Rijkdom

Lieve Mensen,

 

Vorige week stelde iemand mij de volgende vragen:

Heb je in al die jaren dat je in Guatemala komt dingen zien veranderen?

En dan bedoel ik dat er meer rijkdom is nadat je het project gestart bent?

Een hele goeie vraag die ik ook heel snel kon beantwoorden. Of het land er rijker van geworden is weet ik niet.

Maar de veranderingen in de gezinnen waarvan de kinderen Padrinos hadden en hebben zijn soms zoveel meer dan iemand uit een rijk land zich voor kan stellen. Elk jaar kom ik wel in minstens in een paar gezinnen waar ik verandering kan zien of waarvan een van de ouders mij vertellen wat voor hun zoveel verandering heeft gebracht. Ik zou er na al die jaren een boek over kunnen schrijven denk ik.

Als een moeder mij met tranen in haar ogen vertelt dat ze haar kinderen elke dag te eten kan geven omdat ze zich geen zorgen hoeft te maken over de schoolspullen van haar kinderen is dat een enorme verandering. Als ik in een gezin kom waar ze een nieuwe kamer bij hebben gemaakt van golfplaten zodat de 3 kinderen een eigen slaapruimte hebben, is dat een enorme verandering; ook al blijft de vloer van zand. Als ik onverwacht twee stenen muren tegen een schutting zie met een plastic gordijn ervoor en de ouders mij vol trots vertellen dat ze nu een douche hebben, is dat een enorme verandering.

Ook al is er alleen maar koud water.

Als ik al jaren een gezin bezoek en de ouders mij vol trots laten zien dat er elk jaar een paar lagen meer gemetseld zijn op de muren van hun toekomstige huisje, dan sta ik met tranen in mijn ogen. Kinderen die de eerste jaren geen ondergoed droegen omdat er geen geld was in het gezin. Ik heb het de eerste jaren voor alle kinderen gekocht en hoor er nu al jaren niemand mee over. Wat moeten die moeders trots zijn dat ze het nu zelf kunnen kopen. Gezinnen die ruim een uur moesten lopen om hier naar de markt te komen zodat we samen alle inkopen konden doen. Ze komen nu allemaal met de bus.

Als er in de bus onverwacht tegen mij gezegd wordt: er is al voor u betaald en ik rondkijk en een jongedame zie die ooit een van mijn studenten was. Trots dat ze eindelijk wat terug kan doen. Vaders die hun kinderen naar de winkel sturen als ik op bezoek ben om een flesje water voor mij te kopen, dat betekent zoveel. Er staat een (weliswaar oude en tweedehandse) tafel in een gezin waar de kinderen hun huiswerk aan kunnen maken. Bij een moeder regent het niet meer binnen omdat er nieuwe golfplaten op het dak liggen; de dekens waren elke ochtend nat in de regenperiode.

Alle gezinnen hebben een waterfilter en drinken gratis gezond en schoon water. Een kleine nieuwe aanbouw van houten planken met een golfplaat erop wat nu met trots de keuken van het huis genoemd wordt. Opgroeiende kinderen die blij vertellen dat ze een baantje naast hun school hebben zodat ze mee kunnen betalen in het gezin of een gedeelte van hun studie zelf kunnen betalen.

Zoals ik al zei: ik weet niet of het land er na al die jaren rijker van geworden is, maar er is zoveel meer rijkdom en er zijn soms zoveel minder zorgen in de gezinnen waar ik al jaren kom.

Dus ja; ik heb al heel veel verandering gezien en niet alleen bij de gezinnen.

If you can not feed the whole world, just feed one.

Lieve groet Mieke