Lieve Mensen,

Voor degenen die me al enkele jaren volgen via deze site is ze al bekend: Ismenia. Volgens  mij schrijf ik bijna elk jaar wel ’n verhaal over haar en haar gezin. Het is zo’n inspirerende vrouw en een voorbeeld voor velen, zeker voor de andere families en hun kinderen in mijn project.

Ik heb haar ongeveer 7 jaar geleden ontmoet; ze woonde met haar 3 kinderen ergens op een klein binnenveldje. Haar man was verongelukt toen ze zwanger was van haar jongste kind. Het huisje waarin ze toen woonden bestond uit een stenen  muur, 2 wanden van houten platen en een wand van karton met daarin een opening  met een gordijn ervoor wat diende als deur. Ze had maar èèn wens; verpleegster worden. Om een lang verhaal kort te maken: dat diploma heeft ze inmiddels gehaald; verder nog een computercursus, en ’n cursus om in een apotheek te mogen werken. Haar oudste dochter Yosselin kreeg op haar 14e haar eerste kindje; niemand had in de gaten dat ze zwanger was. Maar ook die had dromen; zij wilde gymlerares worden. Ismenia heeft inmiddels een baan hier vlakbij in een heel groot project van Guatemala. ’n Goeie baan ook, en intern kan ze nog allerlei cursussen volgen wat ze ook met alle plezier doet en wat haar heel makkelijk afgaat omdat ze hoogbegaafd is, maar nooit eerder de kansen heeft gehad. Vorig jaar werd bij haar baarmoederkanker ontdekt en is ze ook geopereerd. Een maand na haar operatie werd de zelfde kanker bij haar dochter Yosselin geconstateerd. Zij is niet geopereerd, is tot heden met chemotherapie goed geholpen.

Ismenia was tijdelijk ontslagen; zo gaat dat hier dan. Je kunt dan niks meer betekenen, blijft te lang weg en dus hebben ze niks aan je. Maar ze ging door; meteen na de operatie wilde ze weer aan de slag, met pijn en niet helemaal opgeknapt was ze weer begonnen. Ze wilde haar baan niet kwijt.  Is inmiddels ook alweer bezig met een cursus tandartsassistente in datzelfde project. En vorig jaar net voordat ze kanker kreeg was ze begonnen met een opleiding aan de universiteit. Dat niveau is wel lager dan de universiteit in Nederland, maar toch. Een opleiding voor afdelingshoofd. Het eerste trimester had ze gehaald en daarna kreeg ze dus die baarmoederkanker en moest tijdelijk stoppen; maar ze wil dit jaar weer verder gaan.

Afgelopen maandag was ik bij haar op bezoek. Ze ziet er gelukkig beter uit dan vorig jaar; ze straalt weer. Ze is weer volop aan het werk. En ze is dankbaar en trots, en terecht. Elk jaar vertelt ze opnieuw haar verhaal, dat ze met z’n vieren in een bed sliepen in dat kleine huisje op dat veldje en dat ze bij elke vallende ster de wens naar de hemel stuurde om verpleegster te mogen worden. En dat ze elke avond bad tot God of Hij een engel wilde sturen op haar weg. En dankbaar dat ze is dat na al die jaren een engel op haar pad kwam om haar en haar kinderen te helpen.

Ze is nu zelf in staat om anderen te helpen en doet dat met liefde en plezier en vergeet daarbij haar afkomst niet. Is elke dag dankbaar voor wat haar overkomen is en leert dat ook aan haar kinderen. Ze vindt ook dat iedereen die genoeg heeft op welk vlak dan ook, dat die wat weg moet geven aan een ander, en die dan weer aan een ander enz. dan worden heel veel mensen geholpen en blij zegt ze.

En ze had me nog iets anders te vertellen. Elk jaar wordt in het project waar ze werkt een premie aan iemand gegeven. Door middel van evaluatie gesprekken wordt op het eind van het jaar bekeken wie zich het beste ingezet/gepresenteerd heeft. En diegene krijgt een bedrag van € 200 extra. Ja, Ismenia heeft dit jaar gewonnen, en terecht. Ze straalde helemaal toen ze het vertelde.

Yosselin gaat dit jaar ook weer opnieuw naar school en verder met haar opleiding. Zij kan ook heel goed leren dus als haar gezondheid het toelaat dan haalt ze haar diploma wel. Ze heeft een erg moeilijk jaar achter de rug, wilde niet meer verder, maar ze heeft de kracht en energie om weer door te gaan weer gevonden. Ze ziet er goed uit en heeft weer zin om aan de opleiding te beginnen.

Bij Saulo is het afgelopen jaar glaucoom geconstateerd in zijn ogen. Hij moet nog enkele onderzoeken ondergaan , krijgt waarschijnlijk een bril en gaat dit jaar beginnen met de opleiding technisch monteur beginnen.

Een heel bijzonder gezin, met een bijzondere geschiedenis. Ze verdienen het zeker om weer een extra verhaal op deze site te krijgen. Voor veel mensen eens goed om aan hun te denken als het even niet meezit aan de andere kant van de wereld.

Lieve Mensen,

Er zijn verschillende kinderen blijven zitten; moeten dus een schooljaar overdoen.

Allemaal om verschillende redenen. Enkele pubers die geen zin hadden; een kind wat niet goed mee overkan in de klas maar omdat er teveel kinderen zijn kan er geen extra aandacht  gegeven worden en van een gezin blijven moeten er 3 het schooljaar overdoen. Ik heb met alle gezinnen gesproken. Ze krijgen nog allemaal 1 kans. Geen zin hebben of je kinderen niet stimuleren of huiswerk controleren vind ik iets anders dan wanneer een kind het om welke reden niet aankan. In alle projecten worden de  kinderen meteen uitgeschreven ongeacht wat de reden van blijven zitten is. Dat vind ik wel wat rigoreus, dat ga ik niet doen. Maar twee kansen geven vind ik teveel, zeker als ze er met de pet naar gooien. Soms kan er wat gebeuren in een gezin, wat uiteindelijk de reden van niet overgaan is. Ik heb gezinnen gehad waarvan de vader overleden is; en dan is het best begrijpelijk dat een kind er helemaal niet meer bij is met zijn of haar gedachten; je weet maar nooit wat er in zo’n hoofdje omgaat. Als iemand niet kan is het ook weer wat anders. Dit ene meisje gaat nu naar speciaal onderwijs omdat ik denk dat dat beter is voor haar. Ze moet zomaar voor de derde keer een jaar overdoen en niemand weet waarom….

Dat is ook niet echt motiverend voor een kind. Ik heb wel stevige gesprekken met zowel de kinderen als met alle ouders gevoerd. Ze moeten tenslotte niet denken dat het geld in nederland wel aan een boom groeit; net zo min als hier. Iedereen moet er voor werken. Ze hoeven niet allemaal tienen te halen maar wel hun best doen. En ze hebben allemaal beterschap beloofd.

Misschien komt het wat hard over, maar ook zulke dingen horen erbij denk ik. En er staan hele rijen gezinnen en kinderen te wachten, dus daar ontbreekt het niet aan.

Inmiddels ben ik al volop inkopen aan het doen met gezinnen op de markt. Wel weer heel leuk, want dat heb ik vorig jaar natuurlijk gemist. Claudia had het toen in mijn plaats gedaan, maar ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat ik het dit jaar weer zelf mag doen. Meestal heb ik ‘s ochtends de eerste afspraak om 9 uur en dan ‘s middags nog een; dus twee gezinnen op een dag. Dat gaat net; soms heb ik geen tijd om thuis te gaan eten omdat het dan net te ver lopen is om weer op tijd terug te zijn voor de volgende afspraak dus eet ik maar wat tussendoor. En dan ben ik ‘s avonds tussen 7 en half acht klaar; dus lange dagen. De gezinnen bellen me als ze de lijsten met de schoolbenodigdheden van de school gekregen hebben zodat ze niet terug hoeven te komen om die spullen nog op te halen. Soms lukt dat niet en dan komen ze wel een tweede keer terug; ook geen probleem. Alle kosten zijn weer gestegen en elke school vraagt per leerling een bedrag van € 5 per jaar voor computerles. Op zich heel goed dat ze dat ook krijgen natuurlijk. Maar dat maakt het voor veel gezinnen wel moeilijker allemaal; niet iedereen kan dat betalen. Voor de kinderen van mijn gezinnen wordt dat betaald dus voor hun is het wel makkelijk gelukkig. En het moet voor maart betaald worden anders krijgen ze geen toegang op school. Klinkt ook hard, maar hier kunnen ze er soms rare regels op na houden; terwijl ik me afvraag of dat zomaar mag…

Inmiddels is de nieuwe president geinstalleerd en iedereen hoopt maar dat het nu weer beter gaat. Hoop is in dit land wel heel belangrijk. Alleen al het schoolsysteem zou wel wat mogen veranderen. Een uniform dragen is heel goed, maar dat iedereen ook nog z’n eigen potlood en boekjes moet kopen is wel wat teveel van het goeie. En elk jaar moeten het weer andere zijn; net een andere uitgever of een ander merk. Alle meisjes moeten bijvoorbeeld dit jaar over hun b’h een hemd dragen, dat is verplicht. Alle jonge meisjes die een mini b’h-tje aandoen moeten daar een witte top over dragen. Das voor de veiligheid. De gymschoenen van een van de meisjes uit de vijfde klas moeten perse rose/wit zijn. Elk kind wat een andere kleur heeft verliest punten op het eindresultaat. Hoe gek kun je het maken. Voor de gym moeten ze een wit shirt aan, maar de ochtendschool eist een shirt met een embleem van de school; terwijl de middagkinderen gewoon een wit shirt aan mogen met een blauwe trainingsbroek. De ochtendschool eist een compleet tainingspak, ook met embleem. Allemaal extra kosten voor de families. Bijna niemand is het er mee eens; maar ze durven ook weer niet tegen het systeem in te gaan. Dat is maar een enkeling die z’n mond open durft te doen. De vraag is altijd of je er iets mee opschiet natuurlijk.

Maar ze kunnen het zo gek niet maken; ik blijf het verschrikkelijk leuk vinden om alle spullen met en voor de families te kopen. Al die stralende gezichtjes altijd maar weer.

Morgen -zaterdag- gaat hier een heel groot evenement van start. Behalve groot ook heel bijzonder. Ze wilden 1500 mensen bij elkaar hebben om de vulkaan Agua te beklimmen en dan boven rond de krater een groot hart van alle mensen te vormen. Er waren zoveel enthousiaste reacties dat niet 1500 maar 10.000 mensen zich ingeschreven hebben om mee te doen. Iedereen mocht zich inschrijven en ik heb gehoord dat er ook 5 mensen/kinderen meegaan die in een rolstoel zitten. En natuurlijk gaan ook heel veel buitenlanders mee; er lopen hier mensen rond van de hele wereld. De bedoeling is om een hart van vrede te vormen voor de hele wereld en misschien ook nog in het recods-boek te komen. Er worden foto’s gemaakt door mensen in helikopters; er is een samenwerking met europa, dus misschien komt het wel op t.v. Ik heb geen tijd, anders was ik meegegaan. De eerste groep vertrekt om 3 uur in de ochtend; het zijn vijf groepen van elk 2000 mensen. Het is 4 uur klimmen, dan is het al een heel georganiseer om dat daarboven allemaal goed te krijgen en dan komen ze ook weer in groepen terug. Hier zal het wel op t.v komen. Het lijkt me super.

10.000 mensen op 21-01-2012 die samen een hart vormen voor vrede op de wereld en dan ook nog in dit land boven op een grote vulkaan; iets mooier kan bijna niet. En dat geeft ook weer hoop.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Acht jaar geleden kreeg ik de vraag van een familie in Nederland of ik voor hun 4 kinderen kon vinden. Die wilden ze met de hele familie sponsoren; en dan het liefst kinderen uit een gezin. Dat was gelukt. Ik vond een gezin met 5 jongens. Ik zag op dat moment alleen de moeder maar; de vader was die keren dat ik kwam niet in beeld. Moeder was dolgelukkig met de hulp en naarmate ik er vaker kwam werd me duidelijk waarom de vader er nooit was. Hij was verslaafd aan alcohol. Hij had jaren daarvoor een ongeluk gehad en was daarna gaan drinken. Moeder werkte erg hard; ging zoveel mogelijk koffie plukken als haar kinderen naar school waren met haar jongste kind op de rug en in de weekenden nam ze al haar kinderen mee, zodat die haar konden helpen. Kinderen kunnen natuurlijk niet zoveel plukken, maar elk dubbeltje is er een en je hebt je kinderen in de buurt. Hele leuke jongens; erg netjes en beleefd, bescheiden en allemaal erg dankbaar dat ze alle spullen kregen om naar school te kunnen gaan. Het was ook altijd een feest om met dit gezin naar de markt te gaan. In de jaren daarna zag ik in m’n ooghoeken de vader wel eens ergens liggen op een bed in een andere kamer en ik zag dat het hele gezin daar erg onder leed en zich schaamde. De deur van de kamer waar hij lag werd dan ook dichtgehouden met een stoel of stok. Ik had het wel eens met moeder over gehad of ze niet kon proberen of haar man naar een praatgroep wilde gaan; die zijn er hier wel want er zijn veel verslaafde mensen hier. Of dat hij misschien opgenomen zou kunnen worden in een kliniek. Ik maakt het wel bespreekbaar, want dan hoefde ze zich niet meer te verbergen achter smoesjes ed. het was zoals het was, maar een ding was duidelijk: het hele gezin leed eronder. De jaren gingen voorbij; het jongste kind, Jonathan, ging ook naar school. En de oudste zoon stopte met studeren omdat hij wilde gaan werken om zo wat geld te verdienen voor zijn moeder. Het jaar daarop stopte de tweede oudste zoon omdat ook hij wilde gaan werken. Dus gingen de drie jongste kinderen nog naar school. Toen ik twee jaar geleden daar weer op bezoek kwam, kwam opeens een man naar mij toe en bedankte me voor al die jaren steun. Het was de vader van de jongens. Hij had zich laten opnemen en was helemaal clean vertelde hij. De relatie met het gezin was nog wel fragiel, moeder had er nog niet helemaal vertrouwen in maar voor hem was het duidelijk dat hij het meende. Het was na al die jaren ook voor het eerst dat het hele gezin compleet op de foto stond. Vorig jaar toen ik er kwam vertelde de vader trots dat hij weer werk had. En ook de derde zoon was gestopt en gaan werken. Het was duidelijk te zien dat het gezin het financieel beter ging. Dat kun je zien door de jaren heen. De eerste jaren zaten de  kinderen op hun knieën voor het bed hun  huiswerk te maken. Er was maar een klein houten krukje. Ze aten op het bed. En dat eten bestond alleen maar uit bonen en rijst. Ik weet nog dat ze de bus niet konden betalen om naar Antigua te komen. Dat geld gaf ik dan bij het eerste bezoek, anders moest ze ruim ’n half uur lopen met de kroost. Maar het was altijd netjes; altijd een schone vloer en de bedden keurig opgemaakt. Met zessen deelde ze twee bedden. En zuinig als moeder was op haar huisje en alles wat ze wèl had.  Ik was er ’n jaar dat er nieuwe spreien op de bedden lagen; dat ze geen kapotte kleren aanhadden; dat er ’n paar plastic krukken gekocht waren zodat ze konden zitten.

Gisteren ben ik weer geweest. Er stond een tafel in de andere kamer met wat stoelen erbij, er bloeiden ’n paar bloemen in de tuin. Moeder zag er prachtig uit; ze had ’n beetje oogschaduw op en haar gebit laten opknappen. Een leuk gezin met enorm leuke kinderen, die altijd blij zijn als ze me weer zien. En ook dankbaar aan hun Padrinos dat ze zoveel steun van hun gekregen hebben. Samen met haar man trots op haar gezin. De jongens die op dat moment niet thuis waren werden heel gauw gehaald. En ik kon en mocht weer een foto maken waar ze met z’n allen opstaan. Vader, moeder en hun 5 zonen. Het is bijzonder om zo’n ontwikkeling te mogen volgen. Dan is het weer zo duidelijk dat het niet voor niets is dat er gesponsord wordt. Dat een gezin zich geen zorgen hoeft te maken over de kosten voor school; dat dat betaald wordt en dat ze het beetje geld wat ze verdienen voor eten en later voor andere dingen kunnen gebruiken.

Zomaar een gezin in mijn project. Maar net als elk ander gezin heel bijzonder. Met hun eigen verhaal en geschiedenis. Met prachtige kinderen, die me net als alle andere kinderen heel erg dierbaar zijn.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

De meeste kinderen hebben inmiddels allemaal weer hun spullen om naar school te gaan. Dat wil zeggen: hun uniformen, schoenen, gymschoenen, rugzakken, ondergoed en sokken. Er was nog niet èèn school die de  lijst met benodigdheden voor dit jaar klaar had en dus moeten alle gezinnen weer ’n keer terug komen naar Antigua en bij de Libreria ’n hele tijd wachten op die spullen. De mensen daar lopen de benen onder hun … vandaan om iedereen te voorzien van de dingen die ze nodig hebben. En iedereen wil alles in binnen enkele minuten; dat is overal zo dus ook hier. Het loopt erg gesmeerd dit jaar; bijna alle gezinnen zijn komen op de afgesproken tijd en het scheelt mij ook een hoop tijd dat ik niet iedere keer op de rekening hoef te wachten. Op ‘n dag dat ik ergens effe ’n gaatje over heb en het ook nog geen marktdag is, dan ga ik de kramen langs waar ik met een cheque kan betalen en dat hoeft natuurlijk maar eens in de twee weken of zo. Alle schoolschoenen en ook de gymschoenen koop ik dit jaar in de zelfde winkel; dat geeft volgend jaar ook een hoop voordeel hoop ik. Als dan blijkt dat de schoenen “het goed gedaan hebben” dit jaar dan is dat zeker een reden om terug te komen en hebben ook daar de mensen vertrouwen in mij.

Elke leerkracht van ‘n klas kan de lijst met benodigdheden zelf samenstellen. Dus kan het soms zijn dat het ene kind een beker en bord en het andere kind weer een handdoek, bord en vork extra nodig heeft. En dan komt de kleur ook nog heel precies. Het meest vreemde wat ik dit jaar op een lijst gezien heb was wel dat er 3 verschillende soorten medicijnen opstonden. Een voor hoofdpijn, een voor griep en een voor algehele malaise volgens mij. Toen ik vroeg waarom dat was antwoordde het kind dat de juf gezegd had dat ze die op voorraad wilde voor het geval dat. Toen ik vroeg aan het kind of ze vaak hoofdpijn had antwoordde ze: “nooit”. Ik zei dat ik de medicijnen niet wilde kopen en dat wanneer ze problemen zou krijgen met de juf, dat ze mijn telefoonnummer maar moest geven. Gelukkig waren moeder en kind het hiermee eens. Dat zijn ook nog dingen waar je voorzichtig mee moet zijn, want het kan zomaar gebeuren dat ’n kind daardoor minder punten krijgt en in het ergste geval een schooljaar over moet doen. Als de ouders van een hele groep in opstand komen tegen bepaalde regels dan hebben ze altijd meer recht van spreken. Het systeem zit hier nu eenmaal anders in elkaar dan in Nederland.

Om een ander voorbeeld te geven: van een gezin worden 6 kinderen gesponsord. Ze gaan graag naar school en hebben elk jaar mooie rapporten. Op het end van het jaar moeten de kinderen van die school een soort examen doen om over te gaan naar het volgende schooljaar. De juf van het vorig schooljaar is vertrokken en op een of andere manier zijn de papieren van Lidia verloren geraakt. De ouders zijn naar school gegaan om te praten met de directrice. Niemand kan iets doen: Lidia moet het hele schooljaar overdoen ondanks dat ze weten dat ze altijd goeie punten heeft gehaald. Geen permissie, geen pardon. En dat is dan wel sneu voor zo’n kind. Er is hier ook geen registratie in de pc, alles is nog papierwerk en elk jaar moeten de ouders alle papieren van een vorig schooljaar in een volgend schooljaar weer inleveren.  De kinderen zitten 6-8 jaar op dezelfde school en elk jaar opnieuw die hele trellelel…

Op de school in San Pedro zijn dit jaar te weinig leerkrachten dus was het voor de inschrijving: wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Er zijn enkele ouders die hun kinderen in een ander dorp naar school laten gaan, maar dat houdt wel in dat ze ruim een half uur heen en een half uur terug moeten lopen. De moeder gaat dan vaak mee omdat de kinderen nog te jong zijn en omdat het te gevaarlijk is langs de weg en de bus is dan weer te duur. Soms moet je er wel iets voor over hebben hier.

De ene school vraagt extra geld voor ’n hapje dat uitgedeeld wordt en elke school vraagt weer een ander bedrag voor computerles typ les. Er zijn scholen die het weer verzonnen hebben om een ander uniform verplicht te stellen. Dat is dan vaak ’n andere stof voor de rokken van de meisjes. De jongens die ’n grijze broek nodig hebben mogen niet zomaar ’n grijze broek kopen maar er wordt bij gezegd van welk merk de stof moet zijn. En ja hoor, die wordt dan weer bijna nergens verkocht. Maar ik was er gelukkig zo achter waarvoor we daar naar toe moesten, dus kon ik meteen met alle jongens die die grijze stof nodig hadden naar die winkel. Het ene jaar moeten de kinderen een effe donkerblauwe trimbroek voor de gymles aan en het andere jaar moeten er een of twee strepen aan de zijkant zitten. Er is een school die het zelfs “verplicht” stelde om die broeken op school te kopen tegen het (voor hier) belachelijke bedrag van ruim € 20. Dat gaan we dus niet doen. En dan alleen maar omdat er dan de naam vd school op geborduurd staat. De kinderen krijgen op de speelplaats gym, dus is het wel duidelijk dat ze op die school thuishoren. En voor dat geld kan ik er op de markt wel 3 of 4 kopen, gewoon effe donkerblauw. Zo blijf je lachen en vooral bezig.

Maar het allerleukste is toch weer al die blije snoetjes. En ook het feit dat de ouders zo blij zijn dat ze weer geholpen worden en het meestal niet voor vanzelfsprekend aangenomen wordt. Die stralende oogjes als de kinderen weer een rugzak uit mogen zoeken. En ook wanneer ze weer nieuwe schoenen passen. Sommige kinderen zijn dan zó blij dat ze soms nog eens niet in de gaten hebben dat ze ’n maat groter nodig hebben. En de ouders die er dan bij zijn schrikken soms dat de voeten van hun kinderen zo gegroeid zijn. Thuis lopen ze ook altijd op te kleine en kapotte schoenen.

Omdat ik dit jaar dus iets later begonnen was dan vorig jaar werd ik ook door enkele gezinnen heel voorzichtig gebeld met de vraag of ze ook dit jaar weer op de hulp mochten rekenen; en zeker als een van de kinderen is blijven zitten. Ze denken dan toch vaak dat het afgelopen is met de pret. Maar dat is natuurlijk niet zo. Er kan altijd wel een duidelijke reden zijn dat een kind een jaar over moet doen; dat gebeurd overal te wereld. En dat is nog geen reden om de hulp stop te zetten. Bij twee keer achter elkaar blijven zitten wel. De ouders moeten hun kinderen ook stimuleren; ook al is dat soms moeilijk omdat ze zelf vaak niet kunnen lezen en/of schrijven.

Maar los van dat zijn ze wel blij; net zo blij en dankbaar als hun kinderen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Drie jaar geleden kwam ik in San Pedro bij een gezin terecht van een alleenstaande moeder met 7 kinderen. Ze had in het verleden een relatie gehad en daaruit waren de 3 oudste kinderen geboren. Later kreeg ze een relatie met een andere man en kwamen  er nog 4 kinderen. Ook die man ging weg, kwam af en toe terug, maar toch bleef Isabel alleen met haar kinderen. Ik had dat jaar in ieder geval voor hun 5 Padrinos die kinderen wilden sponsoren. Het derde oudste meisje Catalin was thuis en bleef thuis. Het is een hele lieve meid maar wel beperkt en dat maakt dat ze niet naar een school kan waar het gewone onderwijs gegeven wordt. En een andere mogelijkheid was er op dat moment niet. Toen ik vorig jaar weer in het gezin kwam had moeder er weer een baby bij. De relatie met de vader van de jongste kinderen leek hersteld toen ze zwanger raakte; maar deze vader wilde niks van de 3 oudste kinderen weten en als die bij Isabel zouden blijven dan zou hij vertrekken. Maar daarvoor verhuisde het gezin naar San Antonio, ongeveer ’n half uur van Antigua met de bus. Ze hadden iig wel een huis. In San Pedro woonden ze in een huisje van golfplaten, maar in San Antonio had de vader een  huis van betonblokken en dat is altijd beter natuurlijk. ’n Schat van ’n vrouw met hele leuke en wat de jongste betreft heel energieke kinderen. Vooral de drie “middelste”. Ze zaten met z’n drietjes in de zelfde klas. Want als de een of de ander 1 of 2 jaren over moet doen dan kom je natuurlijk vanzelf bij elkaar te zitten… Zo energiek dat wanneer je dankt dat ze naast je lopen en kijkt er altijd wel een boven op een hek zit, aan een tak van een boom hangt of opeens aan de andere kant van de straat loopt. Maar wel allemaal even beleefd en netjes. Niet roepen, niet gillen, allemaal wachten ze op hun beurt en niemand die gaat huilen omdat hij of zij denkt dat ie overgeslagen wordt.

Isabel vertelde dat de vader van de jongste kinderen voorgoed weggegaan was. Hij woont nu vlakbij met zijn oudste volwassen kinderen in een ander huis en de jongste kunnen er zo zelf naar toe als ze willen. En Isabel mag met haar hele kroost in het huis blijven wonen en hij betaald als alimentatie zo ongeveer € 30 per maand. Omdat hij dus vertrokken was, was er ook geen geld meer om eten en andere belangrijke dingen te kopen. De oudste zoon Eric en de oudste dochter Wendy hebben hun school toen onderbroken en zijn gaan werken om zo hun moeder en het hele gezin te helpen.

Ze gaan dit jaar weer door met hun studie. Wendy werkt in een fabriek waar groenten klaargemaakt worden voor transport naar het buitenland. Ze moet elke dag om 5 uur uit bed om op tijd op het werk te zijn. Stipt om 6 uur en dan loopt ze eerst nog 20 minuten. Van maandag t/m vrijdag en op zaterdag werkt ze tot 12 uur ’s middags. Eric is iets jonger en daarom is het moeilijker voor hem om werk te vinden, maar hij is volop aan het zoeken. Eric gaat op zaterdag middag naar een typecursus en op zondag samen met zijn zus naar school; en dan moet er ook nog huiswerk gemaakt worden.

’n Geweldig leuk gezin, en heerlijk om met het hele spul naar de markt te gaan om inkopen te doen. Iedereen wacht tot ie aan de beurt is, en alle oogjes glimmen als ze weer wat in hun eigenrugzak mogen doen. Isabel is altijd op tijd. Ze heeft de meeste kinderen mee te brengen naar Antigua en moet het langst reizen, maar ze staat altijd op tijd klaar en op mij te wachten in plaats van andersom. Ze kent ook alle namen van de Padrinos van de kinderen en zorgt dat haar kinderen die ook kennen. Ze bewaart alle foto’s heel zorgvuldig en heeft voor alles wat meegebracht wordt uit Nederland even veel belangstelling en interesse. Net als alle andere mensen hier snapt ze niet dat ik niet het hele vliegtuig met fruit mag vullen als ik dat zo lekker vind, (want dat is toch groot genoeg en jij zit er toch alleen in?) en is elk jaar weer ontzettend dankbaar voor alle hulp.

Dit jaar heb ik voor Catalin ook Padrinos gevonden. In het dorp waar ze woont is een school voor kinderen met leerproblemen en ze is dolgelukkig dat ze er naar toe mag, maag nog gelukkiger dat ze nu haar eigen Padrinos heeft en met de rest meetelt.

Maar met zoveel kinderen is het bijna niet te doen om alle inkopen op één ochtend klaar te hebben. Daarom had ik dit jaar iets anders verzonnen. Het waren zoveel lijsten voor schoolspullen dat ze die niet klaarkregen terwijl wij alle andere inkopen gingen doen. Dus zei ik dat we vroeg in de middag terug zouden komen.

En heb ik ondertussen het hele gezin (behalve Wendy, want die moest werken) meegenomen naar McDonalds. En dat was natuurlijk een groot feest. We kregen alle hulp van het personeel; we zaten lekker in de tuin en er werden tafels aan elkaar geschoven. Er werd bij de bestelling heel geduldig gewacht tot ieder precies wist wat ie wilde. Er werd  genoteerd hoeveel jongens en meisjes er waren en toen we goed en wel buiten zaten te eten kwam er iemand die voor elk kind een cadeautje had. Ik kwam ogen tekort; zo mooi was het. De een zat lekker aan een kippenpoot te kluiven, de ander deed zolang mogelijk over het heerlijke drinken, en weer een ander doopte iedere keer ’n frietje in de saus die erbij zat en dan zag je die heerlijk smullen. Alle cadeautjes werden zorgvuldig en gingen van hand tot hand, en iedereen was blij. Toen we allemaal klaar waren met eten zijn we naar binnen gegaan want daar was natuurlijk nog een groot speelhuis waar de jongste kinderen in mochten. Voordat ik kon zeggen dat ze wel hun schoenen uit moesten doen, zaten ze er al bovenin…. Maar gelukkig hadden ze zelf heel snel in de gaten dat dat met schoenen niet werkte. Ze hadden het rijk alleen, er waren geen andere kinderen op dat moment. Dolle pret hadden ze. En toen we vertelden dat het weer tijd was om te gaan deden ze allemaal hun schoenen weer aan, pakten allemaal hun rugzak die gevuld was met sokken, ondergoed en uniformen en ieder droeg zoveel mogelijk tassen waar schoenen in zaten en dat waren  tien tassen met daarin tien dozen met schoenen.

Daarna zijn we alle schoolspullen op gaan halen. Dat waren nog eens zoveel grote en zware tassen meer. Na heel veel kusjes en knuffels en bedankjes ging de hele familie weer met de bus terug naar huis. Tassen gevuld, buikjes gevuld en mijn hart gevuld. Soms moeten mensen ook gewoon eens verwend worden.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Aan Mayra, de kapster, had ik weer gevraagd of ze tijd en zin had om ook dit jaar weer de haren van de kinderen te knippen, net als vorig jaar. En dat had; ze had er vorig jaar enorm van genoten vertelde ze. Toen hadden we er ook nog ’n tandarts bij, maar die hadden we dit jaar niet in de aanbieding. En dus konden we nu de ochtenden en de middagen naar  San Pedro. Net als vorig jaar op de school Brillo de Sol, want daar is plaats genoeg en als tegenprestatie worden ook alle kinderen van die school geknipt als ze toestemming hebben van hun ouders.

Ik had tegen alle families gezegd dat we op de ochtenden van 8-11 uur daar waren en op de middagen van 2-4 uur. Ten eerste loopt dat altijd uit en ten tweede komen de meeste mensen toch te laat en dan waren wij toch nog op tijd thuis om te eten.

Iedereen was natuurlijk welkom; ook de broertjes en zusjes van de kinderen die in het project zitten, want dat verschil kun je op dat moment niet maken natuurlijk.

Mayra knipte weer met veel plezier; en ik had me een plekje in de keuken, meteen om de hoek van de “kapsalon”  bemachtigd om ondertussen alvast wat brieven te vertalen die de kinderen aan hun Padrinos geschreven hadden. Tenminste als ik de kans kreeg. Dinsdag kwam Isabel met de hele kroost en de drie middelste kinderen van haar keken hun ogen uit toen ik zat te typen. Nog eens niet zozeer daarom als wel om het feit dat ik met mijn vingers letters op een papier kon toveren. Ik legde een beetje uit hoe het werkte en binnen no-time wilde ze alle drie hun naam schrijven. Ze vonden het geweldig en waren helemaal trots dat het hun ook lukte. Verder heb ik ze maar niks uitgelegd, dat leek me beter. Het was heerlijk weer; er staat een schommel en er lag een voetbal, dus leek het mij beter dat ze buiten hun energie gingen verbruiken.

Maar het was een super week. De meisjes wilden bijna allemaal hun paardenstaart eraf en/of hun haar in laagjes geknipt. Ik had weer ’n heleboel speldjes en andere prullaria in allerlei vormen, modellen en kleurtjes gekocht en ze vonden het een voor een geweldig om iets moois voor in hun haar uit te kiezen. De jongens werden (bijna) allemaal geschoren, zodat de moeders daar voorlopig geen geld aan uit hoeven te geven. Omdat we dit jaar dus de ochtenden en de middagen beschikbaar waren was de opkomst vele malen groter dan vorig jaar. Er zijn nl. heel veel kinderen die alleen maar ’s middags kunnen komen omdat ze ’s ochtends naar school gaan of andersom. Ook de broertjes en zusjes van de kinderen in het project mochten komen en er zijn ook heel wat moeders onder de schaar gegaan. De jongste was ruim 7 maanden en de oudste bijna 50 jaar. We hebben heel wat haren opgeveegd; plastic tassen vol… Mayra toverde de meest mooie kapsels tevoorschijn en knipte elk kind met evenveel liefde. Of ze vlooien hadden of niet; en ieder die wilde kreeg weer gratis advies hoe en op welke manier hij/zij het haar en hoofdhuid/luis het beste kan verzorgen. En dat allemaal met de meest goedkope spullen, want Mayra weet inmiddels wel dat de gezinnen in mijn project weinig/geen geld hebben om te besteden en zeker niet aan hun haar. En dan blijk je hier ook allerlei handige tips te hebben die op groente of fruit basis zijn gebaseerd. En dat is er genoeg natuurlijk.

Maar hoe of wie dan ook; iedereen ging gelukkig en tevreden naar huis als ze klaar waren. Ook Mayra en ik.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Een terugblik op de afgelopen weken wat betreft de schoolsponsoring. Er zijn 4 kinderen afgevallen. Een meisje (20 jaar) heeft het afgelopen jaar ’n kindje gekregen en wil dit jaar zelf nog voor haar dochtertje zorgen en volgend jaar haar studie weer oppakken. Een ander meisje (14 jaar) is gestopt omdat ze geen zin meer heeft om te studeren en nu op de finca (koffieplantage) gaat werken waar ze met haar moeder en broertjes en zusjes vlakbij woont. Ze heeft inmiddels ook al spijt van die beslissing, maar dat is nu te laat. En een andere jongen (19 jaar) wil een jaar onderbreken omdat zijn vader een ongeluk op het werk heeft gehad, 4 ribben heeft gebroken en voorlopig niet kan gaan werken omdat hij veel moet rusten. Deze jongen zorgt er dan voor dat het gezin toch een beetje inkomen heeft om in ieder geval te kunnen eten. Ieder heeft zijn/haar reden en ieder is vrij om te kiezen wat hij/zij wil. Het enige wat we aan kunnen bieden is de kans om te studeren en hoe jammer het soms ook is als iemand een andere keuze maakt; we moeten dat respecteren. Maar degenen die de keuze maken omdat ze geen zin meer hebben verliezen wel hun kans en dat heb ik ook gezegd. Het is niet zo dat ze volgend jaar weer wel in aanmerking komen. Het is geen spelletje en het geld wordt niet betaald om weg te gooien.

Er zijn 4 nieuwe kinderen die we welkom mogen heten in het project. Waarvan drie kinderen uit twee nieuwe gezinnen. En de stand ziet er dit jaar als volgt uit. Er worden nu 78 kinderen gesponsord in  27 verschillende gezinnen in Guatemala. Deze kinderen worden door 63 families/personen uit Nederland, België, Duitsland, Spanje, Denemarken en Engeland gesponsord. Het maakt zoveel uit voor een gezin dat ze hulp aangeboden krijgen bij de studie van hun kind/kinderen. De kinderen kunnen inderdaad naar school, ook zonder de sponsoring, maar hebben geen uniform, geen schoolspullen  en al helemaal vaak geen fatsoenlijke schoenen om aan te doen. Ik kan me nog herinneren dat de kinderen van de gezinnen met wie ik in de eerste jaren inkopen ging doen ook niet eens een onderbroekje of sokken aanhadden. Nu wel, want ik koop ook ondergoed en sokken voor ze. Veel ouders hadden ook geen geld om met de bus naar Antigua te komen om alle inkopen te doen met hun kinderen. En dat ritje kost € 0.15 per volwassene. Dus als ze niet konden komen omdat ze geen geld hadden dan konden ze mij ook niet bellen om een afspraak af te zeggen. Dan gaf ik bij het eerste bezoek vaak geld voor de bus anders hadden die afspraken geen zin; en als we klaar waren dan gaf ik weer geld zodat ze weer met de bus terug naar huis konden. Dat is gelukkig allemaal veranderd.  Of  vaak hadden de ouders alleen maar geld om ’n schriftje en potlood te kopen. Of ze kopen elke maand iets, en dan komen de kinderen dus altijd tekort. Zoals een moeder mij enkele weken geleden ’n dag nadat we alle inkopen voor haar kinderen hadden gedaan vertelde, dat haar kinderen trots tegen hun vader gezegd hadden toen ze thuiskwamen van de markt: “we hebben nog nooit 2 paar schoenen  gehad in ons leven, en nu hebben we zelfs 2 paar nieuwe schoenen op een dag!”  En een kind had de doos met nieuwe schoenen achter op het voeteneind van het bed gezet, bang dat ze de volgende dag weg zouden zijn. Hoe trots kun je zijn en hoe blij kun je iemand maken. Er is niet een gezin in mijn project dat zelf de spullen zou kunnen kopen voor hun kinderen. Nog niet voor een kind zelfs. Nog niet eens ’n compleet uniform. Misschien wel ’n witte bloes of ’n paar sokken. De jongste van dit jaar was zo blij met z’n nieuwe  ondergoed dat toen ik de volgende dag op bezoek kwam hij in z’n nieuwe onderbroekje rondliep, hij wilde geen korte of lange broek erover aan.  Het was ’n boxer short en dat kon volgens hem ook doorgaan voor korte broek. Hij is bijna 5 jaar en gaat voor het eerst naar school; helemaal gelukkig met z’n spulletjes. Ook al snapt ie natuurlijk nog niks van de manier waarop hij geholpen wordt. Het is zo de moeite waard en ik denk niet dat iemand van de Padrinos zich voor kan stellen hoe blij ze de kinderen en hun families hier maken met hun sponsoring. Behalve de mensen die inmiddels ooit in Guatemala geweest zijn natuurlijk; die hebben op z’n minst wel een idee hoe de gezinnen hier wonen en leven en hoe noodzakelijk het is om een steentje bij te dragen.

Op de foto’s staan de nieuwe kinderen van dit jaar. Alle kinderen hebben ieder op hun eigen manier weer iets mooi gemaakt voor hun Padrinos. Elk briefje en elke tekening heeft weer zo’n typische geur van de rook die van de brandende houtje op het vuur komt. De een maakt er iets mooiers van dan de ander, maar ook hier is niet ieder kind even creatief en behalve dat heeft ook hiervoor niet iedereen de mogelijkheid om er nog ’n plakwerk van te maken. Maar elk werkje is van harte en met veel liefde gemaakt; dat weet ik zeker. Net zoals het ene kind het leuker vindt dat er foto’s gemaakt worden dan het andere. Ook hier is er verschil, net zoals overal ter wereld.

Ik heb nog enkele mooie kinderen in de “aanbieding” voor volgend  jaar; dus als er iemand is die nog ’n kindje wil sponsoren of iemand kent die interesse heeft om dat te gaan doen; dan mogen ze zich aanmelden.  Heel graag zelfs! Info kun je vragen via de mail: miekeblankers@hotmail.com

Volgende week alweer m’n laatste nieuwsbrief; mijn tijd zit er bijna op.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Vorige week hebben we net als elk jaar een bijeenkomst gehad met alle moeders (en eventuele kinderen die op dat moment alleen thuis zouden moeten blijven) in San Pedro las Huertas, zoals altijd ook nu weer in het huis van Ismenia. Op drie na waren ze er allemaal. Achteraf hoorde ik dat een oma van de kinderen op een verkeerde plaats had gewacht en uiteindelijk maar weer naar huis was gegaan omdat ze dacht dat het niet doorging. En een ander had het bericht niet doorgekregen. Dat kan allemaal gebeuren. Ik vind dat nog steeds wel ’n beetje spannend; ook omdat er van mij verwacht wordt dat ik ’n soort van speech ga houden en daar ben ik in groepsverband niet zo’n ster in. Maar het was gelukt; er moest verteld worden wat er gaat veranderen dit jaar of waar de ouders in ieder geval op moeten letten. Ze hebben tenslotte zelf de verantwoordelijkheid voor de studie van hun kinderen. Ik ben er weer ’n jaar niet en dan moeten ze toch zichzelf redden. De kinderen die zijn blijven zitten dit jaar moeten het schooljaar nu wel halen anders wordt de hulp stopgezet. Klinkt misschien streng, maar dan gaan ze er wel voor. In elk project worden ze meteen uitgeschreven; krijgen ze geen tweede kans. Ik had een man uit Guatemala uitgenodigd die ik enkele weken geleden ontmoet had. Hij is samen met enkele andere mensen een soort van project begonnen voor kinderen die extra aandacht nodig hebben bij het maken van hun huiswerk. En dat zijn er nogal wat omdat de klassen, zoals ik al eerder verteld heb, soms uit bijna 50 leerlingen bestaan. 

En ook de meeste ouders van de kinderen in mijn project kunnen niet lezen of schrijven en dus ook hun kinderen niet helpen. Dus ik zag dat wel zitten en ook zeker voor de kinderen die dit schooljaar over moeten doen en ook omdat dat project in San Pedro is waar toch de meeste van mijn gezinnen wonen. Maar de goeie man was niet op komen dagen en dat was wel jammer. Maar ik heb zijn telefoonnummer en Ismenia en Claudia gegeven en zij gaan dat verder regelen. Claudia legde nog even uit hoe het zit met de ecofilters die elk gezin een heeft en waarvan de binnenpotten elk jaar vervangen moeten worden en natuurlijk werden ook de nieuwe gezinnen welkom geheten en aan hun werd ook de uitleg gegeven die ze nog niet hadden gehad.

Als dat alles afgelopen is dan is het tijd om van de meeste mensen afscheid te nemen. Ze wachten dan allemaal op hun beurt en alle moeders willen mij nog effe persoonlijk spreken. De een heeft nog een rekening die betaald is maar waar ze nog geld voor krijgen; de ander vraagt of ik ook nog de catechese les wil betalen; weer een ander vraagt of de kinderen van een nicht alsnog ingeschreven kunnen worden en zo hebben ze allemaal nog iets belangrijks. Maar het lieve is wel dat ze allemaal nog even goeiedag komen zeggen en bedanken voor alles. Een moeder kwam later nog even terug om te vragen of ik ’n paar kilo mais en bonen wilde kopen voor haar en haar gezin. Haar man heeft enkele weken geleden 4 ribben gebroken en kan dus niet werken en dan is er ook geen inkomen. Daar zit je dan met nog 6 jongens thuis. Ik was blij dat ze het durfde vragen, want dat is niet zo makkelijk denk ik. Er zijn kinderen die nog ’n tekening hadden gemaakt en er waren verschillende families die nog graag ’n cadeautje aan mij wilden geven, maar dat niet bij hadden. Dus moest ik weer opnieuw een aantal afspraken maken om wat dingen in ontvangst te nemen. En dan zijn er natuurlijk ook altijd mensen die of de tekening of ’n kopie van het rapport voor de Padrinos vergeten zijn. Ook moest ik zelf nog afspraken maken bij enkele gezinnen om nog foto’s te maken. Die mensen zijn bijna niet te bereiken, wonen ook net te ver weg om alleen naar toe te gaan. Dus die komen mij dan letterlijk tegemoet.

Kortom: binnen no-time had ik dan toch weer 20 afspraken staan die ik allemaal graag afgewerkt wil hebben voor mijn vertrek. Ik heb een hartelijk applaus in ontvangst genomen en dat was wel ontroerend; ik heb dat  gedaan in naam van alle mensen die een kind sponsoren en ook alle mensen die een andere bijdrage hebben geleverd om deze weken weer te laten slagen.

Enkele moeders verlaten het huis dan in tranen; en ook daar ben ik niet zo’n held in. Maar dat hoort er allemaal bij. Afgelopen zondag heb ik een soort van spreekuur gehouden bij de wasplaats in San Pedro voor alle mensen die me dus nog effe iets af wilde geven. Daar zit je dan toch weer ’n uur, maar met de zon hoog aan de hemel en een lekker windje is dat helemaal niet erg.

Ik heb inmiddels ook een rondleiding gekregen in de fabriek waar ze de Eco-filters maken en dat was heel bijzonder. Zo’n filter zorgt er toch maar voor dat ’n gezin altijd schoon en gezond drinkwater heeft. Het water wat in Guatemala uit de kranen komt is niet echt gezond en er zit ook chloor in. Het is een uitvinding geweest van een man uit Guatemala en inmiddels hebben 300.000 gezinnen zo’n filter. Je kunt er regenwater, kraanwater en zelfs slootwater indoen; het resultaat is altijd schoon en lekker drinkwater en dat is natuurlijk geweldig.

De oudste student in het project heeft me afgelopen week verteld dat hij dit jaar gaat trouwen. Een moeder vertelde me nog dat er bijhaar ingebroken was en alle nieuwe spullen van haar dochtertje gestolen waren; schoenen, gymschoenen, uniformen en schriften. Een andere student vertelde me nog dat hij wel toegelaten is op de universiteit, terwijl hij dacht dat ie ’n jaar moest wachten. En zo krijg ik de laatste week nog van alles te horen.

De kinderen die op het speciaal onderwijs zitten (en dat zijn er nu vier) zijn enorm veranderd. Ze maken het erg goed; maken netjes hun huiswerk en hebben weer zin om naar school te gaan.

Madelin maakt het ook goed in het ziekenhuis; moeder Marta moet er nog ’n beetje aan wennen dat haar dochtertje niet meer thuis is, maar ziet wel dat haar dochter het naar haar zin heeft en niks tekort komt.

Antigua; de eerste processies zijn alweer voorbij getrokken, Pasen valt vroeg dit jaar en er komen met de week meer buitenlanders naar Guatemala om dat mee te maken. Alle talen hoor je hier door elkaar; Antigua staat ook bekend in de hele wereld om zijn meest mooie en traditionele processies voor en met Pasen. Hotels lopen vol en over 3-4 weken is er nergens meer ’n bed vrij. Kun je over de koppen lopen hier; maar maak je ook iets moois mee dat je nooit meer vergeet.

Antigua; waar de burgemeester sinds november in de gevangenis zit omdat hij zo ongeveer 27.000.000 heeft verduisterd van de gemeente. In euro’s is dat toch ongeveer 270.000 en dat is nogal wat. Er loopt niks door in de gemeente want niemand is schijnbaar bevoegd om beslissingen te nemen. De straten zijn ook lang zo schoon niet als anders en zo blijft er wel meer liggen.

Maar we hebben met z’n allen weer heel veel kinderen en gezinnen geholpen in de afgelopen weken. Van kleuterschool tot universiteit en dat is mooi om te zien. Zoals ik al eerder geschreven heb, hier zijn is echt totaal anders. De mensen, de taal, de geuren en de kleuren en natuurlijk de zon, ook al is het hier nu winter en hebben heel veel mensen griep. Ik heb heel veel prachtige tekeningen en briefjes gekregen om naar de Padrinos te sturen; en al die briefjes hebben een heel bijzonder geurtje; zo’n geurtje van brandende houtjes. Waarschijnlijk nog te ruiken als ik weer in Nederland ben. De foto’s zijn weer besteld en de meeste briefjes alweer vertaald. Binnen 4 weken krijgen alle Padrinos weer het nieuws van hun kinderen en de families in de brievenbus.

Bij twee gezinnen kwam ik nog net op tijd om te weten te komen dat ze met een verhuizing bezig waren en dus volgend jaar ergen anders wonen. Wel fijn, want dat kan me ’n hoop zoekwerk schelen. Ze moesten alle twee het terrein binnen een maand verlaten omdat de eigenaar er andere plannen mee had. En hier wordt dan eerst hun huisje afgebroken, op een ander terrein opgebouwd en later wordt de hele inboedel versjouwd. Dit systeem is alleen voor de arme mensen die ’n huisje van golfplaten hebben; de rijkere mensen hebben natuurlijk een huis van steen. Het was wel heel apart en indrukwekkend om twee bedden te zien staan met hun hele hebben en houwen er bovenop. Dat is het dus. Niet meer en niet minder…

Ik wil iedereen weer van harte bedanken. Voor de steun op welke manier dan ook. Alles is altijd belangrijk en welkom. Gebed, gedachten en geld, en om maar een vierde woord te bedenken dat met de letter g begint: geluk. De kinderen hebben geluk en ik ook. Dat ik het kanaal mag zijn tussen rijk en arm wie wat ook mag zijn. Bedankt voor het vertrouwen allemaal. Deze weken zijn zeer geslaagd geweest dankzij iedereen die op zijn of haar manier een steentje bijgedragen heeft. Mijn tijd zit er weer bijna op. End van de week ben ik weer in Nederland en gaat ook daar het leven gewoon weer door.

Heel veel warme en lieve groeten vanuit Guatemala.

Lieve Mensen,

Zo denk ik dat ik een laatste rustige week heb; en zo zit ik weer helemaal vol. Zo dacht ik dat ik afscheid genomen had van alle families en zo zie ik ze weer allemaal.

Vorige week ben ik in contact gekomen met Vera; een jonge nederlandse voruw die hier is om spaans te leren en daarna in een project te gaan werken als tandarts.

Samen met mij is ze vorige week enkele gezinnen gaan bezoeken zodat ze een idee heeft hoe de mensen hier leven en welke gezinnen zoal in mijn project zitten. Als je hier alleen maar komt om te leren en in een bestaand project te werken dan heb je nog geen idee hoe het echte leven van de mensen er soms uitziet. Vera was enthousiast en wilde graag iets voor de kinderen van mijn project betekenen. Dat kon natuurlijk alleen maar deze week; mijn laatste week. Een supergoed idee natuurlijk om de tanden van alle kinderen te controleren; en dat gratis. Toen ik er over nadacht zag ik alles al voor me. Hele gezinnen die weer ergens bij elkaar moesten komen en (misschien) huilende kinderen. Omdat vele gezinnen niet (altijd) op tijd komen kan het zijn dat er veel kinderen staan te wachten. Toen kreeg ik het idee om een kapper te zoeken. Als alle kinderen dan ook nog gratis geknipt worden dan hadden we twee in een dacht ik zo. En er moest nog een ruimte gezocht worden, want je kunt dat niet zomaar op straat doen. En alles moest binnen drie dagen geregeld zijn. Voor 81 kinderen. Ik ben naar San Pedro gegaan omdat daar de meeste families wonen. Naar Brillo de Sol, de school voor bijzondere kinderen, om te vragen of we daar een ruimte mochten gebruiken. En dat mocht; ik mocht zelfs kiezen welke. Toen op pad voor een kapster. We hadden afgesproken om alleen de ochtenden te gaan; ‘s middags moeten Vera en Liz (mijn huisgenootje die zou assisteren) nog naar school voor de spaanse les. Heel dicht in de buurt woont hier een kapster die meestal alleen maar ‘s middags afspraken heeft en die wilde met liefde en plezier meehelpen. Kosten: € 1,- per kind. Dat was dus allemaal geregeld. Toen moesten alle families nog gebeld en afspraken gemaakt worden om te voorkomen dat de ene ochtend niemand zou komen en de andere er zomaar 30 zouden zitten wachten. Ik had wel de afspraak met school gemaakt dat ook alle kinderen van de school naar de tandarts mochten en ook dat hun haar geknipt zou worden. Ook voor die kinderen gratis en in ruil voor de ruimte en de plaats die we mochten gebruiken. De kinderen van mijn project die ‘s ochtends naar school gaan moeten eerst toestemming aan de leerkracht vragen met een briefje en handtekening van een van de ouders. Dus maandag konden we vast beginnen met de kinderen die ‘s middags naar school moeten.

We hebben er nu drie ochtenden opzitten; morgen nemen we “vrij” en dan komen vrijdag de laatste gezinnen. Ik had ‘n heleboel mooie haarspeldjes voor de meisjes gekocht; dan konden ze na de knipbeurt kiezen wat ze in hun haar wilden.

Toen we maandag wilden vertrekken stonden we hier buiten te wachten en zagen we bij de buren al een heleboel vuilnis voor de deur staan. Ook een hele stapel van die grote eierrekken. De buuf kwam buiten en ik vroeg of we die mee mochten nemen. Een mooi kado voor de school dacht ik; dan kunnen de kinderen daar fijn mee knutselen. Zonde om weg te gooien.

Toen we aankwamen op Brillo de Sol hebben we van de kleine ruimte een mooie praktijk gemaakt. Er werd een tafeltje in gezet; een leuk kanten kleedje erover; er kwam nog een meneer die de boel nog moest poetsen vond hij, vanwege de hygiene en de eierrekken werden op de grond in een hoek gezet; niemand wist op dat moment nog hoe goed deze in de praktijk van pas zouden komen, om al het vuil wat van de vieze tandjes geschraapt werd in te doen.

De kapster besloot om buiten onder de veranda te knippen; lekker in de schaduw en op een plaats dat we alles konden overzien.

Ondanks dat we het spannend vonden hadden we er allemaal zin in. De families waren allemaal enthuisiast aan de telefoon; ook al is het dan nog afwachten of ze het de moeite waard vinden om daar voor echt naar de plaats van bestemming te komen en eventueel geld uit te geven voor de bus.

Maar die maandag de afspraak hadden waren er ook. De kinderen enthousiast met de kapper en de meisjes vooral met alle mooie speldjes. Ze gingen ook met gemak binnen bij de tandarts en niet een liet er een traan. Er werd gecontroleerd; schoongemaakt en getrokken. En gemopperd dat ze beter moesten poetsen en vooral ook dat de moeders hun kinderen mee moeten helpen. Moesten ze al wachten dan konden de kinderen fijn buiten op het grote terrein spelen. Het liep als een tierelier. Iedereen genoot ervan; hoe primitief de tandarts ook moest werken; het ging allemaal goed. Je kunt de kinderen hier tenslotte toch niet zo helpen als in Nederland. Dat is anders. Maar het belangrijkste was dat ze gecontroleerd werden en dat is gebeurd. En natuurlijk de rotte kiezen eruit. Voor de meeste meisjes van de gezinnen in mijn project was het ook de eerste keer dat er iemand met een schaar hun haren mooi maakte. Behalve dat dat dan ooit gebeurd zou zijn door een grotere broer of zus; een huilend kind achterlatend met een scheve pony of een flinke hap eruit geknipt…

Dinsdag vierde de school carnaval en dat vrolijkte de boel behoorlijk op. De kinderen van Brillo de Sol zagen er allemaal geweldig uit; ieder op hun eigen manier. De juffen deden een dansje en iedereen genoot er duidelijk van; de hele ochtend.

Als een gezin te laat was dan kon ik de klas binnen lopen en kon er een kind van de school tussendoor totdat het volgende gezin weer kwam. Het verliep prima.

De kapster gaf volledige uitleg aan de moeders waarvan de kinderen een haar vol luizen hadden wat daaraan het beste te doen was; tot en met hoe ze het haar het beste konden wassen. Een echte kapster dus; van alle markten thuis. Een kind met schrale wange? Geen probleem; ze wist overal wel iets voor en allemaal van die natuurlijke dingen waar de mensen geen geld voor uit hoefden te geven. We hebben ook echt heel veel plezier gehad; echt genoten. De kinderen die klaar waren liepen helemaal sttralend naar de klas of naar hun moeder; helemaal trots dat ze zo knap waren. Twee zussen hadden het lef om hun lange haar tot op hun schouders af te laten knippen. Echt heel mooi waren ze. Alle dooie punten eraf en het zag er super uit. Gelukkig hoefde niemand die zat te wachten zich te vervelen. De moeders van de gezinnen kennen elkaar inmiddels en zaten gezellig te  kletsen en de kinderen konden schommelen; voetballen of bij elkaar gaan kijken hoe het ging. Klasgenoten of broertjes en zusjes liepen nieuwsgierig mee naar binnen bij de tandarts om als eerste in de monden van de patient te kunnen kijken, zodat Vera niks meer kon zien. Geweldig. Mijn huisgenootje Liz is deze week gepromoveerd tot tandarts assistente. Ze gaf alles aan wat nodig was en zorgde dat de boel op tijd weer gesteriliseerd werd. Spoelen, spugen, mondjes afvegen; ze deed het allemaal. Het was een hele drukte, maar vooral gezellig en iedereen die klaar was vertrok met een voldaan gevoel en een stralende lach.

Als de kinderen niet alleen durven dan komen ze aan mij vragen of ik mee naar binnen wil gaan. Dat is wel aandoenlijk; ik hou de handjes vast maar ze geven geen kik. En sommige kinderen waartegen ik zei: je bent klaar, sprongen van de tafel en renden naar buiten. Blij dat het erop zat.

De kinderen een stuk knapper dan toen ze aankwamen en met soms ‘n stuk of wat tanden minder in de mond. Of een grote pluim omdat het gebit er geweldig uitzag.

Maar de moeders allemaal tevreden en dankbaar dat hun kinderen weer geholpen waren.

En wij ook; ontroerend is het om te doen. We gaan elke dag met plezier naar San Pedro. Nog ‘n stuk of twintig kinderen vrijdag en dan zit deze week er ook weer op.

Met de regeltjes die in Nederland gelden zou je hier geen prijs kunnen winnen op de manier waarop deze week gewerkt wordt ; maar wel veel harten.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Vorig jaar kwam ik via een andere familie terecht bij Madelin. Een geestelijk en lichamelijk gehandicapt meisje van toen 4 jaar. Ik heb toen de ouders beloofd dat het project in ieder geval voor een jaar de medicijnen voor Madelin zou betalen. Die dag dat ik dat goeie nieuws kwam vertellen zaten de ouders net te vergaderen over de operatie die Madelin de volgende dag zou moeten ondergaan aan haar oortjes. Ze hadden er gewoon geel geld voor en ook hun eigen familie kon hun niet helpen. Ik heb toen ter plekke geld gegeven en zodoende kon de volgende dag de operatie doorgaan.

Moeder Martha belde mij enkele weken geleden op. Dat wil zeggen: ze belde en dacht dat Claudia zou beantwoorden; ze wist niet dat ik al Guatemala was. Ze vertelde dat Madelin in het ziekenhuis hier in Antigua was opgenomen sinds december en vroeg of ik ‘n keertje mee op bezoek wilde gaan. Graag natuurlijk; maar daar heb ik de eerste weken van mijn verblijf hier gewoon geen tijd voor. Eerst moeten toch alle kinderen voorzien zijn van alle schoolspullen.

Twee weken later belde ik haar op en we spraken af dat we buiten bij het ziekenhuis op elkaar zouden wachten, en zo kon ik dan met haar op bezoek bij haar dochtertje. Madelin lag op een beschermde afdeling en zodoende kon ik haar alleen maar bewonderen door het raam nadat moeder haar uit bed gehaald had en voor het raam kwam showen.

Ze zag er wat magerder uit; ze was erg veel afgevallen en moest nog aansterken volgens de dokter. Moeder Martha wist nog niet wanneer ze Madelin weer mee naar huis mocht nemen. We hebben wat gepraat en bleek dat Madelin nog steeds altijd op het bed van haar ouders lag. Overdag alleen omdat ze zich nog niet goed kan omdraaien en ‘s nachts slaapt zeook altijd bij moeder in haar bed. De vader van het gezin moet vaak naar El Salvador voor zijn werk en blijft dan de hele week weg.

De kinderarts vond het beter dat Madelin een eigen bedje zou krijgen. Op de eerste plaats hebben nou juist deze families geen ledikantje voor de kinderen. De kinderen liggen meteen na de geboorte tot een bepaalde leeftijd bij de ouders in bed. Dat is heel normaal; en natuurlijk ook omdat er geen geld is. De rijkere families kopen mooie kinderkamers voor hun kinderen, maar een familie zoals dit gezin kan dat nooit. Matha vertelde ook dat de rolstoel van Madelin kapot was gegaan. Madelin is het middelste kind van dit gezin. De oudste (een jongetje) gaat al naar school en de jongste ( ook een meisje) is nog thuis. Omdat er geen vervoermiddel is kan Madelin nooit mee naar buiten; ook niet om haar broertje mee naar school te brengen of op te halen. Dat jongetje kan ook niet alleen; dat is te ver weg.

Op de plaats waar we zaten; buiten bij de kinderopname, stonden verschillende buggy’s. Ik vroeg aan Martha of ze daar wat aan zou hebben. Dat zou haar wel helpen zei ze; maar ik zag dat alle buggy’s van die harde plastic kleine wieltjes hadden en dat zou juist voor Madelin heel slecht zijn. Ze kan zich niet in een andere houding verplaatsen en op die keien hier zou dat veel te veel schudden voor haar. We zijn samen nog medicijnen gaan kopen beneden in het ziekenhuis en we namen afscheid. Ik beloofde dat ik voor mijn vertrek nog ‘n keer mee op bezoek zou gaan bij Madelin. Ik ben hier wat rond gaan lopen in Antigua om te kijken of er sowieso hier een ledikantje te koop is. Voor de grotere dingen moet je al gauw naar de hoofdstad. Ik had er eentje gevonden; een beetje vierkant model, niks voor Madelin. Ik geloof dat ik die dag ook eenbrief geschreven en verzonden heb naar al mijn nederlandse e-mail adressen met de vraag of er nog mensen waren die een extra donatie wilde geven. Wie weet zou ik dan een bedje voor Madelin kunnen laten maken bij de timmerman. De reacties waren geweldig. Ik ben enkele dagen later gewoon het ziekenhuis binnegelopen omdat ik wist dat Martha wel bij haar dochter op bezoek was en heb haar verteld dat we op pad konden voor een grote buggy. In Antigua was er niet een te koop zoals goed was voor Madelin. We spraken af dat we samen naar de hoofdstad zouden gaan. Een taxi besproken en op de dag van de afspraak was ook de vader van Madelin gekomen; hij wilde heel graag mee, vind het te gevaarlijk dat wij, twee vrouwen, zonder begeleiding door de stad zouden lopen, ook al gingen we met de taxi. En eigenlijk had hij wel gelijk. Dus wij met drieen op pad. Winkel in en winkel uit; maar nergens geen buggy op luchtbanden te koop. Tot Martha en haar man op een plaats uit stapten en een wijk inliepen omdat ze wisten dat daar ook winkels waren. Ik mocht niet mee van de taxi chauffeur; te gevaarlijk daar vond hij. Even later kwamen ze terug met een vreemde man. Die had hun gevraagd wat ze zochten en juist hij wist waar een winkel was waar ze zo’n buggy verkochten; hij had dat de dag ervoor gezien. Weer naar de andere kant van de stad en in een kleine winkel die je gewoon voorbij zou lopen daar hadden ze er een staan. Een mooie en vooral vrij grote buggy op luchtbanden. Ze vrkochten daar ook matrasjes voor ledinkantjes dus hadden we meteen twwe vliegen in een klap. Ik pingelde er nog twee hoeslakentjes bij en na bijna 5 uur rondgereden te hebben in de hoofdstad konden we weer richting huiswaarts. Moe, maar voldaan en blij dat we de spullen hadden. Een timmerman kan wel een bedje maken, maar moet eerst het matras hebben voor de maat. De volgende dag ben ik naar San Pedro gegaan en had met Martha bij de wasplaats afgesproken. Haar broer is nl. timmerman en op de plaats waar hij werkt kon hij wel een bedje maken. Hij had al een tekening klaar. Ik heb er nog mijn indeeën over heen gegooid en uiteindelijk kwam er een mooie tekening uit. We hadden er vertrouwen in de man beloofde dat het bedje voor mijn vertrek klaar zou zijn. Een vakman, die Andres, met zoveel liefde vertelde hij over de dingen die hij maakte van hout, en het rook zo lekker in de werkplaats. Hij had een machine; de rest was allemaal handwerk.

Eergisteren belde Andres mij op. Het bedje is klaar zei hij. Inderdaad binnen anderhalve week. Omdat we toch in San Pedro waren met de tandarts en de kapper, beloofde ik dat ik op het middaguur even langs zou komen. Ik was echt heel benieuwd. En wow, wat is het een mooi bedje geworden. Bij onze eerste ontmoeting had ik gevraagd of hij er een zon op wilde maken. Omdat ik Madelin een heel bijzonder meisje vind; een zon voor een zonnetje. En daar stond het bedje. Geschilderd en wel. Fijn op hoogte zodat de ouders Madelin makkelijk in en uit bed kunnen tillen, en in bed kunnen verschonen. De zijkant kan helemaal omlaag en onder het bedje enkele laden voor de medicijnen, kleren en luiers. Madelin heeft een eigen mooie, grote buggy en een prachtig eigen bedje gekregen. Met 2 hele mooie dekentjes. En ook de ziekenhuisopname is betaald. Dat is in onze ogen misschien maar minimaal; maar voor de mensen hier een heel bedrag. Dankzij de extra donaties van al die mensen die hebben gereageerd op mijn oproep. Dankjewel hiervoor. Ook namens de ouders van Madelin; ze zijn er zo geweldig blij mee. Als alles goed is dan mag Madelin misschien over twee weken naar huis. Dan kan ze in haar eigen bedje en kan ze ook mee naar school om haar broertje weg te brengen of eens gewoon mee naar de winkel.

Mijn tijd zit erop. Een prachtige afsluiting van deze weken. Ik wil iedereen die op welke manier dan ook een steentje heeft bijgedragen om deze weken helemaal te laten slagen enorm bedanken. Iedereen die op welke manier dan ook betrokken is geweest, dankjewel. Voor de reacties op welke manier dan ook. Voor gebed; de kaarsjes en de lieve woorden.Voor het vertrouwen en geloof in de dingen die ik doe. Dankjewel.

Daarom zijn de laatste foto’s weer voor iedereen. Een bloemetje van de markt hier in Antigua voor de mensen in Nederland. Omdat er zoveel mensen hier weer blij gemaakt zijn.

Het was zo de moeite waard; een fijne tijd om op terug te kijken.

Dinsdag stap ik weer in het vliegtuig terug naar Nederland. Twee totaal verschillende werelden. Zo ver weg en toch zo dichtbij.

Lieve groet Mieke