er ook een soort van controle zou kunnen komen om er zeker van te zijn dat deze donatie goed gebruikt zou worden.

’n Hele opdracht en behalve dat ook een hele verantwoordelijkheid die nogal wat tijd kost.

Omgerekend zouden voor de donatie die deze stichting wilde geven 125 waterfilters gekocht kunnen worden; en dat zijn er nogal wat. Als je bedenkt dat er in de klassen op de scholen soms 40-50 kinderen zitten dan kun je uitrekenen dat er nogal veel kinderen bereikt worden met schoon drinkwater. Vorige week had ik ’n vrije dag en ben op bezoek geweest bij de fabriek waar de filters gemaakt worden.

Ze vertelden mij dat ze sinds 2 jaar een nieuw programma hebben en dat houdt het volgende in: wanneer er grote donaties gegeven worden gaan er speciaal daarvoor aangestelde personen naar scholen om in elke klas van de school een waterfilter te plaatsen. Er wordt eerst een afspraak gemaakt om uit te leggen hoe het werkt en vervolgens wordt er een datum afgesproken om uitleg aan de leerlingen, de leerkrachten en alle ouders te geven, mochten die ook geïnteresseerd zijn. Het uiteindelijke doel is om in alle klassen van alle scholen in Guatemala een waterfilter te plaatsen zodat alle leerlingen schoon drinkwater hebben. De ouders die aanwezig zijn bij zo’n voorlichting krijgen allemaal de kans om 15 (alles is hier 15; de bus komt over 15 minuten, het is 15 minuten lopen….de salarissen worden elke 15 dagen uitbetaald etc) dagen lang gratis zo’n filter te gebruiken. Na die 15 dagen kunnen ze, zonder voorwaarden, beslissen of ze die filter willen kopen en omdat bijna niet een familie het totale bedrag in een keer neer kan tellen, kunnen ze de complete filter in termijnen betalen. Zo verspreid het zich en het zou geweldig zijn als daarmee heel veel ziektes voorkomen kunnen worden.

Het water wat hier uit de kraan komt is echt niet om te drinken; ook niet voor de mensen hier; maar als je geen geld hebt om flessen water te kopen dan moet je natuurlijk iets. Met als gevolg dat vooral veel kinderen diarree krijgen en moet braken.

Om het hele project heen kunnen de scholen zelf natuurlijk ook weer een belangrijk project maken dat als educatie gebruikt kan worden. De daarvoor aangestelde mensen van de fabriek blijven zelf contact houden met de scholen zodat er niet alleen gedoneerd wordt maar ook in de gaten gehouden wordt of alles goed gebruikt wordt en als het nodig is dan wordt nog ’n keer uitleg gegeven. Een prachtig initiatief dus; waar ik helemaal vertrouwen in heb. Voor mij ook makkelijk dat ik het uit handen kon geven; want om eerst zoveel scholen te gaan bezoeken en door het jaar heen ook nog in de gaten proberen te houden of alles goed loopt is bijna niet om te doen; zeker niet omdat ik zelf met het sponsorproject al meer dan genoeg werk heb.

Marisol werkt in dit district en zij zou de scholen uitzoeken en proberen om in mijn laatste week nog zoveel mogelijk te regelen. En dat is haar gelukt. Ze is woensdag en donderdag al op 4 scholen geweest. Ik kon niet mee omdat ik in mijn laatste dagen nog teveel afspraken heb die ik niet meer kan verzetten. Vanochtend (vrijdag 26-2) ben ik wel mee geweest en we gingen naar 2 verschillende scholen, dichtbij de hoofdstad.

Het geheel was toch grootser opgezet dan ik in eerste instantie had durven dromen. De oudste leerlingen moesten mee helpen om de filters te sjouwen en te plaatsen; de geluidinstallatie stond klaar; de kinderen die de vlag mochten vasthouden stonden keurig in uniform en door een van de leerlingen werden we welkom geheten. Er werd iedere keer een andere leerling uitgenodigd en het programma zag er ongeveer als volgt uit: welkom, daarna kwam een leerling die voorging in gebed wat door alle aanwezigen werd herhaald, daarna een leerling die in het kort vertelde hoe belangrijk water is in het leven, een van de leerkrachten die de leerlingen welkom heette en zei dat ze allemaal heel goed op moesten letten, weer een andere leerkracht die de ouders welkom heette, dan werd het volkslied gezongen en kwam de directrice die het woord gaf aan Marisol. Een heel circus, omdat ook na elke persoon geapplaudisseerd werd, maar wel heel aandoenlijk. Op de eerste school kregen we na afloop een broodje met ik weet niet wat erop; maar omdat we al om 7 uur ’s ochtends vertrokken waren smaakte dat natuurlijk heerlijk. De tweede school was kleiner en het gehele ritueel herhaalde zich. De kinderen van beide scholen luisterden echt heel aandachtig naar de uitleg. Op de 2^e school moest meer dan de helft van de leerlingen dekking zoeken in de schaduw omdat de zon opeens nogal fel doorbrak en dan is het gewoon veel te heet.

Ook daar werden we verwend met brood, wat we dankbaar aan – en meegenomen hebben omdat we nog vol zaten van het andere ontbijt. En als klap op de vuurpijl kreeg ik een diploma uitgereikt; als er een belangrijke gebeurtenis afgesloten wordt dan wordt er vaak een diploma uitgereikt om te bedanken en te laten zien hoe belangrijk men iets vindt.

Het was een geweldige ochtend; te weten dat met deze donatie zoveel scholen schoon drinkwater aan zoveel kinderen kunnen geven en wat zich misschien wel gaat verspreiden naar hun families thuis. Op een school van deze week zaten bijna 1000 leerlingen; tel uit je winst.

Het is zo iets normaal in een land als Nederland en zo bijzonder in een land als Guatemala.

Bedankt stichting EduCare; ik denk dat jullie meer bereikt hebben dan jullie kunnen dromen.

Lieve groet, Mieke

Mijn naam is Maria Esperanza Cac-Laj en ik ben 19 jaar.

Vorig jaar ben ik afgestudeerd als Internationaal 2-talig Kleuterjuf; dankzij de hulp van hetproject Mimariposa. Ik heb steun ontvangen van 2009 tot 2016 en het was een hele goede ervaring.

Het was een zegen voor mij omdat mijn ouders, wegens gebrek aan middelen, mij niet konden geven wat ik nodig had om te kunnen studeren. Het project gaf mij elk jaar nieuwe schoenen, een rugzak, uniformen en alle schoolspullen die ik nodig had; die spullen waren allemaal heel erg nuttig voor mij.  Ik had nooit gedacht dat ik kon afstuderen; maar ik heb nu mijn diploma, dankzij het project en mijn Padrinos.

Ik heb 6 zussen en 1 broer; en om die reden zou het heel moeilijk zijn geweest om te studeren. Maar dankzij alle mensen die deel uitmaken van dit project die mensen in nood helpen konden ik en mijn zusjes studeren. Al die zachtaardige mensen die geven zonder er iets voor terug te verwachten.

Ik kan alleen maar zeggen: God zegene u voor alles wat u doet om de kinderen te helpen; het is echt ongelooflijk!

Heel hartelijk bedankt.

Hoogachtend: Maria Esperanza Cac-Laj

Lieve Mensen,

Nora en haar familie ken ik ook al jaren. Zij en haar 2 zusjes worden al jaren gesponsord en vorig jaar heeft Nora haar verhaal verteld en mocht ik het op de site plaatsen; met foto.

Toen ik dit gezin enkele weken gelden bezocht vertelde ze dat ze wel werkte maar geen werk kon vinden waarvoor ze gestudeerd had. Ze werkte (zo’n beetje op afroep) in een huis om schoon te maken en andere karweitjes te doen, zoals wassen en afwassen.

Ik vroeg of ze er ook al over na had gedacht om een andere opleiding of cursus nog te gaan volgen zodat ze misschien een betere kans zou hebben op een baan.

Dat had ze wel; en ze was blij dat ik er naar vroeg want ze had het uit zichzelf niet durven vragen; daar is ze te bescheiden en soms te verlegen voor.

Ze had een opleiding gevonden die haar wel interesseerde, maar waarvan ze dacht dat die nogal duur was. Een soort van doktersassistente; een opleiding die ruim 18 maanden duurt en waarvoor ze elke zaterdag naar school zou moeten; met dat diploma zou ze bij een arts, in een apotheek en in een ziekenhuis kunnen gaan werken en samen met het diploma wat ze al gehaald heeft (secretaresse) zou ze veel meer kans kunnen maken op een leuke en goede baan.

Ik vroeg haar of ze uit kon en wilde zoeken wat de kosten voor de gehele opleiding dan zouden zijn en dat ze mij dan moest bellen om de papieren te overleggen.

Een week later belde ze mij op en we spraken af (zoals altijd) hier in Antigua op de hoek bij de markt. Ze was er, samen met haar zus, precies op tijd en ik nodigde ze allebei uit om iets te gaan drinken want zo’n overleg doe je niet effe op de hoek van een straat.

Nora had alles uitgeplozen; ze was naar de school geweest en had alle informatie opgevraagd die ze maar konden geven, en alles netjes genoteerd. Verder was ze nog naar iemand geweest die ze kende en die dezelfde opleiding net achter de rug had.

De prijs was hoog; ruim € 1300 inclusief alles en ook (voor ons soms) alle flauwekul die erbij hoorde tot en met het behalen van het diploma.

Maar Nora straalde, ze straalde de hele tijd bij het uitleggen en vertellen van alles wat ze wist over de opleiding.

Ik vertelde dat je dit natuurlijk niet van Padrinos kunt verlangen om zo een groot bedrag te betalen voor een opleiding. Dat snapte Nora wel; maar ik beloofde dat ik alles op alles zou zetten om in ieder geval mijn best te doen en ze antwoordde dat ze mij goed genoeg kende om te weten dat ik dat inderdaad zou gaan doen. Ik vertrouw je 200% zei ze. En ik wist op dat moment bij God niet hoe ik voor elkaar zou moeten krijgen. Maar het liet me natuurlijk niet los; zo een gemotiveerd kind die zo serieus en keihard werkt om alles te halen wat er maar te halen valt; vaak, samen met haar zusje, bij kaarslicht haar huiswerk heeft moeten maken omdat er geen elektriciteit was. En nooit een schooljaar over heeft moeten doen.

Ik ken er wel die minder gemotiveerd zijn en, zoals ik al eerder vertelde, waar ik mee gestopt ben om te sponsoren. Dan is deze dame wel een ander geval.

En soms valt dan opeens de hele puzzel in elkaar. Met een gezin was ik gestopt; een gezin met 3 kinderen en 3 verschillende sponsors. Andere Padrinos waarvan een van de kinderen helemaal uit het beeld verdwenen is. Van andere mensen waarvan het kind onverwacht in een ander project opgenomen is. Ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken en al die Padrinos een brief gestuurd met de uitleg over de droom van Nora en mijn mening hierover.

Van alle mensen kreeg ik hele lieve reacties terug; ontroerend gewoon. De uitslag was positief. Ik moest toch naar San Pedro, het dorp waar Nora woont, en besloot bij haar langs te gaan. Moeder vertelde dat ze aan het werk was en ik vroeg of ze diezelfde middag misschien tijd had om naar Antigua te komen omdat ik haar even wilde spreken. Ze was er op tijd; weer samen met haar zusje en ook haar moeder was erbij.

Ik ging voor haar staan, legde mijn hand op haar schouder en zei: “Nora, het spijt me geweldig”, en voordat ik verder nog iets kon zeggen antwoordde ze: “Geeft niks hoor, ik weet zeker dat je alles geprobeerd hebt en als het niet kan, dan kan het niet, dat begrijp ik wel”.

Waarop ik weer zei: “Maar je weet nog helemaal niet wat ik wil gaan zeggen…”.

Ze schrok, begon te blozen en ik ging verder: “Nogmaals het spijt me, maar jij zult de komende 18 maanden heel erg hard moeten gaan studeren om je diploma te gaan halen!”. Haar mond viel open en er sprongen tranen in haar ogen, en niet alleen in de hare. We stonden met z’n vieren heel blij te wezen en we waren alle vier ontroerd.

Dat was vorige week donderdag; twee dagen voordat de opleiding begon.

De dag daarna ben ik samen met haar naar de bank geweest om ook voor haar een bankrekening te gaan openen. Nora is bekwaam en ik vertrouw haar net zoveel dan zij mij. Het grootste gedeelte van het geld wat ze nodig heeft staat op haar rekening zodat ze zelf de rekeningen kan betalen en aan kan schaffen wat ze nodig heeft. Je moet er niet aan denken dat in de periode dat ik er niet ben, zij van alles nodig heeft en het niet kan kopen omdat ze geen geld heeft. Ik heb haar een speciaal schrift gegeven waarin ze alle uitgaven kan schrijven zodat ze weet waar het geld blijft en het de volgende keer kan overleggen.

Ik heb haar nog gebeld dit weekend om te vragen hoe haar eerste schooldag is geweest, want ik was zo benieuwd. Ze had het “super” gehad vertelde ze; ze had er gewoon niet van kunnen slapen. Meteen veel huiswerk en een groepsopdracht, maar ze vond het geweldig. Deze dame gaat hard werken; 5 ochtenden in een huis; een dag naar school en op zondag haar huiswerk maken. Dan moet ze verder in het jaar stages gaan lopen op verschillende plaatsen.

Zo een is zo de moeite waard; dat is er eentje waar we trots op kunnen zijn. En dan is het beter en fijner om een student met meerdere mensen te helpen en te weten dat die in ieder geval een goede kans maakt op een goed betaalde baan. En zij kan op die manier haar familie weer kan helpen om zo uit die cirkel van armoede te komen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Waarschijnlijk heb ik al eens eerder over hem verteld; Mario. Beetje verlegen, geen hoogvlieger op school en een jongen van weinig woorden. Elk jaar als ik weer terug kwam hier in Guatemala dacht ik: hij haalt het nooit. Maar iedere keer was hij met hakken over de sloot. Hij wist nooit wat hij wilde: hij schoot van timmerman naar elektricien en van chef – kok naar toerisme. Hij ging pas bloeien vanaf zijn 18^e jaar. Zoon van een van mijn armste gezinnen die ik het langste ken. Hij is inmiddels 21 jaar.

In de vakantie, die hier is vanaf oktober tot januari, is hij gaan werken als hulp op de bouw; waarmee hij wat geld verdiende. Een gedeelte gaf hij aan zijn moeder en een ander gedeelte aan zijn vader. De rest bewaarde hij in een afgesloten geheime doos vertelde hij mij.

Op zich prima, maar geld geheim houden hier…..dat zie ik niet zo zitten. Als er een iemand erg in nood zit dan zou dat al een reden kunnen zijn om die geheime doos of pot mee te nemen en dat zou zonde zijn van zijn, met hard werken, verdiende centjes.

Ik vroeg wat hij ervan zou vinden om een bankrekening te openen en zijn geld op die rekening te storten. Hij had geen flauw benul van hoe dat zou werken maar had wel interesse en vroeg of ik met hem mee wilde gaan.Dus wij samen naar de bank vorige week. Ik zei tegen hem: jij wil een bankrekening, dus jij stelt alle vragen en als ik denk dat je iets vergeet dan zal ik het tegen je zeggen. Hij vond het spannend, maar was het er helemaal mee eens. We waren meteen aan de beurt en alles werd netjes en goed uitgelegd aan hem. Hij kon een rekening openen met of zonder pinpas en hij koos voor een pinpas, want dat staat natuurlijk stoer. Toen de bankmedewerkster even weg ging om wat demonstratie materiaal te halen vroeg ik hem waarom hij eigenlijk een pas wilde en hij zei: dat is toch makkelijk als je ergens naar toe gaat? Klopt helemaal, maar dan moet je wel geld op de rekening hebben staan; en ook al gebruik je hier de kaart niet, je moet er toch elke maand voor betalen.

Dus adviseerde ik hem om het de komende 3 jaren nog niet te doen. Mario woont een dorpje verderop en voordat hij met de bus (en lopen) bij de bank is, is hij zeker 20 – 30 minuten verder. Als hij thuis eerst goed nadenkt of hij het geld echt nodig heeft, bedenkt hij zich misschien en zo kan zijn rekening groeien. We hadden alle info en we maakten opnieuw een afspraak.

Vanmiddag, maandag 1 februari, zouden we terug gaan om alles te regelen. Hij wilde weer graag dat ik mee zou gaan. Hij moest een betalingsbewijs van het licht meebrengen, maar omdat dit gezin dat nooit krijgt mocht het ook van iemand anders zijn. Hij moest van 2 familieleden namen en telefoonnummers meebrengen en van 2 kennissen of vrienden.

Hij had alles keurig bij en had ook besloten om een rekening zonder pinpas te openen. Hij moest ik weet niet hoeveel handtekeningen zetten, en dat vond hij heel interessant want dat maakt je natuurlijk ook belangrijk. En ook de nodige vinger afdrukken moesten gezet worden. Hij had zijn eerste Q 200 bij om op de rekening te storten en van mij kreeg hij ook nog Q 100, want dat had ik hem beloofd.

Trots liepen we naar buiten; en ik feliciteerde hem want dat had hij wel verdient. Hij is de eerste in het project die een eigen bankrekening geopend heeft. We zijn samen een ijsje gaan eten om het te vieren. Hij was echt super blij en straalde helemaal. Het was zo leuk om even met hem alleen iets te gaan doen; hij bleef maar dingen vragen. Ook over Nederland en hij vertelde dat hij heel graag ’n keer naar Nederland wilde komen om te kijken hoe het daar is; en of hij dan welkom is bij mij.

Natuurlijk is hij dat; maar ik heb hem verteld dat hij dan nog heel lang en heel hard moet werken om voldoende geld op zijn bankrekening te hebben. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en zoals de mensen hier vaak zeggen: God is groot, en daar is Mario het helemaal mee eens.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Het bijzonder en leuke is dat er al heel wat Padrinos zijn die de kinderen die ze sponsoren ook bezocht hebben. Soms heb ik de mensen hier ontmoet, hebben ze samen met mij gezinnen bezocht; besloten om een kind te sponsoren en zelf hun kind “uitgezocht”.  Soms zijn ze met me mee geweest en hebben later vanuit hun thuisland een mail gestuurd dat ze besloten hebben een kind te sponsoren. Soms sponsoren mensen al een kind en bezoeken, om welke reden dan ook, Guatemala en gaan op bezoek bij de familie van het kind dat ze ponsoren. Dat zijn, behalve leuke, ook heel bijzondere dingen en als ik erbij ben vind ik het zelf ook altijd en nog steeds ontroerend hoe mensen van verschillende delen van de wereld elkaar dan ontmoeten.

Twee jaar geleden kwam ik een jonge vrouw tegen en ze besloot ook om een kind te helpen met haar studie. Toen ze weer thuis was (U.S.A.) stuurde ze mij een mail dat vrienden van haar en daar weer de ouders van ook een kind wilde sponsoren. Zo kan dat gaan. Vorig kwam ze voor een week terug om weer bij dat kind op bezoek te gaan. In de eerste week dat ik nu hier in Guatemala was kreeg ik een mail van haar dat ze samen met een vriendin voor een paar dagen wilden komen; haar vriendin wilde ook graag een kindje helpen. Ik had al een kind in gedachten en we zijn samen op bezoek gegaan in dat gezin. Het is zo bijzonder om daarbij te kunnen en te mogen zijn. Om te zen hoe blij zo’n kind en de ouders zijn; en op hetzelfde moment ook heel verlegen. Dit gezin is het grootste in mijn project en 6 kinderen werden al gesponsord. Dus het kind dat nu aan de beurt was wist wel heel goed wat de sponsoring inhoudt. Elk jaar mee te mogen naar de markt; zelf je rugzak en je schoenen uit te mogen zoeken; dat is natuurlijk geweldig. En dan stond hij ook nog oog in oog met zijn Madrina; dat maakte hem heel erg verlegen. De hele familie was thuis; alle kinderen en ook hun ouders. Tien kinderen hebben ze en de oudste dochter heeft ook een dochtertje en woont samen met haar bij de rest van de familie. Er is nooit iemand die schreeuwt, hard roept of wat dan ook. Als er een kind is dat iets krijgt is er bij de anderen geen spoor van jaloezie te zien; alles wordt gedeeld en iedereen is blij voor elkaar als het goed gaat. Ze helpen elkaar met het maken van huiswerk en als ik naar de markt ga met de kinderen dan is er altijd een van de ouderen die mee kijkt of de schoenen wel goed passen en helpt met strikken etc. Een bijzonder gezin. Er werden op en neer foto’s gemaakt; gepraat en dingen uitgewisseld met de kinderen van het gezin en de 2 jonge vrouwen uit het andere land. Ondertussen werd door de een en de ander nog dingen aan mij gevraagd over school en de dingen die misschien nog aangeschaft moesten worden. Het was gezellig en iedereen genoot zichtbaar.

De vader van het gezin zei op een gegeven moment tegen mij dat hij moest gaan werken, maar voordat hij wegging nog heel graag iets wilde zeggen. De andere dames kwamen er bij staan en alle kinderen en de moeder waren stil. “Mieke”,  begon hij, “ik denk dat we elkaar bijna 7 jaar geleden voor het eerst ontmoetten. Ik heb een mooi en groot gezin, maar als vader zou ik ze nooit dat kunnen geven wat ze nu via jou project krijgen en dat is de studie. Ik weet niet hoe ik jou en de Padrinos ooit kan bedanken; daar heb ik echt geen woorden voor”. En opeens begon die man te huilen, en wij ook. Hij kwam op me af en gaf me een dikke knuffel en bleef maar huilen, en daarna kregen de andere meiden ook een knuffel en kwam hij weer naar mij. Op zo’n moment heb ik bijna geen woorden. Kan ik alleen maar zeggen dat we met heel ons hart heel graag willen helpen en dat gewoon “dankjewel” echt genoeg is.

Deze mensen hebben een prachtig gezin met hele intelligente kinderen die heel gemotiveerd zijn en van de ouders alle kans krijgen om te studeren; een kans die ze zelf niet gehad hebben, maar hun kinderen zeker gunnen in plaats van heel jong te gaan werken. En om al die mondjes elke ochtend te kunnen vullen met een beker koffie en wat bonen is al heel wat. Ik ben blij dat ik dit gezin ooit gevonden heb zodat deze goed opgevoede en intelligente kinderen in ieder geval een kans krijgen om de school af te maken en als ze willen nog een opleiding te volgen ook. Dankzij de Padrinos.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Inmiddels heb ik de meeste families al bezocht en zelfs met enkele moeders en hun kinderen de inkopen al gedaan op de markt. Behalve de schoolspullen, want de lijsten met benodigdheden worden pas gegeven op de dag dat de kinderen weer ingeschreven worden op de scholen. En dat moet elk jaar opnieuw. Ook op de basisscholen. Jaar na jaar moeten de moeders weer in de rij gaan staan om te vragen of hun kind in het volgende leerjaar terecht kan; op dezelfde school en weer met alle papieren die ze daar nodig hebben. En als de leerkracht van het vorige leerjaar het rapport niet heeft meegegeven dan moeten ze eerst weer terug naar die juf of meester om dat te vragen en zo blijft alles aan de gang en kost alles heel veel tijd hier voor de mensen.

Ik vind het nog wel steeds apart dat de kinderen zoveel van school kunnen wisselen als ze willen; ze kunnen van het ene dorp naar het andere, maar ook gewoon switchen van de ochtend naar de middag; als er tenminste plaats is natuurlijk. En dat kunnen ze meermalen doen in de 6 jaar basisschool, maar ook op de middelbare en zelfs het voorgezet en beroepsonderwijs.

En de lijsten met schoolbenodigdheden hangt grotendeels af van de directeur/trice die de school heeft. Als die vind dat alle kinderen bijvoorbeeld bepaalde boeken moeten hebben dan kun je ze maar beter kopen want als ze die niet hebben dan worden er gewoon punten afgetrokken op het rapport en dat kan zomaar betekenen dat de kinderen het schooljaar over moeten doen zonder dat duidelijk is of ze de lesstof wel of niet begrepen hebben. En dat geldt ook voor de gymkleding. Bij het aanmelden wordt meteen gezegd dat ze het uniform van de school moeten dragen voor de gymlessen en anders krijgen ze bij voorbaat al een onvoldoende; en met een onvoldoende op het rapport gaan ze niet over.

Hadden ze dat met de regering maar eerder zo gedaan. Die is zo corrupt geweest dat ze nu met meer dan 50 personen in de gevangenis zitten vanwege de zaak bedonderen. De ziekenhuizen hebben het afgelopen jaar geen medicijnen gehad en daardoor zijn heel veel mensen overleden zonder dat dat nodig is geweest. Corruptie. Ook de burgemeester van Antigua zit met (bijna) zijn hele familie achter de tralies omdat die ze ontzettend veel geld achterover heeft gedrukt. En de mensen hadden zoveel vertrouwen in hem en trouwens ook in de president. Er staat nu een vrouw klaar die volgende week als burgemeester aan de slag kan/mag en de mensen moeten maar weer geloven dat het goed zal gaan. End deze maand wordt ook de nieuwe president geïnstalleerd; soms geen wonder dat de mensen het vertrouwen verliezen, er is niemand die tegen de armoede vecht en voor deze mensen opkomt. Op deze manier worden de rijken alleen maar rijker en de arme alleen maar armer en zal het lang duren voordat er in een derde wereld land als dit vooruitgang komt.

De schoolsponsoring kan daar landelijk gezien ook geen verandering in brengen maar wel een persoonlijke verandering en dus ook in de families/gezinnen. Als de ouders er kinderen die kans aanpakken dan zijn ze heel slim. Een opleiding die ze zelf nooit zouden kunnen betalen en dus ook kans geeft op een redelijk tot goed betaalde baan kan een grote verandering brengen in ’n gezin.

Marvin – de oudste van de 4 jongens die altijd bij hun oma gewoond hebben – kwam ik deze week nog tegen. Hij heeft de opleiding leraar en verpleger en een computercursus afgemaakt. Hij werkt elke avond in het ziekenhuis vertelde hij van ’s middags 6 tot ’s avonds 10 uur. Niet als verpleger maar als conciërge. Dat vindt hij geen probleem; hij is in ieder geval binnen de deuren. Overdag werkt hij nu bij een oude man van 92 jaar en verpleegt die man. Dat is in een hotel hier in Antigua. Die man heeft ruim 40 jaar in Duitsland gewoond en ook nog ruim 20 jaar in de US. Oorspronkelijk komt hij van Guatemala. Vorig jaar is Marvin 1 maand met hem naar Duitsland geweest. De reis en alles werd voor hem betaald en hij kreeg ook nog zijn salaris uitbetaald. Hij vertelde dat hij hier nooit van had durven dromen. Marvin is getrouwd en vader van 2 prachtige kinderen. Dat zijn dingen die je niet kunt verzinnen als je zo’n gezin ergens in een oud, van golfplaten gemaakt huis, vindt. Zo’n jongen maakt het zo de moeite waard en is zo’n groot voorbeeld voor veel andere kinderen, evenals zijn broers. Zijn broer Marlon werkt elke dag in een naaiatelier en heeft afgelopen jaar de universiteit afgerond. Hij wil nog 2 jaar doorgaan met zijn studie en dan kan hij aan de slag als directeur op welke school dan ook. Dat zijn jongens die de kans die ze krijgen met 2 handen aannemen en er alles voor doen om een betere toekomst te krijgen dan eigenlijk voor hun weggelegd was. En op die manier wel een verandering teweeg brengen voor hun eigen gezin en op die manier krijgen hun kinderen ook weer een betere kans natuurlijk. En dat druppel-effect heeft wel weer invloed op veel meer mensen dan we nu zouden kunnen denken volgens mij. Zoals ik in het vorige verslag al vertelde: er gebeuren zoveel mooie en goeie dingen en die maken het altijd de moeite waard om door te gaan.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Een aantal families heb ik alweer bezocht. Ismenia heb ik nog niet ontmoet; omdat zij altijd de telefoon van het project bij zich heeft in de periode dat ik er niet ben, was ik dus niet bereikbaar en kon ik zelf natuurlijk ook niemand bereiken. Het enige wat er op zat was een nieuwe telefoon kopen, want je moet toch beginnen natuurlijk. Het werkt alleen wat verwarrend voor de families; ze krijgen er een nieuw nummer bij (als ze al een telefoon hebben) en het oude nummer blijft ook in stand. Alle nummers moet ik weer opnieuw noteren omdat die in de nadere telefoon staan en zoals elk jaar hebben enkele mensen zelf ook weer een nieuwe telefoon en dus een nieuw nummer. Ik heb nog lang niet alle families bezocht, maar ben al wel geschrokken van het feit dat zoveel kinderen het schooljaar over moeten doen. In 7 gezinnen moesten al 14 kinderen het schooljaar overdoen. Dat is echt heel veel. Het lijkt wel alsof er ook veel meer gebeurd op de scholen dan voorheen. Ik hoor geruchten dat de leerkrachten het niet aankunnen; de pest aan bepaalde kinderen hebben; bang zijn van de kinderen van het voortgezet onderwijs omdat die leerlingen al groter zijn dan zijzelf, zomaar wat invullen bij het nakijken van het huiswerk etc etc. Het kan van alles zijn. Een van de leerlingen heeft niet zoveel gevoel voor muziek en het gevolg is dat hij het schooljaar over moet doen. Hij kreeg het niet onder de knie; alsof het hem volgend jaar wel gaat lukken. Een van de kinderen werd zo gepest dat ze een zenuwinzinking kreeg op het end van het schooljaar en is 2x opgenomen geweest in het ziekenhuis; slikt nog medicijnen en gaat elke week naar de psycholoog. Sterk als ze is heeft ze besloten om meteen in het nieuwe jaar weer te beginnen. Want ze wil de kans dat ze aan haar toekomst kan en mag werken niet verloren laten gaan. Van een ander kind werden regelmatig spullen afgepakt en weggegooid wanneer ze het zelf niet zag… kortom ook hier neemt het pesten toe en niet zo’n beetje ook. Het is voor mij het eerste jaar dat ik er zo mee te maken krijg; heel triest om te horen en te zien. Een moeder was lang ziek geweest en kon daardoor haar kinderen niet zelf naar school brengen en weer ophalen dus zijn die kinderen thuis gebleven. Ze blijven allemaal zitten, maakt niet uit of ze het hele jaar goed hun best hebben gedaan of niet, dat telt niet meer mee. En zo heeft elk gezin en elk kind haar eigen verhaal. Een van de kinderen wil helemaal niet meer naar school; hij is 11 jaar wil liever met zijn vader mee op het land gaan werken. Dan kun je er wel energie en geld instoppen, maar dat heeft volgens mij geen zin. Dat kun je dan beter aan een ander kind besteden.

Een wat oudere jongen weet zelf nog niet of hij door wil gaan met een studie; hij heeft wel de middelbare school afgemaakt. Hij zou het liefst op zaterdag willen studeren en toen ik vroeg wat hij dat zou gaan doen van maandag tot vrijdag keek hij me echt aan alsof hij wilde zeggen: wat is dat nou voor een vraag. Ik zei: je kunt wel met je handen open gaan zitten wachten tot ik volgend jaar weer terug kom maar dat is niet de bedoeling. Als jij alleen op de zaterdagen naar school wilt dan zoek je er maar een baantje bij en betaal je zelf een gedeelte van je studie bij. En hij moet zelf een plan maken van mij; een plan waarin staat welke school, wat de kosten zijn en wat hij daarin zelf kan en wil doen. Binnen een week moet dat natuurlijk klaar zijn want de inschrijvingen beginnen binnenkort en voor de 17^e van deze maand moet iedere student ingeschreven zijn.

Maar er gebeuren ook wonderen natuurlijk. Een van de oudste leerlingen heeft haar diploma kleuterlerares gehaald en is natuurlijk apetrots! Haar droom is nog steeds om tandarts te kunnen/mogen worden en ze heeft van mij de opdracht gekregen om goed te onderzoeken wat de kosten zijn van deze opleiding voordat ik ja of nee kan zeggen. Ik ken dit gezin al heel lang en weet dat het hele goeie en serieuze leerlingen zijn die keihard werken. En ik weet ook dat sinds ik dit meisje ken zij die droom al heeft. De opleiding voor kleuterjuf kon ze doen omdat ze te jong was om de andere opleiding te mogen volgen. Ze heeft zelfs ook voorgesteld om eerst een jaar te gaan werken en op die manier mee te sparen om de nieuwe opleiding te kunnen bekostigen. Erg gemotiveerd. Een ander meisje is tijdelijk moeten stoppen omdat de zwanger was en in ieder geval de eerste jaren voor haar kindje wilde en moest zorgen. Ze had daardoor het middelbaar onderwijs niet af kunnen maken. Vorig heeft ze het weer opgepakt en dit jaar begint ze alsnog aan haar beroepsopleiding. Petje af voor haar. Er zijn er bij die zo enorm gemotiveerd zijn en ook echt de kans die ze krijgen met 2 handen aanpakken; die kans ook niet verloren laten gaan. Het ligt natuurlijk soms ook een gedeelte aan de ouders, maar toch. Een van de kinderen ging afgelopen jaar voor het eerst naar het basisonderwijs; was nog nooit naar school geweest omdat de ouders dat niet konden betalen. Heeft dus ook geen kleuterjaren op school gehad. Het meisje is blijkbaar zo intelligent dat ze het jaar doorgevlogen is. Ze leest als een tierelier, alsof ze in groep 5 of 6 zit. De meest moeilijke woorden leest ze met het grootste gemak. Dat is mooi om te zien en te horen; hoe trots ze zelf zijn en hoeveel zin ze weer hebben in het nieuwe schooljaar. Het ene kind maakt het nou eenmaal beter dan het andere. Dat is overal ter wereld zo. Het meest belangrijke hier in Guatemala is denk ik dat ze weten dat ze voor 100% gesteund worden als ze zelf een goede inzet laten zien; maar dat het altijd kan gebeuren dat iemand een schooljaar over moet doen. En dat ze niet moeten denken dat het allemaal vanzelf komt en gaat. Het is voor hun toekomst en als ze slim zijn pakken ze de kans die ze krijgen.

En gelukkig doen de meeste dat in ieder geval wel. En gelukkig zijn de ouders dankbaar voor de kans die hun kinderen krijgen; een kans die ze hun kinderen zelf niet zouden kunnen geven zonder de steun van alle Padrinos.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Van zoveel mensen om mij heen heb ik gehoord dat 2015 voorbij gevlogen is; en eerlijkgezegd vind ik dat zelf ook. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik alweer zo lang terug in Nederland ben en het leek alsof ik mijn koffers alweer in mocht pakken om naar Guatemala te vliegen. Stapels cadeautjes lagen klaar om veel kinderen in Guatemala blij te maken. Ik weet inmiddels dat de families en hun kinderen daar er ook weer naar uitkijken; het bezoek met de kaarten, foto’s en al die aardige presentjes. Hier in Nederland zijn de Padrinos nieuwsgierig hoe het “hun” kinderen in het afgelopen schooljaar vergaan is; of ze het gehaald hebben, over gaan naar het volgende schooljaar en of alles toch nog goed is met de families. Uit ervaring weet ik dat aan de andere kant van de wereld de families zich afvragen of ik toch wel weer kom; of de sponsoring nog steeds doorgaat en wat ik allemaal in m’n tas heb als ik op bezoek kom. De kinderen die trots hun rapporten laten zien; hun verhalen vertellen hoe fijn of hoe moeilijk ze het misschien gehad hebben op school in het afgelopen jaar. De verandering die de gezinnen misschien door hebben moeten maken in 2015 of misschien wel het feit dat er niks veranderd is en een of beide ouders nog steeds geen werk en dus geen inkomen hebben en elke dag moeten zien te overleven. Maar hoe het hier in Nederland of daar in Guatemala ook gaat; een ding is zeker: iedereen is blij. De Padrinos hier zijn nieuwsgierig hoe het met de kinderen gaat en de gezinnen daar zijn blij dat ik er weer ben. En ik ben het allebei: nieuwsgierig hoe het met iedereen gaat en blij als ik er weer ben.

Voor mij is er maar een ding veranderd. De beslissing die ik genomen heb in het afgelopen jaar om nog maar een kind in het project aan te nemen, wat het totaal brengt op 90 kinderen.

Bijna 15 jaar geleden begonnen met 4 kinderen is het project zo gegroeid dat ik besloten heb om het bij deze kinderen te laten. Er zijn er in die jaren natuurlijk enkele afgevallen en weer nieuwe bijgekomen, maar in die ruim 8 weken dat ik er ben is het nog net om te doen. Het is niet moeilijk om voor heel veel kinderen sponsoren te zoeken, maar wel om het zorgvuldig te blijven doen. Elk gezin heeft recht op aandacht en ik wil heel graag zelf van elk gezin weten hoe het gaat; zelf met de families mee naar de markt om alles te kopen wat ze nodig hebben om weer een jaar naar school te kunnen gaan. Dat geef ik niet graag uit handen; dat zijn de dingen waar ik heel moe van wordt maar tegelijkertijd ook weer heel veel energie van krijg. Ik ken ze allemaal en ze zijn me allemaal even dierbaar. De vooruitgang in de gezinnen op dat gebied te mogen zien is echt geweldig. Kinderen die nu heel trots elke dag naar school gaan met alles wat ze nodig hebben; dat hadden ze zonder die sponsoring nooit gekund. Dan hadden ze de opleiding wel kunnen vergeten en hadden ze alleen de basisschool misschien af kunnen maken. Het zijn toch 90 kinderen die door 74 verschillende Padrinos in Nederland, België, Duitsland, Denemarken, Engeland, Spanje, Canada en de U.S.A. geholpen worden om hun toekomst wat rooskleuriger te helpen maken. Meer kunnen we niet doen; dat is al heel wat. Met niks doen kun je ook niks bereiken. De warme betrokkenheid van de mensen is ook enorm en ik ben gelukkig mijn doel niet voorbij gegaan. Ik wilde het altijd klein houden en dat is ook aardig gelukt. Daarom ben ik ook erg dankbaar voor alle mensen die op welke manier dan ook iedere jaar hun steentje bijdragen; alles is belangrijk en elke bijdrage, op welke manier dan ook, is even bijzonder. Bedankt alle Padrinos en andere mensen die een bijdrage gegeven hebben; ik noem niemand persoonlijk bij naam omdat ik het jammer zou vinden dat ik iemand zou vergeten en dat is niet de bedoeling. Dit weekend begin ik weer met het bezoeken van de gezinnen. Ik heb er zin.

Vanaf Guatemala wil ik iedereen een heel vredig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen.

Lieve groet Mieke