Lieve Mensen,

De inkopen zijn gedaan. Elk kind heeft weer een mooie nieuwe rugzak en nieuwe school – en gymschoenen uitgezocht; nieuwe uniformen als dat nodig was en alle schoolspullen om het hele jaar naar school te gaan zijn ook weer gekocht. Het blijft druk, maar vooral heel mooi om te doen. Soms ben ik met 5 kinderen eerder klaar dan met een kind, omdat die niet kan kiezen tussen 2 rugzakken of omdat er juist de kleur die hij of zij graag wil, niet bij zit deze keer. Dan zeg ik maar dat hij er even over na moet denken en dat we later wel terug komen om er een te kopen. Ik blijf nog steeds naar dezelfde marktkramen gaan omdat dat het makkelijkst is. De mensen kennen en vertrouwen mij en ik hun. Wanneer ik alle inkopen gedaan heb loop ik al die plekken langs om te gaan betalen zodat ik niet elke dag met een dikke portemonnee op zak loop. Dat vraagt natuurlijk om problemen, en geld wat weg is komt zomaar niet meer terug.

En de bankzaken zitten al niet zo mee dit jaar. Ik heb hier in Guatemala een rekening van de stichting omdat ik dan kan betalen met cheques en zoals ik al zei is dat makkelijker en veiliger dan constant contant geld op zak. Om geld vanuit Nederland over te kunnen maken is er een tussenbank en vanaf daar wordt het op de betreffende rekening in Guatemala gestort. De tussenbank is veranderd en het was en is me nog steeds niet gelukt om geld over te maken naar hier. Het “verloren” geld werd wel iedere keer netjes teruggestort op de rekening van het project, maar het lukte niet zoals ik het graag wilde. Maar goed, op een of andere manier moet het wel naar Guatemala komen natuurlijk. Dus zat en zit er niks anders op dan elke dag het maximum bedrag te pinnen en met dat geld naar de bank te gaan en daar weer te storten. Meer gedoe en het duurt nu natuurlijk veel en veel langer voordat al het geld hier op de rekening staat. Het gaat toch om duizenden euro’s en dat is niet zomaar een twee drie overgezet op deze manier. Maar het houdt me wel bezig en ik blijf zo lekker in beweging van de ene naar de andere plek.

Het is mooi om te zien dat de families zo meedenken met het doen van de inkopen. Dingen die niet nodig zijn worden ook niet gevraagd en daarmee bedoel ik dan bijvoorbeeld een trui die nog goed is en ook past van vorig jaar. De standaarddingen zoals rugzakken, schoenen en schoolspullen moeten de kinderen elk jaar hebben, want daar kunnen ze gewoon geen twee jaar mee doen en dan kan het ook nog zo zijn dat een school een nieuwe directeur heeft die besluit om de uniformen te veranderen en dan heb je dus niks meer aan de kleding van vorig jaar. Daar word ik nooit zo blij van moet ik zeggen. Dan vind ik zo jammer van het geld, maar je hebt gewoon geen keus. Wordt het uniform niet gedragen dan kan het weer zomaar zijn dat er punten van de studie afgetrokken worden mocht de nieuwe directeur een kwaaie dag hebben. En het gevolg daarvan kan dan weer zijn dat een kind het schooljaar niet haalt en het jaar over moet doen en dat is ook weer niet de bedoeling; want dan is het sponsorgeld ook voor niks betaald. Van de macht van leerkrachten en directie van scholen wordt al zoveel misbruik gemaakt; de gezinnen moeten altijd het onderspit delven, zelfs al gaan de ouders massaal naar een school om een klacht in te dienen. Hier kan het nog gebeuren dat een leerkracht “de pik” op een of meerdere kinderen heeft, het huiswerk afkeurt en punten aftrekt terwijl zelfs ik zeker weet dat dat kind gewoon veel beter kan omdat die altijd veel hogere punten heeft gehad. Ouders kunnen naar de directie stappen en uitleggen wat ze denken dat er aan de hand is, maar dat is altijd helaas, pindakaas. Ze blijven zitten of ze willen of niet. Ze staan altijd machteloos; en van een zo’n persoon ben je dan afhankelijk, hangt je hele schooljaar af.

Dit is bij twee van mijn kinderen in het afgelopen jaar gebeurd, twee zusjes, die me zo’n lage puntenlijst lieten zien dat ik er gewoon van schrok. Ik vroeg zelfs of het hun rapport wel was, of het geen grapje was. Maar nee, het was de leerkracht geweest en nu gaan ze samen in een ander dorp naar school. Op zo’n moment vervalt de regel ook dat elk kind in het project maar 1 keer het schooljaar over mag doen, dit gaat zo buiten alle eigen schuld om; daar kan zo’n kind noch zijn familie niks aan doen.

Een ander kind was bijvoorbeeld ziek geweest in het afgelopen jaar; was 2 weken thuis geweest waarvan 1 in het ziekenhuis. Geen genade; en nu vinden ze hem te oud en mag hij niet meer terug naar dezelfde middelbare school, dus moest er weer een andere school gezocht worden waar hij wel toegelaten werd. Is gelukt, maar wel weer een heel gedoe.

Het zusje van een ander meisje in een ander gezin was ontvoerd en gelukkig na 2 dagen weer terecht. De hele familie werd bedreigd en op advies van de politie moesten de meisjes thuis blijven en mochten ze niet naar school. Zij blijft zitten omdat ze ruim een maand niet naar school geweest is. Die mensen zijn alleen maar bang geweest natuurlijk. Dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Eerste klas middelbare school; maar het moet wel weer opnieuw betaald worden.

Een ander kind had dengue; net in de week voordat de proefwerkweek begon; maar hij kon niet naar school natuurlijk, was ontzettend ziek. Altijd een prachtig rapport, maar omdat hij net in die week niet op school was geweest werd het hele jaar weggegooid; niks telde meer. Ook dan kan ik niet zeggen dat ik stop met de sponsoring. Dat is allemaal overmacht. Ze kennen geen genade; er wordt niet meegedacht en de directrice is niet thuis als de ouders een gesprek willen.

Anders is het wanneer een kind geen zin meer heeft of niet genoeg gestimuleerd wordt door de ouders. Met een gezin ben ik gestopt dit jaar. Drie zonen die al jaren in mijn project gesponsord worden. De oudste (net klaar met de 2^e klas middelbare school) was in de vakantie gaan werken en had geen zin meer om terug naar school te gaan; misschien volgend jaar zei hij. Helaas, zei ik, dat is te laat. Het is geen balspel en de Padrinos moeten hard werken om jullie schoolgeld te betalen, dus we gaan niet zitten wachten tot iemand wel of geen zin heeft. Zijn jongere broertjes (12 en 13 jaar) zitten nog steeds in de 3^e en 4^e klas van de basisschool; het ene jaar gaan ze over en het andere jaar blijven ze zitten. Terwijl leeftijdgenootjes al op de middelbare school zitten. Dat is dan heel jammer, maar vooral verspilde energie en geld.

Er gebeurd ieder jaar wel iets wat tegenzit of meer werk vraagt dan ik verwacht had. Keuzes die ik moet maken of dingen waar ik iets langer over na moet denken om uiteindelijk een goede keuze te maken. Ik probeer ook altijd zo goed mogelijk te onderbouwen naar de gezinnen en de Padrinos waarom ik denk dat ik een goede beslissing neem. Niks is zeker en ik kan en probeer het alleen maar zo goed mogelijk doen. Vooral ook door te kijken hoe de gezinnen bepaalde dingen aanpakken en de ervaring die ik inmiddels opgebouwd heb. Gelukkig gaan de meeste dingen goed, en gelukkig zijn de meeste gezinnen en kinderen enorm gemotiveerd en dankbaar voor de hulp die ze krijgen.

Soms moet ik er zelf iets meer voor doen om alles voor elkaar te krijgen. Maar dat vind ik niet erg; ik ben er nu toch. Als je in Nederland bent dan ben je gewoon niet gewend om iets meer te moeten doen dan je zou willen of nodig is; en is dat wel dan kun je daar gewoon klachten voor indienen.

Hier niet; als je hier bent is dat anders. Dan moet je zelf een weg vinden waardoor het gene wat je graag zou willen toch kan lukken en uiteindelijk het beste oplevert. Ook al gaat dat niet altijd op de meest makkelijke manier.

Ik kijk naar buiten en voor het raam staat een ontzettende hoge mooie naaldboon met daarvoor een mooie groene struik, daartussen een grote struik met koffiebonen en daarnaast weer een boom met prachtige gele en nog groene citroenen erin. Ik zie de kolibrietjes vliegen; blijven in beweging van de ene naar de andere plek.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

En dan Mario Macario; ook een van de studenten waarvan ik ooit wel eens dacht dat het “niks” zou worden. vorig jaar heb ik er een verhaal over geschreven, dat we samen naar de bank geweest waren om een rekening voor hem te openen.

En dit is het vervolg daarop. Ik had zijn moeder en de rest van de familie al gezien en gesproken voordat ik contact gehad had met Mario. Hij belde mij zelf op om een afspraak te maken; ik moet me aanpassen aan zijn tijden want hij kan niet zomaar thuisblijven van zijn werk, en de dag dat hij niet gaat werken moet hij naar school.

En daar was ik; tussen de bedrijven door op een zondag middag; hij had ’n paar uur vrij gevraagd en gekregen van zijn baas. Mario zag er goed uit en vooral ook blij. Ik feliciteerde hem omdat hij met een mooie puntenlijst over was naar dit nieuwe schooljaar. Hij had een leuk, druk en vooral ook een zwaar jaar achter de rug en dat kan ik helemaal geloven. De opleiding voor chef-kok vindt hij heel leuk om te doen en met veel zin en energie begint hij dit jaar aan het volgende schooljaar.

Ik kon het toch niet helemaal laten om te vragen hoe het afgelopen was met zijn financiën op de bank in het afgelopen jaar. Soms doe je iets en dan is het maar hopen dat het afloopt zoals je zo graag voor de ander zou willen. Hij straalde en wilde eigenlijk niet eens antwoord geven. Het is wel gelukt, zei hij wat onverschillig. Wat is gelukt Mario? Ik heb wel wat gespaard zei hij.

Mag ik dan weten hoeveel je gespaard hebt of wil je dat niet zeggen waar je moeder en je zusjes bij zijn? Hij draaide en lachte wat en ik werd natuurlijk steeds nieuwsgieriger. Wil je het wel vertellen tegen mij, Mario? Vroeg ik nog ’n keer.

Ja hoor, zei hij toen. Ik heb Q 2000 gespaard in het afgelopen jaar zei hij trots.

Wat heb jij? Vroeg ik omdat ik echt dacht dat ik hem niet goed verstaan had.

Maar hij zei weer: ik heb Q 2000 gespaard.

Ik gaf hem een knuffel en feliciteerde hem; ik kon het bijna niet geloven. 2000 Quetzales is omgerekend € 248 en dat is echt een heleboel geld; maar zeker voor hier. En hij heeft het helemaal zelf met heel hard werken bij elkaar gesprokkeld.

En hoe voel je je nu? Vroeg ik hem.

Ik ben trots, zei hij.

Ik ook Mario, zei ik.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

In de periode dat ik in Guatemala ben wordt ik vaak gebeld door mensen die ik niet ken; mensen die mijn nummer gevraagd en gekregen hebben van een van de familieleden die in het project ingeschreven staan. Mensen tegen wie ik vorig jaar gezegd heb dat ze het dit jaar maar weer eens moeten proberen omdat ik niet bij voorbaat kan en wil beloven dat ik hun kinderen kan gaan sponsoren. Zeker ’n paar keer per week komt dat voor; of ik kan ook zomaar op straat aangesproken worden. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik niets kan beloven en dat ik eerst Padrinos moet hebben voordat ik iemand in kan schrijven. Omdat er ook zoveel kinderen in “de rij” staan stop ik ook met de kinderen die het minst gemotiveerd zijn of die gewoon “onder de pannen” moeten zijn van hun ouders. Niet iedereen heeft dezelfde intentie en niet iedereen is er zich van bewust dat het echt om een betere toekomst kan gaan. Dat scholing echt een verschil kan maken in het leven en vooral in een derde wereld land. Ik blijf het moeilijk vinden om de knoop door te hakken wanneer het niet goed gaat; ik, en ook zeker de Padrinos, hadden wel een andere intentie gehad toen we er aan begonnen. Maar je kunt niet tegen de stroom in blijven zwemmen om de andere kant proberen te bereiken.

Natuurlijk heb ik het liefst alleen maar succes verhalen en gelukkig heb ik die ook meer dan verhalen waarin ik moet vertellen dat het niet gelukt is om welke reden dan ook. Maar soms gebeurd het dat ik afscheid moet nemen van een van de kinderen of zelfs van een hele familie. Soms doet dat ook pijn omdat ik de families al jaren ken en vooral van de kinderen ben gaan houden. Gelukkig heb ik nog nooit meegemaakt dat mensen kwaad werden; noch de gezinnen hier, noch de Padrinos die het kind sponsorden. Dat is ook iets anders dan teleurgesteld zijn. Wat ik altijd zeg is dat we alleen maar de mogelijkheid aan kunnen reiken om te studeren en dat het aan de families en kinderen zelf is of ze er iets mee doen. Ik snap ook heel goed dat wanneer de zonen van een gezin iets ouders worden en een leeftijd hebben om te kunnen gaan werken en daarmee dus wat geld verdienen, het heel moeilijk is om na de vakantie terug naar school te gaan en dat beetje geld te moeten missen voor weer ruim tien maanden. Dat is overal ter wereld zo denk ik. Eenmaal geld geroken en weten hoe handig het is om dat te hebben is het moeilijk om de draad voor te toekomst weer op te pakken. En de meeste gezinnen in mijn project hebben echt niet veel; dus is ’n paar euro extra per dag wel een behoorlijk bedrag. Soms gebeuren zulke dingen gewoon en sta je er bij en kijk je ernaar; en al zou je het nog zo graag anders willen of gewild hebben, je kunt het niet veranderen. En ik ga er maar van uit dat wanneer je ergens met de beste intentie aan begint, je het ook nooit fout gedaan kunt hebben. Elk kind is in ieder geval even heel speciaal geweest voor iemand aan de andere kant van de wereld; en datzelfde kind heeft in ieder geval meer geleerd dan wanneer hij of zij niet naar school gegaan zou zijn. Het kan op z’n minst lezen en schrijven en heeft de basisschool afgemaakt. En dat is meer dan de meeste ouders van mijn gezinnen gedaan hebben. Daar zijn de gezinnen alleen al vaak dankbaar voor. Maar ook al denk ik “onderweg “ wel eens dat het misschien fout gaat aflopen, kan ik het zelf natuurlijk ook wel eens mis hebben en ben ik achteraf soms blij dat ik toch maar weer een jaar gewacht heb. Je hebt van die laatbloeiers die dan opeens prachtig openspringen; er zijn kinderen die ziek zijn geweest het afgelopen jaar. Soms hoor ik dat er op school nou niet echt de beste en leukste leerkrachten zijn en dat die wanneer de kinderen in de klas zitten, zelf naar buiten lopen om even later te komen zeggen dat het lesuur voorbij is. Door dat vallen en opstaan kan het ook zijn dat een leerling “te oud” bevonden wordt en niet meer toegelaten wordt op een school. Dan zoeken we bijna letterlijk stad en land af naar een school waar hij of zij wel welkom is en die dan ook nog betaalbaar is. Want bij de meeste gezinnen moet ik er vanuit gaan dat wanneer er extra kosten in het jaar betaald moeten worden, het merendeel dat niet kan betalen. En dan heb ik het niet over die paar dubbeltjes (wat met meerdere kinderen in een gezin al gauw kan oplopen tot enkele euros) per week, maar bijvoorbeeld wel over een extra boek wat halverwege het schooljaar nog even aangeschaft moet worden.

Overleven en geen zorgen hebben over de scholing van je kinderen is echt een hele zorg minder voor de ouders. De ouders van de kinderen in het project weten ook dat ze het zonder de hulp van de Padrinos nooit zouden redden. Alhoewel ik wel elk gezin op hun manier een steentje bij laat dragen, als is het maar een kiezeltje. Ze moeten wel weten dat het hun kinderen zijn en zij het zijn die daar uiteindelijk de verantwoording voor hebben en niet ik of de Padrinos.

Gelukkig weten en zeggen ze dat ook allemaal; voor niks gaat echt de zon op en dat is nergens duidelijker dan hier in Guatemala.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Dan ook maar een verslag over Claudia, de zus van Milton.

Net als haar broer had ik voor haar ook in hetzelfde jaar Padrinos gevonden en Claudia was een ijverig meisje; haalde mooie cijfers op school en praatte altijd zo vlug dat ik haar soms niet bij kon houden met luisteren. Ze had altijd maar een droom en dat was Perito Contador worden; boekhouder dus.

In 2012 terug kwam in Guatemala en ging op bezoek ging bij haar familie. Claudia was al enkele weken weg en niemand wist waar ze gebleven was. Haar moeder en haar broers en zussen, en ik ook, waren allemaal heel erg ongerust. Het zou niet de eerste keer zijn dat een meisje ontvoerd wordt en in de prostitutie gebruikt wordt om geld mee te kunnen verdienen.

In diezelfde periode dat ik hier was kwam moeder er achter dat ze een vriendje had en ze probeerde contact te krijgen met zijn ouders. Die wilden geen reactie geven. De sponsoring stopte natuurlijk; maar dat vond ik op dat moment helemaal niet belangrijk; Claudia moest gevonden worden en terug naar haar familie. Of als dat niet kon in ieder geval gevonden worden. de politie was ook al ingeschakeld maar konden niks doen. Of ze doen niks en dat is iets anders. Voor mijn vertrek was ze nog steeds niet terecht.

In 2013 kreeg ik een telefoontje van iemand die alleen maar “hallo Mevrouw” tegen me zei toen ik opnam en ik hoorde meteen dat het Claudia was. Maar na deze woorden werd het contact meteen verbroken. Maar ze wist dus nog het telefoonnummer van het project. Je kunt niet voorstellen hoe blij ik was. Ik durfde niet terug te bellen, want je weet maar nooit. En heel veel mensen bellen met een openbare telefoon en die nummers zijn gewoon niet terug te bellen. Maar ze leefde in ieder geval en ze probeerde contact te zoeken. Later belde ze mij nog een keer en toen hebben we ’n paar minuten gesproken. Toen ik bij haar moeder op visite ging vertelde die dat ze bevallen was van een dochter en in een ziekenhuis ver uit de buurt opgenomen was. Net voor mijn vertrek belde ze weer en vertelde dat ze mij heel graag wilde spreken. Daar wilde ik maar al te graag tijd voor maken. We maakten een afspraak op een zondag; sommige dingen vergeet je nooit meer. Ze stonden met z’n drieën te wachten; haar vriend had hun dochtertje Erica op de arm en daarnaast stond Claudia. Ik wilde haar graag alleen spreken en we besloten om bij McDonalds in de tuin te gaan zitten en daar samen iets te gaan eten. Haar vriend zou wachten tot we terug kwamen.

Toen we aan een tafeltje zaten vroeg ik haar waarom ze mij wilde spreken. De reden is, zei ze, dat ik u nooit bedankt heb voor al die jaren hulp voor mijn studie. Ik had nooit naar school kunnen gaan als u er niet geweest was. Ik heb het verknald, dat weet ik, en als u mij nooit meer wil helpen met sponsoren dan begrijp ik dat ook, maar ik zei tegen mijn vriend dat ik op z’n minst een afspraak wilde maken om u en mijn Padrinos te bedanken. Na al die jaren zie ik nu pas in wat het voor mij betekend heeft. En het hele verhaal kwam er uit, ik hoefde alleen maar te luisteren. Ze raakte me en ze ontroerde me. Uiteindelijk was haar vraag of ze nog hulp zou kunnen krijgen om verder te gaan met haar studie. Haar droom was niet veranderd; Perito Contador. Waarom weet ik niet, maar ik kon het gewoon niet weigeren. Iedereen was bezet; ik was bezig aan de afronding van alles wat ik hier gedaan had en de enige die nog over was, was ikzelf. Dus besloot ik haar Madrina te worden en zij moest mij beloven dat ze alles op alles zou zetten om haar studie te halen. Ze mocht van mijn niet één jaar blijven zitten, daar is die opleiding veel te duur voor. Om een of andere reden vertrouwde ik haar helemaal. We bleven in contact via WhatsApp toen ik nog in Nederland was en ze hield me van alles op de hoogte. Ze ging weg bij haar vriend (die achteraf bleek drugs gebruikte) en dook onder bij een vriendin. Daarna is ze bij haar schoonmoeder gaan wonen die ook geen contact meer had met haar zoon. Claudia ging overdag werken en schoonmoeder ’s avonds zodat er altijd iemand was die voor Erica kon zorgen. Claudia had een baantje in de hoofdstad gevonden en moest elke dag om 4 uur ’s ochtends uit bed om daar op tijd te kunnen zijn; maar ze deed het wel. Ik heb nog ’n keer geld gestuurd omdat ze nieuwe boeken aan moest schaffen en ze bewaarde netjes overal de rekeningen van om het geld te kunnen verantwoorden. Ze heeft het 2^e schooljaar weer gehaald, met een prachtige puntenlijst. Ik heb nachten niet geslapen in het afgelopen jaar zei ze, omdat ik zoveel huiswerk moest maken en ik had beloofd om het te halen en ik zal het halen ook. U hebt niet voor niks mijn studie betaald en dat zal ik laten zien ook. Ik zal alles op alles zetten om mijn diploma te halen, dat beloof ik u.

Ze heeft haar leven weer opgepakt en het contact met haar familie is weer hersteld. Ze zorgt goed voor haar dochtertje. Het zijn niet allemaal succes verhalen die ik hier meemaak, maar eentje zoals dit maakt het zo de moeite waard. Wat ben ik blij dat ik in haar geloofde en dat ik haar geholpen heb.

Claudia heeft het echt begrepen en heeft met beide handen haar 2^e kans aangenomen om aan een betere te toekomst te werken voor haar en haar dochtertje Erica.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Zo ongeveer 10 jaar geleden kwam ik het gezin Racanac. Ik had Padrinos gevonden voor 2 van hun kinderen en een daarvan was Milton, toen een jongen van ongeveer 10 jaar. Tot de dag van vandaag noemen ze mij “mevrouw”, nog nooit hebben ze mij met mijn voornaam aangesproken

Ieder jaar bleek maar weer hoe moeilijk Milton het had met school, hij moest af en toe een schooljaar overdoen en het kostte hem net iets meer tijd en concentratie dan een ander kind om de lessen te volgen en zijn huiswerk te maken. Schoenen kopen met hem kostte mij net zoveel tijd als met een heel gezin met 5 kinderen en ik kon er donder op zeggen dat ik dan diezelfde dag weer een telefoontje kreeg van hem omdat hij toch een ander model of kleur wilde. Terwijl hij een rugzak uitzocht ging ik er bij zitten want dat duurde en duurde maar. Er zijn echt tijden geweest dat ik echt dacht dat het “kansloos” was om door te gaan met sponsoren, maar ik wilde hem ook niet verloren laten gaan en aan zijn over laten. Hij heeft de basisschool afgemaakt en ook de middelbare school; in totaal misschien wel iets langer over gedaan dan iemand anders, maar toch.

Ik had het eerlijkgezegd nooit verwacht.

Vorig jaar kwam ik weer op bezoek omdat hij een beroepsopleiding zou kunnen/mogen gaan volgen.

Hij wist in het begin niet wat hij moest kiezen maar later vertelde hij dat hij Perito Contandor wilde worden en dat is in het Nederlands boekhouder. Ik gaf hem de opdracht om te onderzoeken waar hij dan naar toe zou moeten gaan voor de opleiding en welke kosten daaraan verbonden zouden zijn.

Net 2 weken voor mijn vertrek belde hij om te vertellen dat hij alle informatie verzameld had; dus ging ik er weer op bezoek. Milton zat tegenover mij op het bed met zijn moeder naast zich en ik zat tegenover hun op een houten stoeltje. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer.

Milton liet me alle info zien en vertelde mij wat hem verteld was. Er waren nogal wat kosten aan de opleiding verbonden; teveel voor een paar Padrinos. De opleiding die hij graag wilde volgen was alleen op de zaterdagen en zou 3 jaar duren. Toen ik hem vroeg wat hij dan van plan was om door de week te gaan doen, dus van maandag tot en met vrijdag, antwoordde hij: nada. En dat betekent dus: niks. Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat ik toen een beetje boos werd op hem en dat ik tegen hem zei: en jij denkt dat ik tegen jou Padrinos ga zeggen dat jij de hele week niks doet omdat je er geen zin in hebt en dat hun dan voor jou gaan werken om jou studie te kunnen betalen?

Dat kan en wil ik niet verantwoorden. Jij kunt best jou steentje bijdragen en werk gaan zoeken; laten zien dat je er zelf ook voor wilt werken. Hij had er toen inmiddels natuurlijk ook de leeftijd voor; was ruim 20 jaar. Hij vertelde dat hij waarschijnlijk toch geen werk zou kunnen vinden, maar was daarvoor ook niet op pad geweest. Ik zei hem dat het mij bijzonder speet maar dat ik niet verder wilde gaan met de sponsoring. Toen ik later zijn zus tegenkwam vertelde zij mij dat hij daarover heel verdrietig was; maar eerlijk gezegd kon me dat op dat moment niet zoveel schelen.

We zijn een jaar verder. Milton belde mij ’n paar weken geleden op met de vraag of hij mij kon spreken. Hij belde zelf; wat al heel bijzonder was. Ik ben naar zijn huis gegaan en was natuurlijk heel benieuwd wat er zou komen. We zaten op dezelfde plaatsen als vorig jaar; Milton op het bed met daarnaast zijn moeder en ik weer op hetzelfde stoeltje tegenover hun. Sommige dingen/situaties vergeet je nooit meer. Ik wil u iets laten zien zei hij en stond op om in een ander vertrek een papier te halen en gaf het aan mij. Een schoolrapport van afgelopen jaar; 2016 dus. Bovenaan zijn naam met daaronder een prachtige puntenlijst van de opleiding Perito Contador. Ik stond werkelijk met mijn mond vol tanden en vroeg wat dat precies betekende.

Toen vertelde hij mij dat hij vorig jaar zo graag verder had willen gaan met zijn studie en geschrokken was dat ik hem niet meer wilde helpen omdat hij zelf zijn bijdrage niet wilde leveren. Daarna was hij werk gaan zoeken; naar school gegaan om te vragen of hij alsnog mocht beginnen aan de opleiding en hij heeft het hele jaar zelf betaald van een salaris van bijna € 7.50 per dag. Het inschrijfgeld, de maandelijkse kosten, zijn uniform en al zijn schoolspullen.

De tranen sprongen in m’n ogen. Dit had ik echt nooit verwacht. Dit was echt een wonder en ik kon het ook bijna niet geloven. Ik heb een zwaar jaar achter de rug zei hij en ik geloofde hem meteen. Ik weet wat de mensen er hier voor moeten doen om iets te bereiken en zeker op deze manier. Ik vertelde hem dat ik ongelooflijk trots op hem was en hij straalde helemaal. Ik vertelde hem dat hij een van de mooie voorbeelden was in het project voor andere studenten en hij straalde nog meer. Zijn vraag was of ik hem dit jaar wel weer wilde helpen met zijn studie en heel voorzichtig zei ik dat ik eerst een brief aan zijn Padrinos wilde sturen om te vragen of die wel door wilden gaan met sponsoren. En weer vroeg ik hem, net als vorig jaar, wat zijn eigen bijdrage zou zijn en hij vertelde vol trots dat hij nog steeds werkte en zijn eigen bijdragen ook wilde leveren maar met een beetje financiële hulp zou het iets makkelijker voor hem worden.

Vorige week heb ik hem gebeld om het goede nieuws te vertellen en deze week heb ik hem het geld gegeven voor zijn studie. Hij moet het helemaal zelf regelen. Met hem ga ik niet meer naar de markt om schoenen te kopen; hij mag het allemaal zelf doen en moet alle bonnen van de uitgaven die hij doet aan mij geven zodat ik weet waar het geld gebleven is. Ik vroeg hem of hij zich anders voelde dan vorig jaar en hij zei dat hij zich veel beter voelde en ook trots, ondanks dat hij zo hard heeft moeten werken. Het enige wat ik toen nog kon zeggen was dat ik achteraf blij ben dat ik het zo gedaan heb vorig jaar, hoe vervelend het ook voor hem was. Deze ervaring vergeet hij nooit meer.

Of ik hem vertrouw met dat geld? Milton gaat geen cent verspillen; hij weet nu echt wel wat iemand er voor moet doen om zoveel geld bij elkaar te krijgen; ik ben echt trots op hem!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Het meest vervelende van het sponsorproject is volgens mij wel dat wanneer de ouders van een gezin de kinderen niet genoeg kunnen motiveren om te studeren en het belang van onderwijs niet echt inzien. Omdat ze vaak zelf natuurlijk ook geen scholing gehad hebben en de meeste ouders van mijn gezinnen zelf ook niet kunnen lezen of schrijven. Ik heb ook al heel wat succes verhalen meegemaakt, maar helaas loopt het niet voor iedereen zo. Soms is het jammer en vooral moeilijk om te zien dat mensen in hun armoede blijven hangen terwijl ze toch de kans aangeboden krijgen om hun kinderen een andere toekomst te geven met behulp van de sponsoring. Meisjes kunnen zwanger worden en jongens worden soms gedwongen om toch mee te werken omdat er geld nodig is om eten te kopen en dat kunnen beide redenen zijn om het schooljaar niet te halen of soms zelfs om te (moeten) stoppen. En dan is het maar hopen dat de studie later alsnog opgepakt wordt en ze inzien dat een betere toekomst zonder studie niet echt mogelijk is. Dat het niet alleen iets is wat aangereikt wordt om onder de pannen te zijn, van straat af te zijn, zelf geen onkosten hebben omdat het hier voor de meeste gezinnen niet te betalen is.

Gelukkig gaat het meestal goed; het ene gezin is het andere niet en het ene kind is het andere niet.

Vorig jaar heb ik het verhaal verteld van Nora; bij haar en haar familie ben ik de 2^e dag dat ik hier was al op bezoek geweest omdat ik haar moeder op de markt tegen kwam en zei mij vertelde dat haar andere dochter (die ook gesponsord wordt) 3 weken geleden was bevallen van een zoontje.

We hadden samen een badje gekocht omdat ze dat zelf niet konden betalen en ik toch graag iets mee wilde nemen natuurlijk. Ik werd zoals altijd hartelijk ontvangen en gelukkig was alles goed met moeder en kind; de moeder is net 20 jaar, toch iets anders dan wanneer het een jonger meisje betreft. Ze is tot de laatste dag naar school geweest en was geslaagd voor haar examen; toch iets om heel trots op te zijn. Haar bedoeling is om dit jaar thuis te blijven om voor haar kindje te zorgen en volgend jaar haar studie weer op te pakken. We zullen zien; ze heeft in ieder geval 1 diploma wat de moeite waard is.

Nora vertelde vol trots dat ze tot heden alle toetsen gehaald had en zo gelukkig was dat ze de kans heeft gekregen om deze opleiding te volgen. Ze heeft het niet altijd makkelijk gevonden maar omdat ze veel in groepen moesten doen en goede begeleiding hadden is het toch allemaal gelukt. De eerste zaterdag van januari heeft ze weer een examen dag waarvoor ze, zoals iedereen, nu al gezonde zenuwen heeft. Ze voelt zich helemaal op haar plek met deze opleiding en ze straalde de hele tijd toen ze er over vertelde. Na haar examen dag maken we een afspraak om te kijken hoe ze het financieel allemaal gedaan heeft. Dan gaat ze mij alle rekeningen overleggen en moet ze dus verantwoorden wat ze met het geld gedaan heeft. Als zo’n jongedame dan tegenover je staat en zo stralend staat te vertellen hoe blij ze is dat ze deze kans gekregen heeft en hoe ze tot heden genoten heeft van haar studie dan ben ik echt ontroerd. Dan hou ik het even niet meer droog. Haar zus is een vechter; die komt er wel. Ook nu ze een kindje gekregen heeft. Nora komt er zeker ook. Deze dames laten hun kansen niet liggen en verloren gaan. Pakken ze met twee handen aan. En als ik dan weer naar de bus loop bedenk ik me dat ik dan weer precies weet waarom ik hier ben en waarom ik het allemaal doe. Deze meiden maken het zo de moeite waard, zijn voorbeelden voor vele andere kinderen terwijl hun achtergrond hetzelfde is. Elke dag zien te overleven en kijken of er wel te eten is voor het hele gezin. Maar als die meiden hun diploma’s halen dan zijn hun het toch maar mooi die de cirkel van armoe doorbroken hebben en een betere toekomst maken voor hun familie en voor zichzelf.

Weliswaar dankzij de sponsoring maar ook zeker omdat ze de kans met 2 handen hebben gegrepen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Sinds ongeveer een week ben ik alweer in Guatemala en behalve dat ik blij ben dat ik er weer was ben ik ook al druk bezig geweest met de voorbereidingen.Ik had deze keer echt een heel koffer vol met cadeautjes om mee te nemen voor de kinderen van hun Padrinos; er kon echt bijna niks meer bij zoveel waren het er. Bedankt allemaal!

En ook dank aan de mensen die ervoor zorgen dat Maria Talion elke maand haar medicijnen tegen epileptische aanvallen krijgt; de mensen die ervoor zorgen dat Gabriela voor haar en haar kinderen toch elke maand een voedselpakket mag ontvangen.

En dan nog de mensen die op een andere manier heel veel hebben betekend en die ik bij deze wil bedankt voor hun steun op welke manier dan ook; Maria, Franca, Corrie, Dirk, Hella; bedankt!

Ook Maya voor het met opbod verkopen van een levensgrote Rudolf het rendier, die toch maar mooi genoeg geld opgebracht heeft om alle kinderen weer gratis te kunnen laten knippen.

Ik heb er weer zin in; ben door Ismenia alweer op de hoogte gebracht van bijzondere dingen die in het afgelopen jaar gebeurd zijn en belangrijk om mee te nemen als ik bij de gezinnen op bezoek ga.

Ben bij een gezin al op bezoek geweest omdat ik de moeder hier op de markt tegenkwam en ik wist dat een van haar dochters (die ook gesponsord wordt) 3 weken geleden een baby gekregen heeft.

Die jongedame heeft haar school wel afgemaakt en haar diploma gehaald en gelukkig is alles goed zowel met de moeder als met haar zoontje. Ze wil 1 jaar thuisblijven om voor hem te zorgen en daarna haar studie weer oppakken. We zullen zien; ze heeft in ieder geval haar eerste diploma op zak. Het is er wel eentje met pit, dus het zou zomaar kunnen.

Ben benieuwd welke kinderen misschien een schooljaar over moeten doen; de punten van de rapporten die ik al heb ontvangen zien er in elk geval allemaal keurig uit.

Verder wacht ik maar af wat ik allemaal tegen ga komen. Het worden vast weer mooie dingen. De eerste afspraken heb ik alweer gemaakt. En het nieuws dat ik in het land ben gaat hier meestal als een lopend vuurtje rond; dus de mensen bellen mij vanzelf wel om te vragen wanneer ik weer op bezoek kom. En omdat bijna alle mensen inclusief ik hier afhankelijk zijn van het openbaar vervoer, kortom de chickenbus, zie ik daar natuurlijk ook regelmatig bekende zitten.

Ik ga er weer voor!

Voor iedereen een heel goed, gezond en vooral ook een leuk jaar gewenst!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Voor elke afsluiting van een studie krijgen de kinderen een diploma en worden er ook officiële bijeenkomsten gehouden. Iedereen ziet er op z’n zondags uit; en soms wordt er gedanst. Er is in ieder geval altijd muziek aanwezig en een veel te grote geluidsinstallatie waardoor de muziek tot op het bot door dondert en geen mens elkaar meer kan verstaan. Dat hoort erbij; dat wordt gevierd. Er worden officiële foto’s gemaakt door een fotograaf die uitgenodigd wordt en waar ook altijd de leerkracht en de directeur van de school opstaat; met natuurlijk de vlag van Guatemala.

Om een idee te geven welke kinderen een fase afgesloten hebben en een fase hogerop gaan in dit nieuwe schooljaar zie bijgaande foto’s met uitleg.

Behalve dat er veel kinderen het schooljaar over moeten doen zijn er natuurlijk ook veel die super goed hun best doen en heel erg gestimuleerd worden door hun ouders en/of broertjes en zusjes.

Claudia (zie foto) is jaren gesponsord door Padrinos en wegens omstandigheden was ze uit mijn gezichtsveld verdwenen. We vonden elkaar weer terug en ze vertelde dat ze nog steeds dezelfde droom had; Perito contador; wat expert boekhouder betekent. Inmiddels had ze een kind gekregen; maar zoals altijd had ze ook alle dingen goed op een rijtje en ik besloot de gok te wagen. Vorig jaar moest ze nog een jaar middelbaar onderwijs afmaken voordat ze met de nieuwe opleiding kon en mocht beginnen. Met meerdere sponsors wordt haar opleiding nu betaald. Ze werkt keihard en zal er alles aan doen om elk schooljaar te halen. Deze opleiding duurt 3 jaar en Claudia gaat met plezier naar school.

Nora (zie foto) haar verhaal heb ik in het vorige verslag verteld. Later kwam ik haar moeder tegen en die vertelde dat ze ’s nachts wakker was geworden omdat Nora lag te  huilen. Ze ging er naartoe om te vragen wat er aan de hand was en Nora vertelde: ik huil omdat ik zo blij ben dat ik nog een opleiding mag volgen. Ik heb geen verdriet; ik ben heel gelukkig. Nora maakt het prima; ze straalt.

Raul (zie foto) is een verhaal op zich. Ik hoorde van zijn tante (waarvan de kinderen ook gesponsord worden) dat de oudste zoon van haar zus goed kan leren en dat ze er alles aan doen om hem ook te laten studeren. Zijn moeder werkt 6 – 7 dagen per week in de hoofdstad en verdient daarmee bijna

€ 200 per maand; daar moet het reisgeld nog vanaf; elke maand € 50 huur en dan nog gas, water en licht; eten; schooluniformen en benodigdheden etc etc. En er moet natuurlijk ook gegeten worden; ze zijn met vijven, de vader is niet in beeld. Omdat Raul zo goed kan leren kon hij ingeschreven worden op school en zou de moeder in gedeeltes alle mogen betalen. Maar ik weet uit ervaring dat op het end van het jaar de betalingen nog niet afgelost zijn en de schulden weer meegaan naar het volgende jaar. En dan heeft deze moeder nog geluk; want normaalgesproken worden de leerlingen niet toegelaten.

Ik wilde heel graag kennis met Raul en zijn moeder maken en had een afspraak gemaakt. Wow!

Wat een serieuze jongen met wat een prachtige puntenlijsten! Hij gaf me een hand en zei: dag mevrouw, ik vindt het leuk om kennis met u te maken. Een basketbalspeler; een boom van een jongen voor zijn leeftijd. Hij vertelde dat hij studeren geweldig vindt en ook heel leuk om te doen. Hij was tot heden altijd de beste van de klas geweest en dat betekend dat je dan ook elk jaar in het defilé de vlag van de school mag dragen. Hij had nog nooit lager dan een 9 gescoord voor welk vak dan ook en hij zei dat hij, behalve basketbaal speler ook graag fysiotherapeut wil worden. Raul is dit jaar gesponsord voor een gedeelte door extra donaties. Raul en ook zijn moeder zijn helemaal gelukkig hiermee.

Marlon; al jaren bekend in mijn project. Afgestudeerd als leraar in het afgelopen jaar; en gaat dit jaar terug naar de universiteit om zijn diploma te halen voor directeur van een school. Hij werkt 5 dagen per week om naast het sponsorbedrag zijn eigen bijdrage te betalen; ’n voorbeeld voor veel andere studenten.

Maria – Esperanza heeft haar verhaal verteld in een vorig verslag. Ze wil heel graag doorstuderen. Haar droom was en is nog steeds om tandarts te worden. Een opleiding die (bijna) niet te betalen is en daarom gaat ze volgend jaar beginnen aan de opleiding psychologie. Dit jaar wil ze gaan werken zodat ze ook een gedeelte mee kan betalen. Ik hoop zo dat we dat kunnen realiseren voor haar; met meerdere sponsoren zou het bijna wel moeten lukken.

Over alle kinderen valt natuurlijk iets bijzonders te vertellen; maar omdat deze jongelui heel bijzonder zijn verdienen zij het om even gezien te worden; B.O. betekent Beroepsonderwijs en daarachter de naam. M.O. betekent Middelbaar onderwijs met ook daarachter de naam, en natuurlijk de kleuters die dit jaar voor het eerst naar de 1^e klas van het basisonderwijs gaan; ook heel spannend.

Voor elk van deze kinderen een afsluiting van het ene en een begin van een nieuwe fase in hun leven.

Dankzij de sponsoring van vele Padrinos. Van al deze kinderen weet ik heel zeker dat ze nooit zover gekomen zouden zijn of nog kunnen komen zonder die financiële hulp.

Ook voor mij is het weer een afsluiting van een periode in Guatemala; het was bijzonder om weer hier te zijn en zoveel blije gezichten te mogen zien; zoveel goeie mensen te mogen ontmoeten en zoveel steun en lieve reacties te krijgen op alles wat ik hier kan en mag doen.

Heel erg bedankt allemaal!

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Van stichting EduCare in Nederland kwam voor mijn vertrek de vraag of ik in deze periode kon zorgen dat er op verschillende scholen waterfilters geplaatst zouden worden en behalve dat of er ook een soort van controle zou kunnen komen om er zeker van te zijn dat deze donatie goed gebruikt zou worden.

’n Hele opdracht en behalve dat ook een hele verantwoordelijkheid die nogal wat tijd kost.

Omgerekend zouden voor de donatie die deze stichting wilde geven 125 waterfilters gekocht kunnen worden; en dat zijn er nogal wat. Als je bedenkt dat er in de klassen op de scholen soms 40-50 kinderen zitten dan kun je uitrekenen dat er nogal veel kinderen bereikt worden met schoon drinkwater. Vorige week had ik ’n vrije dag en ben op bezoek geweest bij de fabriek waar de filters gemaakt worden.

Ze vertelden mij dat ze sinds 2 jaar een nieuw programma hebben en dat houdt het volgende in: wanneer er grote donaties gegeven worden gaan er speciaal daarvoor aangestelde personen naar scholen om in elke klas van de school een waterfilter te plaatsen. Er wordt eerst een afspraak gemaakt om uit te leggen hoe het werkt en vervolgens wordt er een datum afgesproken om uitleg aan de leerlingen, de leerkrachten en alle ouders te geven, mochten die ook geïnteresseerd zijn. Het uiteindelijke doel is om in alle klassen van alle scholen in Guatemala een waterfilter te plaatsen zodat alle leerlingen schoon drinkwater hebben. De ouders die aanwezig zijn bij zo’n voorlichting krijgen allemaal de kans om 15 (alles is hier 15; de bus komt over 15 minuten, het is 15 minuten lopen….de salarissen worden elke 15 dagen uitbetaald etc) dagen lang gratis zo’n filter te gebruiken. Na die 15 dagen kunnen ze, zonder voorwaarden, beslissen of ze die filter willen kopen en omdat bijna niet een familie het totale bedrag in een keer neer kan tellen, kunnen ze de complete filter in termijnen betalen. Zo verspreid het zich en het zou geweldig zijn als daarmee heel veel ziektes voorkomen kunnen worden.

Het water wat hier uit de kraan komt is echt niet om te drinken; ook niet voor de mensen hier; maar als je geen geld hebt om flessen water te kopen dan moet je natuurlijk iets. Met als gevolg dat vooral veel kinderen diarree krijgen en moet braken.

Om het hele project heen kunnen de scholen zelf natuurlijk ook weer een belangrijk project maken dat als educatie gebruikt kan worden. De daarvoor aangestelde mensen van de fabriek blijven zelf contact houden met de scholen zodat er niet alleen gedoneerd wordt maar ook in de gaten gehouden wordt of alles goed gebruikt wordt en als het nodig is dan wordt nog ’n keer uitleg gegeven. Een prachtig initiatief dus; waar ik helemaal vertrouwen in heb. Voor mij ook makkelijk dat ik het uit handen kon geven; want om eerst zoveel scholen te gaan bezoeken en door het jaar heen ook nog in de gaten proberen te houden of alles goed loopt is bijna niet om te doen; zeker niet omdat ik zelf met het sponsorproject al meer dan genoeg werk heb.

Marisol werkt in dit district en zij zou de scholen uitzoeken en proberen om in mijn laatste week nog zoveel mogelijk te regelen. En dat is haar gelukt. Ze is woensdag en donderdag al op 4 scholen geweest. Ik kon niet mee omdat ik in mijn laatste dagen nog teveel afspraken heb die ik niet meer kan verzetten. Vanochtend (vrijdag 26-2) ben ik wel mee geweest en we gingen naar 2 verschillende scholen, dichtbij de hoofdstad.

Het geheel was toch grootser opgezet dan ik in eerste instantie had durven dromen. De oudste leerlingen moesten mee helpen om de filters te sjouwen en te plaatsen; de geluidinstallatie stond klaar; de kinderen die de vlag mochten vasthouden stonden keurig in uniform en door een van de leerlingen werden we welkom geheten. Er werd iedere keer een andere leerling uitgenodigd en het programma zag er ongeveer als volgt uit: welkom, daarna kwam een leerling die voorging in gebed wat door alle aanwezigen werd herhaald, daarna een leerling die in het kort vertelde hoe belangrijk water is in het leven, een van de leerkrachten die de leerlingen welkom heette en zei dat ze allemaal heel goed op moesten letten, weer een andere leerkracht die de ouders welkom heette, dan werd het volkslied gezongen en kwam de directrice die het woord gaf aan Marisol. Een heel circus, omdat ook na elke persoon geapplaudisseerd werd, maar wel heel aandoenlijk. Op de eerste school kregen we na afloop een broodje met ik weet niet wat erop; maar omdat we al om 7 uur ’s ochtends vertrokken waren smaakte dat natuurlijk heerlijk. De tweede school was kleiner en het gehele ritueel herhaalde zich. De kinderen van beide scholen luisterden echt heel aandachtig naar de uitleg. Op de 2^e school moest meer dan de helft van de leerlingen dekking zoeken in de schaduw omdat de zon opeens nogal fel doorbrak en dan is het gewoon veel te heet.

Ook daar werden we verwend met brood, wat we dankbaar aan – en meegenomen hebben omdat we nog vol zaten van het andere ontbijt. En als klap op de vuurpijl kreeg ik een diploma uitgereikt; als er een belangrijke gebeurtenis afgesloten wordt dan wordt er vaak een diploma uitgereikt om te bedanken en te laten zien hoe belangrijk men iets vindt.

Het was een geweldige ochtend; te weten dat met deze donatie zoveel scholen schoon drinkwater aan zoveel kinderen kunnen geven en wat zich misschien wel gaat verspreiden naar hun families thuis. Op een school van deze week zaten bijna 1000 leerlingen; tel uit je winst.

Het is zo iets normaal in een land als Nederland en zo bijzonder in een land als Guatemala.

Bedankt stichting EduCare; ik denk dat jullie meer bereikt hebben dan jullie kunnen dromen.

Lieve groet, Mieke

Mijn naam is Maria Esperanza Cac-Laj en ik ben 19 jaar.

Vorig jaar ben ik afgestudeerd als Internationaal 2-talig Kleuterjuf; dankzij de hulp van hetproject Mimariposa. Ik heb steun ontvangen van 2009 tot 2016 en het was een hele goede ervaring.

Het was een zegen voor mij omdat mijn ouders, wegens gebrek aan middelen, mij niet konden geven wat ik nodig had om te kunnen studeren. Het project gaf mij elk jaar nieuwe schoenen, een rugzak, uniformen en alle schoolspullen die ik nodig had; die spullen waren allemaal heel erg nuttig voor mij.  Ik had nooit gedacht dat ik kon afstuderen; maar ik heb nu mijn diploma, dankzij het project en mijn Padrinos.

Ik heb 6 zussen en 1 broer; en om die reden zou het heel moeilijk zijn geweest om te studeren. Maar dankzij alle mensen die deel uitmaken van dit project die mensen in nood helpen konden ik en mijn zusjes studeren. Al die zachtaardige mensen die geven zonder er iets voor terug te verwachten.

Ik kan alleen maar zeggen: God zegene u voor alles wat u doet om de kinderen te helpen; het is echt ongelooflijk!

Heel hartelijk bedankt.

Hoogachtend: Maria Esperanza Cac-Laj