Lieve Mensen,

Op de eerste plaats voor allen die dit lezen nog de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar.Dat het maar een goed jaar mag worden waarin die dingen mogen gebeuren die goed voor je zijn!

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Guatemala. De eerste dagen doorgebracht aan het prachtige meer. Heerlijk om daar tot rust te komen en energie op te doen voor de tijd die komen gaat.

Op de eerste plaats wil ik Dirk bedanken omdat hij met zoveel tijd en geduld deze site in het leven heeft geroepen. Rustig, eenvoudig maar wel mooi en duidelijk was mijn vraag. En dat is zeker gelukt.

Hartstikke bedankt Dirk voor al je tijd! Je weet dat ik er heel blij mee ben.

Bedankt Franca dat we weer alle brieven bij jou mochten kopiëren. Bedankt Hella voor de postzegels, want dat scheelt ook echt heel veel in de uitgaven voor de stichting.

Bedankt Maria en Claudia voor het meedenken en vooral ook het meedoen, zomaar vrijwillig voor alle mensen in Guatemala.

Bedankt alle mensen die mijn werk hier elk jaar trouw financieel steunen; de Padrinos die hun kind/kinderen sponsoren, maar ook alle andere mensen die een geldbedrag overmaken waardoor er nog heel veel andere dingen mogelijk worden voor de mensen hier.

Gisteren heb ik het eerste gezin alweer bezocht. Dat was een heel bijzondere ontmoeting; de kinderen hadden de nacht daarvoor nauwelijks geslapen vertelde moeder Isabel, zo blij waren ze dat ik er weer was. Van alle kinderen kreeg ik een hartelijke knuffel en tegen de muur hadden ze een groot papier gehangen met ’n tekening erop en de tekst geschreven: “welkom mevrouw Mieke”. Geloof me, dat raakt. Van Isabel kreeg ik wat druiven en 3 appels. Voordat ieder zijn/haar cadeautjes uitgepakt en bewonderd had waren we al gauw ’n uur verder. En ik heb nog zeker ’n uur meegespeeld en mee geknutseld met allemaal. Het was een geweldige ochtend en een bijzonder mooie start.

Toen ik op de terugweg in de bus zat vroeg ik me af of ik wel ooit datgene over kan brengen op papier zoals ik het hier ervaar. Alle gezinnen heb ik al wel ’n keer beschreven en dat ik behalve de bezoeken bijna elke dag op de markt rondzwerf dat is ook wel bekend. Ik realiseerde me ook dat de hulp voor de mensen hier misschien wel veel meer betekend dan ik/wij ons kunnen voorstellen. En wie zouden dat nu beter kunnen vertellen dan de mensen zelf. Dus heb ik gister avond Wendy, de dochter van Isabel, gebeld en uitgelegd wat mijn idee is. Niemand hoeft er natuurlijk aan mee te werken, dat is vrijblijvend. Maar ik ga bij elk bezoek dit jaar aan de ouders van de gezinnen vragen of ze ’n klein briefje willen (laten) schrijven wat ik ga vertalen en op de site plaats.

Ik heb geen flauw idee hoe dat gaat lopen; ze mogen vertellen wat ze zelf belangrijk vinden of kwijt willen aan de wereld. En het kan ook zijn dat ze daar geen zin in hebben en dat is ook goed.

Natuurlijk laat ik af en toe zelf nog wel weten hoe de stand van zaken is en hoe alles loopt hier; maar dit jaar geef ik dus graag het stokje door aan een van de gezinnen in het project Mimariposa.

Ik wens ons allemaal veel leesplezier!

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Voor degenen die me al enkele jaren volgen via deze site is ze al bekend: Ismenia. Volgens  mij schrijf ik bijna elk jaar wel ’n verhaal over haar en haar gezin. Het is zo’n inspirerende vrouw en een voorbeeld voor velen, zeker voor de andere families en hun kinderen in mijn project.

Ik heb haar ongeveer 7 jaar geleden ontmoet; ze woonde met haar 3 kinderen ergens op een klein binnenveldje. Haar man was verongelukt toen ze zwanger was van haar jongste kind. Het huisje waarin ze toen woonden bestond uit een stenen  muur, 2 wanden van houten platen en een wand van karton met daarin een opening  met een gordijn ervoor wat diende als deur. Ze had maar èèn wens; verpleegster worden. Om een lang verhaal kort te maken: dat diploma heeft ze inmiddels gehaald; verder nog een computercursus, en ’n cursus om in een apotheek te mogen werken. Haar oudste dochter Yosselin kreeg op haar 14e haar eerste kindje; niemand had in de gaten dat ze zwanger was. Maar ook die had dromen; zij wilde gymlerares worden. Ismenia heeft inmiddels een baan hier vlakbij in een heel groot project van Guatemala. ’n Goeie baan ook, en intern kan ze nog allerlei cursussen volgen wat ze ook met alle plezier doet en wat haar heel makkelijk afgaat omdat ze hoogbegaafd is, maar nooit eerder de kansen heeft gehad. Vorig jaar werd bij haar baarmoederkanker ontdekt en is ze ook geopereerd. Een maand na haar operatie werd de zelfde kanker bij haar dochter Yosselin geconstateerd. Zij is niet geopereerd, is tot heden met chemotherapie goed geholpen.

Ismenia was tijdelijk ontslagen; zo gaat dat hier dan. Je kunt dan niks meer betekenen, blijft te lang weg en dus hebben ze niks aan je. Maar ze ging door; meteen na de operatie wilde ze weer aan de slag, met pijn en niet helemaal opgeknapt was ze weer begonnen. Ze wilde haar baan niet kwijt.  Is inmiddels ook alweer bezig met een cursus tandartsassistente in datzelfde project. En vorig jaar net voordat ze kanker kreeg was ze begonnen met een opleiding aan de universiteit. Dat niveau is wel lager dan de universiteit in Nederland, maar toch. Een opleiding voor afdelingshoofd. Het eerste trimester had ze gehaald en daarna kreeg ze dus die baarmoederkanker en moest tijdelijk stoppen; maar ze wil dit jaar weer verder gaan.

Afgelopen maandag was ik bij haar op bezoek. Ze ziet er gelukkig beter uit dan vorig jaar; ze straalt weer. Ze is weer volop aan het werk. En ze is dankbaar en trots, en terecht. Elk jaar vertelt ze opnieuw haar verhaal, dat ze met z’n vieren in een bed sliepen in dat kleine huisje op dat veldje en dat ze bij elke vallende ster de wens naar de hemel stuurde om verpleegster te mogen worden. En dat ze elke avond bad tot God of Hij een engel wilde sturen op haar weg. En dankbaar dat ze is dat na al die jaren een engel op haar pad kwam om haar en haar kinderen te helpen.

Ze is nu zelf in staat om anderen te helpen en doet dat met liefde en plezier en vergeet daarbij haar afkomst niet. Is elke dag dankbaar voor wat haar overkomen is en leert dat ook aan haar kinderen. Ze vindt ook dat iedereen die genoeg heeft op welk vlak dan ook, dat die wat weg moet geven aan een ander, en die dan weer aan een ander enz. dan worden heel veel mensen geholpen en blij zegt ze.

En ze had me nog iets anders te vertellen. Elk jaar wordt in het project waar ze werkt een premie aan iemand gegeven. Door middel van evaluatie gesprekken wordt op het eind van het jaar bekeken wie zich het beste ingezet/gepresenteerd heeft. En diegene krijgt een bedrag van € 200 extra. Ja, Ismenia heeft dit jaar gewonnen, en terecht. Ze straalde helemaal toen ze het vertelde.

Yosselin gaat dit jaar ook weer opnieuw naar school en verder met haar opleiding. Zij kan ook heel goed leren dus als haar gezondheid het toelaat dan haalt ze haar diploma wel. Ze heeft een erg moeilijk jaar achter de rug, wilde niet meer verder, maar ze heeft de kracht en energie om weer door te gaan weer gevonden. Ze ziet er goed uit en heeft weer zin om aan de opleiding te beginnen.

Bij Saulo is het afgelopen jaar glaucoom geconstateerd in zijn ogen. Hij moet nog enkele onderzoeken ondergaan , krijgt waarschijnlijk een bril en gaat dit jaar beginnen met de opleiding technisch monteur beginnen.

Een heel bijzonder gezin, met een bijzondere geschiedenis. Ze verdienen het zeker om weer een extra verhaal op deze site te krijgen. Voor veel mensen eens goed om aan hun te denken als het even niet meezit aan de andere kant van de wereld.

Lieve Mensen,

Er zijn verschillende kinderen blijven zitten; moeten dus een schooljaar overdoen.

Allemaal om verschillende redenen. Enkele pubers die geen zin hadden; een kind wat niet goed mee overkan in de klas maar omdat er teveel kinderen zijn kan er geen extra aandacht  gegeven worden en van een gezin blijven moeten er 3 het schooljaar overdoen. Ik heb met alle gezinnen gesproken. Ze krijgen nog allemaal 1 kans. Geen zin hebben of je kinderen niet stimuleren of huiswerk controleren vind ik iets anders dan wanneer een kind het om welke reden niet aankan. In alle projecten worden de  kinderen meteen uitgeschreven ongeacht wat de reden van blijven zitten is. Dat vind ik wel wat rigoreus, dat ga ik niet doen. Maar twee kansen geven vind ik teveel, zeker als ze er met de pet naar gooien. Soms kan er wat gebeuren in een gezin, wat uiteindelijk de reden van niet overgaan is. Ik heb gezinnen gehad waarvan de vader overleden is; en dan is het best begrijpelijk dat een kind er helemaal niet meer bij is met zijn of haar gedachten; je weet maar nooit wat er in zo’n hoofdje omgaat. Als iemand niet kan is het ook weer wat anders. Dit ene meisje gaat nu naar speciaal onderwijs omdat ik denk dat dat beter is voor haar. Ze moet zomaar voor de derde keer een jaar overdoen en niemand weet waarom….

Dat is ook niet echt motiverend voor een kind. Ik heb wel stevige gesprekken met zowel de kinderen als met alle ouders gevoerd. Ze moeten tenslotte niet denken dat het geld in nederland wel aan een boom groeit; net zo min als hier. Iedereen moet er voor werken. Ze hoeven niet allemaal tienen te halen maar wel hun best doen. En ze hebben allemaal beterschap beloofd.

Misschien komt het wat hard over, maar ook zulke dingen horen erbij denk ik. En er staan hele rijen gezinnen en kinderen te wachten, dus daar ontbreekt het niet aan.

Inmiddels ben ik al volop inkopen aan het doen met gezinnen op de markt. Wel weer heel leuk, want dat heb ik vorig jaar natuurlijk gemist. Claudia had het toen in mijn plaats gedaan, maar ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat ik het dit jaar weer zelf mag doen. Meestal heb ik ‘s ochtends de eerste afspraak om 9 uur en dan ‘s middags nog een; dus twee gezinnen op een dag. Dat gaat net; soms heb ik geen tijd om thuis te gaan eten omdat het dan net te ver lopen is om weer op tijd terug te zijn voor de volgende afspraak dus eet ik maar wat tussendoor. En dan ben ik ‘s avonds tussen 7 en half acht klaar; dus lange dagen. De gezinnen bellen me als ze de lijsten met de schoolbenodigdheden van de school gekregen hebben zodat ze niet terug hoeven te komen om die spullen nog op te halen. Soms lukt dat niet en dan komen ze wel een tweede keer terug; ook geen probleem. Alle kosten zijn weer gestegen en elke school vraagt per leerling een bedrag van € 5 per jaar voor computerles. Op zich heel goed dat ze dat ook krijgen natuurlijk. Maar dat maakt het voor veel gezinnen wel moeilijker allemaal; niet iedereen kan dat betalen. Voor de kinderen van mijn gezinnen wordt dat betaald dus voor hun is het wel makkelijk gelukkig. En het moet voor maart betaald worden anders krijgen ze geen toegang op school. Klinkt ook hard, maar hier kunnen ze er soms rare regels op na houden; terwijl ik me afvraag of dat zomaar mag…

Inmiddels is de nieuwe president geinstalleerd en iedereen hoopt maar dat het nu weer beter gaat. Hoop is in dit land wel heel belangrijk. Alleen al het schoolsysteem zou wel wat mogen veranderen. Een uniform dragen is heel goed, maar dat iedereen ook nog z’n eigen potlood en boekjes moet kopen is wel wat teveel van het goeie. En elk jaar moeten het weer andere zijn; net een andere uitgever of een ander merk. Alle meisjes moeten bijvoorbeeld dit jaar over hun b’h een hemd dragen, dat is verplicht. Alle jonge meisjes die een mini b’h-tje aandoen moeten daar een witte top over dragen. Das voor de veiligheid. De gymschoenen van een van de meisjes uit de vijfde klas moeten perse rose/wit zijn. Elk kind wat een andere kleur heeft verliest punten op het eindresultaat. Hoe gek kun je het maken. Voor de gym moeten ze een wit shirt aan, maar de ochtendschool eist een shirt met een embleem van de school; terwijl de middagkinderen gewoon een wit shirt aan mogen met een blauwe trainingsbroek. De ochtendschool eist een compleet tainingspak, ook met embleem. Allemaal extra kosten voor de families. Bijna niemand is het er mee eens; maar ze durven ook weer niet tegen het systeem in te gaan. Dat is maar een enkeling die z’n mond open durft te doen. De vraag is altijd of je er iets mee opschiet natuurlijk.

Maar ze kunnen het zo gek niet maken; ik blijf het verschrikkelijk leuk vinden om alle spullen met en voor de families te kopen. Al die stralende gezichtjes altijd maar weer.

Morgen -zaterdag- gaat hier een heel groot evenement van start. Behalve groot ook heel bijzonder. Ze wilden 1500 mensen bij elkaar hebben om de vulkaan Agua te beklimmen en dan boven rond de krater een groot hart van alle mensen te vormen. Er waren zoveel enthousiaste reacties dat niet 1500 maar 10.000 mensen zich ingeschreven hebben om mee te doen. Iedereen mocht zich inschrijven en ik heb gehoord dat er ook 5 mensen/kinderen meegaan die in een rolstoel zitten. En natuurlijk gaan ook heel veel buitenlanders mee; er lopen hier mensen rond van de hele wereld. De bedoeling is om een hart van vrede te vormen voor de hele wereld en misschien ook nog in het recods-boek te komen. Er worden foto’s gemaakt door mensen in helikopters; er is een samenwerking met europa, dus misschien komt het wel op t.v. Ik heb geen tijd, anders was ik meegegaan. De eerste groep vertrekt om 3 uur in de ochtend; het zijn vijf groepen van elk 2000 mensen. Het is 4 uur klimmen, dan is het al een heel georganiseer om dat daarboven allemaal goed te krijgen en dan komen ze ook weer in groepen terug. Hier zal het wel op t.v komen. Het lijkt me super.

10.000 mensen op 21-01-2012 die samen een hart vormen voor vrede op de wereld en dan ook nog in dit land boven op een grote vulkaan; iets mooier kan bijna niet. En dat geeft ook weer hoop.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Acht jaar geleden kreeg ik de vraag van een familie in Nederland of ik voor hun 4 kinderen kon vinden. Die wilden ze met de hele familie sponsoren; en dan het liefst kinderen uit een gezin. Dat was gelukt. Ik vond een gezin met 5 jongens. Ik zag op dat moment alleen de moeder maar; de vader was die keren dat ik kwam niet in beeld. Moeder was dolgelukkig met de hulp en naarmate ik er vaker kwam werd me duidelijk waarom de vader er nooit was. Hij was verslaafd aan alcohol. Hij had jaren daarvoor een ongeluk gehad en was daarna gaan drinken. Moeder werkte erg hard; ging zoveel mogelijk koffie plukken als haar kinderen naar school waren met haar jongste kind op de rug en in de weekenden nam ze al haar kinderen mee, zodat die haar konden helpen. Kinderen kunnen natuurlijk niet zoveel plukken, maar elk dubbeltje is er een en je hebt je kinderen in de buurt. Hele leuke jongens; erg netjes en beleefd, bescheiden en allemaal erg dankbaar dat ze alle spullen kregen om naar school te kunnen gaan. Het was ook altijd een feest om met dit gezin naar de markt te gaan. In de jaren daarna zag ik in m’n ooghoeken de vader wel eens ergens liggen op een bed in een andere kamer en ik zag dat het hele gezin daar erg onder leed en zich schaamde. De deur van de kamer waar hij lag werd dan ook dichtgehouden met een stoel of stok. Ik had het wel eens met moeder over gehad of ze niet kon proberen of haar man naar een praatgroep wilde gaan; die zijn er hier wel want er zijn veel verslaafde mensen hier. Of dat hij misschien opgenomen zou kunnen worden in een kliniek. Ik maakt het wel bespreekbaar, want dan hoefde ze zich niet meer te verbergen achter smoesjes ed. het was zoals het was, maar een ding was duidelijk: het hele gezin leed eronder. De jaren gingen voorbij; het jongste kind, Jonathan, ging ook naar school. En de oudste zoon stopte met studeren omdat hij wilde gaan werken om zo wat geld te verdienen voor zijn moeder. Het jaar daarop stopte de tweede oudste zoon omdat ook hij wilde gaan werken. Dus gingen de drie jongste kinderen nog naar school. Toen ik twee jaar geleden daar weer op bezoek kwam, kwam opeens een man naar mij toe en bedankte me voor al die jaren steun. Het was de vader van de jongens. Hij had zich laten opnemen en was helemaal clean vertelde hij. De relatie met het gezin was nog wel fragiel, moeder had er nog niet helemaal vertrouwen in maar voor hem was het duidelijk dat hij het meende. Het was na al die jaren ook voor het eerst dat het hele gezin compleet op de foto stond. Vorig jaar toen ik er kwam vertelde de vader trots dat hij weer werk had. En ook de derde zoon was gestopt en gaan werken. Het was duidelijk te zien dat het gezin het financieel beter ging. Dat kun je zien door de jaren heen. De eerste jaren zaten de  kinderen op hun knieën voor het bed hun  huiswerk te maken. Er was maar een klein houten krukje. Ze aten op het bed. En dat eten bestond alleen maar uit bonen en rijst. Ik weet nog dat ze de bus niet konden betalen om naar Antigua te komen. Dat geld gaf ik dan bij het eerste bezoek, anders moest ze ruim ’n half uur lopen met de kroost. Maar het was altijd netjes; altijd een schone vloer en de bedden keurig opgemaakt. Met zessen deelde ze twee bedden. En zuinig als moeder was op haar huisje en alles wat ze wèl had.  Ik was er ’n jaar dat er nieuwe spreien op de bedden lagen; dat ze geen kapotte kleren aanhadden; dat er ’n paar plastic krukken gekocht waren zodat ze konden zitten.

Gisteren ben ik weer geweest. Er stond een tafel in de andere kamer met wat stoelen erbij, er bloeiden ’n paar bloemen in de tuin. Moeder zag er prachtig uit; ze had ’n beetje oogschaduw op en haar gebit laten opknappen. Een leuk gezin met enorm leuke kinderen, die altijd blij zijn als ze me weer zien. En ook dankbaar aan hun Padrinos dat ze zoveel steun van hun gekregen hebben. Samen met haar man trots op haar gezin. De jongens die op dat moment niet thuis waren werden heel gauw gehaald. En ik kon en mocht weer een foto maken waar ze met z’n allen opstaan. Vader, moeder en hun 5 zonen. Het is bijzonder om zo’n ontwikkeling te mogen volgen. Dan is het weer zo duidelijk dat het niet voor niets is dat er gesponsord wordt. Dat een gezin zich geen zorgen hoeft te maken over de kosten voor school; dat dat betaald wordt en dat ze het beetje geld wat ze verdienen voor eten en later voor andere dingen kunnen gebruiken.

Zomaar een gezin in mijn project. Maar net als elk ander gezin heel bijzonder. Met hun eigen verhaal en geschiedenis. Met prachtige kinderen, die me net als alle andere kinderen heel erg dierbaar zijn.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

De meeste kinderen hebben inmiddels allemaal weer hun spullen om naar school te gaan. Dat wil zeggen: hun uniformen, schoenen, gymschoenen, rugzakken, ondergoed en sokken. Er was nog niet èèn school die de  lijst met benodigdheden voor dit jaar klaar had en dus moeten alle gezinnen weer ’n keer terug komen naar Antigua en bij de Libreria ’n hele tijd wachten op die spullen. De mensen daar lopen de benen onder hun … vandaan om iedereen te voorzien van de dingen die ze nodig hebben. En iedereen wil alles in binnen enkele minuten; dat is overal zo dus ook hier. Het loopt erg gesmeerd dit jaar; bijna alle gezinnen zijn komen op de afgesproken tijd en het scheelt mij ook een hoop tijd dat ik niet iedere keer op de rekening hoef te wachten. Op ‘n dag dat ik ergens effe ’n gaatje over heb en het ook nog geen marktdag is, dan ga ik de kramen langs waar ik met een cheque kan betalen en dat hoeft natuurlijk maar eens in de twee weken of zo. Alle schoolschoenen en ook de gymschoenen koop ik dit jaar in de zelfde winkel; dat geeft volgend jaar ook een hoop voordeel hoop ik. Als dan blijkt dat de schoenen “het goed gedaan hebben” dit jaar dan is dat zeker een reden om terug te komen en hebben ook daar de mensen vertrouwen in mij.

Elke leerkracht van ‘n klas kan de lijst met benodigdheden zelf samenstellen. Dus kan het soms zijn dat het ene kind een beker en bord en het andere kind weer een handdoek, bord en vork extra nodig heeft. En dan komt de kleur ook nog heel precies. Het meest vreemde wat ik dit jaar op een lijst gezien heb was wel dat er 3 verschillende soorten medicijnen opstonden. Een voor hoofdpijn, een voor griep en een voor algehele malaise volgens mij. Toen ik vroeg waarom dat was antwoordde het kind dat de juf gezegd had dat ze die op voorraad wilde voor het geval dat. Toen ik vroeg aan het kind of ze vaak hoofdpijn had antwoordde ze: “nooit”. Ik zei dat ik de medicijnen niet wilde kopen en dat wanneer ze problemen zou krijgen met de juf, dat ze mijn telefoonnummer maar moest geven. Gelukkig waren moeder en kind het hiermee eens. Dat zijn ook nog dingen waar je voorzichtig mee moet zijn, want het kan zomaar gebeuren dat ’n kind daardoor minder punten krijgt en in het ergste geval een schooljaar over moet doen. Als de ouders van een hele groep in opstand komen tegen bepaalde regels dan hebben ze altijd meer recht van spreken. Het systeem zit hier nu eenmaal anders in elkaar dan in Nederland.

Om een ander voorbeeld te geven: van een gezin worden 6 kinderen gesponsord. Ze gaan graag naar school en hebben elk jaar mooie rapporten. Op het end van het jaar moeten de kinderen van die school een soort examen doen om over te gaan naar het volgende schooljaar. De juf van het vorig schooljaar is vertrokken en op een of andere manier zijn de papieren van Lidia verloren geraakt. De ouders zijn naar school gegaan om te praten met de directrice. Niemand kan iets doen: Lidia moet het hele schooljaar overdoen ondanks dat ze weten dat ze altijd goeie punten heeft gehaald. Geen permissie, geen pardon. En dat is dan wel sneu voor zo’n kind. Er is hier ook geen registratie in de pc, alles is nog papierwerk en elk jaar moeten de ouders alle papieren van een vorig schooljaar in een volgend schooljaar weer inleveren.  De kinderen zitten 6-8 jaar op dezelfde school en elk jaar opnieuw die hele trellelel…

Op de school in San Pedro zijn dit jaar te weinig leerkrachten dus was het voor de inschrijving: wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Er zijn enkele ouders die hun kinderen in een ander dorp naar school laten gaan, maar dat houdt wel in dat ze ruim een half uur heen en een half uur terug moeten lopen. De moeder gaat dan vaak mee omdat de kinderen nog te jong zijn en omdat het te gevaarlijk is langs de weg en de bus is dan weer te duur. Soms moet je er wel iets voor over hebben hier.

De ene school vraagt extra geld voor ’n hapje dat uitgedeeld wordt en elke school vraagt weer een ander bedrag voor computerles typ les. Er zijn scholen die het weer verzonnen hebben om een ander uniform verplicht te stellen. Dat is dan vaak ’n andere stof voor de rokken van de meisjes. De jongens die ’n grijze broek nodig hebben mogen niet zomaar ’n grijze broek kopen maar er wordt bij gezegd van welk merk de stof moet zijn. En ja hoor, die wordt dan weer bijna nergens verkocht. Maar ik was er gelukkig zo achter waarvoor we daar naar toe moesten, dus kon ik meteen met alle jongens die die grijze stof nodig hadden naar die winkel. Het ene jaar moeten de kinderen een effe donkerblauwe trimbroek voor de gymles aan en het andere jaar moeten er een of twee strepen aan de zijkant zitten. Er is een school die het zelfs “verplicht” stelde om die broeken op school te kopen tegen het (voor hier) belachelijke bedrag van ruim € 20. Dat gaan we dus niet doen. En dan alleen maar omdat er dan de naam vd school op geborduurd staat. De kinderen krijgen op de speelplaats gym, dus is het wel duidelijk dat ze op die school thuishoren. En voor dat geld kan ik er op de markt wel 3 of 4 kopen, gewoon effe donkerblauw. Zo blijf je lachen en vooral bezig.

Maar het allerleukste is toch weer al die blije snoetjes. En ook het feit dat de ouders zo blij zijn dat ze weer geholpen worden en het meestal niet voor vanzelfsprekend aangenomen wordt. Die stralende oogjes als de kinderen weer een rugzak uit mogen zoeken. En ook wanneer ze weer nieuwe schoenen passen. Sommige kinderen zijn dan zó blij dat ze soms nog eens niet in de gaten hebben dat ze ’n maat groter nodig hebben. En de ouders die er dan bij zijn schrikken soms dat de voeten van hun kinderen zo gegroeid zijn. Thuis lopen ze ook altijd op te kleine en kapotte schoenen.

Omdat ik dit jaar dus iets later begonnen was dan vorig jaar werd ik ook door enkele gezinnen heel voorzichtig gebeld met de vraag of ze ook dit jaar weer op de hulp mochten rekenen; en zeker als een van de kinderen is blijven zitten. Ze denken dan toch vaak dat het afgelopen is met de pret. Maar dat is natuurlijk niet zo. Er kan altijd wel een duidelijke reden zijn dat een kind een jaar over moet doen; dat gebeurd overal te wereld. En dat is nog geen reden om de hulp stop te zetten. Bij twee keer achter elkaar blijven zitten wel. De ouders moeten hun kinderen ook stimuleren; ook al is dat soms moeilijk omdat ze zelf vaak niet kunnen lezen en/of schrijven.

Maar los van dat zijn ze wel blij; net zo blij en dankbaar als hun kinderen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Drie jaar geleden kwam ik in San Pedro bij een gezin terecht van een alleenstaande moeder met 7 kinderen. Ze had in het verleden een relatie gehad en daaruit waren de 3 oudste kinderen geboren. Later kreeg ze een relatie met een andere man en kwamen  er nog 4 kinderen. Ook die man ging weg, kwam af en toe terug, maar toch bleef Isabel alleen met haar kinderen. Ik had dat jaar in ieder geval voor hun 5 Padrinos die kinderen wilden sponsoren. Het derde oudste meisje Catalin was thuis en bleef thuis. Het is een hele lieve meid maar wel beperkt en dat maakt dat ze niet naar een school kan waar het gewone onderwijs gegeven wordt. En een andere mogelijkheid was er op dat moment niet. Toen ik vorig jaar weer in het gezin kwam had moeder er weer een baby bij. De relatie met de vader van de jongste kinderen leek hersteld toen ze zwanger raakte; maar deze vader wilde niks van de 3 oudste kinderen weten en als die bij Isabel zouden blijven dan zou hij vertrekken. Maar daarvoor verhuisde het gezin naar San Antonio, ongeveer ’n half uur van Antigua met de bus. Ze hadden iig wel een huis. In San Pedro woonden ze in een huisje van golfplaten, maar in San Antonio had de vader een  huis van betonblokken en dat is altijd beter natuurlijk. ’n Schat van ’n vrouw met hele leuke en wat de jongste betreft heel energieke kinderen. Vooral de drie “middelste”. Ze zaten met z’n drietjes in de zelfde klas. Want als de een of de ander 1 of 2 jaren over moet doen dan kom je natuurlijk vanzelf bij elkaar te zitten… Zo energiek dat wanneer je dankt dat ze naast je lopen en kijkt er altijd wel een boven op een hek zit, aan een tak van een boom hangt of opeens aan de andere kant van de straat loopt. Maar wel allemaal even beleefd en netjes. Niet roepen, niet gillen, allemaal wachten ze op hun beurt en niemand die gaat huilen omdat hij of zij denkt dat ie overgeslagen wordt.

Isabel vertelde dat de vader van de jongste kinderen voorgoed weggegaan was. Hij woont nu vlakbij met zijn oudste volwassen kinderen in een ander huis en de jongste kunnen er zo zelf naar toe als ze willen. En Isabel mag met haar hele kroost in het huis blijven wonen en hij betaald als alimentatie zo ongeveer € 30 per maand. Omdat hij dus vertrokken was, was er ook geen geld meer om eten en andere belangrijke dingen te kopen. De oudste zoon Eric en de oudste dochter Wendy hebben hun school toen onderbroken en zijn gaan werken om zo hun moeder en het hele gezin te helpen.

Ze gaan dit jaar weer door met hun studie. Wendy werkt in een fabriek waar groenten klaargemaakt worden voor transport naar het buitenland. Ze moet elke dag om 5 uur uit bed om op tijd op het werk te zijn. Stipt om 6 uur en dan loopt ze eerst nog 20 minuten. Van maandag t/m vrijdag en op zaterdag werkt ze tot 12 uur ’s middags. Eric is iets jonger en daarom is het moeilijker voor hem om werk te vinden, maar hij is volop aan het zoeken. Eric gaat op zaterdag middag naar een typecursus en op zondag samen met zijn zus naar school; en dan moet er ook nog huiswerk gemaakt worden.

’n Geweldig leuk gezin, en heerlijk om met het hele spul naar de markt te gaan om inkopen te doen. Iedereen wacht tot ie aan de beurt is, en alle oogjes glimmen als ze weer wat in hun eigenrugzak mogen doen. Isabel is altijd op tijd. Ze heeft de meeste kinderen mee te brengen naar Antigua en moet het langst reizen, maar ze staat altijd op tijd klaar en op mij te wachten in plaats van andersom. Ze kent ook alle namen van de Padrinos van de kinderen en zorgt dat haar kinderen die ook kennen. Ze bewaart alle foto’s heel zorgvuldig en heeft voor alles wat meegebracht wordt uit Nederland even veel belangstelling en interesse. Net als alle andere mensen hier snapt ze niet dat ik niet het hele vliegtuig met fruit mag vullen als ik dat zo lekker vind, (want dat is toch groot genoeg en jij zit er toch alleen in?) en is elk jaar weer ontzettend dankbaar voor alle hulp.

Dit jaar heb ik voor Catalin ook Padrinos gevonden. In het dorp waar ze woont is een school voor kinderen met leerproblemen en ze is dolgelukkig dat ze er naar toe mag, maag nog gelukkiger dat ze nu haar eigen Padrinos heeft en met de rest meetelt.

Maar met zoveel kinderen is het bijna niet te doen om alle inkopen op één ochtend klaar te hebben. Daarom had ik dit jaar iets anders verzonnen. Het waren zoveel lijsten voor schoolspullen dat ze die niet klaarkregen terwijl wij alle andere inkopen gingen doen. Dus zei ik dat we vroeg in de middag terug zouden komen.

En heb ik ondertussen het hele gezin (behalve Wendy, want die moest werken) meegenomen naar McDonalds. En dat was natuurlijk een groot feest. We kregen alle hulp van het personeel; we zaten lekker in de tuin en er werden tafels aan elkaar geschoven. Er werd bij de bestelling heel geduldig gewacht tot ieder precies wist wat ie wilde. Er werd  genoteerd hoeveel jongens en meisjes er waren en toen we goed en wel buiten zaten te eten kwam er iemand die voor elk kind een cadeautje had. Ik kwam ogen tekort; zo mooi was het. De een zat lekker aan een kippenpoot te kluiven, de ander deed zolang mogelijk over het heerlijke drinken, en weer een ander doopte iedere keer ’n frietje in de saus die erbij zat en dan zag je die heerlijk smullen. Alle cadeautjes werden zorgvuldig en gingen van hand tot hand, en iedereen was blij. Toen we allemaal klaar waren met eten zijn we naar binnen gegaan want daar was natuurlijk nog een groot speelhuis waar de jongste kinderen in mochten. Voordat ik kon zeggen dat ze wel hun schoenen uit moesten doen, zaten ze er al bovenin…. Maar gelukkig hadden ze zelf heel snel in de gaten dat dat met schoenen niet werkte. Ze hadden het rijk alleen, er waren geen andere kinderen op dat moment. Dolle pret hadden ze. En toen we vertelden dat het weer tijd was om te gaan deden ze allemaal hun schoenen weer aan, pakten allemaal hun rugzak die gevuld was met sokken, ondergoed en uniformen en ieder droeg zoveel mogelijk tassen waar schoenen in zaten en dat waren  tien tassen met daarin tien dozen met schoenen.

Daarna zijn we alle schoolspullen op gaan halen. Dat waren nog eens zoveel grote en zware tassen meer. Na heel veel kusjes en knuffels en bedankjes ging de hele familie weer met de bus terug naar huis. Tassen gevuld, buikjes gevuld en mijn hart gevuld. Soms moeten mensen ook gewoon eens verwend worden.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Aan Mayra, de kapster, had ik weer gevraagd of ze tijd en zin had om ook dit jaar weer de haren van de kinderen te knippen, net als vorig jaar. En dat had; ze had er vorig jaar enorm van genoten vertelde ze. Toen hadden we er ook nog ’n tandarts bij, maar die hadden we dit jaar niet in de aanbieding. En dus konden we nu de ochtenden en de middagen naar  San Pedro. Net als vorig jaar op de school Brillo de Sol, want daar is plaats genoeg en als tegenprestatie worden ook alle kinderen van die school geknipt als ze toestemming hebben van hun ouders.

Ik had tegen alle families gezegd dat we op de ochtenden van 8-11 uur daar waren en op de middagen van 2-4 uur. Ten eerste loopt dat altijd uit en ten tweede komen de meeste mensen toch te laat en dan waren wij toch nog op tijd thuis om te eten.

Iedereen was natuurlijk welkom; ook de broertjes en zusjes van de kinderen die in het project zitten, want dat verschil kun je op dat moment niet maken natuurlijk.

Mayra knipte weer met veel plezier; en ik had me een plekje in de keuken, meteen om de hoek van de “kapsalon”  bemachtigd om ondertussen alvast wat brieven te vertalen die de kinderen aan hun Padrinos geschreven hadden. Tenminste als ik de kans kreeg. Dinsdag kwam Isabel met de hele kroost en de drie middelste kinderen van haar keken hun ogen uit toen ik zat te typen. Nog eens niet zozeer daarom als wel om het feit dat ik met mijn vingers letters op een papier kon toveren. Ik legde een beetje uit hoe het werkte en binnen no-time wilde ze alle drie hun naam schrijven. Ze vonden het geweldig en waren helemaal trots dat het hun ook lukte. Verder heb ik ze maar niks uitgelegd, dat leek me beter. Het was heerlijk weer; er staat een schommel en er lag een voetbal, dus leek het mij beter dat ze buiten hun energie gingen verbruiken.

Maar het was een super week. De meisjes wilden bijna allemaal hun paardenstaart eraf en/of hun haar in laagjes geknipt. Ik had weer ’n heleboel speldjes en andere prullaria in allerlei vormen, modellen en kleurtjes gekocht en ze vonden het een voor een geweldig om iets moois voor in hun haar uit te kiezen. De jongens werden (bijna) allemaal geschoren, zodat de moeders daar voorlopig geen geld aan uit hoeven te geven. Omdat we dit jaar dus de ochtenden en de middagen beschikbaar waren was de opkomst vele malen groter dan vorig jaar. Er zijn nl. heel veel kinderen die alleen maar ’s middags kunnen komen omdat ze ’s ochtends naar school gaan of andersom. Ook de broertjes en zusjes van de kinderen in het project mochten komen en er zijn ook heel wat moeders onder de schaar gegaan. De jongste was ruim 7 maanden en de oudste bijna 50 jaar. We hebben heel wat haren opgeveegd; plastic tassen vol… Mayra toverde de meest mooie kapsels tevoorschijn en knipte elk kind met evenveel liefde. Of ze vlooien hadden of niet; en ieder die wilde kreeg weer gratis advies hoe en op welke manier hij/zij het haar en hoofdhuid/luis het beste kan verzorgen. En dat allemaal met de meest goedkope spullen, want Mayra weet inmiddels wel dat de gezinnen in mijn project weinig/geen geld hebben om te besteden en zeker niet aan hun haar. En dan blijk je hier ook allerlei handige tips te hebben die op groente of fruit basis zijn gebaseerd. En dat is er genoeg natuurlijk.

Maar hoe of wie dan ook; iedereen ging gelukkig en tevreden naar huis als ze klaar waren. Ook Mayra en ik.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Een terugblik op de afgelopen weken wat betreft de schoolsponsoring. Er zijn 4 kinderen afgevallen. Een meisje (20 jaar) heeft het afgelopen jaar ’n kindje gekregen en wil dit jaar zelf nog voor haar dochtertje zorgen en volgend jaar haar studie weer oppakken. Een ander meisje (14 jaar) is gestopt omdat ze geen zin meer heeft om te studeren en nu op de finca (koffieplantage) gaat werken waar ze met haar moeder en broertjes en zusjes vlakbij woont. Ze heeft inmiddels ook al spijt van die beslissing, maar dat is nu te laat. En een andere jongen (19 jaar) wil een jaar onderbreken omdat zijn vader een ongeluk op het werk heeft gehad, 4 ribben heeft gebroken en voorlopig niet kan gaan werken omdat hij veel moet rusten. Deze jongen zorgt er dan voor dat het gezin toch een beetje inkomen heeft om in ieder geval te kunnen eten. Ieder heeft zijn/haar reden en ieder is vrij om te kiezen wat hij/zij wil. Het enige wat we aan kunnen bieden is de kans om te studeren en hoe jammer het soms ook is als iemand een andere keuze maakt; we moeten dat respecteren. Maar degenen die de keuze maken omdat ze geen zin meer hebben verliezen wel hun kans en dat heb ik ook gezegd. Het is niet zo dat ze volgend jaar weer wel in aanmerking komen. Het is geen spelletje en het geld wordt niet betaald om weg te gooien.

Er zijn 4 nieuwe kinderen die we welkom mogen heten in het project. Waarvan drie kinderen uit twee nieuwe gezinnen. En de stand ziet er dit jaar als volgt uit. Er worden nu 78 kinderen gesponsord in  27 verschillende gezinnen in Guatemala. Deze kinderen worden door 63 families/personen uit Nederland, België, Duitsland, Spanje, Denemarken en Engeland gesponsord. Het maakt zoveel uit voor een gezin dat ze hulp aangeboden krijgen bij de studie van hun kind/kinderen. De kinderen kunnen inderdaad naar school, ook zonder de sponsoring, maar hebben geen uniform, geen schoolspullen  en al helemaal vaak geen fatsoenlijke schoenen om aan te doen. Ik kan me nog herinneren dat de kinderen van de gezinnen met wie ik in de eerste jaren inkopen ging doen ook niet eens een onderbroekje of sokken aanhadden. Nu wel, want ik koop ook ondergoed en sokken voor ze. Veel ouders hadden ook geen geld om met de bus naar Antigua te komen om alle inkopen te doen met hun kinderen. En dat ritje kost € 0.15 per volwassene. Dus als ze niet konden komen omdat ze geen geld hadden dan konden ze mij ook niet bellen om een afspraak af te zeggen. Dan gaf ik bij het eerste bezoek vaak geld voor de bus anders hadden die afspraken geen zin; en als we klaar waren dan gaf ik weer geld zodat ze weer met de bus terug naar huis konden. Dat is gelukkig allemaal veranderd.  Of  vaak hadden de ouders alleen maar geld om ’n schriftje en potlood te kopen. Of ze kopen elke maand iets, en dan komen de kinderen dus altijd tekort. Zoals een moeder mij enkele weken geleden ’n dag nadat we alle inkopen voor haar kinderen hadden gedaan vertelde, dat haar kinderen trots tegen hun vader gezegd hadden toen ze thuiskwamen van de markt: “we hebben nog nooit 2 paar schoenen  gehad in ons leven, en nu hebben we zelfs 2 paar nieuwe schoenen op een dag!”  En een kind had de doos met nieuwe schoenen achter op het voeteneind van het bed gezet, bang dat ze de volgende dag weg zouden zijn. Hoe trots kun je zijn en hoe blij kun je iemand maken. Er is niet een gezin in mijn project dat zelf de spullen zou kunnen kopen voor hun kinderen. Nog niet voor een kind zelfs. Nog niet eens ’n compleet uniform. Misschien wel ’n witte bloes of ’n paar sokken. De jongste van dit jaar was zo blij met z’n nieuwe  ondergoed dat toen ik de volgende dag op bezoek kwam hij in z’n nieuwe onderbroekje rondliep, hij wilde geen korte of lange broek erover aan.  Het was ’n boxer short en dat kon volgens hem ook doorgaan voor korte broek. Hij is bijna 5 jaar en gaat voor het eerst naar school; helemaal gelukkig met z’n spulletjes. Ook al snapt ie natuurlijk nog niks van de manier waarop hij geholpen wordt. Het is zo de moeite waard en ik denk niet dat iemand van de Padrinos zich voor kan stellen hoe blij ze de kinderen en hun families hier maken met hun sponsoring. Behalve de mensen die inmiddels ooit in Guatemala geweest zijn natuurlijk; die hebben op z’n minst wel een idee hoe de gezinnen hier wonen en leven en hoe noodzakelijk het is om een steentje bij te dragen.

Op de foto’s staan de nieuwe kinderen van dit jaar. Alle kinderen hebben ieder op hun eigen manier weer iets mooi gemaakt voor hun Padrinos. Elk briefje en elke tekening heeft weer zo’n typische geur van de rook die van de brandende houtje op het vuur komt. De een maakt er iets mooiers van dan de ander, maar ook hier is niet ieder kind even creatief en behalve dat heeft ook hiervoor niet iedereen de mogelijkheid om er nog ’n plakwerk van te maken. Maar elk werkje is van harte en met veel liefde gemaakt; dat weet ik zeker. Net zoals het ene kind het leuker vindt dat er foto’s gemaakt worden dan het andere. Ook hier is er verschil, net zoals overal ter wereld.

Ik heb nog enkele mooie kinderen in de “aanbieding” voor volgend  jaar; dus als er iemand is die nog ’n kindje wil sponsoren of iemand kent die interesse heeft om dat te gaan doen; dan mogen ze zich aanmelden.  Heel graag zelfs! Info kun je vragen via de mail: miekeblankers@hotmail.com

Volgende week alweer m’n laatste nieuwsbrief; mijn tijd zit er bijna op.

Lieve groet Mieke